Shadow of love (เงารักกลมายา)

โดย: พัชร์พิชชา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 20 : สมุดบันทึก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 20  สมุดบันทึก


........12.30 ………….

บนโต๊ะอาหารมีทั้งอาหารไทยและเกาหลีอยู่ 4อย่าง ป้าซงอีทำอาหารเยอะแบบนี้เป็นปกติ ช่วงนี้ดีหน่อยที่มีนาราภัทรที่ชอบทำอาหารไทยร่วมโต๊ะ ทำให้ป้าซงอีได้ทำอาหารเกาหลีน้อยลง  เมนูวันนี้มีแกงจืดเต้าหู้  หมูทอดกระเทียม  ไก่บอนชอน และบิบิมบับ คืออาหารเที่ยงแสนอร่อยสำหรับป้าซงอีและนาราภัทร


            “เป็นไงบ้างคะ ป้าพอทานได้มั๊ย อันนี้รสชาติจะอ่อนๆหน่อยค่ะ” นาราภัทรหมุนแกงจืดเต้าหู้ให้ป้าซงอี


            “ก็อร่อยนะคะคุณผู้หญิง แต่ป้าก็ยังติดใจอาหารเกาหลีอยู่ดี ฮ่ะๆ”  แน่ล่ะสิคนเกาหลีจะชอบอาหารไทยได้ยังไง  “แต่เหมาะกับคนท้องนะคะ อาหารรสชาติอ่อน ไม่แสลงท้องดีค่ะ”


           “ว่าแต่คุณหนูในท้องคุณนี่ผู้หญิง หรือผู้ชายคะ”


            “เอ่อ ยังไม่รู้เลยค่ะ วันนี้แหล่ะค่ะ คุณหมอนัดฟังผลตรวจและจะอัลตร้าซาวด์ดูเพศด้วย”


            “คุณยังไม่ได้เตรียมของอะไรใช่มั๊ยคะ”


            “ยังเลยค่ะ คือนาก็ไม่รู้จะเตรียมอะไร  ตอนนี้ก็จะเข้าสัปดาห์ที่ 22 แล้ว  หมอน่าจะบอกแล้วมั๊งคะ  เดี๋ยวรู้แล้วค่อยไปซื้อก็ได้ค่ะ”


            “อ๋อ ค่ะ คุณหนูคงน่ารักแน่ๆเลยนะคะ คุณพ่อก็หล่อ คุณแม่ก็น่ารัก ขอให้แข็งแรงๆนะคะคุณหนู”


นาราภัทรเห็นถึงความจริงใจป้าซงอีที่มีต่อเธอ เธออยู่ที่นี่ไม่รู้สึกเหงาเพราะมีป้าซงอีนี่แหล่ะที่คอยชวนคุย  ชวนเธอทำอาหาร ถ้าไม่ติดว่าท้องเริ่มโต นาราภัทรคงออกไปจ่ายตลาดกับป้าซงอีแล้ว


            “ป้าคะ อีก 30 นาที ช่วยเรียกรถแท็กซี่ให้ชั้นด้วยนะคะ  ชั้นจะไปโรงพยาบาลค่ะ”


            “ไปคนเดียวเหรอคะ  ให้ป้าไปเป็นเพื่อนมั๊ยคะ ป้าทำงานเสร็จหมดแล้วค่ะ ไม่น่ามีอะไรที่ต้องทำแล้ว” ป้าซงอีรู้สึกสงสาร เพราะตอนนี้หญิงสาวก็ท้องเริ่มโตพอสมควรแล้ว ถ้าจะเดินเหินไปไหนคนเดียวก็คงลำบาก


            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ไปแค่นี้สบายมาก ชั้นไปเองทุกครั้ง เอาไว้ถ้ามีอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ ชั้นจะขอร้องป้าคนแรกเลยนะคะ” นาราภัทรยิ้มให้ป้าซงอีก่อนขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

............................................................................



            “คุณผู้หญิงคะ  รถมาแล้วค่ะ”


            “ค่ะป้า ไปนะคะ แล้วจะซื้อขนมมาฝากค่ะ” นาราภัทรก้าวขึ้นรถแท็กซี่ไป

 


ติ้ด ติด ติ๊ด ติ้ด ตื๊ดดดดดดด


            “อ้าวป้า  นาราเขาไปไหนเหรอคับ ผมเห็นเขาขึ้นรถไป”  ยูแจฮยอคเห็นนาราภัทรขึ้นรถแท็กซี่ออกไปพอดี


            “อ๋อ คุณนาราเขาไปโรงพยาบาลน่ะค่ะ  คุณผู้ชายไม่ไปด้วยเหรอคะ”


            “ผมต้องไปด้วยเหรอคับ  เธอเป็นอะไรทำไมต้องไปหาหมอ”


ป้าซงอีส่ายหน้า “คุณเขาไปตรวจครรภ์ตามปกติของผู้หญิงที่มีท้องน่ะแหล่ะค่ะ ก็นึกว่าคุณแจฮยอคจะไปด้วย  ป้าก็เลยถามเฉยๆค่ะ”


ยูแจฮยอครู้สึกหน้าชานิดหน่อย เพราะปกติป้าซงอีไม่เคยพูดในเชิงเหน็บเขาแบบนี้  หรือว่าเขาจะเป็นคนที่ใจร้ายเหมือนพี่โดฮยอนบอกจริงๆ   ยูแจฮยอคเดินตรงขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง  เขาเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกการตั้งครรภ์ที่วางอยู่บนตู้ข้างเตียงนอน เขาหยิบขึ้นมาพลิกอ่านข้อมูลที่เขาไม่เคยจะใส่ใจเลย


            “ทำไมมาลืมซะได้ล่ะนี่ ไหนบอกว่าไปหาโรงพยาบาล  เอาไงดี” เขาหยิบสมุดขึ้นมาตัดสินใจขับรถ BM ออกไป


            “พี่คับ รพ.ที่นาราไปอยู่ไหนคับ ใช่ที่เดิมรึเปล่า”


            *&%$@#!^*(


            “อ่า  โอเคคับ พอดีเธอลืมของ ผมว่าจะเอาไปให้น่ะคับ งั้นแค่นี้ก่อนนะคับ” ยูแจฮยอคเลี้ยวรถเข้าจอดที่ลานจอดรถ เขาหยิบแว่นตาพร้อมสวมหมวกแก๊ป และไม่ลืมที่จะปิดปากด้วยหน้ากากอนามัย  เดินตรงเข้าไปยังตึกสูง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดินทางมาที่นี่คนเดียวโดยไม่มีคังโดฮยอน


            “ขอโทษนะคับ  ผมเป็นญาติของคุณนารา เอ่อ นาราภัทร  วรยา เธอมาตรวจครรภ์ที่นี่ ไม่ทราบว่าอยู่ตรงไหนเหรอคับ”


            “เดินตรงไปที่ชั้น 2 ห้องซ้ายมือนะคะ  น่าจะนั่งรออยู่แถวๆนั้นค่ะ”    แจฮยอคเดินตรงไปที่ชั้น 2  เขาพยายามมองหานาราภัทร


            “เอ่อ ผมมาหาคุณนาราภัทร  เป็นญาติน่ะฮะ ไม่ทราบว่าเธออยู่ไหนเหรอคับ เข้าพบหมอหรือยัง”


            “พอดีกำลังพบคุณหมอค่ะ เข้าไปได้เลยค่ะคุณพ่อ”


            “อ่า คับๆ” ยูแจฮยอคเดินตรงไปที่ประตูที่คุณพยาบาลบอกว่านาราภัทรอยู่ในห้องนั้น



.....ณ  ห้องตรวจ......


            “น้องค่อนข้างแข็งแรงนะคับ ดิ้นเก่งมาก คุณแม่มีอาการปวดท้อง หรือท้องแข็งบ้างหรือไม่คับ”


            “ไม่ค่ะ เขาแข็งแรงดีใช่มั๊ยคะ  เอ่อ คุณหมอคะ พอจะทราบเพศน้องมั๊ยคะ”


คุณหมอยิ้มๆ “หมอขออนุญาตยังไม่แจ้งนะคับคุณแม่ เอาไว้สัปดาห์ที่ 32 แล้วคุณหมอจะบอกนะคับ ถ้าคุณแม่มีอาการท้องแข็งหรือมีอาการที่เรียกว่าผิดปกติ  ให้รีบมาที่นี่ทันทีเลยนะคับ”


            “ค่ะ  คุณหมอคะ พอดีดิชั้นลืมสมุดบันทึกน่ะค่ะ “


            “อ่ะอื้ม  คือ เล่มนี้หรือเปล่า พอดีผมเอามาให้น่ะ” ยูแจฮอยอคที่ยืนอยู่แถวๆหน้าประตูแต่ยังไม่กล้าเสียมารยาทเข้ามาในห้อง


            “ขอบคุณนะคะ คุณช่วยเอาให้คุณหมอด้วยค่ะ”  ยูแจฮยอคยื่นสมุดบันทึกให้กับคุณหมอ


            “วันนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีคับ  ไว้เจอกันเดือนหน้านะคับคุณแม่”


            “ค่ะ  ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

......................................................................................


            “คุณตั้งใจเอาสมุดบันทึกมาให้ถึงที่นี่เลยเหรอคะ  ขอบคุณมากนะคะ”


            “ก็บังเอิญน่ะ เห็นว่าน่าจะสำคัญก็เลยต้องเอามาให้  อย่าคิดอะไรล่ะ ผมกลัวคุณจะต้องเสียเวลากลับมาที่บ้านอีก”


            “ฮ่ะๆ ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”


            “แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง” ยูแจฮยอคก็ทำตัวไม่ถูก เขาไม่เคยอยู่กับนาราภัทร 2 คนเลย


            “วันนี้หมายถึงว่า ผลตรวจเหรอคะ ผลตรวจก็ดีค่ะ คุณหมอบอกว่าคุณปกติ  ไม่มีอะไรน่ากังวล ตัวเล็กก็แข็งแรงดี ดิ้นเก่ง เหลือแต่เพศที่ยังไม่รู้ค่ะ”


            “อืม ทุกอย่างดีก็ดีแล้วล่ะ กลับกันเถอะ” แจฮยอคเดินนำหน้านาราภัทรไปที่ลานจอดรถ


            “เดี๋ยวนะคะ คือคุณว่ายังไงนะ ชวนชั้นนั่งรถกลับด้วยเหรอคะ  ทำไม??”


            “ถามมากจริง จะกลับมั๊ยคับ ถ้าไม่กลับผมจะกลับก่อน คุณจะโบกรถราอะไรก็โบกไป” แจฮยอคเปิดประตูเตรียมสตาร์ทเครื่องยนต์


าราภัทรรีบเปิดประตูขึ้นรถแทบไม่ทัน นี่เป็นครั้งแรกที่แจฮยอคมา รพ. ถึงแม้ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือไม่ตั้งใจที่จะมาก็ตามที  เธอเองก็ดีใจที่เขาดูเป็นมิตรกับเธอมากขึ้น


            “ห้องที่ผมบอกให้คุณย้ายไป คุณจัดการอะไรรึยัง”


            “เอ่อ ชั้นต้องเป็นคนจัดการทุกอย่างเองเหรอคะ แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกชั้นล่ะคะ”


            “ก็กำลังบอกอยู่นี่ไง คุณอยากได้อะไรคุณก็สั่งมาเลยละกัน แล้วก็รูดบัตรไป  ผมให้เวลา 1 อาทิตย์ คุณคิดว่าจะจัดการเสร็จเรียบร้อยมั๊ย”


            “ก็น่าจะเรียบร้อยนะคะ ว่าแต่ ให้ชั้นจัดการเองแบบเต็มที่เลยใช่มั๊ยคะ”


            “อืม”         


            “ขอบคุณค่ะ”

 

 

 


 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอกำลังใจให้นักเขียนเยอะๆนะค๊า"

พัชร์พิชชา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha