สั่งรักประกาศิต

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

   

ตอนที่ 5

        หลังจากร้องชัยโยดีใจซะยกใหญ่ หนูน้อยเอมิลี่ก็จูงมือคุณแม่ป้ายแดง มาที่ห้องนอนของเธอ “คุณแม่นั่งตรงนี้นะคะ” หญิงสาวตัวน้อยบอกแล้วเดินไปเปิดลิ้นชักของโต๊ะหนังสือ แล้วหยิบกล่องสีขาวออกมา แล้วเอามันมาวางมันลงตรงหน้าคุณแม่คนใหม่

        มือน้อยๆค่อยๆหยิบการ์ดที่วางเรียงซ้อนกันอยู่สองสามใบ ออกมายื่นให้กับลินรดา “มิลี่ให้คุณแม่ค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยพูดพร้อมกับยิ้มน่ารัก

        ลินรดารับการ์ดจากมือของเด็กหญิงพร้อมกับยิ้มให้เธอเล็กน้อย บาริสต้าสาวรู้สึกขัดเขินเล็กๆสำหรับสรรพนามที่หนูน้อยตรงหน้าเรียกเธอ แต่เธอก็ยอมรับการ์ดสองสามใบจากมือของหนูน้อยมาเปิดอ่าน

        ทันทีที่บาริสต้าสาวได้เห็นข้อความข้างใน เธอถึงกับนิ่งอึ้ง ก่อนจะหยิบการ์ดอีกสองใบที่เหลือมาเปิดอ่าน มันเป็นการ์ดสำหรับวันแม่ที่เอมิลี่ทำขึ้นเองทั้งสามใบ และทั้งสามใบก็มีข้อความที่เหมือนกันทุกตัวอักษร

   ...วันนี้เป็นวันแม่ แต่มิลี่ไม่มีแม่ มิลี่อยากมีแม่เหมือนเพื่อนๆ คุณแม่รีบมาหามิลี่นะคะ มิลี่คิดถึงค่ะ...

   ลินรดาถึงกับน้ำตาคลอ และนึกสงสารเด็กหญิงตรงหน้าอย่างจับใจ ที่ต้องทนต่อสู้กับความไม่สมบูรณ์ของครอบครัว มือเรียวคว้าตัวเด็กหญิงตัวน้อย ดึงเข้ามากอดแนบอก

        “คุณแม่อย่าทิ้งมิลี่ไปอีกนะคะ มิลี่อยากมีแม่เหมือนเพื่อนๆค่ะ” ลิรดายยิ้มให้กับหนูน้อย “ไม่เป็นไรนะคะคนเก่ง ต่อไปนี้พี่ลินจะอยู่ข้างๆหนูเอง”

        เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหน้าเบา แล้วพูดเสียงดังฟังชัด “ไม่ใช่พี่ลินค่ะ ต้องเรียกว่า...คุณแม่...ค่ะ” เด็กหญิงตังน้อยพูดยิ้มๆ แววตาของเธอมองลินรดาอย่างรอความหวัง

ถึงแม้จะรู้สึกเขินๆและยังไม่พร้อมสำหรับคำว่าแม่ แต่เพราะนึกสงสารเด็กหญิงตรงหน้า ที่ต้องทนกับความไม่ครบสำหรับครอบครัว ลินรดาเลยจำยอมตอบรับเป็นมารดาจำเป็นให้กับแม่หนูต้อน้อย

“ค่ะ คุณแม่”

เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มแป้นแล้วโผเข้าหาอ้อมอกอันอบอุ่นที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอด บาริสต้าสาวเองก็กอดลูกสาวหมาดๆเอาไว้แนบอก

“การ์ดพวกนี้หนูทำเองเหรอ”

“ค่ะ ครูที่โรงเรียนให้ทำเองทุกปีค่ะ คุณแม่ชอบรึเปล่าคะ”

“ชอบมากค่ะ มันสวยและสมบูรณ์แบบที่สุดเลยค่ะ”

เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มแป้น แล้วเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการ์ดสองสามใบให้กับ เจ้าของการ์ดที่เธอรอคอยมาแสนนานได้ฟัง สองสาวต่างวัยในสถานะใหม่ที่เพิ่งเป็นได้ไม่กี่นาที คือคุณแม่กับลูกสาว กำลังพูดคุยกันดูมีความสุข จนทำให้คนเป็นพ่อที่ยืนแอบดูผ่านช่องระหว่างประตูต้องยิ้มออกมา และนึกขอบคุณหญิงสาว ที่มาช่วยเติมเต็มความสุขให้กับลูกสาวของเขา ...ขอบคุณนะลินรดาผมเลือกคนไม่ผิดจริงๆ...

   บนโต๊ะอาหารของมื้อค่ำวันนี้ ตลบอบอวนไปด้วยความสุข หนูน้อยเอมิลี่ดูจะมีความสุขมากเป็นพิเศษ เด็กหญิงตัวน้อยนั่งตรงกลางระหว่างคุณพ่อกับคุณแม่ ที่กำลังคอยเอาใจตักโน่นตักนี่ให้เธอทานสารพัด มาเทียสนั่งยิ้ม มองดูลูกสาวที่กำลังทานอาหารอย่างมีความสุข และมองเลยผ่านไปถึงภรรยาหมาดๆ ที่เข้ามาเติมเต็มความสุขให้กับลูกสาวของเขา

ลินรดานั้นเกิดความรู้สึกตื้นตันอย่างแปลกๆ ที่ได้เห็นรอยยิ้มของแม่หนูน้อย ความสุขเล็กๆมันเกิดขึ้นในใจจนทำให้เธอยิ้มออกมา แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็ดันสบสายตาเข้ากับสามีป้ายแดงที่กำลังนั่งอมยิ้ม และมองมาที่เธอ หญิงสาวหุบยิ้มแล้วค้อนขวับให้เขาทันที แล้วจึงหันไปสนใจเด็กหญิงตัวเล็ก นั่งทานอาหารไปกับเธอโดยไม่หันไปสบตากับเขาอีก

   คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อโดนภรรยาสาวตวัดใส่ทางสายตา นี่เธอคงจะยังไม่สิ้นฤทธิ์สินะ ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เดี๋ยวค่อยจัดการทีหลัง รอให้ลูกสาวของเขาเข้านอนก่อนเถอะ   เขาจะจัดการแม่ของลูกซักหน่อย ฤทธิ์เยอะนัก จะสอนให้หลาบจำว่าเวลามองหน้าผัวเขามองกันยังไง รับรองเลยว่า ครั้งต่อไปเธอต้องส่งสายตาหวานๆมาให้เขาทุกครั้งที่เห็นหน้าเลยล่ะ

   และแล้วก็มาถึงเวลาเข้านอน ลินรดาเข้าไปกล่อมเอมิลี่เข้านอนจนกระทั่งเธอหลับไป หญิงสาวจึงค่อยออกมาจากห้องนอนของแม่หนูน้อย คนเป็นพ่อที่นั่งรออยู่หน้าห้องนานแล้ว ก็ลุกขึ้นเดินมาคว้าข้อมือเล็กๆของเธอเอาไว้ พร้อมกับเดินฉุดให้เธอเดินตามเขา บาริสต้าสาวตกใจเล็กน้อยเธอพยายามสะบัดมือออกพร้อมกับตวัดเสียงสั่งเขา “ปล่อย!

   มาเทียสแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขายังคงกำข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วฉุดดึงให้เธอเดินตามเขา ลินรดาพยายามขืนตัว พร้อมกับพยายามบิดหมุนข้อมือของเธอออก และเมื่อคนตัวเล็กกำลังต่อต้านและไม่ให้ความร่วมมือ มาเทียสก็เลยหันกลับมาหาเธอ และออกแรงดึงเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา บาริสต้าสาวเกิดอาการตกตะลึงเล็กๆ แต่ก็ยังพยายามดิ้นขัดขืนอยู่ดี เจ้าของอ้อมกอดก็เลยเอามือจับคางเล็กๆ จับช้อนใบหน้าของเธอขึ้น แล้วจัดการกดประกบปากจูบลึกซึ้งมันซะเลย คนโดนขโมยจูบก็เลยทั้งอึ้งและนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา

        ลิ้นหนาไล่ต้อนกระหวัดเกี่ยวพันลิ้นเรียวเล็ก และกวาดชิมความหอมหวานไปทั่วโพรงปากนุ่ม ความหอมหวานอันแสนละมุนของคนที่ไม่ประสาในเรื่องแบบนี้ มันช่างซาบซึ้งตรึงใจจนไม่อยากจะปล่อยออก นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ เขาจะไม่มีวันปล่อยออกอย่างแน่นอน ริมฝีปากหยักยังคงกดจูบดูดึงริมฝีปากอวบอิ่มทั้งบนและล่างอย่างเอาแต่ใจ และเมื่อเขายอมถอนริมฝีปากออก ลินรดาก็ร้องขอเขาอย่างแผ่วเบา

“พอแล้ว...” หญิงสาวร้องค้านเขาอย่างแผ่วเบา แต่ดูเหมือนว่าคนตัวโตจะไม่ได้ยิน เพราะยังคงกดจูบเลียละเลียดริมฝีปากบนและล่างของเธออยู่ มือเรียวจึงผลักดันใบหน้าของเขาออกเบาๆ

“ทำไม...” มาเทียสกระซิบถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หน้าผากของเขายังคงแนบติดอยู่กับหน้าผากของเธอ ดวงตาคู่คมมองสบสายตากับดวงตาแสนหวาน

ลินรดาไม่ตอบเขา เธอหลุบสายตามองต่ำลงเพื่อหลบหนีแววตาที่เว้าวอนของเขา มือเรียวยังคงผลักดันใบหน้าของเขาเอาไว้ “ฉันทำหน้าที่ของฉันเสร็จแล้วค่ะ และฉัน...จะกลับบ้าน”

“ไม่ให้กลับ” เขาตอบเธอเสียงแข็ง ดวงตาสีฟ้าดูแข็งกร้าวขึ้นและจ้องคนในอ้อมกอดอย่างตำหนิ เขานึกว่าเธอจะยอมเข้าใจแล้วซะอีก ที่ไหนได้ยังดื้อเหมือนเดิมไม่มีผิด

“ปล่อยฉันได้แล้ว” ลินรดาพูดพร้อมกับพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเขา

แต่เจ้าของวงแขนแกร่งกลับไม่ยอมรับฟังเสียงของเธอ เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น แล้วปฏิเสธเธอเสียงแข็ง “ไม่ปล่อย เป็นเมียผมแล้วก็ต้องอยู่กับผม ที่นี่ก็เป็นบ้านของคุณกับผม แล้วคุณยังจะกลับไปที่ไหนอีก”

บาริสต้าสาวเงยหน้าขึ้นสบสายตากับคนเอาแต่ใจที่ไม่ยอมปล่อยเธอออกซักที แล้วจัดการบอกความประสงค์ของเธอให้เขาได้ยินชัดๆ

“ที่นี่เป็นบ้านของคุณค่ะ ไม่ใช่บ้านของฉัน ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว และต้องการพักผ่อน ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้จะรีบมาให้ทันไปส่งลูกสาวของคุณที่โรงเรียน” คนฟังถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ...ทำไมถึงดื้ออย่างนี้นะ...

“ลิน...นี่คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ผมต้องการให้คุณมาเป็นแม่ของลูก เป็นเมียของผม และอยู่กับผมตลอดเวลา ไม่ใช่แค่ให้คุณทำหน้าที่แม่ให้กับมิลี่แค่นั้นนะ” มาเทียสพูดค้านเธออย่างเหนื่อยๆ

“แต่ฉันคิดว่าควรจะเป็นแค่นั้น” บาริสต้าสาวพูดเสียงเรียบ

“ไม่ มันไม่ใช่แค่นั้น ผมต้องการคุณ ต้องการคุณ” มาเทียสพูดเน้นย้ำให้เธอได้ฟัง

ลินรดาเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาแล้วพูดเสียงดังฟังชัด “แต่ฉัน...ไม่ต้องการคุณ!” มาเทียสถอนหายใจเบาๆทันทีที่ได้ยิน แล้วจัดการอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว ชนิดที่หญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน

“ว๊าย! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”

“อย่าร้องเสียงดังสิ เดี๋ยวมิลี่ก็ตื่นขึ้นมาหรอก” มาเทียสพูดยิ้ม พร้อมกับเดินตรงไปที่ห้องนอนของตนเอง แต่คนตัวเล็กที่อยู่บนบ่ากลับยังดิ้นขลุกขลัก พร้อมทั้งต่อว่าเขาเสียงดัง มือหนาก็เลยฟาดไปที่สะโพกหนั่นซะหนึ่งที

เพี๊ย!

คนโดนฟาดก็เลยยิ่งร้องว่าเขาเสียงดังลั่น “อร๊ายย... ไอ้มาเฟียบ้า ฉันเจ็บนะ”

“ถ้าเจ็บก็อยู่นิ่งๆ ไม่อยข่างนั้นจะฟาดให้ก้นบวมไปเลย”

“อร๊ายย... ไอ้บ้า! อย่ามาแตะสะโพกของฉันนะ”

 “ทำไมผมจะแตะไม่ได้ ยิ่งกว่านี้ผมก็แตะมาแล้ว อืม...สะโพกของคุณนี้มันทั้งนิ่ม และแน่นได้ใจผมจริงๆ” คนตัวโตพูดพร้อมกับเอามือลูบเบาๆไปทั่วสะโพกหนั่น แถมยังบีบเค้นเบาๆ แล้วกดจูบสองสามครั้ง ลินรดาก็ร้องต่อว่าเขายกใหญ่ จนเมื่อมาถึงห้องนอนของเขา มาเทียสก็เปิดประตูห้องและผลักบานประตูให้เปิด หญิงสาวเลยร้องถามเขาเสียงหลง

“เข้าไปในห้องทำไม”

“ทำหน้าที่ภรรยา เพราะคืนนั้นผมยังรู้สึกไม่เต็มอิ่ม คืนนี้เลยอยากจะขอจัดหนักๆ รับรองว่าคุณจะต้องติดใจ”

“ไอ้คนบ้ากาม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

มาเทียสหัวเราะเสียงดัง พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปในห้อง แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อโดนแรงเหนี่ยวรั้งที่ทำให้เขาก้าวผ่านพ้นประตูเข้าไปไม่ได้ จนต้องเงยหน้าขึ้นมาดู

คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อเห็นหญิงสาวใช้มือทั้งสองข้างจับยึดขอบประตูเอาไว้ “ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ลินรดา”

“ไม่ปล่อย! ลินรดาปฏิเสธเขาเสียงแข็ง ทั้งๆที่มือของเธอเองก็จับขอบประตูเอาไว้ไม่แน่นนากนัก แต่เธอก็ยังพยายามที่จะจับมันให้แน่นที่สุด

“ผมบอกให้ปล่อย!

“ไม่ปล่อย!

“ไม่ปล่อยใช่มั๊ย ได้...” มาเทียสออกแรงกระชากตัวเธอแรงๆ จนมือของเธอหลุดออกจากขอบประตู แล้วรีบดันประตูให้ปิดซะเสียงดัง

“กรี๊ดด... ไอ้มาเฟียบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนั้นเล็กน้อย ทั้งที่เธอเองก็กรีดร้องออกมาซะสุดเสียง เพราะผนังของห้องถูกบุมาอย่างดี เรื่องที่จะให้มีเสียงเล็ดลอดออกมานั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้...

..............................................................................................


 

 

 

 

 

 

 

 

       

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องราวยังมีอีกมากมาย ทั้งเข้มข้น พลิกผันและลุ้นระทึกในทุกๆ ตอน มาเติมเหรียญแล้วไปลุ้นต่อด้วยกันด้วยกันนะคะ"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha