สมปรารถนา (#ซีรี่ย์หื่น)

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : สมปรารถนา 1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



สมปรารถนา 1

Ohm’s Part

                หลังจบจูบแสนหวานของเรา ป้าหื่นย้ำความต้องการว่าอยากมาขัดดอก ผมก็ไม่ขัดศรัทธาบอกที่ตั้งออฟฟิตเสร็จสรรพเดินหนีออกมา เธอไม่พยายามจะรั้งผมแถมยังหัวเราะไล่หลังอีกตังหาก สองครั้งแล้วนะที่ออกมาพร้อมกับความรู้สึกแบบนี้...ฝากไว้ก่อนเถอะยัยป้าสุดหื่น

                "ยัยป้าเอ๊ย!! เย็นนี้แหละหายซ่าแน่"
                 อยู่ๆ ในสมองก็หงุดหงิด (สมองหรอ?) สมองคนเราหงุดหงิดได้ด้วยหรอ? สิ่งที่หงุดหงิดจริงๆ คือใจเรามากกว่า นี่!! ผมกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย พูดคุยกับตัวเองเหมือนคนบ้า ก้าวขาช้าๆ อย่างไรจุดหมาย ถอนหายใจให้กับเรื่องไร้สาระที่รบกวนสมอง กลายเป็นว่าตอนนี้เหมือนรอบตัวเหลือผมคนเดียว

                "อุ๊ย!! ขอโทษค่ะ"

                "หนีอะไรมา แล้ว...เป็นอะไรหรือเปล่า"

                สาวร่างบางวิ่งกระหืดกระหอบมาชนผม เธอหน้าตาตื่นกลัวจนผมอดถามไม่ได้ มองด้านหลังไกลๆ มีผู้ชายสองคนวิ่งไล่ตามมาห่างๆ หน้าเธอซี๊ดขาวหอบจัดราวไร้เรี่ยวแรง ผมตัดสินใจลากแขนเธอหลบมาทางหนึ่งเร่งฝีเท้าเดินปะปนกับคนอื่นเพื่อไม่ให้สงสัย เราเดินด้วยกันไปเงียบๆ จนระยะทางไกลพอสมควรน่าจะเป็นจุดปลอดภัยแล้ว ผมจึงถามเธออีกครั้ง

 

                "ที่นี้บอกได้ยัง ว่าหนีใครมา"

                "น้ำแข็งไม่รู้จัก"

                "ไม่รู้จัก!! แล้วเค้าวิ่งตามเธอมาทำไม"

                "คือ... แม่พามาส่งแล้วก็หายไปไหน คนพวกนั้นจะพาน้ำแข็งไปไหนก็ไม่รู้ น้ำแข็งกลัวเลยหนีมา"

                "พวกนั้นทำอะไรเธอ"

                "คือ...

                เธอไม่ได้ตอบมีเพียงแววตากังวลใจ คำพูดอึกอัดไม่กล้าตอบออกมา ผมพอจะเดาได้ว่าสิ่งที่เธอเจอคืออะไรจึงเลือกจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน ถามไปถามมาบ้านเธอกับออฟฟิตผมอยู่แถมเดียวกัน จึงอาสาพาเธอไปส่งบ้านซะเลย

                "ขอบคุณนะคะ หนูชื่อน้ำแข็งแล้วพี่ชื่ออะไรค่ะ"

                "พี่ชื่อโอม ไว้เจอกันนะ"

                 ร่ำรากันเสร็จผมก็ตรงกลับออฟฟิต ความไร้เดียงสาของน้ำแข็งทำให้ผมรู้สึกสบายใจ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะสมวัยทำให้ช่วงเวลาหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

                "อ๊ายย!! อ๊าย.. อ้า.. อ๊ะ!! แรงอีกค่ะ อืมม..."

                เสียงครางราวหลุดมาจาก AV ทำเอาผมหยุดขาแทบไม่ทัน ยิ่งเห็นว่าบนโต๊ะอาหารมีเหยื่อสาวขาวหมวยนอนกองอยู่ยิ่งนิ่งค้าง

                "ลืมไป...จะมาตอนเย็นนิหว่า" พึมพรำกับตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ จังหวะเดียวกับที่พี่หรัญญ์ลงมาจากข้างบนพอดี

                "ตื่นแล้วหรอพี่ สนใจไปสนุกกันไหม" ผมถามไปอย่างนั้นเองไม่ได้คิดจะไปรวมด้วยจริงๆ หรอก

                "พวกมึง ทำอะไรกันอยู่เนี่ย"

                "ก็เก็บดอกไงพี่"

                "ไอ้ห่า!! มิน่าล่ะสายมึงไม่เคยเก็บเงินครบเลย  แล้วนี่มึงเคลียเงินเสร็จหรือยัง"

                "โห่พี่!! คืนนี้เดี๋ยวผมรีบทำให้เลย แต่ตอนนี้ไปสนุกกัน"

                "ใครวะนั้น แม่ง!!หน้าตาก็ดี"

                "เจ้าของร้านอาหารตึกแปด ขาดจ่ายมาสองเดือนแล้ว...เลยต้องเชิญตัวมาคุยกันหน่อย"

                "เธอยอมเองหรือพวกมึงบังคับ"

                "บังคับอะไรล่ะพี่ เดือนที่เธอก็เสนอตัวจ่ายดอกแบบนี้"

                "งั้นเลย"

                "เข้าไปเหอะน่า ผมอยากจะแย่อยู่แล้ว"

                ผู้ชายเรามีสองแบบครับ หนึ่งปากร้ายต่อหน้าแต่ลับหลังไม่มีอะไร / สองสุภาพต่อหน้าแต่ลับหลังโคตรปากจัด พี่หรัญญ์ถึงจะหน้าตาดูโหดไปหน่อยแต่เป็นผู้ชายแบบข้อแรก ผมแทบไม่เห็นแกควงใครเลย วันๆ ทำแต่งงานจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าแกมีปมอะไรในใจหรือเปล่า

                ขนาดผู้ชายสี่คนรุมรอบตัว เธอยังส่งสายตาจ้องเคลมพี่หรัญญ์ สายตาที่มองผ่านผมไปเหมือนไม่รู้จัก ทำให้ผมรู้สึกอะไรบางอย่าง ไม่รู้จักหรือไม่ทักวะ? หรือตอนนี้ใครที่สนองเธอได้...ก็สนใจคนนั้น!!

                "อ๊ะ!! อ๊ะ!! อร๊าย... ใส่เข้ามาซิค่ะ แรงๆ ค่ะใส่เข้ามาอีก แรงๆ" เสียงครางเร้าในห้องที่มีพี่หรัญญ์ยืนอยู่ด้วยดูแปลกๆ เธอแผดเสียงราวกับมันเป็นหน้าที่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย จังหวะที่พี่หรัญญ์สั่งงานเสร็จแล้วหมุนตัวเดินกลับ เธอรีบคว้าข้อมือแกร่งเอาไว้พร้อมพูดเชิญชวนอีกหลายประโยค น้ำเสียงไม่คุ้นหูกำลังรั้งให้พี่หรัญญ์อยู่สนุกด้วย

                แววตาจ้องเหยียดที่ผมคุ้นเคย เธอสะบัดทุกคนออกจากร่างเดินตรงไปที่กระเป๋าแล้วหยิบเงินที่ค้างอยู่ออกมาจ่าย เพื่อแลกกับการได้ขึ้นห้องสองต่อสองกับพี่หรัญญ์ ผมตัวชาวาบไม่คิดว่าเธอจะหน้าด้านร่านผู้ชายได้ถึงขนาดนี้ และที่สำคัญแววตามองเมินเฉยไม่สนใจผม...หมายความว่ายังไง ทั้งที่เราเพิ่งจูบกันไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว

                ...จะเรียกว่าความไม่เข้าใจหรือไม่พอใจก็ได้ แต่ผมไม่ควรรู้สึกอย่างนี้ สุดท้ายพี่หรัญญ์ก็ทนเสียงรบเร้าไม่ไหว ยอมขึ้นห้องไปกับยัยป้าสุดหื่น แล้วผมจะยืนโง่อยู่ทำไมล่ะครับ เจ้านายขึ้นห้องไปกับสาวแล้ว งานการก็ไม่ต้องเคลียแล้ว จะออกไปไหนคงไม่มีใครสนใจ ...ว่าแต่ผมจะไปไหนดีคงไม่พ้นใต้สะพานอีกมั้ง

                ผมสามารถนั่งนิ่งมองทุกสิ่งรอบตัวทำงานตามทฤษฏีของมัน ปล่อยอารมณ์ไปกับสายน้ำเชียวกราด ตั้งแต่คืนที่มืดสนิทจนถึงช่วงเวลาแสงอาทิตย์มาเยือน จิตใจสงบลงทั้งที่ไม่รู้ตัวว่าตึงเครียดเรื่องอะไร ความสงบที่ผมค่อยๆ สร้างมาหลายชั่วโมงหยุดลงเมื่อสายตาปะทะร่างเปล่งออร่ากลางแสงแดดอ่อน ชุดผ้าพลิ้วตัวลมพัดแรงเน้นสัดส่วนคุ้นตา เธอยืนทอดสายตามองแม่น้ำไม่ต่างจากผม เพียงแต่เวลานี้เธอไม่ควรยืนอยู่ตรงนั้น

 

                "เอาไงดีวะ จะเข้าไปทักดีไหม" ปรึกษาตัวเองในใจทั้งที่ขาก้าวจนจะถึงตัวเธออยู่แล้ว

                "ไงป้า!! สบายตัวแล้วซิ" เธอเบือนหน้าหนี แอบเห็นนิ้วเรียวซับหยดน้ำตาให้แห้งก่อนหันมา

                "แล้วนายล่ะ ไม่สบายหรือไง" อึกอักก้มหน้าหลบตา

                เสียงโต้ตอบอ่อนล้าลงไม่ช่างต่อปากต่อคำเหมือนตอนแรก แววตาวูบไหวเอือมระอาที่จะพูดกับผมทำให้ไม่อยากชวนคุยอะไรต่อ ผมจึงเลือกจะเดินหนีสุดท้ายมือเรียวกลับรีบคว้าผมไว้ เธอจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อยทิ้งให้สายตาเราจ้องกันแทนคำพูด ผมเดินกลับมาคร่อมรถในขณะที่ร่างเธอเกาะแน่นตามขึ้นมาซ้อนท้าย

                "ขึ้นมาทำไม"

                "ฉันไปด้วย"

                "ไม่!! มาเองก็กลับเองซิ"

                "ไม่!! จะไปด้วย ไปส่งหน่อยไม่ได้หรือไง...แค่นี้เอง"

                ครั้งแรกที่เธอทำเสียงงอแงเป็นเด็กๆ เพิ่งรู้นะว่าคนแก่แอ๊บเด็กมันน่าขำขนาดนี้ ขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจเอื่อย ปล่อยให้ลมปะทะร่างคลายความอ่อนล้า ให้แสงอาทิตย์ยามเช้าเข้าทดแทนพลังงานที่เสียไป วงแขนของคนไม่รู้จักกอดรัดผมแน่น แปลกที่ผมกลับไม่เคยรังเกียจ

 

@XXXคอนโด

            "ส่งแค่นี้นะ"

                "ไม่เอา... ขึ้นไปข้างบนซิ"

                "นิป้า!!"

                "แต่ถ้านายไม่กล้าก็ไม่เป็นไรนะ"

                เสียงอ่อนหวานงอแงตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ยังพูดอ้อนขอให้ผมขึ้นไปส่ง ถึงจะเด็กกว่าแต่ผมก็รู้ทันความคิดป้าแก เจอคนท้าทายแบบนี้เป็นใครก็ต้องขึ้นครับ ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อยเพราะอย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกของผม

                ผมก้าวข้ามประตูเข้ามาในห้องนี้อีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ครั้งแรกผมไม่ได้คิดอะไรเพียงแต่ขึ้นมาส่งตามคำ สิ่งที่เธอตอบแทนผมทำให้ครั้งนี้...ผมคิด ร่างอวบเดินตรงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าขลุกตัวในห้องน้ำสักพักก็เปิดออกมาพร้อมชุดคลุมชิ้นเดียวปังกาย เอ่ยคำถามสะกดผมอีกแล้ว

                "ป่ะ อาบน้ำกัน" เสียงหวานหูกว่าเดิม เดินมาพร้อมผ้าเช็ดตัว

                "เออ.. ป้าอาบก่อนเลย" ผมคิดนิดนึงแล้วค่อยปฏิเสธออกไป

                "กลัวอีกแล้วหรอ ไม่กล้า...อยู่กับคนสวยๆ อย่างฉัน ก็พอเข้าใจอยู่นะ"

                "!!!"

                เสียงขำเย้ยนี่อีกแล้ว ทุกครั้งที่ยัยป้าหื่นเหยียดเสียงเหมือนกำลังกดให้ผมรู้สึกพ่ายแพ้ ซึ่งรอบนี้ผมจะไม่ยอมเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำแทนคำตอบ หน้ายิ้มระรื่นถูกใจที่ยั่วโมโหผมได้ทำงานไล่หลังมาทันที ลมหายใจอุ่นปะทะต้นแขนพร้อมสองมือเกาะแขนไม่ยอมปล่อย เธอยิ้มหวานแล้วลากมือตามความกว้างแผงอก เผยอปากยั่วก่อนปล่อยเสียงจิ๊จ๊ะยามที่รีบรั้งเสื้อผ้าออกจากร่าง

                "ถอดให้นะ"

                เสียงหวานหูมือเธอกรีดกรายถอดเสื้อยืดออกจากร่างผมอย่างยากลำบาก ความจริงถ้าผมจะขัดขืนก็คงทำได้...ไม่รู้ทำไม สั่งให้ร่างกายขยับไม่ได้เลย เสื้อหลุดออกจากร่างไปแล้ว กางเกงร่วงลงไปกองที่พื้น ตอนนี้เหลือเพียงชั้นในด้านสุดท้ายกำลังถูกฝ่ามือลูบไล้ม้วนมันลงตามกางเกงไปติดๆ ร่างกายเปลือยเปล่าเริ่มสั่นควบคุมไม่ได้ ดีที่ตอนนี้เธอยังทิ้งระยะห่างไม่งั้นคงได้ยิน...เสียงหัวใจเต้นถี่สับสนของผม

                ร่างเปลือยเปล่าของผมถูกพามาแช่น้ำอุ่นที่เธอเตรียมไว้ กลิ่นหอมหวานแบบผู้หญิงอบอวลไปทั่วชวนเคลิ้มไหวเหมือนอยู่ในความฝัน แถมเป็นฝันติดเรทซะด้วย ร่างขาวอวบตรงหน้าเริ่มถอดชุดคลุมออกช้าๆ ผิวขาวละเอียดอมชมพูระเรื่อแบบสวยหมวย ประดับด้วยสองเต้ากลมชูชันแข็งท้าสายตา ปลายยอดสีชมพูหวานเม็ดเล็กสมส่วน หน้าท้องแบนราบ ช่วงเนินสามเหลี่ยมเกลี้ยงเกลาเพราะดูแลเป็นอย่างดี เวลาแค่ไม่กี่วินาทีตรงหน้าทำผมเกือบหยุดหายใจ

                เมื่อเธอลงมาแช่น้ำด้วยอ่างนี้ก็ดูเล็กลงทันที ร่างเราเบียดเสียดกันเพราะพื้นที่จำกัด ครีมฟองอ่อนนุ่มคลอเคลียเต็มรอบกาย ฝ่ามือเธอไล่ลูบเล่นตามแผงอก แวะเกลี่ยวนปลายนิ้วคลึงสองเม็ดที่ประดับอยู่ราวอยากปลุกให้มันตื่น ผมไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายมีสองเม็ดนั้นไว้ทำไม...จนเมื่อถูกเธอสัมผัส

                "ไหนบอกว่าไม่กลัวไง สั่นไปหมดแล้ว" คำหวานพร่าเสียงกระซิบ สายตาอ้อยอิ่งจ้องผมระยะใกล้

                "ก็มั่วแล้ว!! อยู่ในน้ำนะป้าจะรู้ได้ไงว่าสั่นหรือไม่สั่น" อย่าเสียฟอร์ม ในเมื่อปากดีมาตั้งแต่ต้นจะยอมรับง่ายๆ ได้ไงว่าเรากลัว

                "หรอ อยากให้เห็นหน้าตัวเองจัง...ว่าแก้มแดงขนาดไหน" เสียงหวานไม่เพียงพูดเปล่า ยังจงใจยื่นหน้าเข้ามาใกล้จวนเจียนจะชนแก้มผมอยู่แล้ว ฝ่ามือลูบลงตามช่วงแขนจนถึงมือผมแล้วคว้ามันขึ้นคลำอะไรบางอย่าง

            ฝ่ามือหนาถูกยกมาวางไว้บนเนินอก จงใจกดน้ำหนักย้ำให้มือหนาบีบคลึงเต้าแข็งของตัวเอง ผมสะดุ้งเพราะไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อน หน้าตาตอนนี้คงตลกหน้าดู ก้มหน้าโดยอัตโนมัติไม่อยากรับรู้เลยว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าเหยียดยิ้มอยู่หรือเปล่า

 

                "ต้องไม่หวั่นไหว...ต้องไม่หวั่นไหว" พยายามท่องคำสะกดอารมณ์วนไปวนมา ตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองแต่อีกฝ่ายคงรู้ทันจึงก้มหน้าลงต่ำช้อนริมฝีปากเข้ามาประกบผมจนได้

                จูบรสหวานค่อยบดชิมผมทีละน้อย ไล่ลิ้นสากละเลียดเลาะกลีบปากยั่วยวน สายตาเธอสะกดค้างหยุดมองท่าทางผมก่อนจะจูบซับลงมาใหม่ ผมยังนิ่งทำตัวไม่ถูกในใจอึ้งไม่คิดว่าคนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิแห่งรักมาใหม่ๆ จะมีอารมณ์และนุ่มนวลได้ขนาดนี้ ในสมองผมมันจำภาพเธอตอนนั้นไปแล้ว เสียงเธอครางกระเส่ายังดังก้องในหูผม ทุกช่องทางเธอโดยสอดใส่รับแรงโหมกระหน่ำโดยไม่เหน็ดเหนื่อย หนุ่มกลัดมันรุมล้อมรอบตัวหวังตักตวงความหื่นกระหายจากเรือนร่างที่กำลังกอดก่ายผม แค่คิดปากผมก็ทำงานทันที

                "ยังกินไม่อิ่มอีกหรอป้า" คำถามตรงๆ ทำเธอนิ่งสีหน้านิดนึง ก่อนยิ้มราวรู้ทัน ยื่นปากเข้ามาบดจูบอีกครั้งแล้วผละให้คำตอบ

                "ถ้าฉันหิว ขอกินนายได้ไหมล่ะ" แววตาประกายสื่อความหมาย แพรวพราวจนผมไม่มีคำตอบจะให้ หรือแท้จริงแล้วผมกำลังตอบเธออยู่ก็ได้

                 ริมฝีปากสองเราบดคลึงใส่กันอย่างนุ่มนวล จูบบดวนเวียนสลับกันรุกรับจนผมเริ่มสอดลิ้นเข้าไปชิมความหวานด้านใน เธอยอมอ้าปากรับลิ้นซุกซนเข้าสำรวจ แม้ว่าผมจะกระดกรั่วหรือดูดดึงหยอกล้อเล่นแรงๆ เธอกะไม่ยอมผละหนี

                จูบยาวนานสิ้นสุดลงเมื่อมือนิ่มควาญลงใต้น้ำกอบกำเอ็นแข็งผม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าเธอ เป็นอีกหนึ่งครั้งที่ผมรู้สึกแพ้ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงยิ้มเหยียดราวผู้ชนะได้ตลอดเวลา มือเรียวเร่งชักขึ้นชักลงราวกับอยากทำลายสถิติโลก เจ็บ จุก เสียว ตีกันมั่วไปหมด ปากผมยังถูกละเลียดชิมต่อเนื่อง ในขณะที่ร่างสั่นเกร็งไม่รู้จะเอามือวางไว้ที่ไหน สิ่งที่พอจะคว้าไว้ได้คงเป็นร่างสวยตรงหน้า กอดเธอแน่นกระเส่าเสียงครางต่ำพอใจจนร่างเกร็งปลดปล่อยของเหลวออกมา

               

                "ต้องการฉันหรือยัง"

                คำถามนี้ทำผมย้อนคิดถึงตอนเธอต้องการพี่หรัญญ์ สาวเร้าร้อนกลางวงเซ็กพอเจอเป้าหมายใหม่ ผู้ชายรอบตัวก็หมดความสำคัญทันที ทั้งที่ผมก็ยืนอยู่ตรงนั้นเธอไม่เห็นจะสนใจเลย แล้วตอนนี้ทำไมร้องขอให้ผมต้องการเธอ

 

                "ไม่!! ผมไม่นิยมคนแก่กว่า"

                ผมตอบเสียงนิ่งทั้งที่ในใจสั่นไหว แสร้งทำหน้ากวนประสาทตบท้ายหวังจะเห็นคนเสียอาการเพราะถูกปฏิเสธ แต่ไม่เลย!! เธอกลับลงโทษความยียวนของผมโดยการรัวมือลงแท่งแข็งอีกครั้ง แม้ผมพยายามปัดป้องส่วนลึกในใจกลับเรียกร้องให้เธอขยับแรงขึ้นอีกหน่อย...แรงขึ้นอีกหน่อย ในเมื่อเธอจู่โจมมากขนาดนี้ผมคงนิ่งเฉยต่อไม่ไหว

                จากที่นอนแช่น้ำเคียงข้างกัน เอี่ยวตัวเข้าบดจูบอยู่นาน ฝ่ามือตรงเข้ารวบรั้งร่างอวบมากองไว้บนตัว นิ้วสากไล่สะกิดตำแหน่งเดียวกับที่เธอขยับให้ ขาเรียวกางค้ำเปิดทางให้ผมสะกิดได้ง่ายขึ้น ต่างคนต่างเร่งมือเพื่อเอาชนะใจอีกฝ่าย สุดท้ายรอบนี้ผมก็ชนะ เธอบิดเกร็งทิ้งตัวลงอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้กระตุกสั่นระริกพร้อมหอบหายใจรวยริน สองแขนกอดรอบคอผมไว้แน่น


                "พาฉันไปเตียงที่ซิ" เสียงกระเส่าขอในสิ่งที่ผมคิดไว้อยู่แล้ว เปิดละอองน้ำฝักบัวไล่ล้างคราบฟองจนสะอาดเอี่ยม ร่างเธอถูกยกอยู่ในสองแขน เปียกชื่นทุกสัดส่วนเดินออกมาปะทะแอร์เย็นฉ่ำทำเอาร่างเราสดชื่นขึ้นอีกครั้ง วางเธอลงโซฟาปลายเตียง กลับเข้าห้องน้ำไปหยิบผ้าเช็ดตัวเอามาไล่ซับน้ำให้ ร่างขาวโพลนนั่งนิ่งยอมให้ผมลากผ้าผ่านสัดส่วนยั่วสายตา ผมจ้องอ่านกินตามฝ่ามือลากผ่าน กลืนน้ำลายลงคอหลายอึก มันหยุดไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกนี้

                หน้าเธอแดงกรำแสดงความเขินอายไม่ต่างกัน แต่ยังคงรุกเร้าผมต่อเนื่อง สายตาหวานฉ่ำจ้องมังกรใหญ่ด้วยความกระหายอีกครั้ง

                "นาย...ป้อนหน่อยซิ" จากที่จ้องอยู่นานคำหวานก็กระเส่าเสียงขอ ผมล่ะอยากจะบ้าตาย!! ใจคอคิดแต่จะรีดน้ำผมหรือไง

                "อยากกิน...ก็มากินเองซิ!!" ผมตอบส่งๆ แต่มันกลายเป็นประโยคเชิญชวนที่ทำอีกฝ่ายยิ้มได้

                เธอยึดผ้าเช็ดตัวไปถือไว้ สลัดผ้าคลุมร่างตัวเองราวกับจะพันไว้ที่ตัว แต่เปล่าเลยปลายผ้าสองด้านถูกมือเธอไล่ซับลงมาที่ตัวผม กลายเป็นว่าตอนนี้เรายืนใกล้กันมาก แท่งเอ็นผมถูไถช่วงเนินท้องเธออย่างเลี่ยงไม่ได้ เป็นการเช็ดตัวที่ทุลักทุเลเหลือเกินแต่ผมก็ยอมอยู่นิ่งๆ ให้อีกฝ่ายทำตามใจ

                "ไปเตียงไหม ยืนมันเมื่อย"

                "><" ผมเพียงพยักหน้ารับ ลังเลก่อนขยับตัวอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงเตียงนอนสุดหรู
                 เธอบรรจงจัดท่าทางแสนสบายให้ผม รอยยิ้มแสนหวานกำลังเอาใจก่อนแทรกร่างอยู่กลางหว่างขา สูดดมลากปลายจมูกหยอกล้อเนื้อขาด้านใน บดขบเม้นไล่ไปทีละจุดจนถึงลูกบอลสองก้อน ลิ้นสากเดาะชิมลูกบอลสลับไปมา ก่อนจะครอบปากทับที่ละลูกอมเข้าไปในปากดูดดุนแล้วคายออกมา ทุกครั้งที่เธออ่อนโยนมันยิ่งปลุกให้ผมตื่นตัวมากขึ้น แล้วเมื่อผมตื่นตัวมากขึ้นก็กลัวมากขึ้นเช่นกัน ทำไมภาพเซ็กเร้าร้อนพวกนั้นต้องฝังอยู่ในหัวผมด้วย อารมณ์สะดุดทุกครั้งเมื่อคิดว่าทุกคนที่ผมรู้จักได้เธอแล้วทั้งนั้น

                ...ความอ่อนโยนนี้ไม่ใช่แค่ผมที่ได้รับ

                ปากบางครอบทับเร่งครูดขึ้นลงจนผมเกร็งสั่นไปหมด มือหนาบังคับหัวเธอเป็นเป้ากระทุ้งแท่งแข็งอย่างลืมตัว ดันเข้าเน้นๆ แล้วดึงออกจนเกือบสุดซ้ำๆ จนหัวเธอโยกคลอนตามแรงส่ง "บล็อก!!" เสียงเอ็นหลุดออกจากปากอย่างเร็ว

                "เมื่อไรจะต้องการฉัน เหมือนที่ฉันต้องการนายสักที" เสียงงอแงตัดพ้อ ครั้งนี้เธอดูไม่เสแสร้งเหมือนที่ผ่านมา ผมเงียบไปนิดนึงแล้วค่อยหลบตาตอบ

               "จะทำอะไรก็ทำ...ตามใจ!!" เสียงแข็งเหมือนไม่พอใจ แต่มันเป็นคำอนุญาตที่แสดงว่าผมเต็มใจ เหลือบเห็นรอยยิ้มของผู้ชนะอีกครั้ง ก่อนร่างอวบจะกระโจนฟัดผม

                เราเริ่มต้นเล้าโลมโดยการจูบกัน เพียงแต่รอบนี้เร้าร้อนเหลือเกิน เสียงครางอื้อพอใจยามได้สัมผัสร่างกาย ตอกย้ำคำว่าหื่นที่ผมนิยามไว้ ไม่น่าเชื่อว่าคนอายุมากกว่าสิบปีจะเนียนนุ่มเต่งตึงขนาดนี้ มือผมไล่คลึงขยำจากสองเต้าแข็ง ย้ำลงแรงที่ละน้อยๆ จนเนินอกเธอมีรอยมือแดงเป็นริ้ว นิ้วลูบวนปลายยอดเต่งชมพูใส ลองครอบปากลงไปดูดชิมทั้งที่มันก็ไม่มีรสชาติ ทำไมผมรู้สึกอร่อยจนไม่อยากคายออกมา

                ฝ่ามือลากผ่านสีข้างเอวคอด แวะลูบวนแผ่นหลังลากลงตามแก่นกลางตัวจนถึงเนินปั้นท้ายกลม ขยำเน้นๆ ยิ่งย้ำลงแรงเท่าไรปั้นท้ายกลมยิ่งเด้งตัวยั่วจนผมต้องฟาดมือสั่งสอนไปหลายที

                ร่างเนียนนุ่มบนตัวผมซุกไซ้ต่อเนื่อง จากขบเม้มยอดอกเริ่มสไลด์ตัวลงล่างเข้าเชยชมพวงบอลลูนแข็ง เธอไล่เลียเนื้อขาอ่อนลากลึกจนถึงซอกขาพับ ผมไม่เคยรู้สึกดีอย่างนี้มาก่อน มันรู้สึกเหมือนลูกแมวตัวเล็กกำลังไล่ลิ้นเลียทำความสะอาดให้เจ้าของ เผลอมือลูบหัวตอบอย่างเอ็นดู วินาทีที่คนหน้าสวยเงยขึ้นมาส่งยิ้ม ทำให้นึกขึ้นได้ว่าเธอสนุกขนาดไหนเมื่อวานนี้...แทบหมดอารมณ์!!

 

                "น่าเบื่อ!! กลับดีกว่า" คำพูดที่ไม่น่าหลุดออกมาตอนนี้ ทำเธอหน้าเสียก่อนจะคลี่ยิ้มอีกครั้ง

                "ใจเย็นซิ!! วัยรุ่นใจร้อนอย่างนายทุกคนหรือเปล่า" เธอโน้มตัวขึ้นมานั่งทับเอ็นแข็งขยับโยกร่างเบาๆ แม้ยังไม่ได้สอดใส่เข้าไป แต่อารมณ์กระหายใคร่อยากของผมก็ยากเกินควบคุม

                เธอชันตัวขึ้นพร้อมกดแท่งแข็งจ่อปากทาง สีหน้าเกร็งเจ็บตอนนี้ทำให้ผมรู้สึกแปลกอีกแล้ว ร่างเธอถูกกระตุ้นจนปล่อยของเหลวรอบหนึ่งแล้ว...ทำไมถึงฝืดคับขนาดนี้ กว่าโพลงลึกจะครอบทับท่อนแข็งจนสุดโคนเธอกระเส่าเสียงเจ็บแสบหลายรอบมาก เราเสียบสดแช่นิ่งไว้แบบนั้นรอเวลาในภายในทักทายกัน ผมลองเด้งตัวแผ่วๆ เพื่อช่วยส่งอารมณ์อีกแรง แทนที่จะทำให้เธอเสียวซ่าน กลับได้ยินเพียงเสียงกลั้นครางเจือความเจ็บปวดเอาไว้

                ขยับบดเนินสาวกับร่างผมอย่างไม่รีบร้อน รอให้ภายในตอดตัวถี่ค่อยขยับโยกตัวแผ่ว ทางพังผืดคับแน่นกำลังตอดตัวบีบเอ็นผมเหมือนมือเธอกอบกำไม่มีผิดต่างกันที่...รู้สึกดีกว่า เสียงครางหวานและแรงกระแทกส่งความเสียวให้ร่างผมต่อเนื่อง สองเต้าเด้งตัวกลางอากาศตามจังหวะเร่งโยกที่ใจต้องการ ไม่นานร่างเธอก็เกร็งกระตุก โผล่เข้ากอดผมแน่นปล่อยลมหายใจรวยรินลดหูพร้อมคำหวาน

 

                "เสียวจัง" ตาพริ้มหวานพยายามปรือจ้องพร้อมพูดคำสั้นๆ อย่างยากลำบาก ตอนนี้เธอดูเซ็กซี่มากจนผมอยากคว้ามาฟัดต่อซะเลย

                "เสร็จง่ายไปไหม" แทนที่ผมจะสรรหาคำดีๆ มาพูด ผมกลับเลือกยียวนด้วยคำเย้ยหยันซะนิ

                "ใครจะไปอึดเหมือนนายล่ะ" น้ำเสียงตวัดสูงงอแงแบบนี้แหละทำให้ผมยิ้มได้

                ช่วงล่างเริ่มเด้งกระแทกใส่เธออีกครั้ง คนที่เพิ่งเสร็จไปหมาดๆ หวีดเสียงกระเส่าตามจังหวะเน้นที่ผมส่งให้ คว้าร่างเธอเข้ามากอดไว้แน่นรีบเร่งเครื่องโหมแรงเสียดสีท่อนแข็งกับโพลงคับเข้าออกเร็วๆ แรงๆ ถี่ๆ จนผมเกร็งกระตุกพ้นน้ำคาวใส่ร่างเธอ เมื่อร่างกายได้ปลดปล่อยความต้องการแล้ว ทุกสัดส่วนของเรากลับยิ่งโหยหากอดกระชับกันแน่นกว่าเดิม

         

                "นิป้า!!

                ป้า!!

                ตื่นได้แล้ว!!

                 "หึ.. มีอะไร"

                "ปล่อยได้แล้ว ผมจะรีบไปทำงานต่อ"

                "อะไรกัน!! อยู่ต่อก่อนไม่ได้หรอ"

                "นี่ยังไม่อิ่มอีกหรือไง"

                "เปล่า.. กำลังนอนสบายนี่น่า"

                เป็นผู้หญิงอย่าชวนใคร "อยู่ต่อก่อน" มั่วๆ นะครับ เพราะสมองของผู้ชายแปลความหมายว่าอยู่ทำอย่างอื่น เธออ่อยเราชัวร์ เธอมีใจ เธอยอมแน่ บลาๆ พอผมได้ยินอย่างนั้นไอ้ภาพฉายช้ำในสมองเริ่มทำงานทันที เปลี่ยนอารมณ์ผมให้กวนประสาททันทีเช่นกัน

                ...ไม่รู้ทำไมซิ!!

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"(#ซีรี่ย์หื่น 25+) ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha