Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : สองคนจะดีรึ!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 2 สองคนจะดีรึ!!

โรงแรม Sawenyah กรุงเทพมหานคร

            “อะไรนะ  จะลา 2 วันทั้ง 2 คนเลยเหรอ  แล้วนี่มีโปรแกรมอะไรจ๊ะ ปกติไม่เห็นเธอ 2 คนจะลาพร้อมกันสักที”  ผจก. โรงแรมคนสวยถามนาราภัทร และอัญรินทร์ 2 เพื่อนสาวสุดซี๊ เรียนจบที่เดียวกัน แล้วยังโคจรมาทำงานที่เดียวกันอีก

            “ก็พอดีทำงานมาจะ 5 ปีแล้ว นาไม่เคยไปไหนเลยนี่คะ คุณแอม  แล้วเรา 2 คนก็ไม่เคยลาเลย  คอนเสิร์ตนี้ เราก็อยากไปจริงๆ ถ้าไปช้ากว่านี้  เด็กรุ่นๆเขาคงเรียกเรายายแน่ๆค่ะ”  นาราภัทรเอ่ยแกมยิ้มๆให้ผู้จัดการสาวสวย เธอรู้อยู่แล้วว่ายังไง คุณแอมหรือพี่แอม ก็ต้องอนุญาต เพราะเธอและอัญรินทร์ เป็น พนง.ดีเด่น สามปีติด ไม่เคย ขาด ลา หรือมาสายเลยสักครั้ง

            นี่ถ้าพี่ไม่ติดว่าเป็น ผจก.นะ พี่จะลาไปเปรี้ยวด้วยอยู่หรอก  งั้นก็ไปเที่ยวให้สนุก แล้วรีบกลับมาทำงาน  ฉันห่วงเธอหรอกนะ เลยอนุญาตให้ลาพร้อมกัน 2 คน  ไปพังงานี่ก็ไม่ใช่ใกล้ๆ เคยไปรึเปล่าก็ไม่รู้” คุณแอมพูดด้วยความห่วงใยสาวทั้งสองจริงๆ ก็หญิงสาวน่าตาดีทั้งคู่ ไปเที่ยวกัน 2 คน มันน่าห่วงขนาดไหนกัน

            “รับทราบค่ะ เราเที่ยวเสร็จแล้วจะสอยฝรั่งหล่อๆมาฝาก คุณแอมสักลูก 2 ลูกนะคะ” อัญรินทร์หรืออัญ หยอกล้อ ผจก.คนสวยด้วยความทะเล้น

            “แหม!! พูดเป็นเล่นไป  ถ้า ได้มาจริงๆล่ะก็   พี่จะเก็บไว้ไม่ยอมให้ใครเห็นเลยล่ะ  ฮ่าๆ”   (เข้าขากันดีจริงๆ)

...............................................................................................


            “อัญๆ เธอจองที่พักรึยัง  เอาแบบใกล้ๆชายหาดเลยนะ นาขี้เกียจเดินไกล ไม่ไว้ใจบริการรถตอนกลางคืนด้วย” นาราภัทรบอกเพื่อนสาว

            “จองแล้วนี่ไง  เป็นห้องพักราคากลางๆนะ เนี่ยโซนมันจะคล้ายๆหมู่บ้านเลย  เราเอาห้องน้ำในตัวจะได้ทำธุระสะดวกๆคิดแล้วก็อยากไปถึงเร็วๆจัง  อยากไปแดนซ์   ไปแอบมองหนุ่มๆหล่อๆจะแย่อยู่แล้ว”  อัญรินทร์แสดงความหื่นกะหายเบาๆ

            “หนุ่มๆน่ะได้มองแน่  แต่เธออย่าไปสอยเขามาล่ะรู้ไหม เผื่อเขาหนีเมีย หนีผัวมาเที่ยว จะโดนตบไม่รู้ตัว”

            “หนีเมียพอเข้าใจ แต่หนีผัวเนี่ย  ว๊ายยยยยย !!! เสียดายของ  เอาเป็นว่าดูแค่พอให้น้ำลายไหลยืดๆก็พอเนอะ  นารา ” พูดไปพับผ้าใส่กระเป๋าไปเพราะต้องเดินทางพรุ่งนี้เช้า แต่ไม่วายหยิบบิกินี่สีแดง สำหรับขับผิวขาวอวบนิดๆของอัญรินทร์ติดไม้ติดมือไปด้วย


……………..AT พังงา………………

            “ หู๊ยยยยยยย ที่พักอย่างดีอ่ะ  นี่แค่คืนละ 1200  นี่ดีเว่อร์วัง อลังการงานช้าง 5555  อัญรินทร์ปลาบปลื้มใจกับราคาห้องพักที่เธอได้จองไว้ พร้อมกับหยิบชุดสำหรับคืนนี้มาลองทาบกับตัวหมุนไปมา

            “ดูพูดเข้า  ราคานี้มันก็เหมาะกับสถานที่ฮิตๆแบบนี้แหล่ะ  ดีแค่ไหนแล้วที่ๆพักไม่เต็มเนี่ย  เห็นมั๊ยคนเยอะแยะมากมาย คืนนี้คนคงเบียดเสียดกันน่าดู  อย่าลืมกระเป๋าที่พกติดตัวด้วยนะอัญ โจรเยอะรึเปล่าก็ไม่รู้”  นาราภัทรพูดไป พลางรื้อเสื้อผ้าเข้าตู้ไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเที่ยวแบบเต็มรูปแบบ ทำไมน่ะเหรอ บ้านเธอไม่ได้มีเงินทองมากมายพอที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินหรือหาที่พักดีๆราคาเศรษฐีได้เหมือนคนอื่นๆ  เธอเก็บออมหลังจากที่แบ่งเงินบางส่วนส่งให้ครอบครัวเรียบร้อยแล้ว  ฝันของเธอคือการได้ท่องเที่ยวกับเพื่อนที่รู้ใจและท่องเที่ยวแบบไปไหนไปกัน


นาราภัทรไม่ใช่คนเรียบร้อย แต่ก็ไม่ถึงกับก๋ากั่นอะไร เธอเป็นคนสบายๆ ใช้ชีวิตเรื่อยๆแต่มีแบบแผน อาจจะเป็นเพราะเธอเป็นลูกคนเดียวในครอบครัวที่เวลาทำอะไรต้องคิดและตัดสินใจเองทุกอย่าง บ้านเธออยู่ต่างจังหวัด ไม่ได้ถึงกับยากจน พ่อและแม่เปิดร้านตัดเสื้อ  ช่วงเทศกาลสำคัญๆลูกค้าก็อาจจะเยอะหน่อย  พอเข้ามาเรียนใน กรุงเทพ เธอต้องดิ้นรนอย่างมากเพื่อให้ตัวเองทันกับสังคมและค่าเงิน จากเศรษฐกิจที่ย่ำแย่  รูมเมทคนแรกก็จะใคร อัญรินทร์สาวอวบหน้าตาน่ารัก ลูกคนจีน เพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอด 4 ปีที่เรียนการโรงแรม  และยิ่งกว่าถูกหวยเมื่อนาราภัทรได้เปลี่ยนงานมาเจออัญรินทร์ที่ Sawanyah แห่งนี้   เธอจึงคิดว่าคนเราเมื่อพบกันนั้นไม่ใช่แค่ความบังเอิญ แต่เหมือนพรหมลิขิตที่ขีดเส้นชีวิตเอาไว้แล้วต่างหา


.............ห้องตรงข้าม 2 สาว…………….


คังโดฮยอนทำหน้าบูดบึ้งราวกับจะแยกเขี้ยวกัดคอ ยูแจฮยอคได้   “นี่คือห้องเก็บของเหรอเนี่ย นายอย่าล้อฉันเล่นน่า แจฮยอค นี่มันไม่ใช่ที่พักราคาที่นายเคยพัก  นี่มัน.........อะไร   นายไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย แคบก็แคบ เตียงก็เล็ก  ฉันไม่นอนกับนายหรอกนะ สยิว”

            “ใครบอกผมจะให้พี่นอนด้วย  ห้องนี้ของผม ข้างกันเนี่ย ห้องพี่” พูดพร้อมกับโยนลูกกุญแจให้ ผจก.สุดหล่อ

            “นายแน่ใจนะว่า นายอยู่ห้องนี้ได้จริงๆ” คังโดฮยอนถามเพื่อความแน่ใจ เพราะปกติแล้ว แจฮยอคมักพักห้องพักราคาที่สูง ไม่ห้องสวีทก็ระดับพรีเมี่ยมอย่างดี  ปกติตามงานต่างๆ ผู้จัดก็มักจะจัดห้องพักแบบอย่างดี หรือจองยกชั้นให้เลย แต่ห้องตรงหน้าเขานี่คือ  ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ  เปิดประตูข้างซ้ายคือ  ห้องน้ำ ข้างขวา คือตู้เสื้อผ้าในพื้นที่จำกัด  เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาเลยทีเดียว  ส่วนตัวเขาไม่มีปัญหา แต่เขากลัวน้องชายสุดหล่อจะอาละวาดตัวเองซะมากกว่า

            “อืม.... ก็ผมบอกพี่แล้วว่า วันนี้ผมจะใช้ชีวิตแบบหนุ่มธรรมดาที่ไม่ใช่แจฮยอค  อยากมีเวลาเดินชิลๆแบบไม่ต้องกลัวว่าใครจะจำได้ว่าผมคือใคร และนี่คือเมืองไทย เมืองสวรรค์ที่ผมสามารถเป็นคนธรรมดาเหมือนคนอื่นๆได้   ลองดูกันมั๊ยว่าใครจะจำผมได้”   พูดแล้วก็เดินออกไปเปิดประตูที่พัก  พอดีกับที่ นาราภัทรเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะออกไปเดินชายหาดพอดี


แจฮยอคมองไปที่หญิงสาวที่มีความสูงราวๆ   170   ผิวไม่ถึงกับขาวมากเหมือนสาวเกาหลี อาจจะเพราะแดดประเทศไทยแรงมากๆ  เขาเองก็อยากรู้ว่า   ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจะทำหน้าอย่างไรที่เห็น ยูแจฮยอค


นาราภัทรเปิดประตูออกมาบิดขี้เกียจ เรียกเอาแรงหลังจากการเดินทางและเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อออกสำรวจสถานที่สำหรับไปแดนซ์คืนนี้ เธอสะดุดสายตาตี๋ๆของชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่มีขาเรียวยาวได้รูป  ผิวขาว หุ่นนายแบบ ที่ยืนกอดอกจ้องมองเธอบิดขี้เกียจอยู่นั่นเอง



(ยูแจฮยอคคิดในใจ  : ลองบอกฉันสิ เธอรู้จักฉันมั๊ย  ถ้ารู้จงเอ่ยชื่อฉันออกมา) ท่ามกลางคังโดฮยอนที่เอามือปิดปากอยู่ข้างหลัง


(นาราภัทรคิด คนนี้หล่อดีนะ แต่เสียมารยาทไปหน่อยที่มายืนจ้องฉัน  ไม่รู้จริงๆเหรอว่าการมาจ้องคนอื่นแบบนี้  มัน..มัน...มันทำให้ฉันเขินนะ) นาราภัทรยืนจ้องซุปตาร์สักพัก ก่อนหันหลังตะโกนเรียกอัญรินทร์ให้รีบออกมาข้างนอก


            “อัญ  เธอรีบๆหน่อยสิ  ฉันไม่อยากรอนานแล้วนะ ไม่งั้นฉันจะล่วงหน้าไปก่อน”  พร้อมกับเดินสาวเท้าออกไป


อัญรินทร์รีบปิดประตูพร้อมกับวิ่งตามนาราภัทรออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความกลัวที่เพื่อนจะไม่รอ และจะไปจับจองที่นั่งมองหนุ่ม  เอ้ย!!  ที่เต้นไม่ทัน


            “เฮ้ย!! ฉันไม่อยากจะเชื่อ ไม่มีคนรู้จักนายว่ะ ฮ่ะๆๆๆๆๆ  งั้นก็ถือเป็นการดีที่อย่างน้อย ฉันก็เชื่อว่าคืนนี้จะปลอดภัย ไม่มีใครส่งข่าวลงเนต”  ผจก.คังเดินลากกระเป๋าเขาไปที่พัก ซึ่งอยู่ห้องข้างๆ ยูแจฮยอคนั่นเอง


            “สาบานว่า ยัยคนนั้นไม่รู้จักฉัน หรือเธอจะแกล้งเนียน   แต่ก็ดีแล้วที่ไม่รู้จักเราจะได้ไม่เป็นข่าว” ทำหน้างง < อย่า งง เลยตี๋  นาราภัทร เธอไม่ค่อยดูซีรี่ย์เกาหลี แค่เธอมีทีวีไว้ติดตามข่าวสาร หรือพี่โป๊บ ธนวรรธ พระเอกหล่อในดวงใจนี่ก็งานดีมากแล้ว>


<ตุ่งตุ่งตุ๊งๆๆ>

             คับ กงจู ผมแค่อยากพักผ่อน ตั้งแต่ออกจากกรมมา ผมก็มาทำงานหนักตลอดเลย ถ้าจะไปทะเลที่นั่นก็ไม่สะดวกอีก คุณก็รู้ว่าเราออกไปไหนไม่ได้ ฿*%^&$# คับ ผมกลับไปแล้วเดี๋ยวจะไปหาทันทีเลย ผมคิดถึงคุณที่สุด ที่รัก จุ๊ฟๆ”   แจฮยอคคุยกับกงจู ว่าที่เจ้าสาวในอนาคต ถึงแม้เธอจะอายุมากกว่าก็ไม่เป็นผลกับเขา เพราะเขาถือว่าเธอคงเป็นงาน แน่นอนสิครับเธอเป็นงานจริงๆ เรามักจะหาที่สงบทำกิจกรรมเข้าจังหวะด้วยกันบ่อยๆ เดทในฝันแทบจะไม่มีถ้าเราไม่ออกนอกพื้นที่สื่อ ทำได้อย่างดีคือที่พักกับในรถ นั่นล่ะฮะ เราถึงมีกิจกรรมกระชับมิตรกันบ่อยๆ ผมวาดฝันไว้ว่า อีก 3 ปี เราจะเดินจูงมือกันเข้าโบสถ์ทำพิธีให้เป็นที่ถูกต้อง แต่ตอนนี้ผมนอนพักเอาแรงดีกว่า ราตรีคืนนี้ยังอีกยาวไกลครับ

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha