Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 19 : ชั้นขอโทษ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 19  ชั้นขอโทษ


            “ชั้นขอโทษ” เธอพูดก่อนค่อยๆค้อมตัวลง


            “อะไรของคุณเนี่ย” เขาขยับตัวหันมาเผชิญหน้าหญิงสาวตาโตที่ยืนอยู่ข้างๆ


            “ก็ชั้นพูดว่าชั้นขอโทษไง คุณไม่ได้ยินเหรอ” นาราภัทรเอ่ยออกไปด้วยอาการเก้อเขิน


ยูแจฮยอคค้อมตัวลงมา ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้นาราภัทร จนเธอต้องเขยิบถอยหลังด้วยอาการประหม่า  เธอไม่เคยถูกใครมองหน้าใกล้ขนาดนี้มาก่อน 


            “ฮ่าๆๆ ตลกดีนะ ผมไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากคุณก่อน  แล้วคุณขอโทษผมทำไม”


            “ชั้นก็แค่อยากจะขอโทษกับทุกเรื่องที่ชั้นไม่ได้ตั้งใจ รวมทั้งเรื่องนี้ด้วย (มือชี้ที่พุงน้อยๆที่มีเจ้าตัวเล็กกำลังดิ้นเบาๆอยู่)  ชั้นเพิ่งจะรู้ว่า คุณคือใคร และมีความสำคัญต่อคนอื่นๆมากแค่ไหน  ถ้าชั้นรู้ชั้นอาจจะตัดสินใจเปลี่ยนแผนทำอย่างอื่นก็ได้”


            “เปลี่ยนตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะคู๊ณณณณณ  คิดช้านะเรา อย่ามามัวแต่ขอโทษผมเลย  เข้าไปข้างในเถอะ อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็น เดี๋ยวคุณจะไม่สบายเอา” แจฮยอคเดินนำนาราภัทรเข้าบ้านไป


            “ชั้นขอโทษที่ทำให้คุณต้องออกไปอยู่ข้างนอกทั้งๆที่นี่คือบ้านของคุณ  ชั้นอยากพูดคำนี้ออกมาจากใจจริงๆนะคะ   ชั้น....ชั้นไม่รู้จะบอกกับคุณยังไง คุณไม่เคยกลับมาเจอหน้าชั้นเลย  ชั้นแค่อยากจะพูดขอโทษแล้วก็อธิบายอะไรหลายอย่างให้คุณเข้าใจว่าชั้นไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง  ช่วยกรุณารับคำขอโทษจากชั้นด้วยนะคะ” นาราภัทรค่อยๆค้อมศีรษะลงอย่างสุภาพ


            “ฮ๊อยยย ช่างเถอะ คืนนี้คุณก็นอนห้องผมไปก่อนแล้วกัน  ผมจะกลับแล้ว” แจฮยอคเดินไปหยิบเสื้อคลุมแล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็วเช่นเคย


            “ฝันดีนะคะ” นาราภัทรพึมพำตามหลังแจฮยอคที่ขับรถออกไป


ครั้งแรกที่ทั้งสามคนได้คุยกันพร้อมหน้าพร้อมตา  ถึงจะใช้เวลาด้วยกันเพียงเล็กน้อย แต่อย่างน้อยนาราภัทรก็ได้เอ่ยคำที่อัดอั้นอยู่ภายในใจ เพื่อให้แจฮยอครับรู้ว่าเธอเองก็รู้สึกผิดจริงๆ


            “เขาจะรับรู้ถึงคำขอโทษของชั้นมั๊ยนะ ชั้นเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะตัดสินใจทำแบบนี้ เฮ้อ!!ลูกจ๋า อดทนหน่อยนะ  เดี๋ยวทุกอย่างก็คงจะดีขึ้น ถ้าแม่รู้ว่ามันจะทำให้ใครหลายๆคนใช้ชีวิตลำบาก แม่น่าจะเลือกเป็น single mom  แต่แรก แม่ขอโทษนะลูก”  นาราภัทรเอามือก่ายหน้าผากนอนมองเพดานในความมืด ถ้าเธอตัดสินใจแต่แรก เธอคงไม่ต้องทนเหงาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง


...............อพาร์ทเม้นต์บริษัท...................


ตุ่งตุ่งตุ๊งๆ


            “ค้าบบบบ ผมเพิ่งจะถึงเนี่ยพี่  อ๋อ  วันนี้มานอนที่อพาร์ทเม้นต์คับ”


            “ชั้นแค่โทรมาถามเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก  ว่าแต่นายอย่าลืมเรื่องผลเลือดที่นายไปตรวจนะ”


            “ผมจะต้องไปฟังผลเองด้วยเหรอคับ  ให้เขาฟังคนเดียวไม่ได้เหรอ  ผมไม่สะดวกไปอ่ะคับ”


            “เออๆ  ไม่ไปก็ไม่ไป แต่อย่าลืมนะ  มะรืนมีถ่ายแบบนิตยสารแล้วก็สัมภาษณ์นะ  แล้วเจอกันนะ ฝันดีไอ้เสือ” ชั๊บ


            “ผู้จัดการผมนี่เป๊ะจริงๆเลย  จะเป็นห่วงอะไรกันนักกันหนา” แจฮยอคมองโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไป  เขาเลื่อน Kakaotalk  ไปเรื่อยๆเพื่อจะคุยกับชเวกงจู


            “เฮ้ย!! นี่เธอมี Ka-kao เราด้วยเหรอ  ไม่ยักรู้แฮะ ไหนดูโปรไฟล์หน่อยสิ”


ภาพนาราภัทรสวมหมวกปีก เอามือเท้าคาง ผมสีน้ำตาลคาราเมลยาวสลวย ดวงตาโตรับกับจมูกโด่งนิดๆ ปากเรียวรูปกระจับ ดูน่ารักน่าชังทีเดียว


            “อืม ก็ไม่ได้หน้าตาหน้าเกลียดอะไรนี่ ไหนขอดูข้อมูลอื่นๆหน่อย” แจฮยอคค่อยๆเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์  <<จะว่าไปแล้วตัวผมเองตั้งแต่เกิดเรื่อง จนเธอบินข้ามน้ำข้ามฟ้ามาถึงโซล  ผมไม่เคยเอ่ยปากถามถึงที่มาที่ไปของเธอเลย เธอทำอาชีพอะไร เป็นแก็งค์ตกทองหรือไม่ ครอบครัวมีฐานะความเป็นอยู่อย่างไร ผมเองไม่เคยถาม หรือความเกลียดชังเธอบังตาทำให้ผมไม่อยากที่จะสนใจที่จะรับรู้ถึง>>  “ให้ตายสิ นี่ไม่อัพเดตข้อมูลอะไรเลย  Narapat  Woraya  มีแค่เนี๊ยะ”


ตึ๊ง (เสียงข้อความจาก Kakao)

            “ทำไรอยู่คะที่รัก  คิดถึงจัง ม๊วฟ”


            “กำลังคิดถึงคุณพอดีเลย  ทำอะไรอยู่คับ”


            “กำลังคิดว่า......จะไปหาคุณดีมั๊ยน่ะสิคะ”


            “อะไรนะฮะ   จะมาหาเหรอ” <<เอาไงดีเนี่ย กงจูจะไปหาผมที่บ้านน่ะสิ>> “พูดเล่นรึเปล่าเอ่ย”


            “พูดจริงนะคะ ยังไม่ได้แวะไปดูเรือนหอซะทีเลย  อยากไปนอนจะแย่แล้ว”


            “พอดีผมนอนที่อพาร์ทเม้นต์คืนนี้น่ะคับ  มีงานดึกเลยไม่ได้กลับ  ว่าแต่จะให้ผมไปหามั๊ยเอ่ย”


            “ว๊า แย่จัง อดนอนเตียงนุ่มๆบ้านคุณแจฮยอคสุดหล่อเลย  ถ้าไม่ดึกจนเกินไป แวะมาหากงจูก็ดีนะคะ คุณก็รู้ว่าชั้นเหงา”


            “เดี๋ยวผมออกไปอีกสักพักนะคับ เคลียร์ธุระแป๊บนึง  คิดถึงน๊าคนดี แล้วเจอกันคับ”


            “เตรียมไวน์รอนะคะ อย่าลืมนัดเราน๊า ม๊วฟ”


<<ถ้าผมรีบออกไปเธอคงสงสัยว่า ทำไมผมถึงรีบมาหาเธอเร็วจัง ผมต้องดึงเวลาสักหน่อยเพื่อให้เธอตายใจว่าผมติดงานบริษัทจนต้องเลิกดึกๆดื่นๆจริงๆ   ไม่งั้นเธอคงรู้แน่ว่าผมมีบางอย่างผิดปกติแอบซ่อนเอาไว้>>



...........11.30 pm…………….


            “ว๊าว  ฉีดน้ำหอมมาซะหอมเลยนะคะ  เข้ามาก่อนค่ะ  ฟอดดดดด”


            “ก็กลัวคุณจะเหม็นน่ะ ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย ขออาบที่นี่ได้มั๊ยฮะ”


            “แน้ๆ มานี่เพราะคิดถึง หรือว่า.....จะมาอาบน้ำกันแน่คะ  อืมมม ต้องมีรางวัลมาให้นะถึงจะยอมให้อาบน้ำที่นี่”


            “อย่าว่าแต่รางวัลเลย หัวใจทั้งดวงยังยกให้ได้เลยคับ  มาเพราะคิดถึงขนาดนี้มีรางวัลชุดใหญ่ให้ผมมั๊ยเอ่ย ฟอดดดดดด หอมจัง”


            “คิกๆ บ้า ไม่ดื่มไวน์หน่อยเหรอคะ”


            “ไว้ทีหลังดีกว่านะ  ทานอย่างอื่นก่อนได้มั๊ย” ไม่รอช้าแจฮยอคอุ้มชเวกงจูเดินตรงไปที่ห้องน้ำหรูหราทันที



........9.00 am….......


            Morning ค่ะที่รัก เช้านี้มีข้าวผัดกิมจิห่อไข่ แล้วก็ซุปสาหร่าย จะให้เสิร์ฟที่นี่หรือจะออกไปทานข้างนอกคะ”


            “เดี๋ยวออกไปทานข้างนอกดีกว่าคับ เกรงใจกงจูแย่เลย เมื่อคืนก็เหนื่อยแล้ว เช้านี้ยังทำอาหารเช้าไว้รออีก มาๆให้ผมจุ๊ฟทีก่อนอาบน้ำนะ”


            “ไม่เอาอ่ะ เหม็นขี้ฟัน  ไปๆอาบน้ำเลยค่ะ จะได้รู้สึกสดชื่นนะ เดี๋ยวกงจูไปจัดโต๊ะรอนะคะ”


ชเวกงจูนอกจากจะสวยแล้ว เรื่องทำอาหารเธอก็เก่งไม่น้อยไปกว่าป้าซงอีเลย เธอเป็นคนที่ดูแลตัวเองดีมาก เป็นผู้หญิงที่สวย รวยและเก่ง ผมไม่รู้จริงๆว่า นาราภัทรมีอะไรเทียบกับว่าที่เจ้าสาวคนนี้ของผมได้หรือไม่


            “เป็นไงบ้างคะ อร่อยมั๊ย”  


            “อร่อยสิคับ ที่รักทำอะไรก็อร่อยหมดแหล่ะ”


            “อร่อยสู้ป้าซงอีได้จริงๆเหรอคะ  กงจูไม่ได้ไปทานข้าวฝีมือป้านานแล้ว คิดถึงรสชาติอาหารป้าที่สุดเลย”


            “เอ่อ.....”   แจฮยอคทำตาปริบๆ


            “เนี่ย กงจูเพิ่งคุยคุยกับซอนซูเมื่อวันก่อน เขาบอกว่าคุณช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเหรอคะ ไม่เห็นนัดปาร์ตี้ที่บ้านเลย”


            “อ่อ ใช่ๆ ผมไม่ค่อยว่างเลยคับ”  เหงื่อแตกสิคับ หนุ่มโสดไม่สดนักปาร์ตี้อย่างผมชอบนัดเพื่อนๆไป Hang out บ่อยๆ หรือวันไหนว่างๆผมมักชวนเพื่อนๆมาปาร์ตี้ที่บ้านบ่อยๆ  แต่พักนี้ผมก็ไม่ค่อยได้นัดเลย เอาไงดี ผมจะเอาไงดี


            “คือ ช่วงนี้ผมกำลังจะต่อเติมบ้านนิดหน่อยนะคับ เลยอาจจะรกๆรุงรังนิดนึง  ยังไม่ค่อยสะดวกน่ะฮะ ไว้วันไหนว่างๆเดี๋ยวเราค่อยไปปาร์ตี้กันนะคับ”


            “หื้อ  ต่อเติมบ้านเหรอคะ ไม่เห็นคุณเคยพูดถึงเลย  มิน่าเลยต้องมานอนที่อพาร์ทเม้นต์ใช่มั๊ย  แล้วคุณก็ไม่ชวนกงจูไปบ้านเหมือนเดิมด้วย  เข้าใจแล้วค่ะ”


            “โล่งใจไป”  


            “อะไรนะคะ คุณว่าไงนะ”


            “เปล่าๆ ผมบอกว่า โล่ง กินซุปสาหร่ายแล้วโล่งคอดีคับ อร่อยๆ”

...........................................................................................



            “คุณจะไปไหนต่อคะ  วันนี้ไม่มีงานไม่ใช่เหรอ”


            “ผมว่าจะแวะเข้าไปดูบ้านหน่อยนะฮะ แล้วเดี๋ยวจะเข้าไปคุยงานต่อที่บริษัท เอาไว้ว่างๆ เดี๋ยวเรานัดเดอะแก็งค์ไปแฮ้งเอ้าท์ที่บ้านผมนะ 


            “ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ”     


            “แล้วเจอกันนะที่รัก บายคับ” 


            “บาย”

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha