อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ตกกระไดพลอยโจร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          ไม่นานเสียงเคาะประตูดังขึ้น เรวิกาถึงกับสะดุ้งเฮือก  เธอจำต้องทำตามกำหนดการคือต้องแต่งตัวให้สวย  เพื่อรอรับรองลูกค้าวีไอพี ใครบ้างไม่รักตัวกลัวตาย เธอต้องรอพวกเขาเสร็จสิ้นการประชุม ไม่ทราบว่าเมื่อไร เธอจะสิ้นสุดงานนี้ ทราบเพียงว่าเรือลำนี้จะออกเดินทางยาวนานสามอาทิตย์ แวะตามเมืองท่าต่าง ๆ เธออาจโชคดีได้ลงก่อนแบบมีลมหายใจอยู่หรอกนะ เรวิกาปลอบใจตัวเอง ทว่าเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก เธอจึงได้สติรีบเดินไปเปิดทันที

           "เชิญครับ แขกผู้มีเกียรติทุกท่านออกกำลังมา"บอร์ดี้การ์ดหน้าโหดเอ่ยขึ้น

           “เอ่อ จ้ะ”

           แม้อยากจะเอ่ยปากขอเวลาทำใจแต่ไม่กล้าเพราะไอ้ยักษ์นี่ หน้าตาน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไร เรวิกาหุบปากลง ไม่ยอมให้มีเสียใดเล็ดลอดออกมาอีกเลย เมื่อเหลือบเห็นอาวุธสีดำสนิทที่โผล่พ้นเสื้อสูทของมันออกมา

          เรือนร่างบอบบางในชุดเกาะอกสีครีมขยับกายเดินตามเจ้ายักษ์ไปด้วยแข้งขาสั่นเทา จนถึงห้องบอลลูมขนาดใหญ่ เธอจึงถูกปล่อยเป็นอิสระจากการควบคุม ในนี้คงไม่มีใครกลับออกไปหลอก

            ถ้าไม่มีคนพาเธอออกไป จะใครล่ะก็แขกบ้ากามพวกนั้นนะสิ  เรวิกาเห็นหญิงสาวมากหน้าหลายตาแต่งกายประชันโฉมกันด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรา บางรายนุ่งน้อยห่มน้อยออกจะเกิดคำว่า เซ็กซี่ด้วยซ้ำ พวกเธอเหล่านั้นหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข

           คงไม่มีใครทุกข์ใจแบบเธอสินะ จะไม่ให้ทุกข์ได้อย่างไร ในเมื่อเธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียงมาก่อน แล้วเธอต้องมาสังเวยพรหมจรรย์ ให้กับไอ้หื่นกามที่ไหนก็ไม่รู้ ทำไมโชคชะตาถึงได้ลงโทษเธอแบบนี้ เรวิกาลอบถอนหายใจหนัก ๆ แล้วเดินไปหาที่นั่งโดยเว้นระยะห่างจากมอลลี่ให้มากที่สุด กลัวจะอดใจไม่ไหวขาดสติขึ้นมาคงได้เข้าไปทำร้ายร่างกายอดีตเพื่อนไม่รักดีเป็นแน่

           “ทุกคนเตรียมตัวทำหน้าที่ท่านผู้ทรงเกียรติกำลังออกมา”

           เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นมา หญิงสาวทั้งหลายลุกพรึบพรับสำรวจร่างกายตัวเองทันที ไม่นานประตูห้องอีกฝากเปิดออกกว้างจากนั้น ชายแต่งกายภูมิฐานหลายสิบคนเดินออกมาเหมือนมีการประชุมอะไรกันซักอย่าง เรวิกาไม่มีอารมณ์จะสนใจใครทั้งนั้น มือบางหยิบเครื่องดื่มที่ไม่เคยคิดอยากจะลิ้มลองเลยในชีวิต ขึ้นมาถือไว้แล้วยกขึ้นดื่มอัก ๆ ดื่มย้อมใจจนพั้นสีส้มสดใสหมดแก้วในพริบตา

          "ชนแก้วด้วยสิคนสวย"

          มือเล็กกำลังเอื้อมไปหยิบเครื่องดื่มอีกแก้ว หวังจะกรอกลงกระเพาะชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงทุ้มทว่าทรงพลังดังขึ้น เรวิกาเงยหน้ามองคนตัวโตที่ความสูงอยู่ในระดับที่คนอย่างเธอต้องแหงนมองคอตั้งบ่าเพื่อมองหน้าเขาจึงจะชัดเจน

        “เอ่อ”

         หญิงสาวคิดจะปฏิเสธ แต่ดวงตาคู่คมดุจดั่งพญาราชสีห์ คู่นี้ทำให้เธอตัวสั่นจนไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ เมื่อตอนกลางวันที่มีคนปฏิเสธงานนี้และอยากจะออกไปจากที่นี่ ได้ไปสมใจแต่ไปนอนอยู่ใต้ท้องทะเล เรวิกาจึงไม่กล้าคิดการใหญ่เสียตัวให้ ไอ้หื่นนี่ก็ยังดีว่ะ

        "ค่ะ"เธอจึงพยักหน้าและรับคำเบา ๆ

        "ชื่ออะไร ฉันไคโรไลท์"

        “เรวี่ค่ะ"

         “อืม คืนนี้ฉันเลือกเธอ"

           เรวิกาตาโตคิดว่าตัวเองหูฟาด หันซ้ายมองขวาก้มมองตัวเองแล้วมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผู้ชายตัวโตหุ่นดีอย่างกับนักกีฬา หน้าตาอย่างกับนายแบบ มาดเท่อย่างกับมาเฟียเลือกฉัน เรวิกาหันไปมองมอลลี่และคนอื่น ๆ

             แต่เมื่อนึกได้ เขาไม่ได้เลือกหรอก ในเมื่อผู้หญิงที่มาที่นี่ก็เพื่อถวายตัวให้พวกเขาอยู่แล้ว ถ้าเป็นเขาคงดีกว่าตาแก่หัวล้านกับเสี่ยพุงพุ้ยที่กำลังแย่งกันจีบมอลลี่อยู่ก็แล้วกัน

              "จะไม่ขอบคุณกันหน่อยเหรอ"

             เสียงทุ้มทรงเสน่ห์ดังขึ้นใกล้ใบหูขาวสะอาดของเธออย่างจงใจ เขารู้ได้ไงว่าเธอแอบขอบคุณเขา

            "ขอบคุณค่ะ"

             เรวิกาสะดุ้งขนกายลุกชูชันทำตัวไม่ถูก เมื่อชายหนุ่มจงใจเป่าลมลดแก้มสีระเรื่อของเธอ ทว่าเมื่อได้สติจึงเอ่ยคำขอบคุณออกไป

           "ไม่ใช่แบบนี้”

          "ไม่ใช่แบบนี้ แล้วแบบไหนคะ"คิ้วสวยขมวดมุ่น

          แหม เล่นบทสาวไร้เดียงสาเหรอ อืม ก็ดี เหมือนกันเปลี่ยนรสชาติไปอีกแบบ ชักเบื่อพวกชอบยั่วแล้วสิชายหนุ่มคิดในใจ

           "แบบนี้ไง"

            สิ้นเสียงร่างสูงฉกริมฝีปากบางเฉียบลงบนแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างหนักหน่วง ถือเป็นการสาธิตการขอบคุณให้เธอดูเป็นตัวอย่าง เขาไม่เคยสอนใครเลยนะขอบอก

           "อุ้ย"

           เรวิกาไม่ทันตั้งตัว ตกอกตกใจจนร้องอุทานออกมาทันที แถมมือเล็กยังยกขึ้นมากุมแก้มตัวเองไว้ทั้งสองข้างกลัวโดนอีกรอบ

           "ฮึฮึ สมบทบาทดี เอาทีนี้ตาเธอแล้วเรวี่คนสวย”ร่างสูงหัวเราะชอบใจ เขาพอใจกับของตอนรับวันนี้มาก

         "ตาฉัน"

        มือเล็กชี้เข้าหาตัวเองเป็นคำถาม เพราะตอนนี้สมองของเธอทำงานได้ไม่ปกติเสียแล้ว

         “ใช่สิ ทำแบบที่ฉันทำให้ดูเมื่อกี้ หรือจะให้สาธิตอีกรอบคราวนี้ไม่เหมือนเดิมนะเพราะมันจะมากกว่า ว่าไง"ร่างสูงแกล้งขู่

        "ค่ะ ๆ ไม่ต้องสาธิตใหม่ฉันจำได้"

        “เดี๋ยวนี้”ไคโรไลน์คนบ้าอำนาจถนัดออกคำสั่งแกล้งทำเสียงดังใส่

         “เอ่อ”

          ร่างบางเก้ ๆ กัง ๆ เพราะความสูงของเขา แต่ชายหนุ่มกลับยืนนิ่งไม่คิดจะอำนวยความสะดวกให้เธอเลยสักนิด รู้ทั้งรู้ว่าความสูงของเธอมันอยู่แค่ระดับหน้าอกของเขาเท่านั้นเอง เรวิกาเขย่งปลายเท้า แต่ยังไม่เพียงพอกับความสูงมันจึงได้แค่ปลายคางของเขาเท่านั้น

         "อุ้ย”

          ร่างเล็กก็ลอยวือขึ้น จนใบหน้าเสมอกัน ลำแขนแข็งแรงช้อนบั้นท้ายกลมมนของเธอขึ้นมาเหมือนเบาแสนเบา เรวิกากลัวตกจนต้องเกาะบ่าเขาไว้อย่างรวดเร็ว

         "เร็ว ๆ สิ”ชายหนุ่มเร่งเร้าพร้อมจ้องตาเธออย่างกดดัน

        "ค่ะ ๆ”

         เรวิการีบแตะจมูกเฉียดแก้มสากทั้งสองข้าง สากจริง ๆ  เพราะเคราบางของเขานั่นแหละโดนนิดเดียวยังรู้สึกจั๊กจี๊

         "ไม่ใช่แบบนี้กด หนัก ๆ ทั้งปากทั้งจมูกแบบนี้ทำเป็นไหม"

        เสียงเข้มดังขึ้น แล้วถือโอกาสสาทิตให้ดูอีกครั้ง เหมือนคนอารมณ์เสียแต่ความจริงฉวยโอกาสมากกว่า จนเรวิกาหนั่มไส้จำใจหลับหูหลับตา กระแทกปากกับจมูกลงบนแก้มสากแรง ๆ ทั้งสองข้างอีกครั้ง

          "ก็แค่นี่"เมื่อได้ยินเสียงเข้มหัวเราะในลำคอก็แอบค้อนเขาน้อย ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha