Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : กลับกรุงเทพเหอะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ กลับกรุงเทพเหอะ


            “ตื่นๆยายอัญ เราต้องกลับกรุงเทพเดี๋ยวนี้เลย ด่วน” นาราภัทรปลุกอัญรินทร์ พร้อมกับรีบเก็บเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าอย่างเร่งรีบ เธอจะกล้าสู้หน้าเขาได้ยังไง  ชายผู้ One night stand ห้องตรงข้าม แถมฉันยังเป็นคนเดินดุ่มๆไปนอนห้องเขาและกับเขาอีก กี่ครั้งก็ไม่รู้ จำไม่ได้  แล้วฉันจะยังไงต่อไป   ทำตัวไม่ถูกแล้ว


            “นี่ ถ้าภายในสามนาทีเธอไม่ลุก   ฉันชิงกลับก่อนแล้วนะ ฉันจะเข้าอาบน้ำ แล้วออกไปเลย  แกก็เก็บของรอเลย”


            “อะไรว๊า   เข้ามาก็แว๊ดๆเลย ว่าแต่แกไปไหนมาแต่เช้าอ่า ฉันกลับเข้ามาก็เลยไม่กล้าปลุกแกเลย” อัญรินทร์ขยี้ตาพร้อมลุกขึ้นนั่งอย่างงงๆ


            “ปัง”  เสียงปิดประตูห้องน้ำแทนคำตอบ


................ห้องพักแจฮยอค...............................

            “แกไปลากเขามาจากไหนว๊ะ คุยกันไม่ดีเหรอ หรือจบเกมส์กันไม่สวยถึงขนาดกับจะกรี๊ดเอาเนี่ย” ฮยอนถามแกมขำ เขาไม่เคยเห็นชายหนุ่มหน้าตี๋หน้าซีดได้ขนาดนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะไม่เคยมีใครปฏิเสธลีลารักของแจฮยอคได้ แล้วเหมือนกับสาวแปลกหน้าจะทำให้ซุปตาร์เฟลล์ได้ไม่น้อยเลย


            “ฮ๊อยยยยยย  ผมไม่ได้จะลากเขามา เขามาของเขาเอง  อารมณ์มันพาไปจนลืมดูว่า  คนที่มาเนี่ยมันคนละคน” พลางเกาหัวอย่างหงุดหงิด


            “เฮ้ย  ตลกว่ะ  แกไม่ได้เล็งเขาเหรอ เขาก็สวยดีนะเว้ย  เอาน่าถ้าเขาไปแบบนี้ แสดงว่าพันธะแกไม่มี เค๊?  ไปๆแต่งตัว เตรียมรีแล๊กซ์น่า เกมส์ไม่ดี ก็เริ่มเกมส์ใหม่กะแม่กงจูนู่น”  พร้อมดันแจฮยอคเข้าห้องน้ำไป


กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์


            “แก  ฉันเห็นแกหน้าบึ้งตั้งแต่ออกจากที่พักแล้วเนี่ย  ทำไมแกเป็นงี๊อ่ะ   บอกจะกลับเย็นนี้ก็พาแหกขี้ตาเปลี่ยนไฟท์แต่เช้าเนี่ย  เป็นอะไรอ่ะเธอออออ”  อัญรินทร์สังเกตใบหน้าบูดบึ้งตั้งแต่เช้าของนาราภัทร  ถามอย่างไร นาราภัทรก็ไม่ยอมตอบสักคำ ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจกับดวงตาที่เหม่อลอยของเธอเท่านั้น


            “ฉันอยากรีบกลับ เพราะฉันอยากพัก เธอก็เข้าห้องเธอไปพักได้แล้ว แล้วค่อยเจอกัน” ว่าแล้วนาราภัทรก็ปิดประตูห้องพักทันที


ภายใต้ความเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อคืน นาราภัทรปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับน้ำตาทบทวนถึงเรื่องราวบางอย่างจนลืมคิดไปว่า  สิ่งที่เธอต้องกังวลจากการไม่ได้ป้องกันตัวเอง อาจจะเกิดขึ้นกับเธอในไม่ช้าก็เป็นได้

 

โรงแรมระดับบิ๊ก ห้าดาว ถ้ามีดาวที่สิบคงได้มา Sawanyah  hotel  


            “พี่ๆ  ผมว่าโทรศัพท์ผมแปลกๆนะ มันเป็นภาษาไรเนี่ย จะโทรหากงจูต้องกดตัวไหนคับ” เขาพลิกโทรศัพท์ไปมาอย่างงงๆกับภาษาไทย


            “ไหน  อย่าบอกนะว่า.........โทรศัพท์ของผู้หญิงคนนั้น แจฮยอค แกตายแน่ถ้ากงจูโทรเข้าไป”


            “พี่  แล้วผมจะแก้ภาษายังไง ผมอ่านไม่ออก  แล้ว.....เอางี๊ เอาเบอร์พี่โทรไปหาเดี๋ยวนี้เลย เร็วๆ”


ตุ่งตุ่งตุ๊ง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  (ริงโทนของแจฮยอคดังขึ้นในห้องพักของนาราภัทร)


            “ฮัลโหล ฉันนาราภัทรพูดค่ะ”


            “อันยองฮาเซโย  อัม ยูแจฮยอคคับ  คุณคับ เอ่อ..” นาราภัทรเอาโทรศัพท์ที่แนบหูออกมาเพ่งมอง เฮ้ย นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ฉันนี่นา


            “คือ........ฉัน”   “เรามานัดเจอกันหน่อยมั๊ยคุณ  อย่างน้อยก็จะได้คุยอะไรที่ค้างคา  แล้วผมก็ต้องการโทรศัพท์ของผมคืนด้วย”


            “อ่า...ค่ะ คุณนัดมาเลย  ฉันจะไป   ห๊า....โรงแรมสะวันย่า อ่อ  ห้อง ViP นะคะ” << เขานัดฉันที่โรงแรม แล้วฉันตอบตกลงไปแล้วด้วย  แต่มันที่ทำงานฉันนี่คงไม่เป็นไรหรอกมั๊ง>>


<<< Knock  Knock >>>


            “เชิญคับ” โดฮยอนผู้มาเปิดประตู และนำทางเธอไปที่ห้องรับรอง เพื่อเจอหนุ่มหล่อหน้าตี๋


            “นี่ค่ะ โทรศัพท์คุณ  ฉันขอโทรศัพท์ฉันคืนด้วย” เธอแบมือขอโทรศัพท์ I phone ที่อุตส่าห์เก็บหอมรอบริบซื้อเพื่อสนองตัณหาตนเอง


            “เรามาคุยกันก่อนมั๊ยคับ  ผมอยากจะรู้จักคุณ อย่างน้อยก็รู้ว่าคุณคือใคร คุณ.....จะแบล็กเมล์ผมมั๊ย” แจฮยอคชิงพูดเปิดก่อน


            “ฉันว่าคุณคงหลงตัวเองมากไปหน่อยนะคะ คุณหล่อก็จริง แต่ทำไมฉันต้องแบล็กเมล์คุณด้วย” ผจก.และซุปตาร์หันมาสบตากัน


            “กรุณาคืนโทรศัพท์ฉันมาด้วยค่ะ และจะขอบคุณมาก ถ้าเกิดว่าคุณทั้งสองจะลืมเรื่องที่พบกันทั้งหมด”  นาราภัทรจ้องมองสองหนุ่มเขม็งเพื่อรอคำตอบที่อยากได้ยิน 


            “คุณแน่ใจนะว่าไม่เรียกร้องอะไร คุณไม่รู้เคยรู้จักเขาเลยเหรอ” คังโดฮยอนถามนาราภัทรอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


            “ฉันไม่รู้จักคุณและไม่อยากที่จะรู้จัก แต่คุณถามย้ำฉันบ่อยๆ ฉันก็ชักไม่แน่ใจซะแล้วสิว่า คำว่าเรียกร้องคืออะไร คุณเป็นโรคเหรอ เป็นเอดส์เหรอคะ  ชั้นถึงต้องเรียกร้องอะไรจากคุณ” เธอทำเสียงตกใจ แต่เปล่าเธอตกใจกลัวจริงๆ ไอ้บ้าเอ้ย แกจะพาฉันติดโรคใช่มั๊ย


            “เปล่าๆ  ถ้าคุณมีธุระก็เชิญตามสบาย ถ้าคุณไม่ได้มาเพื่อเรียกร้องก็ไม่เป็นไร นี่โทรศัพท์คุณ และผมจะบอกว่า ผมชื่อ....ยูแจฮยอคนะคับ”


หญิงสาวเหลือบตาโตๆขึ้นมองชายหน้าตี๋ ครั้งแรกที่เธอเห็นเขาเต็มสองตาชัดๆและใกล้ระดับ 4X  เขามีใบหน้าเรียวเล็ก ตาตี๋ไม่ถึงกับตีบเล็ก จมูกโด่งเป็นสัน ปากเรียวกระจับน่าลิ้มลอง เอ้ย!! เธอลองแล้วนี่  ที่สำคัญ เขาหล่อมากจนใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเลยล่ะ


นาราภัทรรีบคว้าเอาโทรศัพท์ “คุณ งั้นฉันขอ คิวอาร์โค้ดคุณไว้ละกัน  เผื่อสมมติมีเหตุฉุกเฉิน ฉันจะได้ติดต่อคุณได้ทันที” <ดูก็รู้เขาไม่ใช่คนไทย เอาเบอร์ไปก็คงติดต่อกันลำบาก โซเซี่ยลนี่แหล่ะ ใครๆก็เล่นกัน>


            “เอาสิ”  ผมยื่นโทรศัพท์ผมให้เธอ ก็ไม่เสียหายถ้าเธอจะขอค่าเสียเวลา ผมก็ยินดีจะจ่ายให้เธอเต็มที่ เพื่อชดเชยสิ่งที่ผิดพลาดไปในคืนนั้น  ผมไม่เอาเปรียบใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะผู้หญิง



<แชะ แชะ>  “ชั้นถ่ายรูปคุณ 2 คนไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลหรือคุณอาจจะรวมหัวแบล็กเมล์ชั้น  ชั้นจะได้ดำเนินคดีกับพวกคุณได้ ” เธอรีบเปิดประตูวิ่งหนีออกไป อย่างน้อยมีรูปเขาเธอก็ยังคงอุ่นใจว่า ถ้ามีเรื่องไม่ดีไม่งามเกิดขึ้น เธอจะได้โชว์หน้าประจานคนร้ายได้ถูก


            “เฮ้ย  นายแน่ใจได้ไงว่าเธอจะไม่เผยแพร่รูปถ่ายเรา” คังโดฮยอนเริ่มกังวล


            “ดูท่าทางแล้ว  เหมือนเธอจะไม่พยายามเรียกค่าเสียหายซะด้วยซ้ำ ดีไม่ดีรูปเราอาจจะไม่ชัดก็ได้คับพี่ เราจัดของเตรียมเดินทางกันดีกว่า  เราบินกลับไปเธอก็ทำอะไรเราไม่ได้แล้ว”

 


 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha