อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : ลูกเจี๊ยบหลุดจากกรง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “จะไปไหนครับ”

          นิโคล์เห็นร่างเล็กผลุบโผล่หันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังระแวดระวังอะไรสักอย่าง จึงเข้าไปถาม นึกสงสัยอยู่ในใจว่าเธอออกมาจากห้องของเจ้านายได้ยังไงกัน

          “อุ้ย ไปเดินเล่น”

           เรวิกาสะดุ้งตกใจ ทว่ารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วหันหลังกลับไปยังทิศทางนั้น เมื่อมีเสียงปริศนาทักขึ้น ก่อนหน้านี้เธอสำรวจดูแล้วว่าปลอดคนนี่นา เพราะเมื่อวานทั้งวันอีกทั้งเมื่อคืนเธอก็ไม่เจอผู้ชายชื่อ ไคโรโลท์ อีกเลย

          “ไม่ได้ครับ ต้องขออนุญาตจากบอสก่อน”นิโคล์เอ่ยขึ้น

         “อะไรกัน ฉันแค่จะไปเดินเล่นแถวนี้เองอยู่แต่ในห้องน่าเบื่อจะตาย”

          เรวิกาอธิบายยืดยาวแต่ภายในใจกลับไม่เป็นเช่นนั้น  ‘บ้าเหรอ ถ้ารอขออนุญาต อีตาบ้านั่นจะเรียกว่าหลบหนีเหรอพูดไม่คิด แอบต่อว่าบอร์ดี้การ์ดร่างยักษคู่สนทนาพลางเม้มปากแน่น หน้านิ่งทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลยให้ตายเถอะ

            “แถวนี้ก็ไม่ได้ครับ”

            “ฉันจะไป”

             เรวิกาไม่อยู่รอต่อความยาวกับเขาแล้ว ขี้เกียจเถียงเสียเวลา จึงหันหลังออกวิ่งเพียงก้าวเดียวก็จะถึงบันไดอยู่แล้วเชียว แต่โดนคว้าตัวได้ก่อน จึงออกแรงขัดขืน

           “ปล่อยนะ ปล่อยฉัน เจ้ายักษ์บ้า”

           เรวิกาส่งเสียงโวยวาย ทั้งดิ้นทั้งทิ้งตัวลงบนพื้นเหมือนเด็กโดนขัดใจ แต่นิโคล์ไม่สนใจดึงคนตัวเล็กขึ้นมาล็อคแขนเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวอีกข้างก็ปิดปากไว้ เพราะเรวิกาส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นคฤหาสน์ขนาดนี้ ปล่อยไว้ผู้คนได้แตกตื่นกันพอดี

          “ไม่ปล่อยครับ โปรดอยู่ในความสงบ”

           บอร์ดี้การ์ดหนุ่มบอกเธอด้วยน้ำเสียงคงเดิม แม้จะรู้สึกหงุดหงุดไม่ชอบใจหญิงสาวอยู่บ้าง แต่เขาก็ทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่องและสุภาพอย่างมาก นิโคล์ถือคติว่าเขาจะไม่หยาบคายกับผู้หญิงของเจ้านาย

          “อู่ไออามอะอบเออ อาย(อยู่ในความสงบเหรอ ได้)”

           ปากเล็กพยายามส่งเสียง แต่ไม่ถนัดเพราะถูกมือหนาปิดไว้แน่น เรวิการอจังหวะที่ นิโคล์เผลออ้าปากงับมือแข็งนั้นทันที ไม่สนใจว่าจะงับโดนส่วนไหนไม่ออมแรงให้ด้วย ฟันซี่เล็กงับลงบนนิ้วของบอร์ดี้การ์ดหนุ่ม นิโคล์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บจี๊ดบริเวณถูกกัด

           “โอ๊ะ ปล่อยครับ”

            นิโคล์จอมเย็นชาอุทานออกมาน้ำตาแทบเล็ดน้ำเสียงแปร่งไปเล็กน้อย  เรวิกาหาได้ฟังไม่ยังกัดไม่ปล่อย นิโคล์จนปัญญาท่องไว้ในใจ ผู้หญิงของเจ้านายจะทำอะไรรุนแรงไม่ได้คงต้องปล่อยให้กัดไป และเขาก็หาได้ดึงมือออกจากปากเล็กฟันคมของเธอ

           “ไอ่อ่อย(ไม่ปล่อย)”

            คนตัวเล็กขบฟันลงอีก แต่เขาเม้มปากเก็บเสียงไม่ยอมส่งเสียงหรือแสดงอาการใด ๆ ออกมา แม้เหงื่อจะฝุดพรายออกมาเต็มหน้าผาก นิโคล์เก็บอาการเจ็บปวดของตัวเองไว้อย่างมิดชิด จนหญิงสาวอ่อนใจ เริ่มจะปวดฟันปวดเหงือกจนทนไม่ไหว ถ้าออกแรงสะบัดมากกว่านี้ ฟันคงหลุดได้โยกกันบ้างได้ไม่คุ้มเสียแน่นอน เธอไม่อยากฟันหลอคิดได้ ดังนั้นจึงอ้าปากปล่อยมือแข็งนั้นอย่างยอมแพ้

           “เข้าไปอยู่ในห้องอย่างสงบเถอะครับ”

           เมื่อมือถูกปล่อยให้เป็นอิสระ นิโคล์ถึงได้หายใจโล่งอก พร้อมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่เอามือไปใกล้ปากเรวิกาอีกเด็ดขาด ถ้าเธออยากกรีดร้องโวยวายก็เชิญตามสบาย

           “ทำไมไม่ปล่อยฉันไปจับมาขังไว้ทำไม ไม่รู้เหรอว่ามันผิดกฎหมาย”เมื่อปากว่าง     เรวิกาก็เปล่งเสียงถามเขาไปอีกอย่างหงุดหงิดไม่ยอมแพ้

           “ผมไม่ทราบครับ”

           “นายไม่ทราบแล้วใครทราบ อ้อ อีตาไคโรไลท์แน่ ๆ พาฉันไปหาเขาสิ”ระดับเสียงเพิ่มขึ้นตามอารมณ์ของเธอ นิโคล์ได้แต่นิ่วหน้า

          “ไม่ได้ครับ”

          “นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ ฉันจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วนะ”เรวิกาโกรธหน้าแดงก่ำกระทืบเท้าไปมาไม่รักษามารยาท

          “เข้าไปอยู่ในห้องอย่างสงบ เพื่อความปลอดภัยของตัวคุณเองดีกว่าครับ”นิโคล์เอ่ยขึ้นสั้น ๆ

           “เชอะ”

            ร่างบางขี้เกียจเถียงเจ้านายลูกน้องเหมือนกันหมด เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงสะบัดหน้าเดินกลับไปทางเดิม เดินเข้าไปในห้องที่นิโคล์เป็นคนกดรหัสให้ซึ่งเธอก็ทราบเพราะแอบดู ไคโรโลท์กดออกจากข้างในห้อง คนบ้าอะไรห้องตัวเองแท้ ๆ จะเข้าจะออกก็ต้องใช้รหัสยุ่งยากชะมัด

....................................

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

           "เข้ามา"

           “บอสครับคุณเรวี่อยากพบบอสครับ"

            ร่างสูงของบอร์ดี้การ์คคนสนิทเอ่ยขึ้น เมื่อเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย วันนี้เป็นวันหยุดไคโรไลท์ไม่ได้เข้าสำนักงานเช่นทุกวัน จึงลงมาสะสางงานที่นี่เหมือนทุกครั้งที่อยู่บ้าน

           "แผลงฤทธิ์อะไรอีกแม่คุณ"

            ไคโรไลท์แม้ปากบ่น แต่ไม่ได้มีอาการโกรธเคืองกับฤทธิ์เดชของผู้หญิงที่เขาหอบหิ้วมาจากเรือสำราญด้วยกันเลยสักนิด

           "เอ่อ เธอลอบออกห้องนอนของบอสครับ"

           “หมายความว่ายังไง"

           “คือเธอถอดรหัสออกมาจากห้องบอสเพื่อหลบหนี แต่ผมจับได้เสียก่อน เธอเลยโวยวาย แถม เอ่อ..”

            "ทำไม”

           “เธอกัดผม" นิโคล์ยื่นมือให้เจ้านายดู

           “หือ แล้วนายทำอะไรเธอหรือเปล่า"

              ไคโรไลท์ขมวดคิ้ว มองร่องรอยของฟันซี่เล็กที่เรียงกันอยู่บนนิ้วมือของนิโคล์อย่างชัดเจนแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก แทนที่จะห่วงลูกน้องกลับถามถึงสภาพของหญิงสาวแทนจนลูกน้องได้แต่อึ้ง

              "เปล่าครับ ผมไม่ได้ทำอะไรรุนแรงเลยสักนิด แต่เธอกัดผมซะจมเขี้ยวเลย"นิโคล์บ่นพึมพำ

             “แล้วตอนนี้อยู่ไหน”

             "ห้องนอนของบอส เหมือนเดิมครับ"

             “ยังไม่เข็ด เดี๋ยวก็ได้หนีออกมาอีกหรอก”

             “ไม่แล้วครับผมล็อคสองชั้นจากข้างนอก"

              “ฮ่าฮ่าฮ่า ดีมาก เดี๋ยวจะไปจัดการให้ ไปทำแผลเถอะเดี๋ยวจะติดเชื้อ"

              ไคโรไลท์ระเบิดหัวเราะชอบใจ แล้วเดินขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองอย่างนึกสนุก ถึงเจ้านายจะอนุญาตให้ไปทำแผล แต่นิโคล์ก็เห็นว่าแผลของเขานั้นเรื่องเล็ก จึงตามเจ้านายไปติด ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha