สั่งรักประกาศิต

โดย: ณรีรัช / นรีรัตน์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอนที่ 2

หลังจากนั่งมองร่างอรชรที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงมานานร่วมสิบนาที มาเฟียหนุ่มก็เผยยิ้มร้ายที่มุมปาก เมื่อเขานึกหาวิธีที่จะทำให้หญิงสาวชาวเอเชียผู้มีดวงหน้าสวยหวานคนนี้มาเป็นแม่ของลูกได้แล้ว มาเทียสลุกขึ้นเดินไปนั่งลงข้างๆว่าที่ภรรยา แล้วยื่นมือเข้าไปลูบเบาๆที่แก้มขาวเนียนและทั่วๆใบหน้าสวยหวานอย่างพึงพอใจ

“สวย... แต่ทำไมวันนี้เธอถึงแปลงร่างเป็นแม่สาวขี้เมาได้นะ” มาเทียสพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาสีฟ้ามองสำรวจตั้งแต่ใบหน้าแสนหวานและไล่ต่ำลงไปทั่วๆร่างอรชร พร้อมกับยิ้มเล็กๆอย่างพึงพอใจ

แล้วเขาก็เริ่มแผนการที่เพิ่งจะเกิดไอเดียเมื่อก่อนหน้านี้ มาเฟียหนุ่มก้มกดจูบเบาๆที่ริมฝีปากบางเชิดๆ แล้วก็ต้องย่นหน้ากลับแล้วส่ายหน้าเบาๆ

...ผู้หญิงอะไรเหม็นกลิ่นเหล้ามากขนาดนี้ เธออาบหรือว่ากินมันกันแน่ แม่สาวน้อย...

มาเทียสถอนหายใจออกมาเบาๆแอบรู้สึกเหนื่อยใจกับการกระทำของว่าที่แม่ของลูก แล้วมือหนาก็เลื่อนเข้าไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกจนหมด ดวงตาสีฟ้าก็ต้องตื่นตะลึงเมื่อเจอเข้ากับเนินอกอวบๆและผิวกายที่เนียนผ่อง จนต้องหยุดพร้อมกับชักมือกลับมานั่งเป่าปากเพื่อระงับอารมณ์เบื้องลึกอยู่นานสองนาน พร้อมกับถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเริ่มถอดชุดของเธอออกจนหมด แล้วมายืนเสพภาพความงามสรีระของหญิงสาวชาวเอเชียอยู่ที่ปลายเตียง

...สวย น่าฟัดไปซะทุกส่วนเลยแม่กวางน้อยของฉัน...

มาเทียสยืนมองพร้อมกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จนต้องยืนถอนหายใจทิ้งอยู่ครู่ใหญ่ๆ เขารีบถอดชุดของตนเองออกจนหมดสิ้น แล้วค่อยก้าวขึ้นเตียงไปคร่อมร่างอรชรเอาไว้

มาเฟียหนุ่มจัดการกดจูบสร้างหลักฐานเอาไว้ทั่วๆร่างอรชรของเธอ แล้วจึงมานอนข้างกายของหญิงสาวและดึงตัวเธอมากอดเอาไว้อย่างแนบแน่นพร้อมกับยิ้มร้ายเมื่อแผนขั้นแรกเป็นไปตามที่หวัง

มาเทียสแค่อยากสร้างหลักฐานให้เธอเชื่อและยอมตกลงเป็นแม่ของลูกสาวเขาเพียงเท่านั้น ส่วนเรื่องเซ็กส์เขาอยากให้มันเกิดมาจากความเต็มใจของเธอมากกว่า และเขาก็ไม่อยากได้ชื่อว่าเป็น จอมลักหลับ ให้ใครต่อใครหัวเราะเยาะ ก็เลยต้องใช้วิธีจัดฉากแทน และมาเทียสก็มั่นใจซะด้วยสิ ว่าแผนการของเขาต้องสัมฤทธิ์ผลอย่างแน่นอน

มาเทียสกดจูบเบาๆ ทั่วใบหน้า ลำคอระหงและไหล่ขาวๆของหญิงสาว เขายังคงนอนกอดร่างอรชรเอาไว้ พร้อมกับวาดฝันซะสวยหรู แล้วหลับตาลง เพื่อพักเอาแรงไว้รอรับผลที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้...

05.00 am.

“อือ... ปวดหัวจังเลย...” เสียงของเจ้าของร่างบางในอ้อมกอดดังขึ้นพร้อมกับดิ้นขยับตัวขลุกขลักอยู่บนตัวของมาเทียส ทำให้เขาซึ่งกำลังนอนอยู่ใต้ร่างของเธอต้องงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วย

แต่คนตัวเล็กที่นอนทับเขากลับไม่ลืมตาตื่นน่ะสิ เธอยังคงนอนซบหน้าไปกับแผงอกของเขา แล้วโอบกอดร่างกำยำของเขา แถมในเวลานี้ใบหน้าของเธอก็ยังก้มซุกอยู่ที่ซอกคอแกร่ง ลมหายใจอ่อนๆก็เป่ารดลำคอแข็งแรง จนทำให้คนตัวโตที่โดนทับ ขนลุกซู่ไปด้วยความสยิว แต่เพียงครู่เขาก็โอบกอดร่างบอบบาง แล้วก้มหอมที่กลุ่มผมของเธอ

คนตัวเล็กที่โดนกอดรัดเริ่มจะอึดอัด เพราะเจ้าของวงแขนนั้นรัดเธออย่างแนบแน่นซะเหลือเกิน ร่างบอบบางของคนตัวเล็กเลยดิ้นขลุกขลักและพยายามยันกายออกห่าง แต่เมื่อพยายามยันก็แล้ว ผลักดันก็แล้ว แต่เธอก็ไม่เป็นอิสระจากความอึดอัดนั่นซะที ดวงตาสวยหวานที่ซ่อนอยู่ภายใต้ขนตาสีดำที่เรียงตัวกันเป็นแพจึงค่อยๆเปิดออก

และเมื่อลืมตาขึ้นมาเจอะเจอเข้ากับแผงอกกำยำ และหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อเรียงตัวกันเป็นลอนๆ แถมยังมีไรขนเรียงตัวกันเป็นแนวไล่ต่ำลงไปยังด้านล่าง

ทำไมวันนี้ที่ลายผ้าปูมันแปลกๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่แสนจะหวานฉ่ำก็กระพริบถี่ๆ เพื่อให้เห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน และเมื่อภาพชัดเจน ความมึนเมาและแฮ้งค์เหล้าก็หายเป็นปลิดทิ้ง

ดวงตาหวานฉ่ำก็เบิกโพรงขึ้นแล้วค่อยๆมองไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาเจอเข้ากับรอยยิ้มกว้างของเจ้าของร่างกำยำ และดวงตาสีฟ้าตาน้ำข้าวของหนุ่มตะวันตก ที่กำลังมองมาที่เธอแล้วยิ้มซะหน้าระรื่นจะหน้าหมั่นไส้ แถมยังย่นริมฝีปากเข้าหากันส่งจูบลอยมาให้เธอด้วยอีกแน่ะ และเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา...

กรี๊ดดด!...

เสียงกรีดร้องที่แสนจะแหลมลึกบาดแก้วหูของคนตัวเล็กดังลั่นห้อง จนมาเทียสต้องรีบเอามือมาปิดหูทั้งสองข้างของเขาอย่างรวดเร็ว เพราะไม่เช่นนั้นแก้วหูของเขาคงต้องเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วน

แต่พอมือเรียวเล็กเริ่มผลักดันละพยายามยันกายของเธอออกจากร่างกำยำของเขา มาเทียสก็รีบโอบกอดเธอเอาไว้ด้วยความเร็วแสง

“ปะ...ปล่อย! ปล่อยฉันนะ!

“ไม่ปล่อย กอดกันแบบนี้อุ่นดีจะตายแถม หืม... หอมมากด้วย” มาเทียสพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหอมที่หน้าผากของเธอเบาๆ แล้วยิ้มยั่วดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

“กรี๊ดด!... ไอ้บ้าปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!” ลินรดาทั้งด่าว่าและดิ้นอาละวาดอยู่บนตัวของมาเทียส แต่เธอกลับลืมสังเกตุตัวเองไปว่าในขณะนี้เธอกับเขาน่ะไม่มีผ้าติดกายเลยซักชิ้นนะ แถมตอนนี้ทั้งเรียวขาและตรงส่วนนั้นของเธอน่ะ มันก็กำลังขยับปลุกเจ้าอนาคอนด้าจูเนียร์ ให้พองโตขึ้นมาเป็นอนาคอนด้าตัวโตได้อย่างนาอัศจรรย์น่ะสิ จนเจ้าของอนาคอนด้าเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วว...

“หยุดหยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะแม่สาวขี้เมา”

“ไม่หยุด! ถ้าคุณไม่ปล่อยฉันออก ฉันจะไม่มีทางหยุด!

“ถ้าไม่หยุดเธอได้โดนจับกินตอนเช้าอีกรอบแน่ สาวน้อย” มาเทียสขบกรามพูดเสียงต่ำอย่างอดกลั้น และคำพูดของเขาก็ดันได้ผลง่ายๆซะด้วยสิ เพราะร่างบอบบางที่ดิ้นอยู่บนร่างกำยำของเขาเมื่อก่อนหน้านี้ หยุดชะงักราวกับว่าเธอกำลังถูกสาปซะอย่างนั้น จะมีก็เพียงใบหน้าสวยหวานที่กำลังงอหงิกเท่านั้นล่ะ ที่ยังคงแสดงอาการไม่สบอารมณ์ และพร้อมจะอาละวาดใส่เขาทันทีที่เขาพูดไม่เข้าหู

มาเฟียหนุ่มยิ้มทันทีที่หญิงสาวแสนสวยยอมทำตามที่เขาบอก แต่เขาก็ยังกอดเธอเอาไว้อยู่ดี คนตัวเล็กที่อยู่เหนือร่างเลยเริ่มจะอาละวาดใส่เขา

“ฉันหยุดดิ้นแล้ว แล้วเมื่อไหร่คุณถึงจะปล่อยฉัน”

“ผมบอกเมื่อไหร่กันว่าจะปล่อยคุณ”

“อะ...ไอ้” ยังไม่ทันที่คำด่าจะหลุดออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม เสียงเข้มๆของเจ้าของร่างใหญ่โต ที่เธอกำลังนอนทับ ก็ดังสวนขึ้นมาเบรคเสียงเล็กแหลมของเธอเข้าซะก่อนน่ะสิ

“ถ้าคุณด่าผมจะจูบให้ปากเจ่อเลย เอาสิ” ลินรดารีบเม้มปากทันทีที่ได้ยิน และเธอก็คิดว่าเขาคงจะทำจริงดังที่พูด เพราะในสถานะการณ์แบบนี้มันช่างเป็นใจให้กับคำพูดของเขายิ่งนัก แต่มือเรียวของเธอก็ยังอยู่นี่นา และในวินาทีต่อมา

“โอ๊ยย!... ซี๊ดดด... นี่กล้าทำร้ายผัวเลยเหรอ”

“ไอ้บ้า!อย่ามาพูดแบบนี้นะ” ลินรดาตวัดเสียงเขียวพร้อมกับจ้องหน้าตนใต้ร่างด้วยแววตาดุๆ

“ทำไมผมจะพูดไม่ได้ ก็เราเพิ่งจะร่วมกันประทับตรา เมื่อคืนเองนะ...ที่รัก” มาเทียสพูดพร้อมกับทำปากจู๋ส่งจูบพร้อมกับขยิบตา มายั่วยวนอารมณ์คนตัวเล็กที่กำลังนอนทับเขาอยู่ ลินรดาเห็นเข้าก็ตวาดแว๊ดๆใส่คนชอบแกล้ง

“บอกให้หยุด!”มือเรียวทั้งสองข้างเพิ่มแรงบิดให้แรงยิ่งขึ้นทันทีที่พูดจบ ใบหน้าคมสันก็เหยเกไปด้วยความเจ็บทันทีเหมือนกัน

“โอ๊ยย... ซี๊ดด... ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ผมเจ็บนะ”

“ไม่ปล่อย ถ้าอยากให้ฉันปล่อยคุณก็ต้องปล่อยฉันก่อน”

“แน่ะ...กล้าต่อรองซะด้วย ซี๊ดด...”

“จะปล่อยหรือไม่ปล่อย” ลินรดาถามคนตัวโตพร้อมกับเพิ่มแรงบิด แต่ว่าคนตัวโตกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

เมื่อเขายังคงยืนยันแบบนี้ เห็นที่เธอจะต้องปิดบัญชีเขาซะแล้วล่ะ ลินรดาปรายตามองไปที่จุกเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า แล้วก้มกัดไปที่จุกเล็กๆบนหน้าอกของเขาอย่างแรง เจ้าของจุกเล็กๆก็เลยร้องซะลั่นห้อง

“โอ๊ยย!... พอ พอแล้วผมยอมแล้ว” ลินรดายอมปล่อยปากออก แล้วตวัสเสียงสั่งเขา

“ยอมก็ปล่อยสิ! ไม่งั้นฉันจะกัดจนเนื้อขาดเลย” เธอไม่เพียงแค่พูดขู่เขาเท่านั้น เพราะทันทีที่เธอพูดจบเรียวปากอวบอิ่มก็กดประกบเข้ากับจุกเล็กๆอีกข้าง จนเจ้าของจุกเล็กต้องรีบร้องยอมจำนนซะเสียงหลง

“อย่ากัด! ผมยอมปล่อยแล้ว” มาเทียสค่อยๆคลายอ้อมแขนออก แล้วเอามือลูบเบาๆที่รอยฟันของหญิงสาว ปากก็ร้องซี๊ดเพราะยังรู้สึกเจ็บอยู่

เมื่อร่างกายเป็นอิสระ มือเรียวเล็กก็รีบปล่อยออกจากผิวเนื้อของมาเฟียหนุ่ม แล้วเปลี่ยนมายันที่นอนนุ่มและร่างอรชรก็พลิกกายออกจากร่างกำยำของเขา

แต่ความไวของเธอมันช้าไปนิด เพราะในเวลาต่อมามาเทียสก็พลิกกายไปนั่งคร่อมตัวเธอเอาไว้ แล้วจับข้อมือของเธอทั้งสองกดลงไปกับพื้นที่นอนนุ่มๆ คนที่เสียเปรียบเลยต้องตะโกนใส่หน้าเขาซะเสียงดัง

“ไอ้ฝรั่งบ้ากาม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!

“ไม่ปล่อย นี่ได้ผมแล้วคิดจะชิ่งหนี ปัดความรับผิดชอบอย่างนั้นสิ”

“ไอ้บ้า คำนั้นฉันต้องเป็นฝ่ายพูดสิ ไม่ใช่คุณ”

“ผมพูดน่ะถูกแล้ว เพราะคุณกำลังจะหนีผม”

“ฉันไปได้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณต่างหากที่น่าจะจับฉันมาข่มขืน”

“เฮอะ!... นี่คุณเมาจนจำอะไรไม่ได้เลยรึยังไง เมื่อคืนคุณเป็นคนเข้ามากอดซบผมเองเลยนะ แถมยังบอกรักผมอย่างโน้น อย่างนี้อยู่เลย”

“โกหก! อย่ามาสร้างเรื่องให้ฉันดูไร้ค่าแบบนั้นนะ”

“นี่คุณผู้หญิง ผมไม่ใช่พวกนักประพันธ์นะ จะได้เขียนบทสร้างตัวละครให้คุณดู เอาอย่างนี้ถ้าคุณจำไม่ได้ว่าเหตุการณ์มันเป็นยังไง เดี๋ยวผมจะทวนซ้ำให้คุณได้เข้าใจอีกรอบก็แล้วกันนะ แต่ขอเตือนเอาไว้ก่อนนะว่าตอนนี้ผมไม่เมา และแรงอาจจะเยอะมากไปหน่อย คุณเองก็ตั้งรับเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน และอย่าร้องเสียงดังเหมือนเมื่อคืนล่ะ เดี๋ยวพวกการ์ดมันจะตกใจเอา” ใบหน้าคมสันก้มเข้าหาลำคอระหง กดจูบโลมเลียไล่ต่ำลงไปจนถึงเนินเนื้อ สร้างความสยิวแบบแปลกๆให้กับคนใต้ร่างจนขนอ่อนในกายลุกชันไปทั้งร่าง และเมื่อรู้สึกว่าริมฝีปากของเขากำลังจะครอบครองเนินอกของเธอ ลินรดาก็เลยต้องรีบร้องห้ามเขาเสียงหลง

“หยุด! หยุด! ไม่ต้องทวนซ้ำอะไรทั้งนั้น ฉันเข้าใจแล้ว”

มาเทียสลืมตาขึ้นมองใบหน้าสวยหวานที่แดงซ่านไปทั่วทั้งหน้า พร้อมกับถามคนใต้ร่างด้วยเสียงสั่นพร่า “เข้าใจว่ายังไง”

“ก็...ตามที่คุณเข้าใจ” คนตัวเล็กตวัดเสียงตอบเขาเบาๆ

“แล้วจะยอมรับผมมั๊ย” เขาถามพร้อมกับส่งสายตาหวานฉ่ำให้กับเธอ

“ยอมรับ?...ยอมรับอะไร”

“ก็ยอมรับว่าผมเป็นผัวของคุณ” ลินรดาได้ยินก็ส่ายหน้าหวือทันที

“ถ้างั้นผมจะทำให้คุณยอมรับผม” ริมฝีปากหยักเข้าครอบครองเนินอกทันทีที่พูดจบ ทั้งยังขบเม้มตรงส่วนยอดซะจนคนใต้ร่างสะดุ้งเล็กน้อย คนตัวเล็ก็เลยต้องรีบห้าม เพราะในเวลานี้เธอกำลังถูกความสยิวเข้าเล่นงานอย่างหนัก

“พะ...พอ ไม่ต้องทำ”

“แล้วยอมรับมั๊ย?” มาเทียสถามพร้อมกับจ้องหน้าคนใต้ร่างเพื่อรอฟังคำตอบ แต่จนแล้วจนรอดยังไงเธอก็ไม่ยอมตอบเขาซักที ริมฝีปากหยักและลิ้นร้อนก็เลยเริ่มทำงานต่อ

ตั้งแต่เกิดมานี่ก็เพิ่งเป็นครั้งแรก ที่เธอได้ใกล้ชิดและมีความสัมพันธ์กับผู้ชายแบบชู้สาว และเมื่อริมฝีปากบางของชายหนุ่มตัวโตแตะเข้ากับผิวกายของเธอ ขนอ่อนในกายสาวก็ลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว ยิ่งในเวลานี้ที่เขากำลังใช้ปากและลิ้นสร้างความความสยิวและเสียวซ่านในแบบแปลกๆ ร่างกายของเธอก็อ่อนราวกับจะไม่มีแรง เห็นทีเธอคงจะต้องยอมทำตามเขาไปก่อน ก่อนที่เขาจะปลุกปั่นความสยิวให้มันยิ่งมากขึ้นกว่านี้

“ยอม...ฉันยอมแล้ว” ลินรดาร้องบอกเขาเสียงสั่นปนสะอื้น มาเทียสได้ยินก็ยอมผละริมฝีปากออก แล้วมองจ้องใบหน้าสวยหวานที่กำลังทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ แต่เขาต้องเข้มแข็ง จะใจอ่อนไปกับน้ำตาของเธอไม่ได้ เพราะนี่คงเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะสามารถบังคับให้เธอยอมมาเป็นแม่ของลูก

“ยอมอะไร”

“ก็...ยอมรับคุณเป็น...”

“เป็นผัว?” มาเทียสพูดกึ่งถาม คนตัวเล็กใต้ร่างเลยจำเป็นต้องพยักหน้าตอบเขาเบาๆ

“แน่ใจนะว่าคุณจะไม่เบี้ยวผม ได้ผมแล้วต้องรับผิดชอบ จะมาได้แล้วทิ้งขว้างกันน่ะผมไม่ยอมหรอกนะ”

“รู้แล้วน่า...ลุกขึ้นไปได้แล้ว ฉันจะไปแต่งตัว”

“จะรีบไปไหน นี่มันยังเช้าอยู่เลย นอนต่ออีกสักพักก็ได้ คุณเองก็แฮงค์จนจะไม่ไหวแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ถึงจะอย่างนั้นคุณก็ต้องลุก” ลินรดาตวัดเสียงใส่หน้าเขาอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานที่กำลังแสดงให้เห็นว่าเธอไม่สบอารมณ์นั่น มันกลับดูน่ารักในสายตาของเขา จนในเวลานี้มาเทียสเองก็เริ่มจะอดใจไว้ไม่ไหว

“โอเคแต่ก่อนที่ผมจะลุกขอ1จุ๊บนะที่รัก” มาเทียสกดจูบประกบปากทันทีที่พูดจบ แถมยังใช้มือบีบคางของเธอเบาๆ แล้วสอดลิ้นเข้าไปชิมความหอมหวานที่เขาปรารถนามาตั้งแต่แรกเริ่มด้วยน่ะสิ ส่วนมือข้างที่ว่างก็ยังลูบและบีบเค้นเบาๆที่เนินทั้งสองข้างของคนใต้ร่าง คนตัวเล็กที่ไม่ประสาในเรื่องแบบนี้ก็ได้แต่อึ้ง และปล่อยให้เขาได้ชิมความหวานจนเริ่มจะหายใจติดขัด เขาถึงได้ยอมปล่อยออกแล้วเปลี่ยนมากดจูบเบาๆที่ริมฝีปากบนและล่างแทน

“พะ...พอ พอได้แล้ว” เสียงร้องบอกสั่นๆ พร้อมกับมือเรียวที่ผลักดันใบหน้าคมสันของเขาออก มาเทียสยอมปล่อยออกอย่างง่ายดาย ดวงตาสีฟ้ามองใบหน้าสวยหวานอย่างหยอกล้อ

“คุณสวยไปทั้งตัวเลยรู้มั๊ยสาวน้อย” เข้ากระซิบเสียงสั่นพร่าแล้วขบเม้มที่ใบหูของเธอเบาๆ และหอมแรงๆที่แก้มขาวนวลซะฟอดใหญ่ ก่อนจะยอมพลิกกายลงไปนอนข้างๆ เธออย่างตัดใจ

ร่างบางข้างกายเลยรีบดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว มือเรียวรีบหยิบชุดของเธอที่ตกอยู่ใกล้ขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ น้ำตาของความเสียใจกำลังเอ่อล้นออกมาจวนจะรินไหล ลินรดานึกโกรธตัวเองที่สนุกจนกระทั่งขาดสติและก็นึกโกรธเขาที่ฉวยโอกาสในยามที่เธอเมาไม่ได้สติ รังแกขมเหงเธอราวกับว่าเธอเป็นพวกผู้หญิงฟรีเซ็กส์

หญิงสาวรีบลุกจากเตียงเมื่อแต่งตัวจนเสร็จ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเดินไปไหน เสียงทุ้มๆของคนตัวโตที่นอนอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นมาซะก่อน

“รอผมสักครู่นะ เดี๋ยวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเราค่อยออกไปพร้อมๆกัน”

“ทำไมฉันต้องรอคุณ” ลินรดาพูดทั้งๆ ที่ยังยืนหันหลังให้กับเขา

“ก็ถ้าคุณสามารถออกจากห้องนี้ได้โดยไม่มีผม ก็เชิญ” มาเทียสดีดตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำทันทีที่พูดจบ ลินรดาหันกลับมามองเมื่อได้ยินเสียงปิดประตู

“ฉันไม่เชื่อคำพูดของคุณหรอกไอ้คนฉวยโอกาส” และทันทีที่พูดจบหญิงสาวก็เดินตรงไปที่ประตู มือเรียวแตะจับที่มือจับประตู และพยายามเปิดมันออก เธอทั้งเรียก เคาะ และทุบบานประตูนั้นก็ไม่ยอมเปิดออกซักที จนต้องเปลี่ยนวิธี เดินหาทางออกมันซะรอบๆห้อง

มาเทียสเดินออกมาจากห้องน้ำเห็นว่าที่ภรรยาเดินหาทางออกเหมือนเสือติดจั่นก็อมยิ้ม เขาเดินเข้าไปแต่งตัวจนหล่อเนี๊ยบ แล้วเดินออกมานั่งมองเธอนิ่งๆ ที่โซฟา ลินรดาปรายตามองเขา ทั้งที่ยังเดินหาทางออก และเมื่อเดินหาจนทั่ว และแน่ใจแล้วว่าไม่มี เธอก็ทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาตรงข้ามกับเขา

“เหนื่อยแล้วเหรอ เดินหาต่อสิ นี่คุณยังไม่ได้เดินหาในห้องแต่งตัวกับห้องน้ำเลยนะ” มาเทียสพูดปนหัวเราะ หญิงสาวที่กำลังนั่งทำหน้างอหงิกหันมาชำเรืองตามองเขาอย่างอย่างไม่พอใจ

“ไปกันได้แล้ว” มาเทียสพูดพร้อมกับคว้าข้อมือเรียว แล้วพาเธอเดินตรงไปที่ประตู ลินรดาพยายามสะบัดมือของเขาออก แต่มันกลับไม่ได้ผลเพราะมือหนานั้นจับล็อคข้อมือของเธอเอาไว้ซะแน่นหนา

“เปิดประตู” มาเทียสพูดสั่งเสียงเข้ม และบานประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ลินรดาหันไปมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ เขาแค่พูดว่าเปิดประตูแค่เนี๊ยะนะ แล้วเมื่อกี๊เธอทั้งร้อง ทั้งเคาะและทุบมันกลับไม่ขยับเลยซักนิด คนตัวโตหันกลับมายักคิ้วเยาะเย้ยหญิงสาวข้างกายก่อนจะพาเธอก้าวออกไปด้านนอก

และเมื่อได้ก้าวพ้นประตูออกมา ถึงเข้าใจว่าทำไมเธอถึงเปิดมันไม่ได้ ก็บรรดาชายชุดดำรูปร่างสูงใหญ่หุ่นล่ำบึกที่กำลังยืนเรียงตัวกันสงบนิ่งนั่นล่ะคือคำตอบของเธอ แถมเธอยังทั้งอึ้งและตกใจเล็กๆ เมื่อเห็นพวกเขาทั้งหมด ลินรดาเริ่มจะรู้สถานะของคนที่กุมมือเธอเอาไว้ เพราะเคยเห็นในหนังมาก่อน และในเวลานี้ความรักตัวกลัวตายก็เริ่มจะครอบงำ จนต้องยอมเดินตามแรงฉุดของเขาไปอย่างเงียบๆอย่างไม่กล้าดิ้นขัดขืนเลยซักนิด

นี่ตกลงเขาเป็นพวกมาเฟียงั้นเหรอ มาเฟีย...มาเฟีย ตายล่ะไอ้ลินเอ๊ยย... แล้วนี่เขาจะฆ่าฝังศพเธอรึเปล่านะ

จนเมื่อเธอได้เข้ามานั่งในรถยนต์หรูของเขา มาเทียสสังเกตุว่าหญิงสาวข้างกายดูเงียบผิดปกติ เขาเลยเอ่ยถามเธอเพื่อทำลายความเงียบ “เป็นอะไรไป เมื่อกี้ยังเถียงฉอดๆอยู่เลย ตกใจมากนักรึไง” เขาถามยิ้มพร้อมกับปรายตามองเธอ

ลินรดาชำเรืองตามองคนข้างๆอย่างไม่เต็มตานัก แล้วถามเขาเสียงอ่อยๆ “คุณ...จะฆ่าฉันมั๊ย”

“ฮึ...อะไรนะ” มาเทียสหันไปถามเธอเพราะเขาได้ยินไม่ชัดนัก ลินรดาก็เลยต้องพูดขึ้นอีกครั้ง

“คุณ...จะฆ่าฝังศพฉันรึเปล่า”

คิ้วหนาเลิกสูงขึ้นก่อนที่เจ้าของใบหน้าคมจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาซะดังลั่นรถ “ฮ่า...ฮ่า คิดได้ยังไงกัน นี่คุณดูหนังมากเกินไปรึเปล่า”

“ก็...พวกมาเฟียมักจะทำแบบนั้น ถ้า...ไม่พอใจ”

มาเทียสหันไปถามเธอพร้อมกับอดกลั้นเสียงหัวเราะ “แล้วทำไมผมถึงต้องฆ่าคุณล่ะ” ดวงตาสีฟ้ามองหญิงสาวข้างกายที่กำลังนั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมด้วยความกลัวปนความเขินอาย เห็นแบบนี้แล้วอยากจะจับฟัดให้หายอยากไปเลย ผับผ่าสิ!

“ก็ฉัน...ด่าคุณ แล้วก็...ทำร้ายร่างกายคุณ” ลินรดาแจกแจงความผิดของเธอให้เขาฟังอย่างไม่เต็มเสียงนัก ใบหน้าคมสันพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับเผยรอยยิ้มร้ายกาจ อย่างคนเจ้าเล่ห์ กลัวนักสินะ เดี๋ยวจะขู่ให้กลัวจนสั่นเลยเธอจะได้ไม่กล้าหนีฉัน!...

“ก็ดีที่ยังรู้ตัว อย่าทำให้ผมโกรธเชียวนะ ไม่อย่างนั้นชิ้นส่วนของคุณได้กระจายไปทั่วประเทศแน่” มาเทียสแกล้งทำหน้าดุและขู่เสียงเข้ม

ลินรดาอ้าปากค้าง ดวงตาหวานเบิกกว้างขึ้นด้วยความกลัว เมื่อได้ยินคำขู่ของเขา แล้วเจ้าของใบหน้าสวยก็รีบก้มหน้างุดๆ มือเรียวทั้งสองข้างประสานกันขยับยุกยิก เพราะรู้สึกกลัวคนนั่งข้างซะจริงๆ ส่วนคนนั่งข้างก็แอบยิ้ม เมื่อเห็นความกลัวของหญิงสาว มือหนาเลื่อนเข้าไปโอบไหล่บอบบางและดึงตัวเธอเข้าไปชิดกับแผงอกล่ำๆของเขา แล้วกอดเธอเอาไว้ไปตลอดทางใบหน้าคมสนยังคงเผยรอยยิ้มดูมีความสุขสุดๆ

ลินรดาไม่แม้แต่จะขัดใจ นั่นเป็นเพราะความกลัว เธอยอมให้เขาโอบกอดอย่างง่ายดาย แถมยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับเขา ในใจของเธอก็ภวนาไปถึงพ่อแก้ว แม่แก้วและบรรดาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เธอเคารพ ...พ่อจ๋า แม่จ๋า ขอให้หนูรอดพ้นกลับไปครบ 32 ด้วยเถอะ สาธุ!...

..................................................................................................

 

^^ แล้วตกลงพ่อมาเฟียเอาแต่ใจจะพาบาริสต้าขี้เมาของเจ้ไปไหนกันนะ โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

หายไปซะนานเลยกลับมาต่อให้แบบยาวๆเลยค่ะ ตอนหน้าเรามาดูความน่ารักของแม่หนูน้อยมิลี่กันนะคะ มาดูซิว่าเธอจะหาวิธีไหนมามัดใจบาริสต้าสาวสวยของเจ้กันค่าาาาาา...^^


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องราวยังมีอีกมากมาย ทั้งเข้มข้น พลิกผันและลุ้นระทึกในทุกๆ ตอน มาเติมเหรียญแล้วไปลุ้นต่อด้วยกันด้วยกันนะคะ"

ณรีรัช / นรีรัตน์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha