อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : กรงทอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “อย่าเข้ามานะ"

           เรวิกาชี้หน้า ขู่คนตัวโตที่เปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง คิดว่าเธอไม่กลัวเหรอ คนอะไรหล่อเสียเปล่าชอบทำหน้าดุข่มขวัญกันอยู่ได้

         “คนของฉันบอกว่าเธอไม่ยอมกินอะไร”ไคโรไลท์ยืนกอดอกพิงประตูมองคนหน้าตูมนิ่ง

         "เรื่องของฉัน"

          หญิงสาวตวัดสายตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเมินหน้าหนีหลีกเลี่ยงการมองหน้าเขา เธอไม่ไว้ใจตัวเองเพราะสบตาเขาเมื่อใด สมองเธอคิดอะไรไม่ออกทุกที

           และถ้าเดาไม่ผิด สาหตุที่เขามายืนอยู่ตรงนี้คงเป็น เพราะเธอตื่นขึ้นมาแล้วทราบว่าตัวเองยังไม่โดนปล่อยให้เป็นอิสระ เธอจึงป่วนคนของเขาอย่างหนักแล้วเขาก็เป็นรายต่อไปคอยดูฤทธิ์เธอให้ดี

           เรวิกาหลงลืมความหวาดกลัวต่อเหตุการณ์ตอนอยู่บนเรือไปชั่วขณะตื่นขึ้นมาจึงอาละวาดใส่คนที่เข้ามาในห้องก่อนหน้านี้ทั้งคนรับใช้ ทั้งบอร์ดี้การ์ด จนต้องเผ่นหนีกันไปหมด

         “แน่ใจ"

         เมื่อได้รับคำตอบที่ไม่น่ารัก ร่างสูงขยับกายแล้วส่ายหน้าเหมือนเหนื่อยหน่ายแต่แววตากลับเจ้าเล่ห์ชอบกล

          “แน่ใจ ฉันจะกินหรือไม่กิน ก็ไม่หนักส่วนไหนของใครทั้งนั้น"  คนไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองยังลอยหน้าลอยตาปากเก่งต่อคำกับเขาไม่หยุด

           "ดีถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน จะได้ทำอย่างอื่น"

          ไคโรไลท์ย่างสามขุมเข้าหาคนปากเก่ง พร้อมกับปลดเข็มขัดออกอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตามันกลายมาเป็นอาวุธร้ายในมือของเขาอีกครั้ง

          “จะทำอะไร อย่าเข้ามานะ"

          คนตัวเล็กจินตนาการเลยเถิดที่สำคัญมันโยงกลับไปยังเหตุการณ์ในห้องนอนบนเรือหรู ก่อนที่เขาจะพาตัวเธอมาที่นี่

        “สายไปแล้วยายลูกเจี๊ยบ”

          ร่างสูงเข้าประชิดตัวได้ไม่ฟังเสียงร้องห้าม แถมยังกระชากผ้าห่มที่คนตัวเล็กกอดไว้หวังใช้เป็นเกาะป้องกันตัวปลิวไปแอ้งแม้งอยู่มุมห้อง พร้อมดึงร่างบางให้ล้มไปบนเตียงด้วยกัน

           สามชั่วโมงหลังจากเครื่องลงจอดตามคำสั่งคนเป็นนายเรียบร้อย ทุกคนเดินทางกลับไปพักผ่อนกันหมดยกเว้นคนคุ้มกันเจ้านายหนุ่ม ที่ต้องมีตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เขานั่งมองแม่ลูกเจี๊ยบ นานเกือบสิบนาที แต่เรวิกาก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเสียที เขาจึงตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นรถกลับมาพักผ่อนต่อบนห้องนอนในคฤหาสน์หรูของเขาเสียเลย

          “ยะ หยุดนะคุณจะทำอะไร”เรวิกาเอ่ยถามปากคอสั่น

          "มาทำเรื่องที่เราทำค้างไว้บนเรือไง"ส่วนเขากลับแกล้งกรรโชกเสียงดุ จนเธอตกใจ

         “ไม่ ไม่อย่านะ ได้โปรดคุณไคโรไลท์อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันยอมแล้ว ยอมจริง ๆ จะให้ทำอะไรก็ยอมแต่อย่าข่มขืนฉันเลย"

             เรวิกาดิ้นรนขัดขืนอยู่ใต้ร่างหนาของชายหนุ่มที่จงใจโถมทับลงมาทั้งตัวแถมใบหน้าคมคายปกคลุมด้วยเคราบาง ยังซุกซบตรงซอกคอหอมกรุ่นทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งใดนอกจากความเย้ายวนตรงหน้า

            "สายไปแล้วคนสวย”

           เขายังไม่อยากอ่อนข้อในตอนนี้ มันง่ายเกินไปเดี๋ยวได้ใจกันหมด จมูกคมสันกดลงบนลำคอระหงอย่างลงโทษ จงใจฉวยโอกาสเก็บเกี่ยวความหอมเสียหน่อยเป็นการทำโทษคนดื้อชอบเถียงชอบโวยวาย

           "พรีส ได้โปรดคุณไคโรไลท์คนดี เรวี่ขอโทษ อย่าทำอะไรเรวี่เลยนะคะ”

           แล้วก็ต้องชะงักลอบยิ้มอย่างถูกใจ เมื่อเรวิกายอม ขอร้องอ้อนวอนคนอะไรชอบให้ขู่อยู่เรื่อยพูดดีด้วยไม่ชอบ ร่างบางลงทุนอ้อนเขาเสียงสั่นพร่า ผู้ชายร้อยทั้งร้อยแพ้ลูกอ้อน มารยาที่หนึ่งร้อยของผู้หญิง

           "เฮ้อ จะยอมทำตามคำสั่ง แต่โดยดีว่างั้น" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นแล้วแกล้งถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่รู้ว่าใครเจ้าเล่ห์กว่าใคร

          "ค่ะ"

           เรวิการีบผลักร่างหนาออกแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มันไม่ใช่เรื่องง่ายคนอะไรตัวหนักเป็นบ้า แต่เขาให้ความร่วมมือยอมถอยออกเพื่อเธอ มือบางกุมคอเสื้อเชิตของเขาที่สวม ให้ตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบไว้แน่นพลางหนีบขาเรียวเสลาเข้าหากัน แล้วพยักหน้ารับปากอย่างลนลานกลัวเขาเปลี่ยนใจ

          "ดีถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำให้เนื้อตัวสะอาดสะอ้านซะ แล้วออกมากินข้าวให้หมด ฉันไม่ชอบอยู่กับคนสกปรกมอมแมมผอมแห้งแรงน้อย เข้าใจไหม”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วออกคำสั่ง

         "เข้าใจแล้ว ฉันจะอาบน้ำแล้วก็กินข้าวให้เรียบร้อย คุณจะออกไปได้หรือยัง"

          ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างขลาด ๆ แต่ไม่วายถือดีออกปากไล่ให้เขาออกไปจากห้องเสียอีก

         "ทำไมฉันต้องออกไป นี่มันห้องของฉัน”

         "ก็ฉัน”

          เรวิกาพูดไม่ออก แล้วห้องอื่นไม่มีแล้วหรือยังไง ถึงเอาเธอมาไว้ในห้องของตัวเองแต่ก็ต้องหุบปากฉับ เมื่อเขาเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน เมื่อเธอกำลังจะอ้าปากถามหาความเป็นส่วนตัว

         "ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ฉันจะอยู่ตรงนี้จนกว่าเธอจะทำอะไรเรียบร้อย"

          ไคโรไลท์แทรกขึ้นก่อนคนเรื่องมากจะเอ่ยถามอะไรขึ้นมาอีก พลางเดินไปยืนกอดอกริมหน้าต่าง ดวงตาคู่คมยังจ้องมอง เธอเหมือนออกคำสั่งว่าควรจะรักษาสัญญา

         "ทำไม ต้องมายืนจ้องกันด้วย"

        เรวิกาทำปากขมุบขมิบพลางเดินกระเง้ากระงอดไปยังห้องน้ำ ตามทิศทางที่มือหนาชี้บอก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha