อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : เรวิกา ยอร์นูซ


ตอนต่อไป

        “เรวี่ หนูต้องมาอยู่ที่นี่แล้วรู้ไหม

         เจ้าหน้าที่เอ่ยกับเด็กหญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารัก ทว่าดวงตาของเธอกลับดูแห้งแล้ง โศรกเศร้า ไร้ชีวิตชีวา เสียจนคนมองรู้สึกหดหู่

         “แล้วแม่ล่ะคะ

            เด็กหญิงวัยเก้าขวบ สะอื้นถามทั้งน้ำตา ดวงตาทั้งสองข้างบวมแดง เพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาเป็นเวลายาวนาน แม้ตอนนี้ไร้เสียงสะอื้นแต่น้ำตาของเธอกลับไหลไม่หยุด

         “พวกเราจะออกตามหาและบอกให้แม่ของหนูมารับหนูที่นี่ หนูต้องเป็นเด็กดีนะจ้ะ

         “คุณต้องบอกให้แม่มารับหนูไว ๆ นะคะ หนูคิดถึงแม่มาก

          เด็กน้อยไร้เดียงสาเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง ทำให้เจ้าหน้าที่ลูบผมเธออย่างปลอบโยน แน่นอนว่าเธอไม่ทราบว่าแม่ของเธอ โดนออกหมายจับคดียาเสพติด ตอนนี้ทางตำรวจต้องการนำตัวมาดำเนินคดี และเหตุนี้เจ้าหน้าที่ชุดสืบสวน สืบจนทราบที่อยู่ล่าสุดของผู้กระทำผิด

            แต่เมื่อไปถึงกลับพบเพียงหนูน้อยถูกทิ้งไว้นานนับเดือน โชคชะตาทำให้เธออยู่รอดมาได้ แต่ร่างกายก็อ่อนระโหยโรยแรงน่าเวทนา เจ้าหน้าที่ตัดสินใจนำเธอมารักษาตัวและส่งต่อมายังสถานสำหรับเด็กที่ไม่มีใครดูแลดีกว่าปล่อยให้อยู่ตามยถากรรม

           “สัญญากับฉันสิจ้ะว่าหนูจะเป็นเด็กดี

           “แน่นอนค่ะ หนูสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี ขอกอดได้ไหมคะ

           เรวิการู้สึกโดดเดี่ยวจนอยากจะกอดใครสักคนเหลือเกิน ณ เวลานี้ แม้ไม่ใช่อ้อมกอดอันคุ้นเคยของมารดา แต่เธอก็อยากได้แรงกระชับจากอ้อมแขนอยู่ดี

            “เอาสิจ้ะ

             เจ้าหน้าที่หญิงร่างอวบ โอบกอดเด็กน้อยไร้เดียวสาไว้แนบอก ตบหลังลูบไหล่อย่างให้กำลังใจ เธออยากรับเรวิกาไปเลี้ยงเหมือนกัน แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะเธอต้องย้ายไปทำงานยังเมืองอื่น งานนี้เป็นงานสุดท้ายในเมืองนี้และเธอก็มีลูกหลายคนแล้วจึงต้องตัดใจ

            ตอนอยู่เมืองไทยมารดาของเรวิกาเป็นคนขยันขันแข็ง โชคร้ายสามีมาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุและไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน พอจะพึ่งพาได้สักคน จึงหอบหิ้วลูกสาวคนเดียวมาแสวงโชค เธอพบรักกับสามีใหม่เป็นชาวต่างชาตินิสัยดีรักเธอและลูกสาวมาก ชีวิตสองแม่ลูกจึงพลิกผันดีขึ้นมาทันตาเห็น

            แต่ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของมารดาบวกกับการลืมตัวจากคนเคยจน พอมาทำงานได้เงินเยอะ ๆ แถมสามียังให้เงินใช้ไม่ขาดมือ จึงหลงลืมตัวคบเพื่อนไม่ดี ถูกชักชวนไปเล่นการพนันจนติดงอมแงม เป็นหนี้เป็นสินจากการพนันอีกจากเล็กน้อยก็พอกพูนเพิ่มขึ้น หนำซ้ำยังมั่วสุมยาเสพติดจนสามีต่างชาติบอกเลิก

           เรวิกายังเด็กนักถึงบิดาเลี้ยงจะเซ็นยอมรับเธอเป็นบุตรบุญธรรมด้วยความเต็มใจ แต่คนเป็นแม่ไม่อยากทิ้งเธอไว้กับเขา เลยหอบหิ้วเด็กหญิงตัวเล็กออกมาด้วยกัน

         “อยู่บ้านรอแม่นะ เดี๋ยวแม่มา

          นั่นคือคำพูดสุดท้ายของมารดา ในเช้าวันหนึ่ง จากนั้นก็หายไปตัวไปไม่กลับมาอีกเลยนานนับเดือน ทิ้งให้เธอหิวโหย โชคยังดีที่เธอทำอาหารเป็นแต่ก็มีอะไรในตู้เย็นไม่มากนักจึงต้องกินน้ำในก็อก เพื่อประทังความหิวแทน ยามค่ำคืนร่างเล็ก มักจะมานั่งกอดเข่าพิงประตูฟังเสียรองเท้าของคนเป็นแม่ว่าจะกลับมาเมื่อไร

ก๊อก ก๊อก ก็อก

         “แม่ แม่มาแล้ว"

           เช้าวันหนึ่งเธอดีใจเป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอยู่หน้าห้อง เรวิกาขยับตัวลุกขึ้นไปเปิดพร้อมรอยยิ้มกว้างขวาง แต่เมื่อเห็นเป็นคนแปลกหน้าหลายคน ใบหน้าเรียวเล็กกลับเศร้าสลด เมื่อไม่มีมารดารวมอยู่ในนั้น เป็นคนแต่งเครื่องแบบและถามอะไรกับเธอก็ไม่รู้ เธอไม่เห็นเข้าใจสักนิด

            จากนั้นเรวิกาก็ถูกส่งมาที่นี่และถูกเลี้ยงดู เติบโตให้การศึกษาจนจบ  วันเวลาที่รอให้มารดามารับเหลือศูนย์ เธอรอคอยมานมนานจนเวลาผ่านไปสิบกว่าปีแล้วยังไร้วี่แวว ถ้ามีวาสนาคงได้เจอกันอีก ถ้าไม่เธอก็จะเก็บแม่ไว้ในดวงใจตลอดไป

          เรวิกาเรียนจบและหางานทำ เลี้ยงตัวเองจึงได้ออกมาจากที่นั่น แต่เธอก็ยังกลับไปบ้างถ้าไม่ได้ไปก็จะส่งเงินกลับไปให้น้อง ๆ คนอื่นเสมอ ในเมื่อไม่มีใครเธอก็ต้องยืนด้วยลำแข้งและหาเลี้ยงตัวเอง เด็กสาวตัวน้อยรับทำงานทุกอย่าง ด้วยความขยันขันแข็งทำให้เธอสู้ไม่ถอย งานหนักเบาได้หมดขอให้เป็นงานสุจริต


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha