สั่งรักประกาศิต

โดย: ณ.รีรัช / นรีรัตน์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอนที่ 4

เมื่อแผนขั้นแรกสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แผนขั้นต่อไปมันก็ต้องเริ่มขึ้น มาเทียสให้ลูกสาวของเขาไปเล่นที่ห้องของเล่น ส่วนตัวเขาจะเข้าไปจัดการมัดมือชกแม่บาริสต้าสาว เอาเธอมาเป็นแม่ของลูกจริงๆซะที

10นาทีกว่าๆแล้วที่ลินรดาต้องนั่งอยู่ในห้องนี้ตามลำพัง หญิงสาวรู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก และก็ยังคงค้างคาใจที่ลูกสาวของเขาทึกทักเหมาว่าเธอยอมเป็นแม่ แล้วไหนจะตัวเขา ที่ขู่บังคับเธอแทบจะตลอดเวลา ซึ่งทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็เพราะความเมาสินะ ที่ทำให้เธอต้องรั่วถึงขนาดยอมมีความสัมพันธ์กับเขา ทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก ครั้นจะปฏิเสธก็ไม่ได้ซะด้วยสิ ก็หลักฐานออกจะเต็มตัวซะขนาดนี้

ลินรดาเปิดกระเป๋าสะพายของเธอ แล้วหยิบกระจกเล็กๆขึ้นมาส่องดูรอยช้ำเล็กๆที่ขึ้นอยู่ตามลำคอและหน้าอกของเธอ ปากก็บ่นต่อว่าเขาเบาๆ

“จัดมาซะถี่ยิบ ไม่คิดจะเว้นที่ว่างบ้างรึไง แล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานยังไงล่ะเนี่ยะ ฮึ่ย!...” ลินรดานั่งมองตัวเองหงุดหงิดอยู่เพียงครู่ ก็ต้องรีบเก็บกระจกเข้ากระเป๋า แล้วนั่งนิ่งๆเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามา

มาเทียสเดินเข้ามาพร้อมกับทนายของเขา และปรายตามองว่าที่แม่ของลูก ลินรดายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม หญิงสาวหันไปมองเขาแล้วหันกลับมานั่งนิ่งๆเหมือนเดิม มาเทียสและทนายนั่งลงตรงข้ามกับเธอ ทนายหนุ่มยิ้มให้กับลินรดาเล็กน้อย เขากางแฟ้มเอกสารออก แล้ววางตรงหน้าของหญิงสาว

ลินรดาเหล่ตามองเจ้าแฟ้มเอกสารที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ยังคงนั่งนิ่งๆเหมือนเดิม ทั้งๆที่อยากรู้ใจจะขาด ว่ามันคืออะไร

“เซ็นชื่อของคุณซะลินรดา”

“เซ็นชื่อ?...” มาเทียสพยักหน้าเบาๆให้เธอ

“เซ็นอะไร ทำไมฉันต้องเซ็น”

“อ่านและเซ็นชื่อซะ” เขาพูดเน้นย้ำ

ลินรดาหยิบเจ้าแฟ้มเอกสารตรงหน้าขึ้นมาเปิดอ่าน

ทะเบียนสมรส!” ลินรดาพูดออกมาเสียงดัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า

“นี่คุณไม่คิดจะถามความสมัครใจของฉันก่อนเลยเหรอคะ”

“ไม่ล่ะ ผมต้องการคุณ และลูกสาวของผมก็เลือกคุณแล้ว”

“ถึงฉันจะรักตัวกลัวตาย และกลัวความเป็นมาเฟียมหาอำนาจของคุณ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะสามารถบังคับให้ฉันทำอะไรตามใจชอบก็ได้นะคะ”

“ก็แล้วแต่คุณนะ ถ้าคุณไม่เซ็นผมก็จะไม่บังคับ เพียงแต่...”

“ผมจะแจ้งความ”

“แจ้งความ? เรื่องอะไร”

“ก็คุณลวนลามผม ทำให้ผมเสียหายและก็ไม่ยอมรับผิดชอบผม”

“จะบ้าเหรอ เรื่องแค่นั้นใครจะสน”

“แต่ผมสน ผมต้องอับอายที่โดยคุณลวนลามต่อหน้าคนของผม ความเมาจนขาดสติของคุณ ทำให้ผมขาดความน่าเชื่อถือ เพราะฉะนั้นคุณต้องรับผิดชอบ”

“ทำไมฉันต้องรับผิดชอบ”

“ก็คุณทำให้ผมตกใจจนเสียขวัญ และผมก็เป็นฝ่ายเสียหาย” มาเทียสพูดพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย

“จะบ้าเหรอผู้ชายที่ไหนเขาเรียกร้องแบบคุณกัน”

“ก็ผมนี่ไง... นักปฏิวัติคนแรก และผมก็มีหลักฐาน” มาเฟียหนุ่มพูดพร้อมกับผายมือออกทั้งสองข้าง เขายิ้มออกเมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าถึงกับนิ่งอึ้ง

“มีทั้งภาพจากกล้องวงจรปิด และคลิปที่คมชัดทั้งภาพและเสียง ซึ่งมันสามารถมัดตัวคุณแบบดิ้นไม่หลุดเลยล่ะ...ที่รัก”

“ไอ้คนเจ้าเล่ห์” ลินรดาสบถออกมาอย่างเหลืออด

“คุณจะต่อว่ายังไง ผมก็ไม่สนหรอกนะ ผมสนแค่... คุณจะยอมเซ็นชื่อหรือว่าจะให้ผมไปแจ้งความ เลือกมาซักทีผมไม่ชอบรอนาน”

ลินรดามองคนตรงหน้าตาขวางๆ ถ้าเป็นที่เมืองไทยเธอคงจะตั้นหน้าเขาซะหงายเก๋งไปแล้ว แต่ที่นี่มันประเทศของเขา และถ้าเธอทำอะไรลงไปความผิดต้องชี้มาที่เธอเต็มๆ แถมเขายังมีหลักฐานเอาผิดเธอซะชัดเจนขนาดนั้น และเธอก็ดันไม่มีหลักฐานอะไรไปเอาผิดเขาได้เลยซักชิ้นเดียว ในเวลานี้เธอก็คงต้องยอมตามน้ำเขาไปก่อน รอให้เธอออกจากที่นี่ไปได้เมื่อไหร่ ค่อยหาทางหนีเขาก็แล้วกัน

ลินรดาถอนหายใจหนักๆ แล้วปรายตามองคนบ้าอำนาจอีกครั้ง ก่อนจะยอมจับปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงในเอกสารอย่างประชดประชัน แล้ววางปากกาลงบนแฟ้มเอกสารอย่างแรง แต่มาเทียสกลับไม่ได้สนใจอาการประชดประชันของเธอเลยซักนิด เพราะเขาสนใจลายเซ็นของเธอมากกว่า

“ขอพาสปอรต์ของคุณด้วยครับมิสลินรดา” เจมส์เอ่ยกับนายหญิงคนใหม่ของเขาอย่างสุภาพ

ลินรดาเปิดกระเป๋าหยิบพาสปอร์ตออกมายื่นให้เจมส์อย่างไม่เต็มใจ เจมส์รับพาสปอร์ตจากเธอ หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาแล้วเดินออกไป ลินรดาลุกขึ้นยืนพร้อมกับจับสายคล้องกระเป๋าของเธอขึ้นสะพายบนบ่า

“นั่นคุณจะไปไหน”

“กลับบ้าน ฉันจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยตามความต้องการของคุณแล้ว และฉันก็ต้องขอลากลับไปพักผ่อน สวัสดีค่ะ” หญิงสาวพูดจบก็เดินตรงไปที่ประตู โดยไม่สนใจเขาเลยซักนิด

“เฮ้ยๆ จะไปได้ยังไง คุณจดทะเบียนสมรสกับผมแล้วนะ”

“ใช่ ฉันจดทะเบียนสมรสกับคุณ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องอยู่เป็นทาสของคุณ สิทธิและเสรีภาพของภรรยา สามารถไปไหนมาไหนก็ได้ กฎหมายไม่ได้ห้ามเอาไว้”

“เป็นสามีภรรยากันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ”

“ฉันบอกเมื่อไหร่ว่าฉันจะอยู่กับคุณ ถ้าคุณไม่พอใจอยากจะหย่า ฉันก็พร้อมจะเซ็น” ลินรดาพูดเน้นย้ำ

“จะบ้าเหรอคุณ ใครที่ไหนเขาทำกัน จดทะเบียนสมรสได้ไม่ถึงสิบนาที ก็ขอหย่ากันแล้ว”

“ก็ฉันกับคุณไง นักปฏิวัติคู่แรก” ลินรดาเลียนแบบคำพูด ทั้งน้ำเสียงและท่าทางของเขา เธอผายมือออกทั้งสองข้าง ทำเหมือนกับที่เขาทำเป๊ะ

“อย่ามาเล่นลิ้นกับผมนะลินรดา” มาเทียสพูดสียงต่ำ ใบหน้าของเขาตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขาเริ่มจะโกรธเธอจริงๆเข้าแล้ว

แต่ในเวลานี้ลินรดากลับไม่นึกกลัวเขาเลยซักนิด หญิงสาวจ้องหน้าและพูดเน้นย้ำใส่หน้าเขาเสียงดัง

“ฉันไม่ได้เล่นลิ้น ฉันพูดจริงและทำจริง!”  

มาเทียสถอนหายใจหนักๆ พร้อมกับหลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์โกรธ เมื่อเจอมุขล้อเลียนของเธอ เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปดึงตัวเธอเข้ามากอด ลินรดาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ถึงฉันจะเคยกับคุณ ก็ใช่ว่าคุณจะทำอะไรตามอำเภอใจได้” บาริสต้าสาวดิ้นขัดขืนพร้อมกับตวัดเสียงใส่เขา

“คุณไม่รักผมสักนิดเลยเหรอ” มาเทียสกระซิบอย่างแผ่วเบาพร้อมกับซบหน้าลงบนไหล่บอบบางของเธอ ลินรดาได้ยินก็หยุดดิ้นและยืนนิ่งๆอยู่ในอ้อมกอดของเขา เพราะน้ำเสียงของเขามันฟังดูคล้ายจะสั่นๆและช่างเป็นน้ำเสียงที่ออดอ้อนจนน่าเห็นใจ

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กในอ้อมกอดเริ่มจะยอมฟังคำขอ มาเทียสก็เริ่มพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แสนจะอ่อนโยน “ไหนๆเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว ผมว่าเราควรใช้ชีวิตคู่ด้วยกันเหมือนกับคู่อื่นๆ ตอนนี้คุณอาจจะตกใจและตื่นเต้นไปบ้าง แต่ไม่เป็นไร เราค่อยๆปรับตัวเข้าหากันทีละนิด ผมสัญญา...ว่าผมจะเป็นสามีที่ดี และจะทำให้คุณกับลูกมีความสุขมากที่สุด ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณนะลิน”

มาเทียสพูดปลอบหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียที่อ่อนโยนและออดอ้อนเป็นที่สุด ซึ่งเขามั่นใจหนักหนา ว่าเธอต้องแพ้ลูกอ้อนของเขาอย่างแน่นอน ใบหน้าคมสันแอบปรากฏรอยยิ้มร้ายกาจออกมาเมื่อหญิงสาวก็ยอมยืนนิ่งๆอยู่ในอ้อมกอดของเขา ...เธอเสร็จฉันแน่ แม่บาริสต้าเอ๋ยย...

และในวินาทีต่อมา ความคิดของมาเทียสก็แตกกระจายราวกับดับสูญ

“ไม่! และกรุณาปล่อยตัวฉันเดี๋ยวนี้ เพราะฉัน...จะกลับบ้าน!” ลินรดาตวัดเสียงใส่เขาเสียงดัง มาเทียสถอนหายใจเบาๆแล้วมองหน้าคนตัวเล็กอย่างเหนื่อยๆ

นี่เขาจะทำยังไงกับเธอดีนะ ขู่ก็แล้ว บังคับก็แล้ว พูดดีๆก็แล้วเธอก็ยังไม่ยอมทำตามคำขอของเขาอยู่ดี สงสัยคงต้องงัดไม้เด็ดของลูกผู้ชายออกมาใช้ซะแล้วล่ะ

“ผมไม่ให้ไป เมียก็ต้องอยู่กับผัวสิ เป็นเมียผมแล้วจะไปนอนที่อื่นได้ยังไง ที่นี่เป็นบ้านของผม คุณเป็นเมียผมบ้านนี้ก็ต้องเป็นบ้านของคุณด้วย ในเมื่อเราอยู่ที่บ้านแล้วคุณจะไปที่ไหนอีก”

“บ้านของคุณ ไม่ใช่บ้านของฉัน และก็ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ เพราะฉันจะกลับบ้าน!”ลินรดาพูดพร้อมกับกระทืบแรงๆไปที่เท้าของเขา

“โอ๊ย!...” มาเทียสร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับปล่อยมือออกจากร่างอรชรทันที และยกเท้าขึ้น ใบหน้าคมเหยเกแสดงความเจ็บปวด ลินรดาก็รีบคว้าโอกาสนั้น กึ่งเดินกึ่งวิ่งพาตัวเองออกมาจากห้องนั่งเล่น

“ซี๊ดด...แสบนักนะ คิดว่าจะฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆอย่างนั้นเหรอ เธอคิดผิดแล้วลินรดา” มาเทียสพึมพำเบาๆ แล้วรีบเดินตามพร้อมกับร้องเรียกหญิงสาว

“ลินรดา!...ลินรดา!

ลินรดารีบเดินโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเขา หญิงสาวก้าวเดินไปเรื่อยๆโดยไม่รู้เลยว่า เธอกำลังเดินเข้ามายังสวนด้านในของคฤหาสน์หลังงาม มาเทียสก็เดินตามและเรียกเธออย่างไม่ยอมหยุด

“ลิน หยุดฟังผมก่อน”

“ฉันจะไม่ยอมฟังคุณอีก” เธอพูดพร้อมกับเดินหนีเขา

มาเทียสยังคงเดินตามและร้องบอกให้เธอหยุด จนเมื่อหญิงสาวเดินออกมาถึงสวนด้านข้างและกำลังจะเดินเลาะสวนออกไปยังหน้าบ้าน เสียงร้องเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้น

“คุณแม่...”

ลินรดาหันขวับไปมองตามเสียงร้องเรียก หนูน้องเอมิลี่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่สวนใกล้ๆ เด็กหญิงตัวน้อยรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งมาจับมือเธอเอาไว้ พร้อมกับส่งยิ้มแป้นซะน่ารักน่าชัง

“คุณแม่มาตามหามิลี่เหรอคะ” เด็กหญิงตัวน้อยถามพร้อมกับยิ้มให้เธอ ลินรดายืนอึ้งและทำหน้าไม่ถูก เธอไม่รู้จะตอบเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ว่ายังไง มาเทียสได้ยินก็รีบใช้โอกาสนี้ รวบรัดตัวเธอเอาไว้

“ใช่ค่ะมิลี่ นี่คุณแม่เดินตามหาลูกอยู่นานเลยนะคะ”

“จริงเหรอคะ” หนูน้อยเอมิลี่หันมาถาม ลินรดาก็เลยยิ้มให้เธอ แล้วปรายตาไปมองหน้าพ่อของหนูน้อยอย่างไม่พอใจ

แต่มาเทียสรึจะสน ในเมื่อโอกาสเข้ามาหาแล้ว เรื่องอะไรที่เขาจะยอมปล่อยให้หลุดลอยไป เขาหันไปสั่งเด็กรับใช้เสียงดังฟังชัด

“มาเรียให้คนขึ้นไปจัดห้องของฉันใหม่ เปลี่ยนเครื่องนอนใหม่ทั้งหมด และจัดเตรียมเครื่องใช้ของคุณผู้หญิงให้พร้อม”

“ค่ะ คุณมาเทียส” สาวใช้รับคำแล้วรีบเดินไปจัดการตามคำสั่ง

ลินรดาหันขวับมามองหน้าเขา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อหนูน้อยเอมิลี่ก็ร้องดีใจซะเสียงดัง

ชัยโย! มิลี่มีแม่แล้ว! มิลี่มีแม่เหมือนเพื่อนๆแล้ว ชัยโย!...

เพราะเสียงร้อง และคำพูดที่หนูน้อยเอมิลี่ร้องออกมาเสียงดัง และไหนท่าทางของเธอที่ดูจะดีอกดีใจซะจริงๆ เลยทำให้ลินรดาถึงกับปฏิเสธไม่ลง

มาเทียสรีบใช้โอกาสนี้พูดเสริม “คืนนี้คุณแม่ก็จะกล่อมหนูเข้านอนด้วยนะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยได้ยินก็ร้องดีใจซะยกใหญ่ คนเป็นพ่อก็ยิ้มกว้างดีใจไปกับลูกสาว แต่พอหันมาเจอหน้าภรรยาป้ายแดงก็ต้องรีบหุบยิ้มซะ แต่ถึงตอนนี้แล้วเธอก็คงปฏิเสธเขาไม่ได้อีกแล้วล่ะ ...55555 เสร็จฉันล่ะงานนี้...

ส่วนลินรดา หน้าตาของเธอน่ะเหมือนกับคนที่กำลังจะร้องไห้มากกว่าคนมีความสุขซะอีก เธออยากจะกรีดร้องออกมาให้ดังๆ นี่มันเวรกรรมอะไรของเธอนักหนานะ เมาแค่คืนเดียว เช้ามาก็กลายเป็นเมียของมาเฟียแถมยังมีลูกสาวพ่วงมาด้วยอีกหนึ่งคน หมดกันชีวิตโสดที่แสนจะมีความสุข โอ๊ยยย... นี่ถ้าแด๊ดกับแม่รู้จะเป็นยังไงบ้างนะ ฮือๆ.... T^T

................................................................................................

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องราวยังมีอีกมากมาย ทั้งเข้มข้น พลิกผันและลุ้นระทึกในทุกๆ ตอน มาเติมเหรียญแล้วไปลุ้นต่อด้วยกันด้วยกันนะคะ"

ณ.รีรัช / นรีรัตน์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha