สั่งรักประกาศิต

โดย: ณ.รีรัช / นรีรัตน์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ตอนที่ 3

รถยนต์หรู แล่นเข้ามาในคฤหาสน์หลังงาม ลินรดาพยายามสอดสายตามองผ่านกระจกและฟิลม์สีดำออกไปยังวิวด้านนอก เพื่อสังเกตุบรรยากาศโดยรอบว่าพอมีจุดสังเกตุตรงไหนบ้าง เผื่อว่าเธอจะมีโอกาสหนีออกไปได้ จนเมื่อรถยนต์หรูแล่นมาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังงาม ชายสวมสูทสากลสีดำก็ก้าวเข้ามาเปิดประตูให้กับมาเทียสและลินรดา

ลินรดาเผลอตะลึงไปกับความงามของคฤหาสน์หลังงามทันทีที่ได้เห็นอย่างชัดเจน จนเผลอลืมความกลัวไปชั่วขณะ และเพียงครู่ เสียงเล็กๆของเด็กผู้หญิงตัวน้อยก็ดังขึ้น ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ของความงามของสถานที่แห่งนี้

“แด๊ดดี๊...” เด็กผู้หญิงตัวเล็กร้องเรียกมาเฟียหนุ่มเสียงดัง พร้อมกับวิ่งโผเข้าหาอ้อมกอดของคนเป็นพ่อ มาเทียสยิ้มกว้างแล้วกางแขนออกทั้งสองข้างพร้อมกับย่อตัวเล็กน้อยเพื่อรอรับเจ้าหญิงตัวน้อยของเขาเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น

ฟอด  ฟอด

“คิดถึงแด๊ดดี๊ที่สุดเลยค่ะ ทำไมเมื่อคืนแด๊ดดี๊ไม่กลับบ้านคะ มิลี่รอแด๊ดดี๊จนหลับที่ห้องเล่นเลยค่ะ”

“เอ... เท่าที่แด๊ดดี๊รู้มา มันไม่ใช่แบบนี้นี่คะ ใครกันน๊า...ที่เล่นซนจนเหนื่อยและก็เผลอหลับไปทั้งๆที่ทานแค่ของว่างเท่านั้น”

“มิลี่เองค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยยกมือขึ้นตอบรับ แล้วโอบกอดคอคนเป็นพ่อเหมือนเดิม

“แล้วทำไมถึงบอกว่ารอแด๊ดดี๊จนหลับไปล่ะคะ”

“มิลี่ก็รอแด๊ดดี๊แล้วนี่คะ แต่แด๊ดดี๊ก็ไม่ยอมมาซะที มิลี่ก็เลยนั่งดูการ์ตูนจนหลับไปเลยค่ะ” หนูน้อยเอมิลี่พูดพร้อมกับพยักเพยิดหน้าประกอบเพื่อให้คนเป็นพ่อดูว่าเธอพูดจริง มาเทียสหมั่นเขี้ยวลูกสาวสุดที่รัก ก็เลยหอมที่แก้มป่องของลูกสาวแรงๆอีกครั้งก่อนจะพูดขอโทษลูกสาวตัวน้อย

“แด๊ดดี๊ขอโทษค่ะ แด๊ดดี๊ทำงานเพลินไปหน่อยก็เลยลืมกลับมาทานข้าวกับลูกสาว วันนี้แด๊ดดี๊มีเซอร์ไพร์ส พาใครมาแนะนำให้หนูรู้จักด้วยนะคะ” มาเทียสพูดจบก็หันไปมองหญิงสาวที่กำลังยืนเหล่มองเขาอยู่ข้างประตูรถที่ฝั่งตรงกันข้าม

“แล้วนั่นคุณจะยืนสงบนิ่งแบบนั้นอีกนานมั๊ย มายืนข้างๆผมเร็ว ผมจะแนะนำให้คุณรู้จักกับลูกสาวของผม” มาเทียสเรียกหญิงสาวเสียงเข้ม

“ยืนตรงนี้ก็รู้จักเธอได้มั๊ง” บาริสต้าสาวตอบเขาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เธอไม่อยากอยู่ใกล้ๆเขา ด้วยเพราะยังคงกลัวคำขู่ของเขาอยู่ สู้ให้เธออยู่ห่างๆเขาแบบนี้มันคงจะปลอดภัยกว่า

“ไม่ได้! จะเดินมาเองรึว่าจะให้การ์ดหิ้วปีกคุณมา” คำสั่งของมาเทียสได้ผลชะงักนัก ลินรดารีบเดินไปยืนข้างๆเขาอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าเธอยังขืนมัวชักช้า เขาคงสั่งให้ลูกน้องล่ำๆของเขา มายกตัวเธอไปอย่างที่เขาพูดขู่เธอแน่ๆ

มาเทียสมองท่าทางของเธอแล้วยิ้มออกมา เพราะแอบนึกขำไปกับท่าทางของหญิงสาว แล้วหันกลับมาหาลูกสาวตัวเล็กที่เขากำลังอุ้มเธออยู่

“มิลี่คะ นี่คุณลินรดาลูกทักทายเธอหน่อยสิคะ”

“สวัสดีค่ะคุณลินรดา”

“สวัสดีค่ะคุณหนู” ลินรดาตอบออกไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะยังเกรงสายตาของคนเป็นพ่อที่กำลังมองมาที่เธอ

“คุณลินรดาสวยจังค่ะ เป็นแฟนของแด๊ดดี๊เหรอคะ”คำถามของเด็กหญิงตัวน้อย ทำให้ลินรดาทั้งอึ้งและตกใจ จนต้องรีบปฏิเสธหนูน้อยเสียงหลง

“ห๊า ไม่นะคะ ไม่ใช่”

และเมื่อว่าที่ภรรยาดันปฏิเสธ มาเทียสก็หันไปย่นคิ้วจ้องเธอด้วยแววตาดุๆ บาริสต้าสาวก็เริ่มนึกได้และด้วยความกลัวที่เขาได้ขู่เธอเอาไว้ตั้งแต่อยู่บนรถ ลินรดาก็เลยต้องหันๆ มาตอบคำถามลูกสาวสุดน่ารักของเขาซะใหม่

“ค่ะ ฉัน...เป็นแฟน...ของคุณมาเทียสค่ะ” ทั้งๆที่เป็นการเปิดตัวว่าเป็นถึงแฟนสาวของเจ้าพ่อใหญ่ แต่เธอกลับพูดออกไปอย่างไม่เต็มเส๊ยงเท่าไหร่ แถมยังทำหน้าราวกับว่าอยากจะร้องไห้ทันทีที่พูดจบ แต่คนตัวเล็กที่ได้ยินกลับร้องดีใจออกมาเสียงดังลั่น

“เย้! แด๊ดดี๊มีแฟนแล้ว มิลี่ก็จะมีแม่เหมือนกับเพื่อนๆ แล้ว เย้...เย้” หนูน้อยร้องเฮออกมาด้วยความดีใจ มาเทียสเองก็ยิ้มและหัวเราะไปกับลูกสาวของเขาด้วย แต่อาการดีใจของสองพ่อลูก และคำพูดของแม่หนูน้อยมันทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมา

...จะมีแม่แล้วงั้นเหรอ แล้วแม่ตัวจริงของเธอล่ะ เธอไปอยู่ไหนกัน หรือว่าเขาโดนเมียทิ้ง หน้าตาก็หล่อดูดีอย่างกับนายแบบ แถมยังออกจะรวยล้นฟ้าขนาดนี้ เมียยังกล้าทิ้งไปเนี่ยะนะ หรือว่าเธอจะโดนขู่แบบที่เขากำลังขู่ฉัน ใช่แน่ๆ เธอต้องโดนเขาขู่แน่ๆ แต่ว่าเธอจะโดนอะไรบ้างนะถึงได้กล้าทิ้งลูกที่น่ารักแล้วหนีไปแบบนี้ หรือว่า...เขาฆ่าเธอ!...

เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ดวงตาหวานก็เบิกกว้าง หน้าของหญิงสาวมีสีหน้าวิตกกังวลคละเคล้าไปกับความหวาดกลัว มาเทียสหันมามองคนข้างกายที่ดูจะเงียบผิดปกติ เห็นหน้าตาของเธอมีความวิตกกังวลแปลก เขาเลยก้มเข้าไปกระซิบเบาๆ ใกล้ๆ ใบหน้าของเธอ “หยุดคิดเองเออเอง แล้วก็เดินตามผมมา”

ลินรดาได้ยินก็ตื่นจากภวังค์ของความคิด เธอหันไปมองหน้าเขา จนเจอเข้ากับสายตาตำหนิที่เขากำลังส่งมา ก็รีบหลุบตาลงและยอมเดินตามเขาเข้าไปด้านใน เสียงของสองพ่อลูกคุยกันเจื้อยแจ้วไปตลอดทางดูท่าทางมีความสุขทั้งพ่อและลูก แต่คนเดินตามนี่สิถูกความกลัวครอบงำจนต้องเดินเกรงซะตัวแข็งทื่อ ก็รอบข้างมีแต่บอดี้การ์ดของเขายืนขนาบสองข้างฝั่งซะขนาดนั้น แล้วอย่างนี้จะให้เธอยิ้มร่าเริงแบบเขาได้ยังไงกัน และเดินผ่านบรรดาบอดี้การ์ดมาได้ ลินรดาถึงกับแอบเป่าปากออกมาอย่างโล่งอก

มาเทียสอุ้มลูกสาวของเขา เดินนำลินรดามาที่ห้องนั่งเล่นด้านใน ตลอดทางลินรดามองดูความงดงามของตัวคฤหาสน์หลังโตอย่างชื่นชม การตกแต่งที่หรูหราและงดงามสไตล์ยุโรป ทุกอย่างมันช่างดูลงตัวอย่างไม่มีที่ติ และเมื่อเข้ามาในห้องนั่งเล่น มาเทียสก็นั่งลงที่โซฟาหรูแล้ววางลูกสาวสุดที่รักบนตักของเขา แต่ลินรดาไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้เขามากนัก เธอเลือกนั่งโซฟาตัวที่ห่างไกลเขามากที่สุด และนั่งนิ่งๆ จนเจ้าพ่อหนุ่มนึกเคืองไปกับท่าทางของเธอ สายตาคมปราดมองมาที่เธอแว่บหนึ่งอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณอยู่กับมิลี่ก่อนนะ ผมขอตัวไปเคลียงานสักครู่”

“ค่ะ” ลินรดาตอบโดยไม่หันไปมองเขา

มาเทียสเห็นท่าทางของเธอก็ยิ่งทำให้เคืองเธอมากขึ้น เขามองเธออย่างตำหนิ ก่อนจะก้มหน้ามาสนใจคุยกับลูกสาวตัวน้อย

“มิลี่คะ เป็นเด็กดีไม่แกล้งแฟนแด๊ดดี๊นะคะ” มาเทียสพูดกับลูกสาวแต่สายตาเขาน่ะเหล่มองไปที่คนนั่งไกลๆโน่น เพราะเขาพูดขึ้นเพื่อแกล้งเธอโดยเฉพาะ

คนนั่งไกลๆก็ยังคงทำเป็นนั่งนิ่งไม่สนใจ แต่จริงๆแล้วหูของเธออ่ะกำลังทำงานอย่างหนัก แถมยังแอบคิดไปตามที่มาเทียสพูดอีกต่างหาก และก็ยังแอบนึกหวั่นใจ ถ้าต้องโดนแม่หนูน้อยตัวเล็กนี่แกล้งเข้าจริงๆ

...เฮ้อ! วันนี้ทำไมถึงซวยอย่างนี้นะ...

“ค่ะ แด๊ดดี๊” หนูน้อยรับคำคุณพ่อแล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆใบหน้าของคุณพ่ออีกครั้ง

“มิลี่ไม่แกล้งคุณแม่ของมิลี่หรอกค่ะ” มาเทียสยิ้มกว้างแล้วขยิบตาให้กับลูกสาวสุดที่รัก 

เขาก้มกระซิบเบาๆใกล้ๆใบหน้าของลูกสาวตัวน้อย “มิลี่ชอบเธอหรือคะ”

“ค่ะ”

“แล้วลูกสาวของแด๊ดดี๊อยากให้เธอเป็นมัมของหนูมั๊ย” เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มแป้นพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ

“ถ้าอย่างนั้นลูกก็ต้องทำให้เธอยอมเองนะคะ” มาเทียสพูดยิ้มๆ เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มแป้น พร้อมกับยกมือขึ้นมาทำท่าโอเค สองพ่อลูกต่างขยิบตาส่งซิกกันเป็นว่าเล่น ดูน่ารักและมีความสุข ผิดกับอีกหนึ่งคนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ไกลๆ และไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว แต่ในใจก็แอบสงสัยเรื่องที่สองพ่อลูกทำท่าส่งซิก และกระซิบกระซาบกัน

เมื่อตกลงส่งซิกกับลูกสาวจนเสร็จเรียบร้อย มาเทียสก็ลุกขึ้นเดินมาหยุดยืนข้างๆ ลินรดา เพราะอยากจะแกล้งเธออีกซักหน่อย เขาก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหน้าของเธอ พร้อมกับพูดหยอกเธอเบาๆ

“หายใจได้นะคุณ ไม่ต้องนั่งเกรงขนาดนั้นหรอก ผมไม่ได้ใจดำขนาดนั้น ผมฝากมิลี่ด้วยนะ คุยกับลูกผมได้...ผมอนุญาต อ่อ...น้ำชากับของว่างที่แม่บ้านเขาเอามาให้ก็ทานได้ ไม่ต้องกลัวว่าผมจะวางยา ผมรับรองว่าวันนี้คุณยังมีชีวิตรอด ฮึ...ฮึ” ลินรดาหันมามองหน้าเขา ดวงตาหวานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มาเทียสยิ้มปนหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ เขาเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ เมื่อได้แกล้งคนตัวเล็กจนสมใจ

คนเป็นพ่อเดินออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งนาที คนเป็นลูกก็เดินเข้าไปนั่งชิดติดกับลินรดาทันที ลินรดาหันไปมองหน้าของลูกสาวเจ้าพ่อ เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร เมื่อเห็นแบบนี้แล้วความกลัวและความกังวลที่มีก็ค่อยๆคลายลงไปบ้าง ลินรดายิ้มตอบเด็กหญิงตัวน้อยอย่างอ่อนโยน

“คุณแม่ทานขนมมั๊ยคะ” หนูน้อยเอมิลี่พูดพร้อมกับยื่นขนมในมือให้กับลินรดา เด็กหญิงตัวน้อยดูจะมีความสุขในคำพูดที่เธอพูดออกไป แต่คนฟังนี่สิ นั่งมองหน้าเล็กๆ แล้วอึ้งกิมกี่...

“คุณแม่เหรอ? คุณแม่?...เมื่อกี๊หนูเรียกฉันว่าคุณแม่?”

“ค่ะ...คุณแม่” หนูน้อยเอมิลี่ตอบพร้อมกับยิ้มแป้นดูน่ารัก แต่คนที่รอฟังกลับโดนใบ้กินซะได้นี่สิ

“เอ่อ..แต่ฉัน...”

“เป็นแฟนของแด๊ดดี๊ก็ต้องเรียกคุณแม่สิคะ”

“แต่...” ลินรดาพูดเพียงเท่านั้นก็หยุดพูด เพราะเธอกลับเปลี่ยนใจอยากจะรู้เรื่องของมารดาของแม่หนูตัวน้อย ว่าแม่ของแม่หนูน้อยน่ารักคนนี้ไปอยู่ซะที่ไหน แล้วทำไมถึงทิ้งเธอเอาไว้กับเขา หญิงสาวจึงค่อยๆพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“แล้วแม่ของหนูล่ะจ๊ะ เธอไปไหนซะล่ะ”

เอมมิลี่ได้ยินก็หุบยิ้ม ใบหน้าเล็กๆที่ดูมีความสุขแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าลงไปทันตาเห็น “แด๊ดดี๊บอกว่ามัมของมิลี่อยู่บนฟ้าโน่นค่ะ และก็คงกลับมาหามิลี่ไม่ได้ค่ะ”

สีหน้าและน้ำเสียงของเด็กหญิงตัวน้อยฟังดูเศร้าๆ ลินรดาเลยอดที่จะนึกสงสารเธอไม่ได้ มือเรียวโอบตัวของแม่หนูตัวน้อยแล้วดึงเข้ามาแนบชิดกับตัวเธอ

“ไม่เป็นไรนะคะ ถึงมัมของหนูจะกลับมาไม่ได้แต่มัมของหนูก็คอยมองดูหนูอยู่บนฟ้าโน่นค่ะ”

หนูน้อยเอมิลี่มองหน้าลินรดาอย่างสงสัยในคำพูด “มัมจะมองเห็นมิลี่เหรอคะ”

“มองเห็นสิคะ มิลี่ต้องเป็นเด็กดีไม่ดื้อและไม่ซนนะคะ ถ้ามัมของหนูมองลงมาเห็น มัมของมิลี่จะได้ภูมิใจในตัวมิลี่ยังไงคะ”ลินรดายิ้มให้กับแม่หนูน้อยอย่างอ่อนโยน และคำปลอบประโลมของเธอก็ได้ผล เด็กหญิงตัวน้อยคลี่ยิ้มทันทีที่เธอพูดจบ

“ค่ะ มิลี่จะเป็นเด็กดีค่ะ มัมจะได้ภูมิใจ แต่...” เมื่อถึงตรงนี้สีหน้าของเด็กหญิงก็กลับมาดูเศร้าอีกครั้ง

“แต่อะไรคะสาวน้อย”

“มิลี่อยากมีมัมไปส่งมิลี่ที่โรงเรียนบ้าง เพื่อนๆของมิลี่มีแด๊ดดี๊กับมัมไปส่งทุกวันเลย มิลี่มีแต่แด๊ดดี๊แต่ไม่มีมัม...” เด็กหญิงตัวน้อยพูดออกมาอย่างเศร้าๆ

ลินรดานั้นรู้สึกสงสารแม่หนูน้อยจับใจ เมื่อได้ยินเธอระบายความในใจออกมา มือเรียวปาดเช็ดน้ำตาบนแก้มป่องของเด็กหญิงตัวน้อย แล้วดึงตัวเธอมาโอบกอด สองแขนเล็กๆก็โอบรัดตัวเธอเอาไว้แน่น พร้อมกับเสียงสะอื้นเล็กๆของเด็กหญิงตัวน้อย

“ไม่เป็นไรนะคะ ถึงมิลี่จะไม่มีมัมไปส่ง เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ลินจะไปส่งน้องมิลี่ที่โรงเรียนเองนะคะ” หนูน้อยเอมิลี่ได้ยินก็ยิ้มแป้นทันที แล้วเงยหน้าขึ้นมาถามว่าที่คุณแม่คนใหม่ของเธอ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสดใสยิ่งนัก

“พี่ลินจะเป็นแม่ให้กับมิลี่เหรอคะ”

“เอ่อ... คือ...” ยังไม่ทันที่ลินรดาจะได้พูดอะไร เด็กหญิงตัวน้อยก็กระโดดโลดเต้นพร้อมกับร้องดีใจออกมาเสียงดัง

เย้! มิลี่มีแม่แล้ว มิลี่มีแม่แล้วเย้!ๆ แด๊ดดี๊ๆ มิลี่มีแม่แล้วค่ะ แด๊ดดี๊...

เอมิลี่ร้องเฮเสียงดังลั่น พร้อมกับวิ่งออกไปหาคนเป็นพ่อ ส่วนคนที่นั่งอยู่ในห้อง กลับนั่งงงและโดนใบ้เล่นงานซะง่ายๆ นี่เธอไปหลงกลยอมเป็นแม่ให้กับแม่หนูน้อยนั่นตอนไหนกันนะ แล้วตอนไหนกันที่เธอบอกว่าจะเป็นแม่? โอ๊ยย... วันนี้มันเกิดเรื่องบ้าๆอะไรกันนักหนา มันเร็วจนเธอจะตั้งรับไม่ทันอยู่แล้ว!!!...

ด้านหน้าห้องสองพ่อลูกกำลังยิ้มและแท็กมือเบาๆ ด้วยกันอย่างมีความสุข เมื่อแผนขั้นแรกของพวกเขาทั้งสองคนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่หารู้ไมว่าคนข้างในน่ะ กำลังจะทนไม่ไหวแล้วนะ!!!...  

..................................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องราวยังมีอีกมากมาย ทั้งเข้มข้น พลิกผันและลุ้นระทึกในทุกๆ ตอน มาเติมเหรียญแล้วไปลุ้นต่อด้วยกันด้วยกันนะคะ"

ณ.รีรัช / นรีรัตน์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha