อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : อย่าเผลอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

             หญิงสาว เข้ามาในห้องน้ำกว้างขวางก็ต้องอ้าปากค้าง ในนี้มีทุกอย่างเพื่ออำนวยความสะดวกเจ้าของบ้าน  มีอ่างจากุซซี่ทรงกลมที่เธอเคยเห็นในฉากของประกอบซีรี่ส์ด้วย เรวิกาเคยอยากลองมานานแล้วว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง ทำไมพวกคนรวยถึงชอบกันจัง

             “ขอลองหน่อยนะ”

              จึงครึ้มอกครึ้มใจอยากลองดูสักครั้ง ไม่รอช้า เรวิกาถอดเสื้อออกแล้วเดินไปเปิดปุ่มระบบทำงานทิ้งไว้แล้ว ตัวเธอก็ไปอาบน้ำสระผมใต้ฝักบัวจนเรียบร้อยแล้วกลับลงมาแช่น้ำ โดยไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดถ้าจะมีคนรออยู่ข้างนอก  เขาเป็นคนบอกเองว่าชอบคนสะอาดเธอก็ต้องใช้เวลาหน่อย

             “รอไปเลย ชิ”

              เรวิกาพึมพำต่อว่าแถมแอบค้อนคนข้างนอกอีกต่างหาก หญิงสาวดื่มด่ำกับระบบน้ำวนในอ่างหรูเป็นอย่างมาก มันช่วยผ่อนครายความตึงเครียดที่สะสมมาหลายชั่วโมงไปได้มากทีเดียว เธอมีเวลาคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  เมื่อคิดว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาอยู่ตรงนี้ได้สีหน้าจึงกลับมาวิตกกังวลอีกครั้ง

           "จะหนียังไงดี"          เรวิกาคิดหาทางหนีจนหัวแทบระเบิดจนลืมไปเลยว่าแช่น้ำนานไปแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

           “เรวี่ เรวี่”

ปัง ปัง ปัง

          แต่แล้วสะดุ้งเฮือก ตื่นจากภวังค์ความคิดของตัวเองเพราะเสียงเคาะประตูหนักๆ ดังขึ้นหลายครั้งจากเคาะก็กลายเป็นทุบ จนหญิงสาวตกใจ รีบลุกขึ้นมาล้างเนื้อล้างตัวห่อผมด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กแล้วหยิบเสื้อคลุมใกล้มือ มาสวมเธอไม่มีเวลาแปลกใจเรื่องเสื้อคลุมที่ใส่ได้พอดิบพอดีตัวทั้งที่เจ้าของห้องตัวโตมากกว่าเธอซะขนาดนั้น

          "จะอาบจนตัวเปือยเลยหรือยังไง"น้ำเสียงเข้มงวดดังขึ้น เมื่อคนตัวเล็กเจ้าปัญหาเปิดประตูออกมา

          "ฉันกลัวไม่สะอาดนะสิเลยต้องอาบนาน ๆ จะได้ขัดทุกซอกทุกมุม"

           เรวิกาตอบอย่างประชดประชัน เดินเลี่ยงออกจากประตูหันหลังให้เขา ไม่อยากสบตา แม้จะรู้ตัวว่าผิดแต่ใครจะยอมรับง่าย ๆ กันเล่า  เธอบอกไว้แล้วว่าจะป่วนเขาให้หนัก ให้เขาทนไม่ไหวปล่อยเธอไป วันนี้เลยยิ่งดี

          "ทุกซอกทุกมุมจริงเหรอ ถ้าอย่างงั้นขอพิสูจน์หน่อย"

          แต่ผิดคาดไคโรโลท์ไม่โกรธ แต่เขากลับเดินมายืนซ้อนหลังคนชอบเถียงแล้วโน้มใบหน้าลงกระซิบเสียงแผ่วชิดใบหูขาวสะอาด จนเรวิกาตัวแข็งทื่อ

          "คนบ้า คนลามก"

            เมื่อตั้งสติได้ คนตัวเล็กหันกลับมาตะโกนโวยวายกลบเกลือนความรู้สึกร้อนวูบวาบเขินอาย เมื่อต้องใกล้ชิดกับเขามากขนาดนี้ นวลแก้มสาวระเรื่อขึ้นทันตาจนยากจะปกปิดความรู้สึก แต่ทำยังไงได้ก็คนมันอายนี่นา

          "จุ๊บ คิดอะไรของเธออยู่ยายหื่น"

           ไคโรไลท์หัวเราะในลำคอพลางกดจมูกลงบนแก้มนุ่มนิ่ม อย่างชอบใจแกมมันเขี้ยวดูเอาเถอะปากอวบนี่ล่ะสิ ชอบเถียงชอบประชด  ดีหน่อยที่มีอย่างหนึ่ง ซึ่งเขาชอบมากที่สุด ยอมหยวนให้แล้วกัน เพราะมันไม่เคยโกหกเขาเลยสักครั้ง ก็แก้มใส ๆ ของเธอนั่นไงมันจะเห่อร้อนแดงก่ำเสมอ เขาล่ะชอบชะมัดไอ้แก้มป่อง ๆ เปลี่ยนสีได้ของเธอนี่ อยากจะฟัดให้แก้มช้ำแต่ปล่อยไปก่อนเดี๋ยวไก่ตื่น หึหึ ชายหนุ่มคิดในใจ

           "คนบ้า"

            มือเล็กยกขึ้นถูแก้มตัวเองแรง ๆ แก้เขิน เธอไม่ได้รังเกียจจุมพิตของเขาเลยสักนิด กลับรู้สึกดีมากต่างหาก แต่เธอเป็นผู้หญิงนะจะให้ยิ้มหน้าบานแล้วบอกว่า

           ‘ไคโรหอมอีกสิ จูบอีกสิฉันชอบเหรอ น่าอายจะตายใครจะไปหน้าด้านขนาดนั้น

           ความคิดเพ้อเจ้อของเธอแท้เชียว ทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มบิดตูมขึ้นอย่างน่ารัก อย่างลืมตัวและลืมไปเลยว่าอยากหนีไปจากที่นี่

            "คิดอะไรอยู่”ไคโรไลท์เห็นคนตัวเล็กมีท่าทางแปลกไปจึงเอ่ยถามขึ้น

           “เปล่าซะหน่อย”

             “เหรอ ถ้าอย่างงั้น ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะเดี๋ยวไม่สบาย ฉันให้คนเตรียมไว้แล้วในห้องนั้น เร็ว ๆ จะได้ออกไปกินข้าว”ไคโรไลท์เอ่ยจบแต่คนตัวเล็กกลับไม่ขยับ

           “หรือไม่ต้องแต่งก็ได้ไปแบบนี้ก็ดี"

           เมื่อยังเห็นว่าเรวิกายังไม่ขยับไปไหนจึงแกล้งพูดแล้ว ส่งสายตากรุ้มกริ่มไปให้

            “ไป ไปเดี๋ยวนี้เลย”

             คนตัวเล็กที่ยืนทำหน้างง เมื่อได้ยินคำพูดของเขาจึงเงยหน้าขึ้นมาถึงกับตกใจรีบวิ่งไปยังห้องที่เขาชี้ไปเมื่อกี้ทันที

            “ไหนไม่หิวไง”

              ไคโรไลท์เอ่ยขึ้น เมื่อพาเรวิกาลงมายังห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ เพราะว่าอาหารที่แม่บ้านนำขึ้นไปให้หญิงสาวก่อนหน้านี้เย็นชืดหมดแล้ว

             “ใครพูด”

             “เธอไง”

            “ไม่จริง ฉันไม่ได้กินมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วจะไม่หิวได้ยังไง”

            “แล้วทำไมไม่ยอมกินตอนที่คนเอาขึ้นไปให้”

            “คนแก่ชอบพูดเรื่องเก่า”

            “เรวี่”

              เขาคำรามเสียงเข้ม  ไคโรไลท์หนวดกระตุก คำว่า แก่ พูดเบา ๆก็เจ็บเขาเคยได้ยินใครสักคนเลยเอ่ยล้อเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนั้นก็ได้แต่ขำแต่ตอนนี้เริ่มจะขำไม่ออกแล้วสิ

            “ขอโทษ อย่าโกรธเลยคุณฉันล้อเล่น จะได้มีสีสันบนโต๊ะอาหารยังไง ”เรวิกาเงยหน้าส่งยิ้มประจบประแจงเมื่อรู้ตัว ว่าโดนหมายหัว

           “แล้วก็ไม่บอก ฉันก็มีสีสันดี ๆ บนโต๊ะอาหารนำเสนอด้วยนะสนใจไหม”

            เรวิกาส่ายหน้าดิก เมื่อสบตาคนเจ้าเล่ห์เข้าให้ ใครจะไปบ้าจี้สนใจกันเล่า เรวิกาก้มหน้าก้มตาสนใจอาหารตรงหน้า ไม่กล้าว่าอะไรเขาอีก

         คนบ้านี่ไว้ใจไม่ได้เรื่องอะไรเขาก็ลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องบนเตียงได้หมดทุกเรื่องสิน่า ไม่รู้แหละเรื่องอะไรเธอก็ไม่อยากฟังตอนนี้ล่อแหลมเกินไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha