Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : Music Paradise


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 3   Music  Paradise


จังหวะดนตรีดังกระหึ่มท่ามกลางฝูงชนหลากหลายเชื้อชาติที่ต้องมาการมาดริ๊งแอนด์แดนซ์ ทั้งเมาหัวทิ่ม ทั้งแดนซ์อย่างออกรสตามแต่นิสัยใจคอตัวเอง  อัญรินทร์และนาราภัทรก็เต้นตามจังหวะอย่างสนุกสนาน   พอแอลกอฮอล์เข้าปากแล้วใครบ้างที่จะไม่ลืมตัวตน แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งสองสาวต้องจำให้ได้คือ อย่าเมาจนเกินไปแต่ว่า....ไหนๆก็มาแล้วอ่ะ ที่พักก็เดินแค่นี้   จะเมาหัวทิ่มบ้างแค่วันนี้วันเดียวสิน่าจะต้องกลัวอะไร  นานๆจะได้วันหยุดทีต้องเที่ยวให้คุ้ม


            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด   หนุ่มคนนั้นจมูกนี่โด่งมากกก  แกรรรรรรร  (เอิ๊ก) ช๊านอยากได้  ถ้ามีมาจีบช๊านนนนสักคนนี่คงจะดีเนอะ”  อัญรินทร์พร่ำเพ้อถึงหนุ่มตาน้ำข้าวที่เดินเฉียดผ่านหน้าหล่อนได้ พร้อมกับท่าทางโซซัดโซเซ


            “ยายอานนน  เธอนี่สติดีอยู่หรือเปล่า ไหนๆนับ หนึ่งงง สอง  ฉามมม  อย่าทำตัวให้เขารู้เซ่ว่าเธอสนจายยยย” นาราภัทรเสียงยานคางไม่ต่างจากอัญรินทร์เลย แหม!!ก็เล่นฟาดไปสี่ขวดแล้ว นานๆกินทีมีรึจะไม่เมา


            “นี่มาเที่ยว ถ้าเธอไม่มองหนุ่มๆในสเป็ค เธอจะไปนึกถึงไอ้บ้าที่ไหน อีตาลุงหัวล้านคนน๊านนนนที่   คอยจิกเรายิกๆหยออออ (เอิ๊ก)  ม่ายอาวอ่า  ไม่ชอบคนแก่ 55555 จุ๊กกรู๊ววววว”


            “ (เอิ๊ก  เอิ๊ก) เสียงสะอึกดังยาวเป็นระยะ คงเพราะนานๆจะได้มีโอกาสปล่อยผีสักครั้ง  พนักงานต้อนรับโรงแรมใหญ่ๆ ทำงานสลับกะ กว่าจะเคลียร์คิวให้ตรงกันกับอัญรินทร์ได้ช่างยากเย็น  ถ้าไม่ใช้ข้ออ้างไม่เคย ขาด ลา มาสาย แถมพ่วงตำแหน่งลูกน้องที่สนิทกับเจ้านาย  มีหรือที่เธอ 2 คนจะได้มางานคอนเสิร์ตที่ฝันไว้แบบนี้


            “ช๊านนนน แค่อยากเที่ยวจะมามองหาสเป็คไปทำไม  ผู้ชายที่ฉันฝันไว้ไม่มีอยู่จริงหรอก ”    พลันก็นึกไปถึงหนุ่มตรงข้ามห้องหน้าตี๋ ผิวออกขาว รูปร่างสูงใหญ่   เอ....หรือเขาจะเป็นสเป็คฉัน ตั้งแต่เกิดจนเรียนจบ ฉันไม่เคยมีหนุ่มหน้าไหนถูกใจเลยสักคน เลือกขนาดนี้ฉันเลยไม่มีแฟนกับเขาสักที  แค่เดทแรกไม่ผ่านฉันก็เท  สวยเลือกได้ก็ขอเลือกหน่อยเถอะน่า

 

.............ณ หาดอีกมุมหนึ่ง.........

            “ไง ไหนพี่บอกไม่มาไง  เป็นไงล่ะค้าบบบบบ ไม่ยอมกลับเลยนะฮะ” แจฮยอคแซวผู้จัดการตัวเองยิ้มๆ


            “ฉันก็แค่เห็นนายมีความสุขก็เลยไม่อยากขัดใจ    ถ้าฉันลากนายกลับจะเรียกว่าได้พักรึยัง  เอาเป็นว่าวันนี้ฉันปล่อยนายสักวัน เพราะดูท่าแล้วไม่มีใครทักนายสักคน  แสดงว่าแสงไฟสลัวๆของงานนี้ ช่วยนายไว้ได้จริงๆ”  คังโดฮยอนพูดไป พร้อมกับดื่มเบียร์เคล้าจังหวะไป  ดูท่าทางจะสนุกมากกว่าคนชวนมาซะอีก


ปกติแจฮยอคไม่มีเวลาได้เที่ยว 7 วันทำแต่งาน พอมีเวลาว่างเขาก็อยากพักผ่อนอย่างสงบ โดยเฉพาะสถานที่ๆไม่มีคนรู้จักเขาเลยยิ่งดี  ถ้าเป็นที่เกาหลี วันว่างเขาถ้าไม่นอนป่านนี้คงขลุกอยู่กับนางฟ้าของเขา  <ชเวกงจูผมคิดถึงคุณเหลือเกิน ถ้าตอนนี้เราได้อยู่ด้วยกัน คงนอนกอดก่ายตากแอร์อยู่แน่ๆ  คิดเหรอว่าคนอย่างเธอจะปล่อยเขาออกมาเจอผู้คน>


            “เฮ้!!  คุณน่าคุ้นๆนะคะ   ถ้าไม่ว่าอะไรขอชนแก้วด้วยได้มั๊ยสุดหล่อ” สาวหน้าออกไปทางหมวยๆทักทาย 2 หนุ่ม


            “ได้คับคนสวย คุณมาจากไหนเหรอคับ” คังโดฮยอนถามอาหมวยตาโต ที่ตาโตสวยหวานผิดไปจากสาวจีนทั่วไป


            “อ๋อ  ฉันเป็นคนจีนแต่ไปแลกเปลี่ยนที่เกาหลีน่ะค่ะ คุณหน้าคล้ายๆ  เอิ่ม......แจ....”


            “เอ่อ  ไอ้นี่มันมาจากเมกาคับ ไม่น่าจะคุ้นกันนะฮะ   เฮ้  โย่วว  ไปๆๆๆ ไหนว่าจะไปยิงกระต่าย  ขอตัวนะคับคนสวย  ไปๆ”  คังโดฮยอนรีบลากสุดหล่อออกจากวงทันที


            “ ผมว่าไม่ไหวว่ะ หามุมเงียบๆดื่มกันดีกว่า เต้นจนเมื่อยแล้วเนี่ยพี่ ป่ะๆ ไปมุมตรงโน่นกันที่เขาขายเครื่องดื่มโดยเฉพาะดีกว่า ผมอยากลองอะไรใหม่ๆ” หนุ่มตี๋หล่อกอดคออีกคนที่ความสูงไล่เลี่ยพอๆกันเดินไป


เป็นคืนที่แจฮยอคมีความสุขสุดๆอีกคืนหนึ่ง เขาแทบไม่ต้องปกปิดหน้าตาตัวเอง นอกจากเพียงหมวกแก๊ปใบเท่ใบเดียวก็ไม่มีใครจำเขาได้  หรือจะเป็นเพียงเพราะแสงไฟที่สลัวที่ทำให้คนมองเขาไม่ชัด  พูดแล้วก็ขัดใจที่ยังมียัยคนนั้นที่มองเห็นเขาเต็มๆตา  ตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เธอก็ยังเฉย  สงสัยจะไม่เคยดูซีรี่ย์ถึงไม่เคยรู้เลยว่า อันดับ 1 สามีแห่งชาติ ก็คือตัวเขาเอง 


............อีกมุมหนึ่ง……………..

            “อ๊วะ  อวะ   อ๊วกกกกกกกกก”  นาราภัทรส่งเสียงคล้ายคนจะอ๊วกออกมา


            “ไหวมั๊ยเธอ  ช๊านว่าแกพักสักหน่อยดีกว่ามั๊ย  กินอะไรต่อมิอะไรเข้าไปเนี่ย   ถึงกับจะเอาของเก่าออกหมดเลยเหรอ”  อัญรินทร์ผู้โซเซก็ไม่ต่างกันเพียงแต่เธอซ้อมคอมาดีหน่อย ถึงไม่มีอาการที่น่าอายอย่างนาราภัทร


            “เดี๋ยวช๊านนนไปตามหาอะไรอุ่นๆมาฟื้นสติแกหน่อยดีกว่าน๊า   รอช๊านตรงนี้นะยายนา เดี๋ยวกลับมา”


นาราภัทรนั่งรออยู่แถวร้านเครื่องดื่ม เธอคงดื่มอะไรหลายรสชาติเกินไปด้วยความอยากลอง  เธอไม่คิดว่าเธอจะจอดง่ายๆขนาดนี้  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นใบหน้านวลๆภายใต้หมวกแก๊ปเท่ๆใบนั้น  เหมือนเขาจะจ้องมองมาที่เรา เอ๊ะ!!ไม่สิ ไม่น่าหลงตัวเอง


สายตาแจฮยอคมองมาทางนาราภัทร แต่เปล่า เขามองเลยนาราภัทรไปที่สาวทรงโต ผมทองที่อยู่ข้างหลังนั่นต่างหาก  ถ้าเป็นแต่ก่อนคงได้พาไปเชือดถึงไหนกันแล้ว นี่คือสาเหตุที่เขาไม่เคยพักห้องเดียวกับผู้จัดการเขาเลย  เพราะบางทีเขาก็มักจะได้ฟีทกับสาวๆที่หลงในรูปและเสียงของเขา เช้าๆก็จบแยกย้ายกันไปไม่ผูกมัด  เขาได้เพียงแค่คิดภาพความสุขกับสาวผมทองเท่านั้น ในเมื่อความเป็นจริง เขาไม่อยากทรยศต่อชเวกงจู แฟนสาวที่เขามอบหัวใจให้หมดทั้งใจ


ตอนนี้เขารู้สึกมึนมากแล้ว หนักเหมือนหัวจะทิ่มลงพื้นได้ พี่โดฮยอนก็เหมือนกัน นี่ก็จะตีสามอยู่แล้ว ท่ายังนั่งเรื่อยๆยันสว่างล่ะเป็นเรื่องแน่ๆ “พี่ๆ เดี๋ยวผมจะกลับห้องแล้วนะ ผมเริ่มจะม่ายหวายยยยยแล้ว ถ้านั่งอยู่นี่คงติดลมยาวสว่างแน่ เจอกันพรุ่งนี้นะคับ” แจฮยอคเดินเซไปทางสาวผมทอง พร้อมวิ๊งเรียกแขกไป 1 วิ๊งใหญ่ๆ <จะตามมามั๊ย ไม่น่าพลาดนะ ถ้าเธอไม่ตามก็ถือซะว่าเราไม่ได้นอกใจ>

             “ อ๊อยยย ยายอานนนน ช๊านรอแกนานมากแล้วน๊า ช๊านไม่ไหวแล้ว นี่จาครึ่งชั่วโมงแล้ว (อึ๊กๆ) หรือยายอานมมานจะกลับห้องไปแล้ว ไปดูที่ห้องดีกว่า” .....หน้าห้องพัก.....

             “ก๊อกๆๆ ยายอานๆ แกอยู่ป่าวว๊า “ เคาะห้องพร้อมหมุนลูกบิด “โธ่วววว ยายอานกลับมาตั้งนานแล้วเหรอ ทำไมเธอไม่รู้จักล็อคห้อง รู้มั๊ยที่นี่คนมันเยอะยังกะยุง”


นาราภัทรกดล็อคประตูอย่างไว คนที่ถูกกล่าวถึงกำลังนั่งคุยกับหนุ่มตาน้ำข้าวคนนั้นที่หล่อนหมายตาอย่างออกรสชาติ จนลืมเพื่อนที่นั่งอยู่แถวร้านเครื่องดื่มไปอย่างสนิทใจ (งานนี้จะสอยให้ได้ใช่มั๊ยยายอานนนนน) ((ไม่อาบละกันนี่จะตีสามแล้ว อาบเช้าทีเดียวเลย ขอนอนเอาแรงหน่อยละกัน)) นาราภัทรคิดพลางล้มตัวลงนอนข้างชายหนุ่มรูปงาม โดยที่สาวเจ้าไม่รู้เลยว่า งูจ้องจะเขมือบสาวผมทองคนนั้นอยู่แล้ว #จะเขมือบมั๊ยคะ นี่ฉันหัวน้ำตาลคาราเมลนะยะ มองดีๆสิคะคู๊ณณณณณณณณ


นี้เขารู้สึกมึนมากแล้ว หนักเหมือนหัวจะทิ่มลงพื้นได้ พี่โดฮยอนก็เหมือนกัน นี่ก็จะตีสามอยู่แล้ว ท่ายังนั่งเรื่อยๆยันสว่างล่ะเป็นเรื่องแน่ๆ


            “พี่ๆ เดี๋ยวผมจะกลับห้องแล้วนะ ผมเริ่มจะม่ายหวายยยยยแล้ว ถ้านั่งอยู่นี่คงติดลมยาวสว่างแน่  เจอกันพรุ่งนี้นะคับ” แจฮยอคเดินเซไปทางสาวผมทอง พร้อมวิ๊งเรียกแขกไป 1 วิ๊งใหญ่ๆ  <จะตามมามั๊ย ไม่น่าพลาดนะ ถ้าเธอไม่ตามก็ถือซะว่าเราไม่ได้นอกใจ>


            “ อ๊อยยย ยายอานนนน ช๊านรอแกนานมากแล้วน๊า ช๊านไม่ไหวแล้ว  นี่จาครึ่งชั่วโมงแล้ว (อึ๊กๆ)  หรือยายอานมมานจะกลับห้องไปแล้ว  ไปดูที่ห้องดีกว่า”  


.....หน้าห้องพัก.....


            “ก๊อกๆๆ ยายอานๆ แกอยู่ป่าวว๊า “ เคาะห้องพร้อมหมุนลูกบิด  “โธ่วววว ยายอานกลับมาตั้งนานแล้วเหรอ ทำไมเธอไม่รู้จักล็อคห้อง รู้มั๊ยที่นี่คนมันเยอะยังกะยุง” นาราภัทรกดล็อคประตูอย่างไว 


คนที่ถูกกล่าวถึงกำลังนั่งคุยกับหนุ่มตาน้ำข้าวคนนั้นที่หล่อนหมายตาอย่างออกรสชาติ จนลืมเพื่อนที่นั่งอยู่แถวร้านเครื่องดื่มไปอย่างสนิทใจ (งานนี้จะสอยให้ได้ใช่มั๊ยยายอานนนนน)


((ไม่อาบละกันนี่จะตีสามแล้ว  อาบเช้าทีเดียวเลย ขอนอนเอาแรงหน่อยละกัน)) นาราภัทรคิดพลางล้มตัวลงนอนข้างชายหนุ่มรูปงาม โดยที่สาวเจ้าไม่รู้เลยว่า  งูจ้องจะเขมือบสาวผมทองคนนั้นอยู่แล้ว


 



 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha