สั่งรักประกาศิต

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 6

ภายในห้องนอนสุดหรู มาเทียสแบกร่างอรชรเดินผ่านเตียงนอนตรงไปที่ห้องน้ำ และเมื่อเขาเปิดประตูเข้าก้าวเข้าไป การต่อต้านเล็กที่มาพร้อมกับเสียงแหลมๆของหญิงสาวก็เกิดขึ้นทันที

“พาฉันเข้ามาในนี้ทำไม นี่คุณคิดจะทำอะไรฉัน”

“อาบน้ำ” มาเทียสพูดพร้อมกับวปล่อยตัวเธอลงยืนตรงหน้าอ่างอาบน้ำ แล้วยืนโอบกอดเธอเอาไว้

“แต่ฉันจะกลับบ้าน” ลินรดาพูดพร้อมกับดิ้นขัดขืนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

มาเทียสถอนหายใจเบาๆ แล้วสั่งเธอเสียงเข้ม “อาบน้ำซะ ทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหล้า ไม่รู้ว่ามิลี่กอดเข้าไปได้ยังไง”

“ถ้าเหม็นก็ปล่อย ฉันจะกลับไปอาบที่บ้านของฉัน”

มาเทียสปล่อยตัวเธอออก แล้วยืนเอามือท้าวเอวทั้งสองข้าง ใบหน้าคมสันเปลี่ยนเป็นดุดันจนหน้ากลัว และจ้องหน้าคนตรงหน้าที่กำลังดื้อดึง ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขา “จะอาบเองหรือว่าจะให้ผมอาบให้”

แค่คำน้ำเสียงเรียบๆ และหน้าตาที่ดูจริงจังของมาเทียส ทำให้ลินรดาเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา หญิงสาวค่อยๆก้าวถอยหลังเพื่อให้ห่างจากเขาสองสามก้าว แต่มาเทียสกลับก้าวตามเธออย่างช้าๆ บาริสต้าสาวก็เลยรีบหาเหตุผลมาเป็นข้ออ้าง

“ก็...ฉันไม่มีชุดเปลี่ยน”

“ชุดวางอยู่บนชั้นนั่น” มาเทียสพูดพร้อมกับพยักเพยิดหน้าเพื่อให้เธอมองตาม

ลินรดาหันไปมองตาม แล้วหันกลับมาแว๊ดใส่เขา “ฉันหมายถึงชุดนอน ไม่ได้หมายถึงชุดคลุมแบบนั้น”

“ในตู้เสื้อผ้ามีครบ เพราะผมให้เด็กจัดเตรียมเอาไว้ให้คุณแล้ว”

“แต่มันไม่ใช่ชุดของฉัน”

“ใช่ เพราะผมสั่งให้จัดไว้สำหรับคุณ”

“แต่...จะใส่ได้รึเปล่าก็ไม่รู้”

“ใส่ได้ทุกตัว” มาเทียสพูดเสียงเข้ม จ้องหน้าหญิงสาวที่กำลังทำตัวดื้อดึงคล้ายเด็กๆ

“แต่...” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดอะไรต่อ เสียงเข้มๆก็ดังขึ้น

“อย่ามัวเล่นลิ้น จะอาบเองหรือจะให้ผมอาบให้”

ดวงตาหวานเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินตัวเลือกที่เขายัดเยียดมาให้เธอ เลยต้องยอมเลื้อกมาซัหนึ่งข้อเพราะท่าทางของเขาดูจะทำจริงอย่างที่พูดซะด้วยสิ “คุณก็ออกไปก่อนสิ”

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวผมจะนั่งรอตรงนี้”

“นี่คุณจะบ้าเหรอ นั่งจ้องแบบนั้นใครจะไปอาบได้”

มาเทียสยื่นมือไปดึงม่านพลาสติกออกมากางให้เธอเห็น

“นี่ม่านกั้น แค่กางมันออกมาก็มองไม่เห็นแล้ว แล้วทีนี้ยังจะต้องการอะไรอีกหืม...” มาเทียสพูดพร้อมกับเดินเข้าหาร่างอรชรอย่างช้าๆ

ลินรดานึกกลัวแววตาเป็นประกายที่กำลังมองเธออย่างสื่อความหมายคู่นั้น และไหนจะท่าทางที่ดูจะทำอย่างที่พูดซะจริงๆของเขา และเธอก็พยายามมองหาทางหนีทีไล่ ซึ่งในเวลานี้กลับมองไม่เห็นซักทาง และสงสัยเธอคงต้องยอมทำตามที่เขาสั่งไปก่อน ดีกว่าปล่อยให้เขาเข้ามาลูบไล้ผิวกายเพื่ออาบน้ำให้เธอ

“ก็ได้ ฉันจะอาบน้ำ คุณถอยไปสิ” ลินรดาตวัดเสียงพูดอย่างไม่พอใจนัก มาเทียสยิ้มที่มุมปากพร้อมกับยักคิ้วล้อเลียนเธอ

“ไม่ล่ะผมก็จะอาบน้ำเหมือนกัน” เขาพูดพร้อมกับค่อยๆแกะกระดุมเสื้อออก

“นี่คุณจะบ้าเหรอ จะอาบพร้อมกันได้ยังไง” เธอตวาดแว๊ดใส่เขาซะเสียงดัง คนโดนตวาดก็ยิ้มกว้างออกมา

“ได้สิก็มันมีทั้งฝักบัวและอ่างอาบน้ำ ผมให้สิทธิ์คุณเลือกก่อน ว่าคุณจะเลือกอาบแบบไหน” ชายหนุ่มพูดจบก็ยักคิ้ว และมองเธออย่างล้อเลียน

ลินรดาจ้องหน้าคนเอาแต่ใจ แล้วตวัดเสียงใส่เขาเสียงดัง “ไม่เลือก! นี่คุณอย่ามาเจ้าเล่ห์นะ ไหนบอกว่าจะนั่งรอ แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจจะมาอาบพร้อมฉัน และฉันคงอาบน้ำต่อหน้าผู้ชายไม่ได้ เพราะฉันไม่เคย”

มาเทียสดึงม่านกั้นระหว่างอ่างอาบน้ำและห้องฝักบัวออกมากางให้เธอดู “นี่ไงแค่กางมันออกมาเราก็ไม่เห็นกันแล้ว และคุณจะอายอะไรนักหนา ตัวคุณน่ะผมจำได้หมดแล้วว่ามีตำหนิตรงไหนบ้าง รึถ้าคุณยังไม่แน่ใจเดี๋ยวผมจะบอกให้รู้ ว่าร่างกายของคุณมีแผลเป็นตรงไหนบ้าง และก็มีไฝตรงไหนและมีกี่เม็ด”

ใบหน้าของหญิงสาวแดงแปร๊ดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา อาการเขินอายจนไปไม่เป็นกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง เธอเลยต้องทำใจกล้าร้องสั่งเขาเสียงแข็ง “พอหยุด ไปอาบน้ำ!

“จะไม่ลองฟังซักหน่อยเหรอหืม...” ใบหน้าคมสันโน้มเข้าไปกระซิบเบาๆใกล้ๆใบหน้าของเธอ พร้อมๆกันกับวงแขนแกร่งที่โอบรัดร่างบางเข้าหากายแกร่งอย่างแนบแน่น

“ปล่อยฉันแล้วไปอาบน้ำ”

“ก็คุณยังไม่เลือกว่าคุณจะอาบตรงไหน” เขาพูดยิ้มๆ

“พอได้แล้ว ฉันจะอาบที่อ่างอาบน้ำ ส่วนคุณโน่น” มือเรียวเล็กชี้ไปที่ห้องอาบน้ำเล็ก ที่เป็นเพียงกระจกกั้นให้เขาได้รู้

แต่คนตัวโตกลับยังคงดื้อดึงยืนโอบกอดเธอเอาไว้อย่างไม่ยอมปล่อยออก และก้มกระซิบอย่างแผ่วเบาข้างๆหูของเธอ “ผมเองก็อยากลงไปนอนแช่น้ำในอ่างเหมือนกันนะ”

“ไม่ได้ พอได้แล้วและก็รีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้” ลินรดาตวาดแว๊ดใส่หน้าเขาพร้อมกับออกแรงผลักเขาออก

มาเทียสไม่อยากแกล้งเธอมากนักเลยต้องยอมปล่อยเธอออก ทั้งๆที่แรงผลักของเธอนั้นออกจะแผ่วเบา และไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย “ใจร้ายจัง ให้ผมลงอ่างด้วยคนก็ไม่ได้ อ่างกว้างซะขนาดนั้นลงคนเดียวไม่เหงาเหรอ”

“ไม่!เวลาอาบน้ำใครที่ไหนจะเหงากัน” ลินรดาพูดจบก็ดึงม่านออกมากางกั้นระหว่างเขาและเธอ

มาเทียสยืนยิ้มมองม่านพลาสติกแล้วส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหันหลังและจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย ...ฤทธิ์เยอะนักนะ เดี๋ยวจะปราบให้ยอมสยบเลยคอยดู...

และเมื่ออาบน้ำเสร็จบาริสต้าสาวก็รีบหยิบชุดคลุมสีขาวที่วางอยู่บนชั้นใกล้ๆมือมาสวมใส่  แล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กๆมาซับเช็ดหยดน้ำบนใบหน้า ก่อนจะค่อยๆโผล่หน้าออกไปมองหาเจ้าของห้องตัวจริง

ส่วนมาเทียสนั้นพออาบน้ำเสร็จก็รีบหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาเช็ดตัว แล้วเอาไปพันเอวเอาไว้ และเดินไปเตรียมอุปกรณ์บางอย่างเอาไว้ แล้วมายืนรอหญิงสาวที่กำลังอาบน้ำอยู่ใกล้ๆ และทันทีที่หญิงสาวที่เขารอคอยเปิดม่านโผล่หน้าออกมา เขาก็รีบกระชากม่านออกแล้วกอดรัดเธอเอาไว้ทันที คนโดนรวบรัดเลยร้องซะเสียงหลง

“ว๊าย! มากอดฉันทำไมปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“อยู่เฉยๆน่า ผมยังไม่เสร็จและคุณก็ต้องทำให้ผม”

ดวงตาหวานเบิกกว้างทันทีเมื่อได้ยินคำพูดสองแง่สองง่ามของเขา จนต้องร้องถามเขาอย่างตะกุกตะกัก “ทะ...ทำ อะ...อะไร”

ไม่มีคำตอบจากมาเทียส เขายังคงกอดรัดตัวเธอเอาไว้แล้วพยายามดันให้เธอถอยหลังไปยังหน้ากระจก พร้อมกับรอยยิ้มที่หวานบาดใจ แต่คนโดนกอดกลับไม่ยินดีไปกับรอยยิ้มนั้น เพราะในเวลานี้รอยยิ้มของเขามันช่างดูเจ้าเล่ห์และน่ากลัวพิลึก

เมื่อดันร่างบางมาถึงหน้ากระจก มาเทียสก็อุ้มคนตัวเล็กให้นั่งบนชั้นวางของที่ติดกับผนัง แล้วยืนคร่อมตัวเธอเอาไว้ เขาโน้มใบหน้าเข้าหาแล้วกระซิบบอกเธออย่างแผ่วเบา “ช่วยทำให้ผมหน่อยนะ”

ลินรดาหน้าตาตื่น และส่ายหน้าหวือก่อนจะถามกลับเขาด้วยน้ำเสียงเสียงสั่นๆ “ชะ...ช่วย...ช่วย อะ...อะไร”

ท่าทางหวาดกลัวของหญิงสาวมันทำให้เขาหลุดยิ้มออกมา ใบหน้าคมสันก้มหอมแรงๆที่แก้วนวลแล้วกดจูบซ้ำๆ ก่อนที่มือหนาหยิบก็จับอะไรบางอย่างและนำมันมายื่นตรงหน้าเธอ ลินรดามองตะกร้าเล็กๆที่เขายื่นให้ แล้วเป่าปากออกมาเบาๆ พร้อมกับมองหน้าเขา

“นี่มันชุดโกนหนวด” มาเทียสพยักหน้าเบาๆ

“ผมทำไม่ถนัด คุณช่วยทำให้ผมหน่อยนะ”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พร้อมกับต่อว่าเขา “โอยย... ทีหลังบอกฉันดีๆก็ได้ ไม่ต้องทำท่าทางให้คิดเลยไปไกลแบบนี้หรอก”

คิ้วหนย่นเข้าหากันเล็กน้อย และยิ้มปนหัวเราะ “ฮึ...คุณคิดไกลเลยเหรอ คิดว่าผมจะให้คุณทำอะไรหืม...” ชายหนุ่มถามพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าหาเธออีกครั้ง และกดจูบเบาๆที่ริมฝีปากอวบอิ่ม มือเรียวเล็กรีบผลักใบหน้าของเขาออกทันที

“ชะ...ช่างเถอะ อย่าไปสะ...สนใจเลย ปล่อยฉันสิ ฉันจะได้โกนหนวดให้คุณซะที”

“ผมไม่ได้จับมือของคุณเอานี่...” เขาพูดยิ้มๆ

“แต่คุณกอดฉันอยู่ และฉันอึดอัด” เธอตวัดเสียงต่อว่าเขา

มาเทียสยอมคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงกอดเอวของเธอเอวไว้อยู่ดี ลินรดามองหน้าเขาอย่างตำหนิและพยายามเอามือปลดแขนของเขาออก มาเทียสก็เลยต้องปรามเธอ “แค่นี้...ก็พอ รีบๆทำเข้าสิ ขืนช้าผมจะทำอย่างอื่นนะ”

คำพูดสองแง่สองง่ามที่ขู่บังคับ ทำให้เธอต้องยอมทำตามเขาแต่โดยดี หญิงสาวเป่าปากออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหยิบจับอุปกรณ์ในตะกร้าออกมา

“ตื่นเต้นเหรอ อย่าทำให้หน้าของผมมีรอยเชียวนะ ไม่งั้นคืนนี้ผมจะลงโทษคุณ” เขากระซิบเบาๆพร้อมกับขบเม้มใบหูของเธอ

และพอโดนเขาปลุกเร้าขนอ่อนในกายก็ลุกชัน จนเธอต้องหลับตาปี๋และพยายามเรียกสติให้กับตัวเอง ลินรดาลืมตามองหน้าคนฉวยโอกาสแล้วตวัดเสียงสั่งเขาเสียงแข็ง “ถ้าจะให้ฉันทำให้ก็อยู่เฉยๆซักที”

มาเทียสยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อโดนหญิงสาวตรงหน้าขู่เสียงแข็ง ก่อนจะยอมยืนมองหน้าเธอนิ่ง ปล่อยให้เธอกลายเป็นช่างโกนหนวดจำเป็น

ลินรดาพยายามไม่สบสายตากับเขา เธอหันไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กๆแล้วเปิดก๊อกน้ำปรับให้พออุ่นๆ แล้วหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำบิดพอหมาดๆ แล้วเอามาซับที่ใบหน้าของเขา

“รู้วิธีเหมือนกันนี่” เขาพูดพร้อมกับมองตาม

“ฉันเคยทำให้พ่อของฉัน” หญิงสาวพูดเสียงเรียบและหันไปสบตากับเขา แต่พอได้เจอเข้ากับสายตาฉ่ำเยิ้ม ที่เขาส่งมาก็ต้องรีบหลุบสายตาให้ต่ำลงมองเคราบนใบหน้าของเขาแทบไม่ทัน อาการเขินอายของเธอทำให้เขายิ้มออกมา จนโดนเธอต่อว่า

“หุบยิ้มและทำหน้านิ่งๆ” มาเทียสพยักหน้าเบาๆ และก็ยอมทำตามที่เธอสั่ง

“ฮืม....” เสียงครางในลำคอที่แสนจะได้อารมณ์แบบสองแง่สองง่ามของชายหนุ่มดังขึ้น เมื่อเธอไล้ครีมไปทั่วๆหนวดเคราของเขา ลินรดาเริ่มจะทนไม่ไหว เธอหยุดทำและจ้องหน้าเขาดุๆพร้อมกับร้องสั่งเขาเสียงแข็ง

“หยุดทำเสียงแบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ” มาเทียสลืมตาขึ้นมองหน้าคนตัวเล็กที่กำลังจ้องหน้าเอาความ และยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าเบาๆและยอมนิ่งตามคำสั่ง

ลินรดามองจ้องหน้าคาดโทษคนตัวโต แล้วเริ่มจัดการโกนหนวดเคราของเขาออกจนเสร็จ แต่กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเธอหัวใจจะวายซะให้ได้ เพราะเขาเอาแต่จ้องมองเธอย่างไม่วางตา ด้วยแววตาที่หวานฉ่ำ ช่างจำเป็นก็เลยต้องอดกลั้นข่มความเขินอายเอาไว้ จนกระทั่งเธอทำจนเสร็จ และล้างเก็บอุปกรณ์เอาไว้ซะเรียบร้อย

“ฉันโกนหนวดให้คุณเสร็จแล้ว ปล่อยฉันออกซะทีสิ”

“คุณต้องตรวจความเรียบร้อยก่อน” เขาพูดพร้อมกับยักคิ้ว จึก-จึก

“ฉันดูแล้วว่ามันเรียบร้อย และกรุณาปล่อยฉันได้แล้วค่ะ” หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจในฝีมือของเธอ

“แค่ดูเฉยๆ แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเรียบร้อย วิธีตรวจเขาต้องตรวจกันแบบนี้”

ทันทีที่พูดจบใบหน้าคมสันก็ก้มเข้าหอมแรงๆที่แก้มของหญิงสาว แล้วยังกดแนบไปตามแก้มนวลและลำคอของเธอ ก่อนจะกดจูบเบาๆที่ซอกคอขาวแล้วถอนใบหน้าออกมาระบายยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“เรียบร้อยมั๊ย” เขาถามเธอยิ้มๆ

ลินรดาที่อยู่ในอาการเขินอายจนหน้าแดงแปร๊ด รีบพยักหน้ารัวๆและตอบเขาอย่างไม่เป็นคำนัก “ระ...ระ...เรียบร้อย ปะ...ปล่อยฉะ...ฉันซักที”

มาเทียสกอดรัดตัวเธอแน่นๆ แล้วกดจูบเบาๆที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ก่อนจะอุ้มตัวเธอลงมายืนตรงหน้าเขาแล้วยอมปล่อยแขนออกจากตัวเธอ แต่หญิงสาวกลับยืนนิ่งเพราะยังทั้งเขินอายและอึ้งๆอยู่ แต่เมื่อสติของเธอกลับมา หญิงสาวก็รีบพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำอย่างเร็วที่สุด

มาเทียสยืนมองตามหลังเธอไปพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะหันกลับไปมองกระจก และเอามือลูบตามใบหน้าและลำคอของตัวเอง พร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ “อืม...ฝีมือเยี่ยม สงสัยต้องซื้อยาเร่งให้ยาวเร็วๆ จะได้ให้โกนบ่อยๆ”

ด้านนอกบาริสต้าสาวกำลังยืนลังเลและนึกหาวิธีหนี ซึ่งถ้าเธอหนีออกไปตอนนี้ก็คงไม่หนีไม่พ้นอยู่ดี เพราะรอบบ้านเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดของเขา ไหนจะกล้องวงจรปิดอีก แต่ถ้าเธอยอมอดทนรอจนถึงพรุ่งนี้ ในช่วงที่ไปส่งลูกสาวของเขา เวลานั้นเธอคงจะหนีจากเขาได้ ใช่สิ เธอจะหนีเขาตอนนั้นล่ะ และเมื่อคิดหาหนทางได้ หญิงสาวก็เดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า และเปิดตู้เลือกชุดนอนด้านใน แต่เพราะชุดนอนที่แขวนในตู้นั้น มีแต่ชุดวาบหวิวชวนให้ขนลุก ซึ่งมันคงไม่ปลอดภัยแน่ๆถ้าเธอสวมใส่มัน เธอเลยเลื่อนบานปิด และหันไปเปิดอีกช่องที่อยู่ติดกัน ซึ่งเสื้อผ้าในนั้นมันเป็นชุดเสื้อผ้าของเขาล้วนๆ ลินรดาหยิบชุดนอนเหล่านั้นออกมายืนพิจารณา

“ตัวโตหยั่งกับหมีควาย จะใส่ได้รึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ก็ยังดีกว่าใส่ชุดบ้าๆพวกนั้น” บาริสต้าสาวยืนพึมพำเบาๆก่อนจะหยิบชุดที่เธอคิดว่าน่าจะใส่ได้ ออกมาสวมใส่ แล้วเดินออกมายืนพับขากางเกงอยู่หน้ากระจก

และเมื่อมาเทียสเดินออกมาจากห้องน้ำ คิ้วหนาบนใบหน้าคมสันก็ยับย่นเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอใส่ชุดนอนของเขา ชายหนุ่มเดินเข้าไปหยุดยืนข้างๆ เธอ ลินรดารีบถอยหลังออกห่างเขาทันที พร้อมกับร้องถามเขาเสียงหลง

“อะไร คุณจะทำอะไรฉัน”

“ทำไมถึงใส่ชุดนี้ ชุดของคุณก็มีทำไมถึงไม่ใส่”

“ไม่ ฉันไม่มีวันใส่ชุดบ้าๆพวกนั้นเด็ดขาด”

“บ้าตรงไหน เซ็กซี่จะตาย”

“ถ้าเซ็กซี่มากคุณก็ใส่มันซะเองสิ แล้วนั่นคุณจะทำอะไร” ลินรดาร้องถามซะเสียงหลง เมื่อเห็นคนตรงหน้ากำลังคลายปมผ้าขนหนูออก

“ก็คุณเอาชุดของผมมาใส่ และผมก็คงไม่มีชุดใส่นอน” เขาพูดพร้อมกับค่อยๆคลายปมผ้าขนหนูออกอย่างช้าๆ

ลินรดีบหลับตาแล้วยืนหันหลังให้เขา ปากก็ร้องสั่งเขาเสียงแข็ง “หยุด! ในตู้ยังมีอีกหลายชุด และอยู่เฉยๆอย่าได้ดึงผ้าออกเชียวนะ”

หญิงสาวพูดจบก็รีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนของเขาออกมาหนึ่งชุด แล้วนำมันมายืนให้เขา “อ่ะ ใส่ซะ”

มาเทียสยอมรับชุดนอนจากมือของเธอแต่โดยดี แต่วินาทีต่อมานี่สิ ดวงตาหวานต้องเบิกกว้างจนดวงตาสีน้ำตาลแทบจะถลนออกมา เมื่ออยู่ดีๆ คนตรงหน้าก็กระชากผ้าเช็ดตัวทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วยืนโชว์รูปร่างที่สุดแสนจะเซ็กซี่ให้เธอได้เห็นซะทุกสัดส่วน ลินรดายืนสำรวจค้างราวหนึ่งนาทีก่อนจะกรีดร้องออกมาซะดังลั่น

กรี๊ดด!... ไอ้โรคจิต” ลินรดารีบหมุนตัวหันหลัง ยืนเอามือปิดหน้าและร้องสั่งเขาเสียงแข็ง

“ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้นะ” แต่คนโดนสั่งกลับไม่ทำตาม เขาเดินเข้าไปสวมกอดเธอเอาไว้แล้วกระซิบเบาๆ

“เอ...แล้วเขากันใส่ยังไงนะ ผมไม่ได้ใส่พวกมันมานานแล้ว ปกติผมชอบนอนโดยไม่ใส่อะไร เลยลืมไปซะสนิทว่าชุดนอนเขาใส่กันยังไง คุณช่วยสวมมันให้ผมหน่อยสิหืม...” ริมฝีปากหยักขมเม้มเบาๆที่ใบหูขาวสะอาด เรียกให้ขนอ่อนในกายของหญิงสาว ลุกชันพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“ก็ใส่เหมือนชุดอื่นๆนั่นแหละ” เธอร้องบอกเขาทั้งที่ยังหลับตาเอามือปิดหน้าอยู่

“แต่ผมใส่ไม่เป็นนี่...” เขาพูดพร้อมกับกดจูบเบาๆที่แก้มของหญิงสาว

คนโดนจูบก็ขนลุกซู่ แต่ก็ยังข่มความกลัวตวัดเสียงสั่งคนเอาแต่ใจเสียงดัง “อย่ามาทำเนียนใส่ฉันนะ รีบๆใส่มันซะ”

“อ่ะก็ได้ ผมจะใส่กางเกงนอนเท่านั้น”

“เสื้อก็ต้องใส่” เธอร้องค้านเขา

“แต่ผมใส่ไม่เป็น” เขาก้มหน้าเข้าหาแล้วตอบเธอเสียงสั่นพร่า

“นี่คุณจะแกล้งฉันไปถึงไหนนะ รีบใส่กางเกงซะเดี๋ยวฉันจะใส่เสื้อให้เอง” เอตอบเขาทั้งที่ยังยืนหลับตาและหันหลัง มาเทียสไม่อยากจะแกล้งเธอไปมากกว่านี้ เขากดจูบเบาๆที่แกมนวลอีกครั้งแล้วยอมทำตามเธอแต่โดยดี

“โอเค...” มือหนาหันไปหยิบกางเกงนอนมาสวมใส่ แล้วก้มกระซิบบอกเธออย่างแผ่วเบา เมื่อเขาใส่มันจนเสร็จเรียบร้อย

“ผมสวมมันเรียบร้อยแล้วที่รัก...” ลินรดาหมุนตัวหันมาจ้องหน้าเอาเรื่องเขา

“อย่ามาทำเสียงแบบนี้กับฉันนะ และก็เลิกเรียกฉันแบบนั้นด้วย” มาเทียสไม่ตอบโต้แต่กอดเธอไม่หลวมๆแทน หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบเสื้อนอนของเขา แล้วมองหน้าเขาด้วงแววตาดุๆ มาเทียสก็เลยยอมปล่อยแขนออก ไปสวมใส่เสื้อที่เธอกางเอาไว้รอ และพอสอดแขนเข้าไปในเสื้อเสร็จก็รีบกอดรัดตัวเธอทันที

หัวใจของบาริสต้าสาวแทบจะหลุดออกมาเต้นแร็พด้านนอก เมื่อต้องอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง แถมยังต้องเจอเข้ากับสายตาคมที่กำลังมองเธออย่างหวานหยดเยิ้ม และกว่าที่เธอจะติดกระดุมเสื้อให้เขาเสร็จ หญิงสาวก็ต้องเป่าปากออกมาซะหลายครั้ง ก็เขาเล่นก้มหน้าเข้ามาใกล้ๆบ้าง แอบขโมยหอมแก้มเธอบ้าง เดี๋ยวก็จูบเบาๆที่หน้าผากของเธอบ้าง มือเรียวเล็กก็เลยสั่นๆ หยิบจับกระดุมเสื้อจนแทบจะไม่ได้ การติดกระดุมเพียงสี่หน้าเม็ดมันก็เลยต้องใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่

และทันทีที่ติดกระดุมเสร็จ ร่างบางก็ลอยหวือขึ้นในอากาศอย่างรวดเร็ว จนเจ้าของร่างตกใจหน้าตาตื่นและร้องถามเจ้าของวงแขนแกร่งซะเสียงหลง “คุณจะทำอะไร”

“นอน เราเสียเวลามามากแล้ว และนี่ก็ดึกแล้วเราควรเข้านอนกันซะที” มาเทียสพูดจบก็ก้าวยาวๆไปที่เตียงนอน เขาวางเธอลงบนที่นอนนุ่มพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนกอดเธอ คนโดนกอดก็ร้องโวยซะลั่นห้อง

 “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ใครบอกว่าฉันจะนอนกับคุณ” ลินรดาพูดพร้อมกับพยายามขยับหนี แต่เขากลับกอดรัดและออกแรงดึงตัวเธอเอาไว้

“ถ้าไม่นอนก็มาทำอะไรที่มันตื่นเต้นกัน” ลินรดาส่ายหน้าหวือทันทีที่ได้ยิน

“จะทำอะไร มะ...ไม่เอานะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็นอนซะ หลับตา!” มาเทียสตวาดซะดังลั่น

เสียงร้องสั่งที่ดุดันของเขาทำให้บาริสต้าสาวต้องรีบทำตามอย่างไม่กล้าขัด เธอยอมหลับตานอนตามที่เขาสั่ง ดีกว่าปล่อยให้เขาทำอย่างอื่น หญิงสาวพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา แล้วเอามือกอดตัวเองเอาไว้ แต่ในใจกลับคิดหาหนทางที่จะหนีไปจากคนบ้าอำนาจตลอดเวลา

...ไอ้มาเฟียบ้า!พรุ่งนี้ก่อนเถอะ ส่งมิลี่เสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะหนีไปให้ไกล เอาชนิดที่คุณตามหาไม่เจอเลยคอยดู!...

ส่วนคนตัวโตเจ้าของอ้อมกอดนั้น กลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดยอมทำตามแต่โดยดี เขาขยับตัวเข้าหาร่างบางอย่างแนบสนิท แล้วกระชับอ้อมแขนกอดเธอเอาไว้ แถมยังหอมแรงๆที่แก้มนวลซะสองสามครั้ง ก่อนจะตัดใจและยอมหลับตา นอนหลับไปอย่างมีความสุข...

..............................................................................................

^^


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องราวยังมีอีกมากมาย ทั้งเข้มข้น พลิกผันและลุ้นระทึกในทุกๆ ตอน มาเติมเหรียญแล้วไปลุ้นต่อด้วยกันด้วยกันนะคะ"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha