อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : สละเรือแต่ไม่สละเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “คะ คุณ คุณอย่าทำอะไรฉันเลยฉันยอมแล้ว อย่าฆ่าฉันเลย ฉันยอมแล้ว”

           เรวิกาละล่ำกะลักอ้อนวอน  ดวงตาเบิกกว้างหวาดกลัว เนื้อตัวสั่นไม่หยุด เมื่อมโนจิตความทรงจำของเธอ ฉายภาพหญิงสาวผู้โชคร้ายที่ถูกจับโยนลงจากเรือ เรวิกาจำได้ติดตาหญิงสาวร้องกรี๊ดขึ้น เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่หน้าตาดุดันย่างสามขุมเข้ามา ในมือมีเข็มขัดหนังมันเงา ที่เขาเพิ่งถอดออกจากกางเกง มือหนาแกล้งฟาดมันลงบนที่นอนเสียงดังป๊าบ ป๊าบ ข่มขวัญจนเรวิกากลัวจนตัวสั่น

          “เด็กดื้อต้องโดนตี”

            ไคโรไลท์ออกแรงฟาดเข็มขัดไปอีกหลายที แอบกลั้นหัวเราะ เมื่อคนตัวเล็กยืนตัวสั่นกอดอกหลับตาปี๊ เสียงฟาดทีก็ร้องกรี๊ดที ..คงคิดว่าเขาจะเอาจริงล่ะสิ เขาไม่เลวขนาดนั้นเสียหน่อย..พลางนึกถึงเรื่องที่ลูกน้องรายงานช่วงก่อนเที่ยง ที่ไอ้โรแบร์โต้เจ้าของเรือและเป็นคนเดียวกับสาเหตุ เขาเดินทางมาติดต่อแลกเปลี่ยนซื้อขายของให้มัน ไอ้นี่แม่งเถื่อนสั่งฆ่าคนได้หน้าตาเฉย ไม่รู้สึกผิดสักนิด แม้คนนั้น จะเป็นผู้หญิงก็ตาม

           เขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ลูกน้องรายงายให้ฟังอย่างละเอียด เขาไม่ทราบเพียงอย่างเดียวคือผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่ใครสนกัน วงการนี้ เมื่อเดินเข้ามาเกี่ยวข้องกับพวกมาเฟียย่อมต้องรู้ชะตากรรมของตัวเองอยู่แล้ว ว่าไม่มีทางตายดี แล้วแม่ลูกเจี๊ยบของเขาคิดยังไงถึงได้ขึ้นมาขายตัวถึงบนเรือลำนี้

           ไคโรไลท์พอจะทราบประวัติของโรแบร์โต้ ค่อนข้างลึกทีเดียว มุมมืดของมันมากกว่ามุมสว่างเสียอีก ถ้าใครขวางทางมันกำจัดหมด ไม่ว่าผู้ชาย ผู้หญิง เด็กหรือคนชรา มันฆ่าหมด นี่ถ้าเขาไม่ต้องการอะไรบางอย่างก็ไม่มีทางเข้ามาข้องแวะให้เปลืองตัวกับคนอย่างมันหรอก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          เสียงเคาะประตูหนัก ๆ ทำให้ไคโรไลท์กรอกตาไปมาอย่างอารมณ์เสีย กำลังไล่ต้อนเหยื่อสนุกอยู่เชียว ไอ้บ้าที่ไหนกล้ามากวนอารมณ์เขากัน

          “รอก่อน เรวี่คนสวยเดี๋ยวฉันมา ห้ามไปไหนด้วย”ชายหนุ่มเอ่ยเสร็จ ฟาดเข็มขัดอีกทีอย่างบันเทิงใจ

          “ว้าย” คนตัวเล็กตกใจรีบกระโดดขึ้นเตียงคว้าผ้าห่มพันกายทันที

ปัง ปัง ปัง

          "บอส ครับบอส"

           แต่เขาคงจะเปิดประตูช้าไม่ทันใจลูกน้องกระมัง คนข้างนอกจึงกระหน่ำเคาะซ้ำอีกอย่างไม่กลัวตาย แถมยังส่งเสียงเรียกเขาไม่หยุด ทำให้ ไคโรไลท์ สูดลมหายใจอย่างข่มกลั้นอารมณ์ พลางปลายตามองคนตัวเล็กที่นั่งซุกตัวอยู่หัวเตียงอย่างข่มขู่ แล้วก้าวไปยังประตู

           “ว่าไง ถ้าไม่สำคัญเจอดีแน่”

           ไคโรไลท์เปิดประตูห้องนอนออกมายืนตะหง่านข้างนอก ถามลูกน้องเสียงต่ำอย่างคาดโทษ สภาพของเขาไม่เรียบร้อยมากนักมีเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว แต่ก็เป็นเรื่องปกติของเจ้านายหนุ่มอยู่แล้วคนสนิทเห็นกันจนชินตา นิโคล์เหลือบมองแล้วหลุบตา เพื่อขอโทษที่ขัดจังหวะการหาความสุขของเจ้านาย

           "ทางการกำลังส่งเจ้าหน้าที่เข้าตรวจค้นเรือ ไปเถอะครับ โรแบร์โต้มันสละเรือหนีเอาตัวรอดไปก่อนแล้ว และคนที่มีเรือหรือเครื่องบินส่วนตัวก็หนีกันไปเกือบหมดแล้วด้วย”

           "บ้าชิบ" ไคโรไลท์สบถหนัก ๆ แล้วหันไปยังประตูห้องนอนด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

          “ไปเตรียมฮอ รอเลยอีกห้านาทีฉันจะตามไป”ร่างสูงเอ่ยสั่งเสียงเฉียบ เมื่อตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ในเสี้ยววินาที

        “ครับ"นิโคล์วิ่งออกไปทำตามคำสั่งทันที

        “เรวี่ลุกขึ้นมา ใส่เสื้อเราต้องไปกันแล้ว "

          ไคโรไลท์กลับเข้ามาอีกครั้ง และครั้งนี้ไม่หลงเหลือแววขี้เล่น ก่อนหน้านี้เลยสักนิด ร่างสูงเดินมาหยิบเสื้อสูทขึ้นสวม พร้อมส่งเสื้อเชิตของตัวเองไปให้คนตัวเล็กที่นั่งงงอยู่บนเตียง

           "เร็ว ๆ เรวี่"เรวิกาผวาเฮือก

           "จะไปไหน ฉันไม่ไป"ร่างบางถอยกูดไปติดหัวเตียง

           "แน่ใจ ว่าจะนั่งรอความตายอยู่ที่นี่" ชายหนุ่มเอ่ยขู่ไปอย่างนั้น

           “หมายความว่ายังไง เกิดอะไรขึ้น”เรวิกาเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ

            "ไม่ต้องถามมากไม่มีเวลาแล้ว”

             ไคโรไลท์ทำตามที่พูดโดยกระชากคนตัวเบาขึ้นมา พร้อมสะบัดผ้าห่มโอบคุมร่างเปลือยไม่สนใจเสื้อเชิตที่ยืนให้เธอไปเมื่อกี้ เขาอุ้มคนตะหนกตกใจออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เวลามีไม่มากตามคำพูด เขาไม่สนใจว่าเรวิกาจะดิ้นรนขัดขืน อย่างเอาเป็นเอาตายแรงเท่ามดแค่นี้ไม่คณามือเขาหรอก

           “อยู่นิ่งไม่ได้หรือยังไง”เมื่อทนไม่ไหวจึงเอ่ยออกมาเสียงดุ

           “คุณก็ปล่อยฉันไปสิ”เธอก็สวนกลับทันที

            “ฝันไปสิ” รอยยิ้มมุมปาก ผมเผ้าที่เคยถูกเซตไว้อย่างดีทิ้งตัวลงมาทำให้เขาดูเจ้าเล่ห์ขึ้นไปอีก

          “ปล่อยนะ ไอ้หื่น ไอ้บ้า ไอ้แก่ตัณหากลับ”เรวิกาเบือนหนีจากภาพเร้าใจตรงหน้า หลับหูหลับตาด่าเขาเท่าที่นึกได้

          “ถ้าด่าอีกฉันโยนลงจากเรือแน่”

            ไคโรโลท์เจ็บจี๊ด เรื่องอะไรมาว่าเขาแก่ คนอายุสามสิบแก่ตรงไหน เสียงเหี้ยมเอ่ยปรามคนพยศ เพียงประโยคเดียว ร่างบางถึงกับหุบปากฉับ การกระทำอันขัดขืนหยุดลงทันที ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา กลัวเขาโยนลงเรือจริง ๆ ตามคำขู่

           "ไปได้"

            ไคโรไลท์อุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ โดยไม่สนใจสายตาของลูกน้องทั้งสองที่มองมาอย่างแปลกใจ เขามีผู้ติดตามเพียงเท่านี้เพราะมันคือกฏของการขึ้นมาบนเรือ ดังนั้นจึงไม่ต้องห่วง เรื่องจะต้องทิ้งใครไว้บนเรือสำราญขนาดใหญ่แห่งนี้ 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha