Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 14 : คนใจร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่  14  คนใจร้าย


เสียงกดรหัส 4 ตัวดังขึ้นในขณะที่พระอาทิตย์กำลังส่องแสงสว่างอ่อนๆ    อาจุมม่าซงอีเปิดประตูเข้ามาเจอนาราภัทรในชุดนอนลายหมีสีฟ้าน่ารัก  อาจุมม่าส่งยิ้มหวานๆให้เธออีกเช่นเคย พร้อมก้มศรีษะทักทายนาราภัทรเจ้านายคนใหม่เล็กน้อย


Good morning” ป้าซงอีวัย 50 กว่าๆเอ่ยทักทายเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเกาหลี

นาราภัทรยิ้มแหยๆด้วยความเขินอาย   “Morning  เอ่อ  มาเช้าจังนะคะ”


ป้าซงอียิ้ม พร้อมเดินเลี่ยงนาราภัทรไปทางห้องครัว สองมือของป้าเต็มไปด้วย ผักผลไม้เต็มจนล้นมือ  แน่ล่ะเช้านี้เจ้านายหนุ่มอยู่บ้าน  อาหารที่ต้องเตรียมไว้พร้อมสำหรับเขาลงมาทานมือเช้าของชายหนุ่ม ก็คืออาหารสร้างกล้ามเนื้อ เพื่อเสริมให้ Six pack ของเขาให้ดูดี    นาราภัทรเดินตามป้าซงอีไปติดๆ เธอนึกแปลกใจว่านี่มันหกโมงเช้าตรงเป๊ะ  ป้าจะขยันอะไรนักหนาเนี่ย


“คุณทานอาหารที่ป้าทำ ทานหมดทุกอย่างเลยเหรอคะ กินเก่งจริงๆนะคะ”

“เอ่อ.....ชั้นชื่อนาราภัทรนะคะ  คือชั้นต้องอยู่ที่นี่อีกนานเลย ป้าชื่ออะไรคะ เราจะได้เรียกกันถูก” เธอใช้ทั้งเสียงและภาษามือเพื่อจะสอบถามชื่อของป้าหรืออาจุมม่าซงอี

“อ่อออ  ป้าชื่อ อินซงอีค่ะ  คุณชื่ออะไรนะคะ ขออีกทีเถอะค่ะ ป้าเรียกไม่ถูก”

“นา-รา-ภัทร  ชั้นชื่อนาราภัทรค่ะ”

“นาราฝัด  นาราผัด นาระ เอ่อ  อีกทีนะคะ  ป้าออกเสียงไม่ค่อยได้ค่ะ คุณอย่าเคืองนะคะ”

“เอาไงดี เรียกเพี้ยนละเนี่ย เอาที่ป้าสามารถเรียกได้ละกันค่ะ ไหนลองอีกทีนะคะ นาราภัทร”

“นา รา” 

“เอาแค่นี้ล่ะค่ะ นารา นาร่า อะไรก็ได้ค่ะ”   ป้าพยักหน้าพร้อมทวนชื่อ นารา ไปด้วย

“เช้านี้ทำอะไรคะ  ให้ชั้นช่วยมั๊ย” 

“โนๆๆๆ  คุณไปอาบน้ำเถอะค่ะ  เดี๋ยวป้าจัดการเอง คุณทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็ลงมาทานได้เลยนะคะ”

<<ชั้นจะไปอาบน้ำได้ยังไงเรา ก็นายของป้าเหวี่ยงชั้นออกมาหน้าประตูตั้งแต่เขามาถึงเนี่ย>>



“งั้น ชั้นนั่งดูอาหารเช้าที่ป้าซงอีจะทำดีกว่านะคะ  จะได้จำด้วยว่า คุณผู้ชายป้าเขาทานอะไร”


นาราภัทรนั่งมองอาจุมม่าซงอีกำลังทำอาหารเช้าแบบฝรั่งให้เจ้านายหนุ่มอย่างชำนาญ ป้าคล่องเสียจริง นี่ถ้าชั้นทำส้มตำ หรือไข่เจียวขึ้นโต๊ะบ้าง  จะมีคนแปลกใจบ้างมั๊ยน๊า

อาหารเช้านี้คืออาหารฝรั่งที่ถูกจัดวางไว้ที่โต๊ะรับประทานอาหารซึ่งอยู่ห้องข้างๆไว้ 2 ที่ ที่หนึ่งในนั้นต้องของชั้นแน่  นาราภัทรเดินไปนั่งโดยเว้นหัวโต๊ะไว้เผื่อยูแจฮยอค  เธอหิวก็จริงแต่ตามมารยาทเธอคิดว่าควรรอเจ้าของบ้านมาร่วมโต๊ะและเปิดพิธีลงมือกินก่อน เธอจึงนั่งรออย่างใจเย็น


“ช้าขนาดนี้ อาหารที่ทำร้อนๆก็เย็นก่อนพอดี นี่ถ้าไม่ติดว่าวันแรกที่ต้องทานพร้อมเขานะ ชั้นจะไม่รอคุณเลย”


ยูแจฮยอคในชุดสบายๆเลยมาถึงห้องอาหาร เขาอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ ต่างกับนาราภัทรที่ยังอยู่ในชุดเดิม แถมหน้ามันเหมือนจะทอดไข่ได้อยู่แล้ว  เขานั่งลงที่หัวโต๊ะ แล้วหันมามองนาราภัทร


“คุณคงจะไม่รู้สินะว่า ผมไม่ชอบร่วมโต๊ะกับคนแปลกหน้า ที่เราไม่เคยรู้จักกัน(เขาเน้นเสียงเข้ม)  และคิดว่าคุณคงจะเข้าใจผิดอะไรไปหลายอย่าง โต๊ะนี้ผมไม่หวงนะถ้าคุณอยากจะใช้มันหรือเอาไว้รับประทานอาหาร แต่ต้องไม่ใช่พร้อมกับผม  อาหารที่คุณจะกินหรือจะทำ คุณสามารถทำได้ทุกอย่างที่คุณต้องการที่ห้องครัวนั้น (เขาชี้มือไปที่ห้องครัวหลังประตูบานเลื่อนราคาแพง) คุณกินอาหารแบบเดียวกับผมก็ได้ เพราะป้าซงอีเขาจะทำเผื่อตัวเขาเองและคุณ  ส่วนจานนี้ที่วางอยู่ตรงหน้า มันไม่ใช่ของคุณ แต่ถ้าคุณอยากจะชิมจานนี้ คุณเอาไปก่อนก็ได้คับ เอาไปกินที่ห้องครัว ผมไม่อยากกินพร้อมคุณ”  เขาจ้องตาเธอ


นาราภัทรพูดไม่ออกได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองจนไม่รู้สึกว่ามันเจ็บแค่ไหน “ค่ะ ชั้นเข้าใจทุกอย่างที่คุณพูด ชั้นกินทุกอย่างที่เหมือนคุณได้ ทำอาหารทุกอย่างที่ชั้นอยากจะทำได้ นั่งโต๊ะนี้ได้ เว้นเสียแต่ว่าไม่ใช่พร้อมกับคุณ  โอเค๊  ชั้นจะลุกไปทานที่ห้องโน้นตามที่คุณบอก” เธอหยิบจานอาหารเช้า กำลังจะลุกออกไปจากห้องรับประทานอาหาร


ปิ่งป่องงงงงง (ออดหน้าบ้านดังขึ้นท่ามกลางอารมณ์ที่คุกรุ่นในห้องครัว)

“อ่อ  ป้าซงอีคับ สงสัยพี่โดฮยอนจะมาแล้ว เดี๋ยวช่วยเตรียมของเย็นๆสำหรับผม 2 คนด้วยนะคับที่ห้องนี้แหล่ะ ตรงบาร์โน่นนะคับ  ส่วนคุณวางจานลง  อาหารจานนี้เป็นของพี่โดฮยอน”


นาราภัทรค่อยๆวางจานอาหารเช้าฝรั่งลงที่เดิม  เธอไม่คิดเลยว่า เช้านี้เรื่องที่โหดร้ายที่สุดคือเรื่อง อาหารเช้าจานนี้นี่แหล่ะ  <<ชั้นหิวโว๊ยยยยยยยยย>> เธอเดินไปเลื่อนประตูเพื่อกลับเข้าไปที่ห้องครัว  น้ำตาที่คลอใกล้จะไหลออกจากดวงตากลมโตคู่นี้ <<ไม่ ไม่นะ ชั้นเลือกแล้วว่าจะไม่ยอม ชั้นเลือกเดินทางมาที่นี่เพื่อถามหาสิ่งที่ชั้นต้องการ  ชั้นจะไม่อ่อนแอ นาราภัทรสู้ๆ>>


“โอ้โห  อาหารเช้าวันนี้เป็นฝรั่งเลยเหรอเนี่ย  ทำไมถึงมีสองที่  คุณนาราเข้ายังไม่ตื่นเหรอ”คังโดฮยอนอดถามไม่ได้ที่เห็นยูแจฮยอคนั่งอยู่คนเดียว

“เปล่า ผมบอกไม่อยากร่วมโต๊ะกับเขาเอง  เลยไล่ให้เขาไปกินในครัวโน่นแน่ะ”

“เฮ้ย  ใจร้ายว่ะไอ้หล่อ  ทำไมเป็นคนแบบนี้ไปได้ แฟนคลับนายยังดูแลได้ ทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงนายจะดูแลเขาดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง  ป้าซงอีคับไปเรียกคุณเขามาทานด้วยกันนี่ล่ะคับ”

“ป้า ผมเป็นนายป้านะ  จะฟังผมหรือฟังใครคับ ของที่ขอเตรียมเสร็จรึยังคับ” ป้าพยักหน้ารับแทนคำตอบ “งั้นป้ามีอะไรจะทำต่อ ก็ไปเถอะคับ ผมจะอยู่กับพี่โดฮยอน”

 

.............ห้องครัว...........

นาราภัทรกำลังนั่งกินอาหารเช้าที่เคาท์เตอร์แสนหรู  ป้าซงอีเดินเข้ามาพร้อมนั่งลงข้างๆ มองนาราภัทรอย่างมีคำถาม


“ป้าไม่ต้องสงสัยอะไรหรอกค่ะ ชั้นรู้ว่าป้ามีคำถาม เอาไว้เราคุยภาษาเดียวกันได้เมื่อไหร่ ชั้นยินดีจะตอบป้าทุกคำถามที่ป้าสงสัยเลย” นาราภัทรเอาจานไปวางไว้ที่อ่างล้างจาน  พร้อมตรงดิ่งไปที่ห้องนอนของชายหนุ่ม เพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย

“นี่อีก 2-3 วัน หมอเขานัดคุณนาราภัทรไปฟังผลเลือดที่เจาะไว้ตั้งแต่วันที่มาถึง  นายจะยังไง จะพาเธอไปหรือให้เธอไปกับใคร”

“ผมจะพาไปได้ไงเล่าคับ  เดี๋ยวตาสับปะรดทำงานขึ้นมา พังๆๆพอดี แต่นอกจากจะเป็น ผจก.ผมแล้ว นี่รับจ็อบเพิ่มอีกเหรอคับ” เขาพูดหน้าตาเซ็งสุดขีด   ไม่รู้จะอะไรนักหนา มาแล้วยังต้องมาเป็นภาระผมอีกเหรอ ทำไมไม่รับตังค์แล้วจบๆไปนะ

“นายอย่าลืมว่า เรา 2 คนต้องช่วยกันแก้ปัญหานี้ให้มันผ่านไปอย่างดีที่สุด ถ้านายไม่ให้ความร่วมมือ ไม่ทำดีกับเขาแล้วเกิดเขาโมโห ประกาศเรื่องนี้ออกไป นายนี่แหล่ะ จะพังๆๆๆและโคตรพัง”

“พี่อยากทำไรก็ทำละกัน ผมไม่ยุ่งด้วยอ่ะ ผมจะรอผลที่เป็นเนกาทีฟเท่านั้น  ว่าแต่พี่คุยเรื่องนี้กับเขารึยัง”

“ยังเลยว่าจะคุยวันนี้แหล่ะ”  “ไปคุยกัน 2 คนเลยนะ ผมไม่อยากเห็นหน้าเขา”

“เออ จะจงเกลียดจงชังเขาทำไม ตัวแกก็สร้างปัญหาให้ตัวเองแท้ๆ จะโทษเขาฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก เป็นชั้นๆก็ไม่อยากให้มันออกมาเป็นแบบนี้เว้ย  เข้าใจเขาด้วย ไอ้หล่อ” คังโดฮยอนเดินออกไปเพื่อจะคุยกับนาราภัทรที่นั่งรอที่ห้องรับแขกอยู่แล้ว

“เอ่อ คุณนาราคับ อีก 2 วันคุณหมอนัดฟังผลตรวจนะคับที่ รพ.ที่เราไปกัน คุณพอจะมีเวลาว่างใช่มั๊ย ไม่สิ คุณคงมีอยู่แล้ว”

“ชั้นว่างค่ะ แต่ปัญหาคือเอกสารของชั้น  คุณยูแจฮยอคเขาขอเอาไปเก็บไว้ ส่วน รพ.ที่ต้องไปชั้นไม่มีปัญหา  แต่ว่าคือ.....ชั้นไปไม่ถูกอ่ะค่ะ  และภาษาเกาหลีชั้นก็ไม่แน่ใจด้วยว่าจะคุยกับแท็กซี่รู้เรื่องหรือเปล่า คุณพอจะช่วยชั้นได้มั๊ยคะ”

 

เธอทำหน้าน่าสงสารเสียจริง ต่างจากวันที่เจอกันครั้งสุดท้ายที่เมืองไทยไม่มีผิด  ใช่สินะ เธอเดินทางมาที่นี่ตัวคนเดียวเพียงลำพัง คนรู้จักที่นี่ก็ไม่มี ถ้าทิ้งเธอไว้ที่ไหนสักที่ เธอคงโดนแบล็กลิสเป็นแน่ ทำไงดีละคับ ผมเป็นคนต้นคิดเรื่องและเลือกแก้ปัญหาให้ยูแจฮยอคด้วยวิธีนี้  ผมก็ต้องจัดการปัญหานี้ให้ได้ด้วยใช่มั๊ยคับ  ดีที่ผมเป็นโสด ถ้าผมจะพาเธอไปไหนมาไหนด้วยคงไม่เป็นข่าวสักเท่าไหร่ เอาน่าทำบุญ ท่องไว้ๆ


“งั้นเดี๋ยวผมมารับไปฟังผลตรวจด้วยกันก็แล้วกันนะคับ”

“ขอบคุณมากนะคะ  ชั้นจะถือว่าชั้นติดหนี้คุณคังโดฮยอนก็แล้วกัน ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นซะอย่างนั้น จะว่าไปนาราภัทรไม่ใช่คนขี้เหร่เลย เพียงแต่เธอไม่ได้สวยมากขนาด ชเวกงจู แต่เป็นผู้หญิงถ้าจะมองดีๆก็ไม่ได้น่าเบื่ออะไร น่ารักทีเดียวแหล่ะคับ

“งั้นตกลงตามนี้ เรานัดกันไว้แล้วนะคับ  แล้วเมื่อคืนคุณหลับสบายดีรึเปล่าคับ”

“เอ่อ ก็มีปัญหาติดขัดนิดหน่อยน่ะค่ะ  ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่  เพราะเจ้าของห้องเขาเหวี่ยงดิชั้นออกมาข้างนอกหลังจากกลับมาถึงนี่ล่ะค่ะ”

“ผมไม่ชอบให้ใครมาใช้พื้นที่ของผม ถ้าไม่ใช่คนที่ผมต้องการ พี่ฮะ คืนนี้มีประชุมมั๊ย”

“ก็มีคุยงานนิดหน่อย เดี๋ยวอีกสักพักค่อยไปก็แล้วกัน  ชั้นจะไปธุระก่อน เจอกันที่บริษัทนะ อย่าสายล่ะ”


ยูแจฮยอคยืนกอดอกมองหน้านาราภัทร ในขณะที่เธอก็จ้องชายหนุ่มตอบตาไม่กระพริบ


“ชั้นอยากจะติดต่อครอบครัวสักหน่อยน่ะค่ะ” 

“ใครห้ามคุณเหรอ  อยากจะติดต่อก็ทำได้นี่”

“ชั้นหมายความว่า  ชั้นไม่มีโทรศัพท์ที่สามารถติดต่อกลับไปที่โน่นได้  ชั้นอยาก...”

“ผมจะให้พี่คังโดฮยอนจัดการให้พรุ่งนี้  คุณจะขออะไรอีกมั๊ย”

“เรื่องที่นอน  คุณจะจัดการให้ชั้นยังไงสำหรับคืนนี้”

“เฮ้อ  ผมอนุญาตให้คุณใช้ห้องผมได้ละกัน เพราะผมมั่นใจมากว่า คุณจะอยู่ที่นี่ไม่นานแน่นอน  ส่วนผมจะกลับไปอยู่อพาร์ทเม้นของบริษัทชั่วคราว แต่คุณไม่ต้องกังวลนะ ป้าซงอีจะมาที่นี่เกือบทุกวัน อยากทานอะไรก็บอกป้าเขาไป  ผมไปล่ะ แค่นี้ใช่มั๊ย”

“ค่ะ” <เย้  ชั้นมีที่ซุกหัวนอนแล้วสินะ >

 


 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha