สั่งรักประกาศิต

โดย: ณ.รีรัช / นรีรัตน์



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 7

05.00 am

“มอนิ่งจ้ะ” คำทักทายแผ่วเบาดังขึ้นข้างๆหูพร้อมกับริมฝีปากหยักที่ประทับลงมากลางหน้าผากของเธออย่างบางเบาทันทีที่บาริสต้าสาวลืมตาขึ้น ลินรดาหลับตาลงเพราะยังคงงัวเงียอยู่ แล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเล็กข้างเตียง ก่อนจะหลับตาลงเพราะเห็นว่ายังไม่ถึงเวลาที่ต้องรีบตื่น และเธอก็ยังไม่อยากตื่นขึ้นมารบกับคนข้างๆให้อารมณ์เสียในตอนเช้า

แต่คนข้างกายกลับไม่หยุดแค่นั้น เขาขยับเข้ามากอดรัดเธอแล้วซบหน้าลงที่ไหล่บอบบางของเธอแล้วกดจูบเบาๆสองสามครั้ง “ยังจะนอนต่ออีกเหรอหืม... นี่มันเช้าแล้วนะ”มาเทียสบอกเธออย่างแผ่วเบา ใบหน้าคมสันยังคงคลอเคลียไปกับไหล่บอบบางอย่างไม่ยอมห่าง

“ฉันรู้... แต่มันยังเช้าเกินไป และมันก็ไม่จำเป็นที่ฉันต้องรีบตื่น ถ้าคุณไม่อยากนอนก็ลุกไปสิ” หญิงสาวตอบเขาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงงัวเงีย แล้วใช้มือผลักใบหน้าของเขาออกเบาๆ เพราะเริ่มรู้สึกสยิวเล็กน้อยปนความรู้สึกรำคาญที่เขายังคงไม่หยุดแกล้งเธอ และเธอก็ยังอยากอยากจะนอนต่ออีกสักหน่อย

คนโดนผลักก็ยอมหยุดอย่างง่ายดาย เขากดจูบแรงๆที่แก้มนวลแล้วกระซิบบอกเธอ “ไม่ล่ะ ผมอยากนอนกอดคุณแบบนี้” มาเทียสพูดพร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งขึ้น

ลินรดายังไม่อยากที่จะสู้รบกับเขา เลยยอมนอนให้เขากอดอยู่แบบนั้น เพราะไหนๆก็โดนกอดมาทั้งคืนแล้ว สู้นอนพักเอาแรงก่อนดีกว่า เอาไว้ถ้าเธอตื่นขึ้นเต็มตาเมื่อไหร่ค่อยรวบยอดจัดการซะทีเดียว หญิงสาวบอกเขาอย่างไม่เต็มเสียงอีกครั้ง “ถ้างั้นก็นอนเฉยๆ และอย่ากวนเพราะฉันจะนอน”

เสียงร้องบอกของภรรยาสาวในอ้อมกอดฟังดูงัวเงียนัก และเธอคงยังไม่อยากตื่น มาเทียสเลยยอมปล่อยให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อย คำพูดของเธอมันก็ทำให้เขาชื้นใจขึ้นมาบ้าง เพราะอย่างน้อยๆเธอก็ไม่ปฏิเสธเขา ชายหนุ่มกดจูบเบาๆที่แก้มนวล แล้วกระซิบอย่างแผ่วเบา

“จัดไปครับ ที่รัก” พอสิ้นเสียงทุ้มนุ่มของคนตัวโตทั้งคู่ก็เข้าสู่ภวังค์ของนิทราอีกครั้ง

06.00 am

ลินรดาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาเล็กๆ ก่อนจะหันไปมองหาคนที่นอนกอดเธอมาตลอดทั้งคืนซะทั่วห้อง เพราะในเวลานี้บนเตียงกว้างกลับไม่มีเขานอนอยู่ข้างกายเธอ

...หรือว่าเขาจะอยู่ในห้องน้ำนะ...

หญิงสาวค่อยๆพลิกตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียงนุ่ม แล้วชะเง้อมองผ่านบานประตูห้องน้ำที่เป็นเพียงบานเลื่อนกระจกฝ้า และพยายามมองหาคนตัวโตเพราะคิดว่าเขาคงอยู่ในนั้น เพราะกลัวว่าจะเจอเขาในสภาพเปลือยถ้าเธอเปิดประตูเข้าไป เลยยอมอดทนนั่งรอต่ออีกสักพักใหญ่

และเมื่อร่างกายของเธอเริ่มประท้วงว่าทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ลินรดาเลยต้องลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปเอาหูแนบกับบานประตู และเมื่อฟังจนแน่ใจแล้วว่าทุกอย่างเงียบสนิท เลยทำใจกล้าเลื่อนบานประตูเปิดเข้าไปข้างใน แล้วก็นึกโล่งใจที่ไม่เจอเขา ลินรดาจึงรีบจัดการตัวเองจนเสร็จและออกมาแต่งตัว ยืนเลือกชุดที่แม่บ้านจัดเอาไว้ให้อยู่หลายนาที จนลงตัวที่ชุดเดรสยีนส์แขนสามส่วนพิมพ์ลาย เพราะเห็นว่าดูจะเรียบร้อยและปกปิดสารพัดรอยที่มาเทียสสร้างขึ้นได้อย่างมิดชิดที่สุด แล้วจัดการเกล้าผมทรงเดิมที่เธอทำเป็นประจำทุกวัน

#

ลินรดาหันไปมองเจ้านาฬิกาเรือนเล็กตรงหัวเตียง ตัวเลขดิจิตอลแสดงบอกเวลาให้เธอได้รับรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลา 06.30 am หญิงสาวยืนยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่องภูมิใจกับพัฒนาการของตนเอง

“ครึ่งชั่วโมงในการแต่งตัว เร็วขึ้นสิบนาที ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันก็คงไปทำงานทันและคงไม่โดนพี่ราเชลบ่น...” แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ยินดีกับพัฒนาการของตนเองต่อ บานประตูของห้องก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับเสียงร้องเรียกเล็กๆของลูกสาวสายฟ้าแล็บ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะแม่ลิน” เด็กหญิงเอมิลี่ร้องทักทายมารดาป้ายแดงซะเสียงดังพร้อมกับโผเข้าหาร่างบางของหญิงสาว โดยไม่มีเวลาให้เธอได้ตั้งรับได้ทัน

หญิงสาวเลยรีบย่อตัวลงและกางแขนรับร่างเล็กๆเข้าหาอ้อมกอด ทั้งที่ยังคงอึ้งอยู่กับสรรพนามที่เด็กหญิงตัวน้อยใช้เรียกเธอ ...แม่ลิน... งั้นเหรอ แต่แล้วก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วยิ้มให้กับแม่หนูน้อยที่กำลังกอดรัดเธอ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ นี่เพิ่งหกโมงครึ่งเองแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เก่งจังเลยค่ะ”

“แด๊ดดี๊ช่วยแต่งตัวให้ค่ะก็เลยเสร็จเร็ว” เด็กหญิงตัวเล็กพูดบอกเธอเสียงเจื้อยแจ้ว ลินรดายิ้มให้เธอก่อนจะช้อนสายตาขึ้นไปมองคนเป็นพ่อที่กำลังยืนกอดอกพิงประตูมองมาที่เธอและลูกสาวตัวน้อย

“วันนี้แม่ลินจะไปส่งมิลี่ที่โรงเรียนใช่มั๊ยคะ” เด็กหญิงตัวน้อยถามพร้อมกับมองหน้าเพื่อรอฟังคำตอบ

“ใช่ค่ะ” ลินรดาตอบพร้อมกับยิ้มจางๆ เด็กหญิงตัวน้อยได้ยินก็ร้องดีใจเสียงดังลั่นห้อง

“เย้ ต่อไปมิลี่ก็มีแม่ไปส่งเหมือนกับเพื่อนๆแล้ว”

คำพูดของแม่หนูน้อยกำลังทำให้ความรู้สึกในใจของลินรดากำลังเป็นกบฏกับความคิด เพราะว่าในเธอกำลังคิดจะหาโอกาสหนีอยู่น่ะสิ

ดวงตาสวยหวานมองใบหน้าเล็กๆที่กำลังยิ้มแป้นร้องดีใจเสียงดังด้วยความรู้สึกเห็นใจเป็นยิ่งนัก  เพราะคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อย มันกลับทำให้เธอรู้สึกจุกอยู่ในลำคอจนพูดไม่ออก ลูกสาวสายฟ้าแลบของเธอคนนี้ คงจะแอบมองแม่ของเพื่อนๆ และแอบอิจฉาเพื่อนๆของเธอมานานแล้วสินะ เธอทนได้ยังไงกัน เด็กตัวแค่นี้แต่กลับอดทนอดกลั้นกับความทรมานในความไม่สมบูรณ์ของครอบครัวมาได้นานถึงขนาดนี้ ตัวเล็กแค่นี้แต่หัวใจช่างแข็งแกร่งมากนัก และถ้าเป็นเธอเอง เธอจะทนได้เหมือนแม่หนูน้อยรึเปล่านะ

ลินรดามองรอยยิ้มที่เกิดขึ้นบนใบหน้าเล็กแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม แต่ในใจก็เกิดรู้สึกผิดขึ้นมา ถ้าเธอจะต้อง หนี และทิ้งให้แม่หนูน้อยคนนี้ต้องเจ็บช้ำอีกครั้ง มือเรียวเลื่อนขึ้นมาลูบศีรษะน้อยๆเบาๆ ก่อนจะอุ้มแม่หนูน้อยวางลงบนเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะกระจก

“แต่งตัวเสร็จแล้ว แต่ผมยุ่งก็ถือว่ายังไม่เสร็จนะคะ มาค่ะเดี๋ยวแม่ลินจะมัดผมให้หนูนะคะ” ลินรดาพูดบอกกับหนูน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เด็กหญิงตัวน้อยรีบพยักหน้าตอบรับ พร้อมกับพูดเห็นดีเห็นงามไปกับเธอด้วย “ค่ะ เอาสวยๆนะคะแม่ลิน พี่มาเรียถักสองเปียมิลี่ทุกวันเลย มิลี่เบื่อแล้วค่ะ”

“พูดแบบนี้ถ้าพี่มาเรียมาได้ยินจะเสียใจเอานะจ๊ะสาวน้อย”ลินรดาพูดพร้อมกับหยิบหวีมาสาวผมแม่หนูน้อยเบาๆ

“ก็มิลี่เบื่อนี่คะ ผมมิลี่เป็นสองเปียทุกวันเลยค่ะ เพื่อนๆของมิลี่ทำผมสวยๆตั้งหลายแบบ มิลี่อยากได้แบบนั้นบ้าง แต่พี่มาเรียบอกว่าทำไม่เป็นค่ะ”หนูน้อยเอมิลี่พูดพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆประกอบ ลินรดาเองก็ยิ้มและนึกขำไปกับท่าทางของเธอ

“ช่างพูดจริงนะจ๊ะ มา...นั่งเฉยๆสิคะเดี๋ยวแม่ลินจะออกแบบให้มิลี่เองค่ะ เอาให้เพื่อนๆอิจฉาเลยดีมั๊ยคะ”

“ดีค่ะ มิลี่รักแม่ลินที่สุดเลย” เด็กหญิงตัวน้อยพูดพร้อมกับหันมาโอบกอด หน้าตาของเธอดูมีความสุข ทำให้ลินรดาเกิดอาการรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นถ้าจะต้องทิ้งเธอไป และทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีกครั้ง

ลินรดาถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอเหลือบตาขึ้นมองคนเป็นพ่อผ่านกระจกเงาที่สะท้องจากประตู ก่อนจะหลับตาต่ำลงเพื่อหลบสายตาคมกริบของเขา ที่กำลังจ้องมองเธออยู่ แล้วพยายามขับไล่ความรู้สึกผิดนั้นออกไป แล้วหันมายิ้มให้กับแม่หนูน้อย จับเธอนั่งหันหน้าไปทางกระจก แล้วจัดการเก็บผมเกล้าขึ้นเปียรอบศีรษะ แล้วติดกิ๊บเล็กๆรูปดอกไม้หลากสีสัน ที่อยู่ในกระเป๋านักเรียนของแม่หนูน้อย

#

http://www.mamaexpert.com/posts/content-1096

มาเทียสที่ยืนมองใบหน้าของภรรยาสาวผ่านกระจกบานใหญ่ เขาสังเกตแววตาของภรรยาสาว ที่ดูจะไม่ยินดีตามคำพูดที่เธอแสดงออก แววตาของเธอคล้ายกับกำลังเก็บซ่อนบางอย่างเอาไว้ ซึ่งเขาเองยังดูไม่ออกว่าแววตานั้นซุกซ่อนอะไรอยู่ เลยได้แต่ยืนมองสองแม่ลูกนิ่งๆ จนเมื่อเธอจัดการผมของลูกสาวตัวน้อยเสร็จสรรพ์ เขาจึงเดินเข้าไปหาเธอและลูก

“สวยจังเลยค่ะลูกสาว” มาเทียสเอ่ยทักลูกสาวตัวน้อยที่ยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจก

เด็กหญิงตัวน้อยกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วหันมายิ้มให้กับคนเป็นพ่อ “สวยมากๆเลยใช่มั๊ยคะแด๊ดดี๊”

“ค่ะวันนี้ลูกสาวแด๊ดดี๊สวยที่สุด” มาเทียสตอบพร้อมกับอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นแนบอก แล้วเอามือแตะที่ศีรษะของลูกสาวเบาๆ เด็กหญิงตัวน้อยก็ร้องค้านเสียงหลงขึ้นมาทันที

“แด๊ดดี๊อย่าจับผมมิลี่สิคะ แม่ลินเพิ่งทำให้นะเดี๋ยวมันยุ่งหมดหรอก” เด็กหญิงตัวน้อยหันไปดุคนเป็นพ่อ ทำหน้าตาจริงจังซะจนคนเป็นพ่อยังอึ้ง

มาเทียสเลยแกล้งทำหน้าเศร้า “เฮ้อ!... เดี๋ยวนี้อะไรๆก็แม่ลินนะ สงสัยว่าแด๊ดดี๊คงจะตกกระป๋องแล้วล่ะมั๊ง”

เมื่อเห็นว่าพ่อของเธอทำท่าจะน้อยใจ แม่หนูน้อยก็เลยหันไปหอมแก้มสากเบาๆ

“โอ๋ มิลี่ก็รักแด๊ดดี๊ค่ะและก็รักแม่ลินด้วยนะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยพูดพร้อมกับโอบกอดคอของคนเป็นพ่อ แล้วก็ยิ้มให้กับคนเป็นแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

ทั้งที่ลูกสาวตัวเล็กของเขากำลังบอกรักเธอ มันน่าจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุด ที่เด็กหญิงตัวน้อยกำลังตอบรับและไม่นึกรังเกียจเธอเลยซักนิด แต่ลินรดากลับไม่ได้ดีใจไปกับคำบอกรักนั้นซักเท่าไหร่ หญิงสาวระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่อยู่ข้างใน แล้วรีบหลุบตามองต่ำ เมื่อต้องเจอเข้ากับสายตาคมของคนเป็นพ่อ

เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของภรรยาสาว มาเทียสก็เริ่มจะรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง แต่ก็ยอมเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ รอให้ส่งลูกสาวตัวเล็กที่โรงเรียนเสร็จเมื่อไหร่ เขาจะต้องถามเธอให้เคลียอย่างแน่นอน และหวังว่าคงจะไม่ใช่เรื่องที่เธอจะหนีเขาหรอกนะ เพราะถ้าเป็นเรื่องนี้เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น เธอจะต้องอยู่เป็นเมียเขา และต้องเป็นแม่ของลูกเขาไปตลอด ไม่เชื่อก็คอยดูสิ...

เนื่องจากตอนนี้ยาวขอต่อสองหน้านะคะ ^^

คลิ๊กที่หน้าถัดไปเลยจ้า >>>


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เรื่องราวยังมีอีกมากมาย ทั้งเข้มข้น พลิกผันและลุ้นระทึกในทุกๆ ตอน มาเติมเหรียญแล้วไปลุ้นต่อด้วยกันด้วยกันนะคะ"

ณ.รีรัช / นรีรัตน์


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha