Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 17 : ก็มันใส่ไม่ได้นี่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 17  ก็มันใส่ไม่ได้นี่


นาราภัทรรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว  คงเพราะเมื่อคืนอาการนอนไม่หลับทำให้เธอรู้สึกอยากอาหารมากเป็นพิเศษ


ปิ๊งป่อง ตืดตื๊ด ตื้ด ตื่ด ตืดดดดดดดด 


            Hi  ขอโทษทีที่เปิดเข้ามาโดยไม่รอเจ้าของบ้านนะฮะ พอดีว่าชั้นหิวจัดมากเลย มีอะไรให้ชั้นกินบ้างเนี่ย” คังโดฮยอนเดินตรงไปที่ห้องรับประทานอาหารด้วยความคุ้นเคย ปกติถ้าเขามาเวลานี้ก็ต้องมาทานอาหารเช้าที่นี่ทุกครั้ง


            “อ่อ  พอดีเลยคับพี่  ป้าซงอีทำอาหารไว้หลายอย่าง เพราะผมสั่งป้าทำแต่อาหารที่พี่ชอบเลยนะ (ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงขาว)  ต้องเอาใจคุณผู้จัดการซะหน่อย พี่จะได้มีกำลังใจทำงาน ฮ่าๆๆ”


            “หนอย  นายจะติดสินบนอะไรชั้นอีกแน่ๆเลยเนี่ย  ไหนมีอะไรว่ามาซิ” คังโดฮยอนตักอาหารชิมทีละอย่างอย่างสบายอารมณ์


            “เออว่าแต่คุณนาราไปไหนล่ะ  ชั้นเข้ามายังไม่เห็นเขาเลย”


            “พี่จะพูดให้เสียบรรยากาศทำไมคับ   (แจฮยอคถอนหายใจอย่างเซ็งๆ)  ผมไล่เธอไปอาบน้ำน่ะ ถ้าพี่อยากเจอเดี๋ยวคงลงมาเองแหล่ะ”


นาราภัทรอาบน้ำเป่าผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอกำลังควานหาเสื้อผ้าที่พอจะใส่ได้สำหรับเช้านี้


            “เฮ้อ  ไม่มีตัวไหนที่จะไม่แน่นเลย ทำไงดี  อ๊อยย(ถอนหายใจเบาๆ)  ชั้นจะลงไปข้างล่างได้ยังไง หิวจะตายอยู่แล้ว” นาราภัทรเดินวนไปวนมา  “เอาว๊ะ ขอยืมหน่อยละกัน จะยังไงก็ช่าง ชั้นไม่สนใจแล้ว” เธอตัดสินใจหยิบชุดเสื้อและกางเกงวอร์มของยูแจฮยอคเพื่อสวมใส่พรางพุงน้อยๆที่ยื่นออกมา



..........ห้องทานอาหาร...........


            “ว่าแต่นายกลับบ้านมาเมื่อไหร่เนี่ย  กลับมานอนที่นี่แล้วเหรอ”


            “เปล่า ผมคิดถึงบ้านน่ะคับ ก็เลยกลับมา เพิ่งมาถึงก่อนพี่จะมานี่แหล่ะ”


            “อ้าว เฮ้ย!! นายไม่เข้าบ้าน เกือบๆ 2 เดือนเลยเนี่ยนะ  บ๊า!!!  แล้วคุณนาราเขาอยู่ยังไง”


            “ไม่รู้สิพี่ ผมก็ไม่เคยถาม ทำไมเหรอ พี่ห่วงอะไรเขาล่ะ”


            “นายควรสนใจความเป็นอยู่ของคนอื่นบ้าง ในฐานะเพื่อนมนุษย์ก็ยังดี เธอท้องอยู่ ถ้าเกิดในนั้นคือเลือดเนื้อของนายจริงๆ   นายจะไม่เสียใจทีหลังเหรอ”


            “ผมไม่พร้อมที่จะรับรู้เรื่องนี้หรอกคับ ถ้าเกิดว่า.......อืม  ผมไม่รู้สิ มันจะเป็นไปได้จริงๆเหรอ คนที่มีอะไรกันแค่ครั้งสองครั้งแล้วจะท้อง ผมยังไม่เชื่ออยู่ดี”


            “เฮ้อ  จริงๆเลย ยูแจฮยอค พ่อเพลย์บอย ชั้นล่ะเชื่อนายจริงๆ บ้านก็บ้านนาย  หน้าเขานายยังไงก็ต้องเห็น  ยังจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอีก  แล้วนี่เขายังไม่ลงมาอีกเหรอ ไม่ใช่เขาเป็นอะไรไปแล้วเหรอเนี่ย”


            “เขาแข็งแรงจะตาย 2 เดือนที่ผมไม่อยู่ เขายังอยู่มาได้เลย พี่เนี่ยห่วงไม่เข้าเรื่อง ป้าคับเอาผลไม้มาได้เลยคับ”


ป้าซงอีเลื่อนบานประตูที่เชื่อมระหว่างห้องครัวกับห้องรับประทานอาหาร เพื่อเอาผลไม้ออกมาตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม พลันสายตาของคังโดฮยอนก็เหลือบไปเห็นนาราภัทรนั่งทานผลไม้กองโตอย่างเอร็ดอร่อย


            “เฮ้ย นั่นๆคุณนาราทำไมเธอไปนั่งทานอะไรในครัว  นายนี่มัน....จริงๆเล๊ย” คังโดฮยอนเดินไปเลื่อนบานประตูเพื่อทักทายนาราภัทร


            “สวัสดีคับคุณนารา  ทำไมถึงมานั่งทานที่นี่ล่ะคับ  เชิญที่โต๊ะดีกว่านะคับจะได้สะดวกสบายกว่านี้ มาคับมา” คังโดฮยอนเดินเข้าไปใกล้ๆนาราภัทร เพื่อเป็นการเชื้อเชิญ


            “เอ่อ คือ... คือว่า  ชั้นอิ่มพอดีเลยค่ะ  ขออนุญาตดีกว่านะคะ เชิญคุณ 2 คนทานตามสบายเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เธอรีบเก็บผลไม้ที่เพิ่งทานเสร็จเพื่อเอาไปทิ้งลงถังขยะ

            “งั้นมานั่งคุยกันหน่อยดีมั๊ยคับ ผมอยากรู้ว่าคุณสบายดีมั๊ย ไปพบหมอตามนัดหรือเปล่า”


นาราภัทรตั้งใจที่จะเลี่ยงการเจอหน้ายูแจฮยอคเพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบหน้าเธอเท่าไหร่นัก  แต่ก็ต้องจำใจเดินออกมาจากห้องครัวเพื่อมานั่งร่วมโต๊ะที่ห้องอาหารด้วยความเกรงใจคังโดฮยอน


            “เอ่อ  ขออนุญาตนะคะ” เธอนั่งลงอย่างว่าง่าย


สายตาของยูแจฮยอคมองสำรวจนาราภัทร หญิงสาวสวมเสื้อยืดตัวโคร่งของเขาและกางเกงวอร์มสีกรมท่าตัวโปรดของเขาซะด้วย


            “นี่คุณอาบน้ำแล้วเหรอ ทำไมคุณยังใส่ชุดนี้ นี่มันกางเกงตัวโปรดของผมเลยนะ  ผมบอกคุณแล้วใช่มั๊ยว่า อย่าหยิบอะไรก็ตามที่ผมไม่อนุญาตมาใช้” ยูแจฮยอคมองนาราภัทรตาเขียวปั๊ด


            “ก็ชั้นใส่ชุดชั้นไม่ได้นี่ ถ้าคุณสังเกตซักนิดคุณจะเห็นนะคะว่า ร่างกายของชั้นมีการเปลี่ยนแปลง แล้วชุดที่ชั้นเอามาก็มีจำนวนจำกัด ชั้นใส่มันไม่ได้อีกแล้ว มันแน่นไปหมด คุณจะใจร้ายใจดำให้ชั้นยัดพุงที่มีเด็กตัวเล็กๆนี่เข้าไป  เป็นคุณคุณทำได้เหรอ ฮ๊ะ”


            “ใจเย็นๆคับ เออน่า  ยูแจฮยอค  คุณนาราเขาท้อง ชุดที่ใส่ก็อาจจะคับเกินไปก็ได้  นายก็เข้าใจหน่อย”  คังโดฮยอนพยายามเกลี้ยกล่อมน้องชายสุดหล่อของเขา “ว่าแต่คุณนาราใส่ชุดนี้ก็ดูเท่จะตาย”


            “พี่ฮะ แล้วดูสิ รู้ว่าแขกจะมา ทำไมไม่ไปหาชุดดีๆใส่  ถ้าไม่มีก็ไปหาซื้อซะสิ  แล้วอย่ามาใส่ชุดผมอีก”


            “คุณก็พูดง่ายนะคะ ที่คุณหายไป คุณเคยถามชั้นสักคำมั๊ยว่าชั้นต้องการอะไรบ้างในแต่ละวัน  สิ่งที่คุณบอกให้ชั้นไปซื้อหามา  ชั้นก็อยากจะซื้อจะจะขาดนะ แต่ขอโทษเถอะ เงินชั้นที่หอบมาจากเมืองไทย มันหมดไปกับค่าเดินทางไปหาหมอ ค่าหยูกค่ายาที่ต้องจ่าย  ชั้นเหลือติดกระเป๋าไม่กี่วอน  ชั้นจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อมาได้คะ”


            “อ่อ นี่กะจะมาขุดทองสินะ  เธอนี่มัน........”ยูแจฮยอคชี้หน้านาราภัทรอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ


            “เฮ้ๆ  ไม่เอาน่า ทั้งคู่เลย เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่จัดการให้  คุณนาราคับเดี๋ยวผมจะจัดการให้นะคับ เอ่อ เดี๋ยวผมขอคุยกับแจฮยอคเป็นการส่วนตัวหน่อยนะคับ” คังโดฮยอนพยายามห้ามศึกหนุ่มสาวอย่างเต็มที่ ถ้าทะเลาะกันเสียงดังกว่านี้  ข้างบ้านอาจจะได้ยินก็ได้ 


นาราภัทรเดินออกไปอย่างสุดจะกลั้น ตลอดระยะเวลาเกือบ 2 เดือนที่เธอต้องเดินทางไปหาหมอเอง เธอต้องใช้จ่ายด้วยเงินเก็บของเธอเองทั้งหมด เพราะยูแจฮยอคเลี่ยงที่จะหลบหน้าเธอ ตัวเธอเองก็ไม่อยากเรียกร้องอะไรจากเขามากนัก  และคังโดฮยอนผู้จัดการสุดหล่อเองก็ลืมที่จะมาเยี่ยมเยือนเพราะด้วยตารางของยูแจฮยอคที่แน่นมาก ทำให้เขาหลงลืมไปว่ามีนาราภัทรอยู่ที่นี่ด้วย


            “นายไม่ได้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายอะไรในเรื่องนี้เลยเหรอ”


            “ผมจะไปรับผิดชอบได้ไง ก็พี่บอกจะจัดการทุกอย่างตามวิธีของพี่  แล้วผมจะต้องไปทำอะไรอีกคับ” เขายักไหล่อย่างไม่แคร์


            “นายนี่น๊า ช่วงนี้ก็งานยุ่งๆ ชั้นก็ลืมไปเลย นายไม่ได้จัดการอะไรต่อจากนี้เลยใช่มั๊ย นี่ดีนะที่เขาอดทนจนมาระเบิดเอาวันที่ชั้นอยู่เนี่ย  ถ้าเธอไม่ทนแล้ววิ่งไปหานักข่าว เธอจะได้มากยิ่งกว่าที่นายได้อีก จะบอกให้”


            “เอางี๊นะ ชั้นว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ที่นาย ชั้นและเขาควรจะพูดกันอย่างเปิดอก เอาให้ชัด ให้ชัวน์กันไป จะได้ไม่ต้องมาทะเลาะกัน เขาตัวคนเดียว แถมยังท้องอีก นายควรเข้าใจเขา ให้การสนับสนุนเขาบ้าง ไม่ใช่คอยจ้องที่จะเลี่ยง เกลียดเขายังไงก็ควรมีใจเมตตาเขาบ้าง  โอเคมั๊ย”


ยูแจฮยอคคล้อยตามคังโดฮยอน เขาก็ยอมรับว่าเขาตั้งใจที่จะเลี่ยงนาราภัทร เพราะเห็นหน้าเธอทีไรเขาก็ยิ่งอารมณ์เสียและทำให้รู้สึกผิดต่อชเวกงจูมากเท่านั้น  ถ้าให้เขาเลือกนาราภัทรที่ตั้งท้องกับชเวกงจู  เขาก็คงเลือกชเวกงจูอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหาแบบนี้ยังไงให้มันผ่านไปได้ด้วยดี


หลังจากหารือกับยูแจฮยอคเสร็จเรียบร้อยแล้ว  สองหนุ่มก็พร้อมที่จะคุยกับนาราภัทรให้รู้เรื่องรู้ราวกันซะที  เพราะตัวแจฮยอคเองก็อยากที่จะกลับมานอนที่บ้านของเขาเหมือนกัน


........ห้องโถง.........

นาราภัทรที่นั่งสงบสติรออยู่ก่อนแล้ว  มองสองหนุ่มหล่อที่กำลังเดินเข้ามา


            “โอเค  ผมว่าเรามาคุยกันดีกว่านะคับ  เข้าเรื่องเลยละกันนะ” คังโดฮยอนสะกิดยูแจฮยอค


            “อ่อ เอาเป็นว่า ผมจะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่คุณจ่ายไปก่อนหน้านี้ แล้วก็จะให้ค่าใช้จ่ายคุณทุกเดือนแล้วกันคุณจะได้ เอาไปซื้อของดูแลตัวเองเวลาที่ผมไม่อยู่  ส่วนจะอะไรยังไง เดี๋ยวให้พี่โดฮยอนจัดการเรื่องรายละเอียดก็แล้วกัน”


            “ผมต้องขอโทษด้วยที่บอกกับคุณอย่างดีว่าจะจัดการปัญหานี้ไปด้วยกัน คือช่วงที่ผ่านมางานของแจฮอยคเยอะมากจนผมเองก็ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย ขอโทษจริงๆนะคับ”


            “ค่าใช้จ่ายที่คุณได้ดำเนินการไปก่อนหน้านั้น เดี๋ยวผมจะคืนให้คุณผ่านมาทางธนาคาร ซึ่งผมจะเปิดบัญชีให้คุณ แล้วก็คุณจะมีเงินเดือนสำหรับเป็นค่าใช้จ่ายจำนวนหนึ่ง เผื่อเอาไว้ใช้ยามฉุกละหุกแล้วก็จะมีบัตรเครดิตให้คุณแบบไม่จำกัดวงเงินอีก ใบ แล้วก็......”


            “พอก่อนเถอะค่ะ ชั้นว่ามันเยอะไป เอาแค่ตามสมควรก็พอค่ะ”


            “คุณรับไปเถอะ อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นความรับผิดชอบของผมก็แล้วกัน” ยูแจฮยอคพูดขึ้นพร้อมมองชุดของนาราภัทร


            “อย่างน้อยคุณก็ควรจะรับเอาไว้ไปซื้อชุดใหม่นะ  คุณจะมาใส่ชุดของผมแบบนี้ไม่ได้ตลอดหรอก ไหนบอกจะไปหาหมอ ใส่ชุดแบบนี้ ผมอายแทนจริงๆ ไม่มีใครเขาใส่กันหรอกคับ” ยูแจฮยอคหยิบเงินในกระเป๋าออกมานับแล้วส่งให้นาราภัทร


นาราภัทรมองเงินปึกใหญ่ที่ยูแจฮยอคยื่นให้ เธอไม่กล้าที่จะรับมันเพราะกลัวว่าเขาจะดูถูกเธอว่าเห็นแก่เงินของเขาเหมือนที่เขาพูดในห้องรับประทานอาหารเมื่อสักครู่


            “รับเถอะคับ อย่างน้อยมันก็มีประโยชน์สำหรับคุณ ถ้าคุณกลัวว่ามันคือการดูถูกเดี๋ยวผมจะให้คุณเป็นบัตรเครดิตแทนดีมั๊ยคับ” คังโดฮยอนแตะมือของยูแจฮยอคเบาๆเป็นเชิงบอกให้เก็บเงิน


            “เอ่อ...คือชั้นไม่รู้จะใช้เงินตรงนี้ยังไง ชั้นหมายความว่า ชั้นไม่ทราบสถานที่สำหรับแม่และเด็กน่ะค่ะ ชั้นไปไม่ถูก” เธอไม่รู้ว่าต้องเดินทางไปห้างยังไง นี่ล่ะที่ว่าภาษาเป็นส่วนสำคัญ


            “อ่อ  ไม่ใช่ปัญหาเลย แจฮยอค”


            “ผมจะพักผ่อน ไม่สะดวกที่จะไปที่แบบนั้นหรอกนะคับพี่ พี่ว่างไม่ใช่เหรอ พาเธอไปสิ นะๆ”


            “เอางั้นเหรอ งั้นก็ได้คับ เดี๋ยวผมพาไปเอง” <<คังโดฮยอนตอบรับอย่างจำยอม ช่วยไม่ได้นี่นาเขาเองก็มีส่วนกับเรื่องทั้งหมดเหมือนกัน>>



            “ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณคังโดฮยอนดีกับชั้นจริงๆ”

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha