อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ราชสีห์กับลูกเจี้ยบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            "ไปกันเถอะ"

            ไคโรไลท์วางคนตัวเล็กลงบนพื้น ทว่ามือหนากลับพันธนาการเกาะเกี่ยวเธอไว้ไม่ยอมปล่อยพร้อมกระตุกให้เธอก้าวเดินออกไปพร้อมกัน

           "ไปไหนคะ?”

            "กลับห้องไง ฉันอยากพักผ่อน"

            ชายหนุ่มคิดอย่างแปลกใจ ทำไมเขาต้องมาตอบคำถามของเธออยู่แบบนี้ด้วย แต่ไหนแต่ไรเขาไม่ชอบคุยกับคู่นอน แต่ในเมื่อหญิงสาวเล่นบนสาวน้อยไร้เดียงสาวเขาก็พร้อมจะเล่นบท ป๋าใจป้ำ เอาใจเธอหน่อยก็แล้วกัน เขามีเวลาตั้งสามวันบนเรือลำนี้ ถ้าไม่ใช่การเจรจาซื้อสินค้าล็อตใหญ่เขาจะไม่มาให้เสียเวลาเลย เพราะงานการเขาก็ยุ่งไม่น้อย

          “เรวี่ ทำไมเดินช้าจัง”

          ร่างสูงถามออกมาอย่างหยอกเย้า เรวิกาพยายามถ่วงเวลาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอรู้ชะตากรรมของตัวเองดีว่ามันจ่ออยู่ตรงหน้าประตูแล้ว แต่ขอยืดเวลาหายใจหายคอออกไปอีกนิดไม่ได้หรือยังไงกัน

          “ฉันรู้สึกปวดท้องนิด ๆ”

            ร่างบางเอ่ยขึ้น เมื่อเดินเข้ามาในโซนห้องพักวีไอพี ฝั่งที่พักของเธอนั้นว่าหรูแล้วมันเทียบไม่ได้กับโซนนี้เลยสักนิด แถมการคุ้มกันความปลอดภัยก็แน่นหนา เรวิกาเห็นชายใส่สูทสีดำประจำอยู่ตามจุดต่างจนทั่ว

           “ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันจะทำให้หายปวด เหมือนขึ้นสวรรค์เลย”

            ไคโรไลท์ยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้ทันเล่ห์เหลี่ยม คนมีข้ออ้างไม่รู้ว่าโกงค่าตัวหรืออะไรกันแน่ ชายหนุ่มคิดใจใน

           “ฉันปวดจริง ๆ นะคะ”มือเล็กลูบท้องไปมา

           “ฉันรู้ ๆ เข้าไปข้างในกัน”

            ร่างสูงยกมุมปากน้อย ๆ เพิ่มระดับความขบขันดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุขเสียเหลือเกิน เขาเดินเข้าประชิดคนถ่วงเวลาไม่ให้ทันตั้งตัว ..คนปวดท้องอะไรลูบวนไปวนมามันไม่เนียนเลยแม่คุณ.. เขาคิดในใจ

           “อะ คุณไคโรไลท์”

           ร่างบางแข็งขืน เมื่อถูกต้อนเข้ามาในห้องอย่างเนียน ไคโรไลท์ทนต่อแรงกระตุ้นไม่ไหวตอนนี้ ทั้งสนุก ทั้งตื่นเต้นจะแย่ เขาลากจูงแขนเล็กให้เดินรวดเร็วตรงไปห้องนอนทันทีโดยไม่หยุดทักทายห้องรับแขกเลยสักนิด

           “ว่ายังไงเรวี่ ปวดมากเหรอ มาเร็วฉันจะรีบทำให้เธอหายปวด ไปข้างในกัน”

           ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมขยิบตาให้คนหน้าตื่น เขาคิดว่าเธอเล่นละครจึงไหลไปตามน้ำกับเธออย่างครึ้มอกครึ้มใจ

          “คุณจะเอาจริง เหรอ”

          “อึอึ มีเอาจริงเอาเล่นด้วยเหรอ”

          “ฉันก็ไม่รู้หรอก”

            เรวิกาตอบอย่างมึนงงทำตัวไม่ถูก มือไม้ของเขาอยู่ไม่สุขลูบไปตามเนื้อตัวเธอตลอดเวลา ภนวกกับเครื่องดื่มที่ดื่มเข้าไป เนื้อตัวจึงอ่อนปวกเปียกไร้การควบคุมใครให้เธอคออ่อนกัน เรวิกาเพิ่งรู้ตัวว่าตัดสินใจผิดที่เลือกดื่มเหล้าย้อมใจ

           “ตะ แต่คุณ ฉันมีอะไรจะบอก”

           ร่างบางฝืนตัวตะคุบมือที่กำลังปลดชุดเดรสเกาะอกของเธอออก แต่ไม่เป็นผลเพราะคนใจร้อนดึงทึ้งฉีกมันเหมือนกับฉีกเศษผ้า  เรวิกาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ..คนบ้าอะไรแรงเยอะชะมัด..

           “เดี๋ยวค่อยบอกก็ได้ตอนนี้ฉันอยากเต็มที่แล้ว ดูสิ”ร่างสูงกระซิบเสียงพร่า

           “ยะ อยาก เต็มที่เลยเหรอค่ะ”

            คนตัวเล็กตกใจรีบขืนตัวไว้ เมื่อไคโรไลท์กดเธอลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ ถ้าเป็นเวลาปกติเธอคงหลงใหลเพลิดเพลินกับความนุ่มของมันแน่ ๆ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันเหมือนลานประหารไม่มีผิด แถมร่างสูงยังทาบทับบดเบียดสะโพกแกร่งเสียแนบสนิทยืนยันความอยากของตัวเองให้เธอได้รับรู้

            “ใช่อยากมาก รู้ตัวหรือเปล่าเรวี่ ว่าเธอมีแรงดึงดูดมากขนาดไหน เธอทำให้ฉันควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ ต้องเข้ารีบไปทักทายก่อนคนอื่นจะมาฉกเธอไปคนสวย อืม หอม”

            เสียงทุ้มแหบพร่า กระซิบชิดริมใบหูพร้อมพรมจูบอ้อยอิ่งลงบนลำคอระหง ร่างบางขนลุกชูชันด้วยความสยิว จนต้องหดคอห่อไหล่เข้าหากัน

           “อุ้ย”

           จมูกคมสันประทับลงบนแก้มนุ่มเน้น ซ้ำไปมาหลายทีเพื่อพิสูจน์ความหอม อ้า ทั้งหอม ทั้งนุ่มถูกใจเหลือเกิน แม่ลูกเจี๊ยบ ก่อนจะยืดกายขึ้น เพื่อปลดเสื้อสูท เชิ้ตออกจากตัว ส่วนคนตัวเล็กนวลแก้มร้อนผ่าว เมื่อสายตาประทะเข้ากับเรือนกายแข็งแกร่งกำยำ หน้าท้องแบนราบ ดูสมบูรณ์แบบสมชายชาตรีปรากฎตรงหน้า แม้ยังเหลือกางเกงสแล็คราคาแพงติดกายอยู่

           ทว่ารูปร่างทรงเสน่ห์ขนาดนี้ ทำให้คนใต้ร่างลำคอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวลงคอหลายเอือกกันเลยทีเดียว..จะรอดไหมเราตัวใหญ่ชะมัดเลย แล้วไอ้นั่นล่ะ.. เมื่อคิดได้ดังนั้นความกลัวส่งผลให้ร่างเกือบเปลือย มีเพียงแพตตี้ตัวบางติดตัว กลิ้งตัวข้ามฝากมายืนบิดอยู่อีกฝากเตียงทันที

         “อย่าทำแบบนั้น เรวี่คนสวย”เสียงเข้มกัดฟันข่มอารมณ์เอ่ยขึ้น เมื่อหญิงสาวแสดงอาการต่อต้าน

         “เอ่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”แม้จะกลัวแต่สติเธอก็พอมีอยู่บ้างว่าให้ระลึกถึงความปลอดภัยของตัวเอง

         “เอ หรือชอบวิ่งไล่จับ แต่เธอแน่ใจนะว่าต้องการแบบนั้น ถ้าเกิดฉันจับได้เธอจะต้องโดนทำโทษ”

          ไคโรไรท์แกล้งทำเสียงโหด ทว่าสังเกตุเห็นร่างบางสั่นขึ้นมาเสียเฉย ๆ มือเล็กสองข้างกอดกระชับทรวงอกอวบใหญ่ไว้ไม่มิดมันทะลักล้นออกมา รบกวนสายตาอยู่แบบนั้นไม่รู้เลยหรือไงว่ามันยั่วกิเลสเขามากขนาดไหน ไคโรไลท์แทบจะทนไม่ไหวอยากกระโดดเข้าไปขยำ เอ้ย ขย้ำให้จนเขี้ยวเสียจริง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha