สมปรารถนา (#ซีรี่ย์หื่น)

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : INTRO


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



INTRO

 

                "ให้ผมไปส่งไหน"

                "xxxคอนโด"

       

                เสียงบิ๊กไบค์คำรามก้องตลอดทาง ความเร็วมาตรฐานพัดพาแรงลมปะทะร่างช่วยผ่อนคลายจนลืมไปว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย เธอเองก็คงคิดอะไรเรื่อยเปื่อย มีเพียงวงแขนบางที่เชื่อเราไว้

                เลี้ยวรถจอดหน้าคอนโดเป้าหมายทันที แทนที่ยัยป้านี่จะลงไปเองดีดีนางเกิดเป็นห่วงผมขึ้นมา พยายามจะลากขึ้นห้องพาไปทำแผล ผู้ชายเราไม่ต้องกลัวอะไรมาก...ไม่เหมือนผู้หญิง สุดท้ายผมก็ยอมตามใจเธออีกครั้งไม่รู้ว่าเธอจะมาไม้ไหนอีก

 

                "อาบน้ำก่อนไหม" สาวหน้าหมวยถามพร้อมส่งชุดคลุมมาให้

                "นิป้า!! จะทำแผลก็ทำซิ" ผมยืนนิ่งมองด้วยความไม่เข้าใจ

                "ไม่เอาน่า.. ที่นายไม่อยากได้เงิน เพราะอยากได้อย่างอื่นใช่ไหมล่ะ" เสียงหวานเอ่ยอย่างรู้ทัน

                "มั่นใจเกินไปไหม อย่างป้าอะนะแก้ผ้าต่อหน้าผม ยังไม่รู้สึกอะไรเลย" ผมกลั้วขำ เย้ยเสียงตอบ

                "แน่ใจ!!"

                ร่างขาวหมวยเข้าประชิดตัวผมทันที ลูบไล้มือคลอเคลียจากดันหลัง เพราะยังไม่ทันตั้งตัวผมจึงสะดุ้งก้าวหนี เสียงขำเหยียดในลำคอปล่อยแผ่วกระทบหู มือยังลูบไล้ต่อเนื่องลากจากด้านหลังลามมาถึงข้างหน้า สายตาจ้องท้าทายเหมือนเรากำลังต่อสู้กัน ฝ่ามือเรียวบางไล่ปลดเสื้อคลุมผมอออก คงไม่มีใครทนนิ่งได้อีกต่อไป ผมจึงรวบมือเธอไว้...แล้วถามกลับเสียงแข็ง

                "จะทำอะไรป้า!!" เสียงแข็งในตอนแรกเริ่มอึกอักพูดติดขัด

                "ก็...แก้ผ้าไง" เสียงเย้ยตอบ กระเส่าอย่างได้เปรียบ

                พยายามจ้องลึกลงในแววตาอีกฝ่าย มือเรียวยังจู่โจมไม่หยุด ในขณะที่ผมยืนนิ่งทำหน้าโง่ๆ ไม่กล้ากระดิกตัวทำอะไรต่อ

                ฝ่ามือลูบไล้ลงต่ำ ขยุกขยิกปลดกระดุมกางเกงยีนส์ลงที่ละเม็ด ปากสวยเผยออ้าเดาะลิ้นในโพลงก่อนจะแลบปลายเรียวลิ้นมาสัมผัสริมฝีปาก ท่าทียั่วยวนของคนตรงหน้าทำผมหายใจรัวเต้นถี่ เดาว่าเธอคงดูออกเห็นยิ้มพอใจก่อนจะอ้อยอิ่งเคลื่อนตัวลงไปหาเป้าหมายกลางลำตัวช้าๆ

                ประสาทผมเอ๋อเบลอชั่วขณะ มือที่ควรปัดป้อง สองขาที่ควรก้าวหนี กลับหยุดนิ่งราวกับรอรับรสสัมผัสนั้นอยู่ รู้ตัวอีกทีกางเกงยีนส์พอดีตัวก็ล่วงลงไปกองแนบพื้นแล้ว หน้าสวยกำลังไล่สูดดมลากจมูกสัมผัสแผ่วลงซอกขา สองมือเริ่มรั้งชั้นในด้านสุดท้ายให้ล่วงจากก้นสอบ

 

                “เดี๋ยว!!”

                “หืม

                ทางออกเดียวในตอนนี้คือนิ่ง อย่าแสดงความหวั่นไหวออกมา อาจจะฟังดูง่ายๆ แต่ยากเหลือเกินสำหรับคนไม่เคยอย่างผม เมื่อไล่ชิมสูดดมจนพอใจเธอก็ยื่นปลายลิ้นออกมากระดกรั่วชิมลอนหน้าท้องแบบราบ ความรู้สึกเสียววูบแล่นทั่วร่าง ยิ่งปากเธอขบย้ำทีละจุดยิ่งทำให้ผมสั่น

                หน้าสวยแนบชิดดงขนนิ่มกลางตัว มือเรียวลูบไล้จากล่างขึ้นบน เนื้ออ่อนขาด้านในถูกบีบนวดไล่ขึ้นจนถึงก้อนกลมอ่อนนุ่ม สายตาฉ่ำหวานเหลือบมองผมนิดนึงแล้วจงใจยื่นเรียวลิ้นเลียก้อนใต้แก่นกลม ปากชมพูจัดจูบลงเนื้อนิ่มอย่างไม่รังเกียจละเลียดย้ำที่ละคำๆ จนส่วนอ่อนนิ่มกำลังขึ้นลำ

                "นิป้า!!" เริ่มทนไม่ไหว จำเป็นต้องร้องค้าน

                "จู๊...จุ๊" หน้าจิกจ้องสุดเซ็กซี่ จือหน้าปล่อยเสียงห้าม

                ปลายนิ้วเรียวเริ่มขยับส่วนฐานเร่งให้ลำตัวเอ็นขยายออก ริมฝีปากที่เพิ่งขัดใจผมครอบทับลงทันที ความรู้สึกอุ่นวาบพร้อมจั๊กจี้ยามลิ้นโลมเลียส่วนหัวหยักซ้ำๆ ปากบางเร่งครูดเข้าออกราวอยากเสกเจ้าหนอนน้อยให้กลายเป็นมังกรใหญ่ มือเธอเริ่มกอบกำส่วนฐานช่วยขยับทุนแรงเพื่อเลียเน้นๆ แค่ส่วนหัว เอ็นท่อนล่ำโผล่โชว์หัวแดงกร่ำ ลิ้นสากบรรจงสะกิดร่องเอาใจ

 

                "อืม.."

                เสียงเธอครางหวาน มือเรียวยังช่วยประครองแท่งแข็ง โพลงปากพยายามดันเข้าคอจนสุดความยาว แรงดูดดุนในปากอุ่นร้อนจนกระเส่าเสียงพอใจ ปลุกอารมณ์ผมได้ดีเหลือเกิน

                มือเรียวเร่งขยับปากครูดเข้าออกดูดดึงจนผมปั่นป่วนเกร็งเสียว มือไม้เกะกะตอนนี้ไม่รู้เลยว่าควรเอาวางไว้ไหน ยิ่งเธอดูดเน้นๆ ปล่อยเสียงเสียวออกมาไม่หยุด ผมยิ่งเผลอโยกท่อนแข็งใส่เธอตามอารมณ์ปรารถนา  สุดท้ายน้ำกามแห่งความพ่ายแพ้ก็ถูกปล่อยออกมาประจานความอ่อนหัดของผม

               

 

                "เป็นไง ทีนี้ต้องการฉันหรือยัง"

                "ไม่!! ผมจะกลับ"

                "ฉันไม่น่าสนใจขนาดนั้นเลย"

                "ใช่!! นี่ป้าไม่รู้ตัวเลยหรอ"

                ขณะที่เราโต้เถียงกันมือเธอยังขยับรูดดึงให้ผมเรื่อยๆ จนถึงประโยคสุดท้ายของ หน้าเรียบสวยชักสีหน้าไม่พอใจทันที ผมรีบเก็บอาวุธเข้าที่ คว้าเสื้อกางเกงขึ้นมาสวมได้ก็รีบเดินหนีออกมาโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก

 

 หลายวันต่อมา

                "โอม เดี๋ยววันนี้มึงวิ่งสายในเมืองคนเดียวนะ เส้นชานเมืองคนขาด กูจะออกไปวิ่งเอง"

                "ครับพี่"

                ชีวิตผมไม่หวือหวาอะไรมาก ใครใช้ให้ทำอะไรก็ทำแต่ละวันผ่านไปอย่างไรความหมาย โลกใบเดิมๆ ผมของสำคัญอยู่ไม่กี่สิ่ง อาจจะเป็นแค่รถ เสื้อผ้า หรือที่นอนก็ได้

                มอเตอร์ไซค์คู่ใจขับมาโซนตึกแปดถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากมาเก็บดอกแถวนี้สักเท่าไร เสียเวลา!! วันๆ เจอคนรวยแต่เปลือก เชิดหน้าชูคอเป็นไฮโซในสังคมหรูแต่ต้องกู้เงินใช้ แถมยังยอมเอาตัวเข้าขัดดอกอีกด้วย บางคนก็ทำเองแต่ก็มีหลายๆ คนหาเด็กมาบริการแทน

 

                "โทรเรียกฉันมาทำไม"

                "มีงานให้เธอทำหน่อย"

                "งานอะไร"

                "เหมือนเดิม"

                ผมไม่ได้ตั้งใจแอบฟังเธอสองคนคุยกันนะ เพียงแต่สะดุดความขาวกระจ่างใสของทั้งคู่ มันดึงดูดผู้ชายทุกคนแหละครับ ยิ่งเสื้อผ้านำสมัยวาบหวิวแทบไม่ปิดอะไรเลย เป็นใครก็อดมองไม่ได้...หน้าคุ้นๆ เพ็งดูดีดีผมถึงนึกออก ยัยป้านั่นนิเอง!!

                จากที่เจอกันครั้งแรก ผมยอมรับว่าจำรายละเอียดของยัยป้าสุดหื่นได้ดีเลย ไม่ว่าจะเป็นดวงตา ปากเรียวบาง โครงหน้าศัลยกรรม ไม่แปลกที่จะมีใครหน้าเหมือนกันเป๊ะ บ้างทีอาจจะหลุดมาจากหมอเดียวกันก็ได้

                "สนใจทำไมว่ะ รีบทำงานดีกว่า"

                บอกตัวเองแบบนั้นแต่ตาลอบแอบมองเธอตลอด นอกจากความขาว หมวย หน้าเป๊ะ หุ่นอวบกำลังดีแล้ว เธอสองคนคล้ายกันมาก...มากจนผมเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองจำผิดหรือเปล่า เดินใช้ความคิดเรื่อยเปื่อยจนมาถึงร้านเป้าหมาย เจ้าของร้านหรูค้างค่างวดเรามาสองเดือนแล้ว หน้าที่ทวงถามเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก บางคนหน้าบางก็จะพูดกับเราดีดี รีบให้คำตอบรีบไล่เรากลับ แต่บางคนที่เป็นหนี้แล้วยังพ่วงตำแหน่งนักเลงอีกด้วยคุยกันเท่าไรก็ไม่รู้เรื่อง

                "น้อง เจ้าของร้านอยู่ไหม"

                "อยู่พี่ จะให้บอกว่าใครมาขอพบ"

                "บอกเค้าว่าพี่มาเก็บดอก ให้ออกมาคุยกันหน่อย"

                เด็กเสิร์ฟในร้านทำหน้างงนิดนึงแล้วก็หายเข้าไปพักใหญ่ ปล่อยผมยืนรอตั้งนานกว่าจะออกมาตามเข้าไปนั่งรอด้านใน ระหว่างที่นั่งรอผมก็นอนพักสายตาบนโซฟานุ่ม จมูกปะทะกับกลิ่นน้ำหอมหรูไม่คุ้นเคยปลุกผมจากการหลับใหล จังหวะเงยหน้าขึ้นเหมือนภาพฉายซ้ำ คนที่ยืนรออยู่ก่อนทำเอาผมตกใจ

                "ซวยอะไรของกูวะเนี่ย"

                "ทำไม เจอฉันต้องเรียกว่าโชคดีซิ!! ถึงจะถูก"

                เสียงยียวนบวกกับแววตาเย้ยขำนิดๆ ทำผมเสียอาการ เหตุการณ์ในคืนนั้นวนเวียนเข้ามาในหัวอีกรอบ ตาผมหยุดค้างที่ริมฝีปากเคลือบสีสดใส ภาพที่เธอกลืนแท่งเอ็นเข้าออกอย่างเอร็ดอร่อยฉายชัดอยู่ในหัว

 

                "เป็นไรไป จ้องความสวยฉันหรือไง"

                "โห่ป้า!! มั่นใจในตัวเองไม่เปลี่ยนเลย นี่อย่าบอกนะ...ว่าป้าเป็นเจ้าของร้านนี้"

                ร่างสวยเดินตรงเข้ามานั่งเบียดผม ทั้งที่โซฟาก็ว่างเยอะแยะ ระยะใกล้กันกลิ่นหอมสะอาดยิ่งตบจมูกจนผมเกร็งทำตัวไม่ถูก เพียงแค่เสี้ยวเวลาเดียวสมองส่วนเอาชนะก็สั่งให้โต้ตอบกลับไป

 

          

                "มาเก็บตังค์หรอไม่มีให้หรอก มีแต่ตัวนะจะเอาไหม"

                “!!!”

                มือเรียวเข้าประชิดโครงหน้าผมทันที กรีดกรายเล็บสีจัดจ้านทุกจังหวะที่เธอเอ่ยพูด หยุดค้างริมฝีปากราวกับรู้ว่าผมกำลังประหม่า ดวงตายั่วยวนพร้อมกับคำถามคุ้นหูของพวกเรา

                "จะไหวหรอป้า ผมไม่เอาด้วยหรอกนะแต่พวกพี่ๆ ผมนะคงชอบ ขาวหมวยลูกคุณหนูแบบนี้เจอดิบๆ หื่นๆ เข้าไป...จะไหวหรอ" ผมจงใจใช้สีหน้าแสดงอาการรังเกียจ ปากดีโต้กลับอย่างกักขฬะหวังขู่ให้เธอกลัว ไม่รู้ว่าเธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา แต่รับรองได้เลยถ้าเธอคิดจะทำจริงๆ ผู้ชายอย่างเราคงรุมจนคุ้มเกินดอกเบี้ยแน่

               

                "มีแรงก็เอาซิ!! ว่าแต่ได้หรือเปล่าล่ะ"

                "นิ!!"

                ผมหมดคำจะพูด ถ้าอยากมากนักก็ตามใจ...ตัวใครตัวมันเว้ย!! ไม่ได้เกี่ยวอะไรกันสักหน่อย มือเรียวเชิดปลายคางผมขึ้นจ้อง ดวงตาน้ำตาลอ่อนจ้องอ่านลึกควาญหาความไม่พอใจของคนพูด ทุกครั้งที่เธอเหยียดยิ้มมันทำให้ผมรู้สึกแพ้ สะบัดหน้าหนีฝ่ามือเรียวแทนที่เธอจะปล่อย กลับจับค้างไว้อีกครั้งแล้วประกบริมฝีปากอ่อนนุ่มลงมา

                "อืมม"

                พลังงานนุ่มนวลที่เธอผลักออกจากปากบางผ่านกลีบปากผมช้าๆ ทำให้ตอนนี้สมองผมเสียการควบคุมไปด้วย ความขาวโพลนที่เคยพูดกันในนิยายเริ่มเลือนพร่าอยู่ตรงหน้าผสมกับความตื่นเต้นไม่พอใจ แต่ก็ไม่อยากผลักไส้ออก

                จังหวะบดคลึงเริ่มเร่งเร้าตามฝ่ามือลูบไล้ เธอขยับจูบต่อเนื่องแม้จะเว้นช่วงให้ผมหายใจอยู่บ้างแต่ก็จูบซับกลับมาใหม่ ร่างเธอตอนนี้ปีนก่ายขึ้นมานั่งบนตัก สองแขนคล้องคอผมไว้พร้อมสอดลิ้นร้อนเข้ากวาดต้อนไล่ชิมกันอีกหลายอึดใจ

                "เย็นนี้ฉันเข้าไปหาที่ออฟฟิตนายนะ อยู่รอด้วยล่ะ"

                "ทำไมต้องรอ"

                "ไม่อยากรู้หรอ ว่าฉันจะรับพวกพี่ๆ นายไหวไหม"

                "!!!"

                ทั้งที่ตอนนี้อารมณ์ดีแล้วเชียวกะจะพูดดีดีด้วยสักหน่อย แล้วดูยัยป้าสุดหื่นนี้ตอบกลับ คงไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วมั้ง เผลอๆ เกมส์สี่รุมหนึ่งแบบนั้นเธออาจะชื่นชอบก็ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"(#ซีรี่ย์หื่น 25+) ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha