Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ชเวกงจูจ๋า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ ชเวกงจูจ๋า 


( 1 เดือนผ่านไป)


ตื๊ดดดดดดดดดดดดด  “ค่ะ แจฮยอค  ฉันกำลังถ่ายหนังอยู่ค่ะ  เย็นนี้เหรอคะ  อืมมมมม ได้ค่ะ บ้านใครดีคะ  บ้านฉันหรือบ้านคุณ โอเคตามนั้นค่ะ”


บ้านชเวกงจู


            “เซอร์ไพส”  ยื่นดอกไม้ช่อโตพร้อมจุ๊ฟแก้มเบาๆ “คิดถึงจังคับ  ผมแฟนมีตเสร็จไปจนจะเดือนแล้ว แต่คุณไม่มีเวลาให้ผมเลย ผมคิดถึงกงจู เจ้าหญิงของผมม๊าก มาก” ว่าแล้วก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อสาวสวย


            “อย่าเพิ่งสิคะ คุณเพิ่งมาถึงจะเริ่มเลยเหรอ  มาค่ะ มาชิมอาหารที่ลองทำก่อน  ทำครั้งแรกเลยนะคะ”


            “ทานเสร็จแล้วทานอย่างอื่นต่อเลยได้ไหม”     “บ้าน่า ค่อยว่ากันค่ะ คริกๆๆ”


ผมและชเวกงจูเราพบรักกันในซีรี่ย์เรื่องหนึ่ง  เธอเป็นสาวในฝันที่ผมแอบชอบตั้งแต่เข้าวงการใหม่ๆ  เราแอบคบกันลับๆไม่ให้ใครได้รู้ นอกจากผจก.คังโดฮยอนของผม และบริษัท ทำไมน่ะเหรอคับ  ผมอยากจะเปิดเธอทีเดียวเลยในวันประกาศแต่ง คงเป็นอะไรที่เซอร์ไพสแฟนๆแน่ๆ


เธอเป็นคนที่สวย ลุยๆ และแลดูจะเข้ากับผมได้ทุกเรื่อง และสิ่งที่เข้ากันได้ที่สุดคงไม่พ้นเรื่องอย่างว่า  เธอดูแลตัวเธอเองดีพอๆกับดูแลผมเลย  นี่ล่ะคับที่ทำให้ผมชอบเธอมากๆจนเลิกที่จะหิ้วสาวหน้าไหน ทั้งๆที่ไปแวะไหนผมก็อยากใจจะขาดเพราะเธอคือคนที่ผมเลือกแล้ว 


            “อ่าๆๆ อืมมมม อย่าค่ะ  เพิ่งทานข้าวเสร็จ”


            “ผมไม่ไหวแล้วนะ เดือนกว่าแล้วที่รัก  ผมและคุณไม่เคยขาดกันเรื่องนี้ อย่ายั่วได้ไหม นะคับ” พลางลูบไล้ไปตามเนิน


            “คริๆๆๆๆ  ที่รักคะ ถ้าไม่ไหวงั้นเรามาเริ่มกัน” เธอโน้มคอชายหนุ่มเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว


กาย 2 กายนัวเนีย ผลัดกันขึ้นบนลงล่าง ปล่อยอารมณ์ไปตามแรงปรารถนาที่เอ่อล้น จนครบ 5 ยก


            “ไม่เจอกันนาน คุณมีเถลไถลที่ไหนบ้างมั๊ยคะ” กงจูเอามือลูบคางคนรักเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึง


            “ผมจะไปไหนได้ มีคนดูแลดีขนาดนี้  ผมไม่มีทางแวะไหนแน่นอนคับ ถามพี่ฮยอนได้เลย”


            “ ฮ่าๆๆ ค่ะ คุณไม่เคยทำเรื่องเสียหายรับหลังกงจูอยู่แล้ว  กงจูรู้ดีค่ะ   แต่ถ้าจับได้ล่ะก็.........น่าดูเชียว”  เธอหยิกแก้มยูแจฮยอคอย่างหมั่นเขี้ยว


            “ถ้ามีแล้วจะทำไมคับ  อยากมียกที่ 6 เหรอ เอาสิๆ” ไต่นิ้วไต้รูสวาทของสาวสวย


            “อ่าๆๆๆๆๆๆ  แจฮยอค ฉันใจจะขาดแล้ว  ช่วยฉันทีเถอะค่ะ ฉันจะไม่ไหวแล้ว”


เขาปักธนูยักษ์เข้าใส่เป้าอย่ารวดเร็ว รุนแรงและโอนอ่อนบ้างในบางจังหวะ โยกให้เธอเสียวซ่าน


เมื่อเห็นเธอเด้งรับเขารีบกระแทกถี่ๆ เพื่อขึ้นสวรรค์พร้อมกัน  อ๊าๆๆ อู้วววววแตกแล้ว  น้ำขุ่นเหนียวไหลตามออกมา


ชเวกงจูลุกตัวเปล่าไปล้างทำความสะอาดร่างกาย เธอจัดว่าเป็นสาวหุ่นนาฬิกาทรายที่ดีคนหนึ่ง เขามองตามหลังเธอไป พลางแอบนึกถึงสาวตาโต ผมน้ำตาลคาราเมล   1 เดือนผ่านไปเธอยังเงียบ เงียบและเงียบ แบบนี้คงไม่ได้คิดจะแบล็กเมล์ผมแล้วมั๊ง  ก็ดีซะอีกจะได้จบๆไป เพราะตอนนี้ต่างคนก็ไกลกันคนละประเทศแล้ว ถ้ามีอะไรเธอคนนั้นคงจะต้องติดต่อกลับมาแล้วล่ะ


            “นอนคิดอะไรอยู่คะ ที่รัก  ดูท่าทางจะเป็นเรื่องที่ต้องคิดหนักนะนี่ คิ้วขมวดเชียว” เธอเอามือขยี้หว่างคิ้วชายหนุ่ม พร้อมกับจ้องมองอย่างจับผิด


            “เอ.........หรือว่า  คุณแอบไปกิ๊กกั๊กสาวทรงโตระหว่างทัวน์แฟนมีตใช่มั๊ย  นี่แน่ะ(ปลั่กๆๆๆ)  กงจูว่าแล้ว คุณต้องมีอีหนูใช่มั๊ย   สวยกว่าชั้นรึเปล่า ถ้าไม่สวยกว่านะ น่าดู”


            “ป๊าวววว แหม ที่รักคับ ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปมอง ไปชิมคนอื่น  ทำงานแล้วก็กลับ ผมมีคุณคนเดียวนั้นแหล่ะ ผมบอกแล้วไงว่าผมจริงใจแล้วก็จริงจังกับคุณมาก   คุณก็รู้” ผมเขี่ยผมเธอไปมา เธอสวย ยิ่งหน้าสดยิ่งสวยราวกับนางฟ้าเลยล่ะ


            “แล้วเมื่อไหร่ เรื่องของเราจะไม่ต้องเป็นความลับคะ กงจูไม่อยากเป็นคู่จิ้นแล้ว กงจูอยากเป็นคู่จริง ไม่อยากต้องหลบต้องซ่อน หรือเดทแบบ 500 เมตร แถมงานก็เยอะขึ้น  โอกาสเจอกันก็น้อย จะเจอทีต้องแอบมาเจอ มันไม่โอเคเลยค่ะ”


            “อดทนอีกนิดนะคับ ช่วงนี้ผมกำลังเก็บตังค์  อาจจะมีแฟนๆบางคนที่ยังไม่เปิดสำหรับคู่เรา ตัวผมอ่ะไม่เท่าไหร่ ถ้าเกิดมีแอนตี้แฟนคุณขึ้นมา ผมคงรับไม่ได้ที่ไม่สามารถปกป้องคนที่ผมรักและทะนุถนอมได้”


            “ผมสัญญานะว่า อีก 3 ปี  เราจะคบกันถึงวันนั้น แล้วประกาศข่าวดีทีเดียวเลย ดีมั๊ย  รอผมนะคับ  ผมรักคุณ”


.............2 เดือนต่อมา...................


            “พี่คับ  หมดคิวแล้ว เราไปหาที่เงียบๆพักกันมั๊ย”  ชายหนุ่มเอนตัวลงกับโซฟาแสนหรูตัวที่ใช้ถ่ายโฆษณา


            “จะไปไหนอีกล่ะ ว่างแล้วไม่ไปหาที่รักนายรึไง  เอ.....ช่วงนี้รู้สึกจะว๊อนอยากออกไปล่าเหยื่อจังนะ”  คังโดฮยอนเลื่อนแทปเลตดูตารางงานของหนุ่มหล่อ 


            “แหม  พี่ ล่าอะไร แค่อยากรีแล๊กซ์  ทำงานเหนื่อยๆก็อยากไปหาอะไรอร่อยๆกินบ้างสิ ไปม๊ะๆ ย่านไหนดี”


ติ่ง ติง ติ๊ง  เสียงข้อความของยูแจฮยอคดังขึ้น


ชายหนุ่มเปิดข้อความออนไลน์จากโทรศัพท์  พร้อมทั้งเพ่งมองตาไม่กระพริบ  ภาพโปรไฟล์สาวผมสีน้ำตาลคาราเมลฉีกยิ้มฟันขาว ดูไปดูมาก็มีความน่ารักนิดๆ(แค่นิดๆนะเมื่อเทียบกับกงจูของผม) เธอคนที่ผ่านศึกมานานร่วม 2 เดือนแล้ว ทำไมเธอจึงเด้งข้อความมา &^&*())_%%$


        “คุณว่างมั๊ย”


         “คุณจำฉันได้มั๊ยคะ  พอดีฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย”

 

 


 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha