อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ข้อเสนอที่ปฎิเสธไม่ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แกร๊ก แกร๊ก ตี้ด

          เสียงปลดล็อคประตูดังอยู่หน้าห้อง ร่างบางลงจากโซฟาไปยืนตั้งหลักอยู่อีกฟากหนึ่ง เพื่อความปลอดภัย เจ้าของห้องถึงจะหน้าตาดี แต่นิสัยไม่ได้ดีเหมือนหน้าตา

            "ขี้ฟ้อง"

             เรวิกาทำปากขมุบขมิบชี้มือไปยังนิโคล์ที่เดินตามเจ้านายหนุ่มเข้ามา ไหนตอนเธอขอพบไคโรไลท์เขาบอกว่าไม่ได้ไง แล้วทำไมตอนนี้เจ้านายเขาถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้ ถ้าไม่ใช่นิโคล์ไปฟ้อง หึหญิงสาวเบะปากพร้อมถลึงตาใส่นิโคล์อย่างโกรธเคือง

           "ไปเถอะ" ไคโรไลท์โบกมือให้นิโคล์ออกไป

           "มองอะไรหนักหนาจะพูดอะไรก็พูดมาสิ"

            ร่างบางรู้สึกอึดอัด เมื่อคนตัวโตเดินเข้ามาแล้วไม่พูดไม่จา เอาแต่ยืนกอดออกลูบคางไปมานานนับสิบนาที เห็นแล้วเธอรู้สึกไม่สบายใจชอบกล ร่างสูงยืนพินิจพิจารณาคนหน้างอตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาตั้งคำถามกับตัวเองอยู่หลายครั้งว่าทำไมถึงอยากเก็บผู้หญิงสุดแสนจะธรรรมดาหน้าตาบ้าน ๆ คนนี้ไว้ข้างกายเขานักหนา

           "ไม่อยากอยู่ที่นี่เหรอ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

           "ใครจะอยากอยู่ บ้านตัวเองก็ไม่ใช่ อีกอย่างฉันไม่ใช่นักโทษ  นายจะมาจับขังไว้แบบนี้ไม่ได้"

            เมื่อเขาเปิดโอกาสให้เธอพูด เรวิกาไม่รีรอตอบโต้เขาออกไปตามความกังขาเฝ้าหาคำตอบด้วยตัวเองมาหลายวันแล้วนั่นเอง

           “เธอไม่ใช่นักโทษ แต่เธอเป็นผู้หญิงของฉัน"ไคโรไลท์ตอบด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์

           “ฉันไปเป็นผู้หญิงของนาย ตั้งแต่เมื่อไรมิทราบ”เรวิกาต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้าเรียกขานเขาไปตามอารมณ์ฉุนเฉียว

            "ตั้งแต่บนเรือ"

           “แต่นี่ไม่ใช่บนเรือ เรื่องนั้นถือเป็นโมฆะ"

           “ฉลาดพูด แต่รู้อะไรไหมเธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าฉันไม่อนุญาต”

            เสียงทุ้มทว่ามั่นคงตอบออกมาเรียบง่าย แต่คนฟังกลับเดือดดาล.. บ้าอำนาจที่สุดดวงตาของเรวิกาแข็งกร้าว

           "ฉันจะไป อย่าเผลอก็แล้วกัน"หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย

           “ผู้หญิงประหลาด"ไคโรไลท์อ่อนใจ

           "ผู้ชายเฮงซวย"เรวิกาสวนกลับทันที

          “หยุดก้าวร้าว ระวังคำพูดเรวี่”เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างปราม ๆ

           "เรื่องของฉัน คุณจะทำไม”

           แต่หญิงสาวหาได้ฟังคำเตือน ไม่สวนกลับไปพร้อมก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทียั่วยุเป็นไงเป็นกัน

           “ก็ไม่ทำไม เพราะถ้าฉันหมดความอดทน เมื่อไรเธอได้ไปเป็นอาหารเสือขาวในกรงของฉันแน่"

           มือหนากดรีโมตเปิดสมาร์ททีวี เชื่อมต่อกับระบบกล้องวงจรปิดให้เห็นกรงเสือขาวสามตัวเดินไปเดินมา ไคโรไลท์ทราบว่าเธอพยศ แต่ไม่คิดว่าจะเถียงคำไม่ตกฝากขนาดนี้จึงแอบสั่งให้นิโคล์เดินไปรอที่นัดหมายก่อนหน้านี้

             "ฉันไม่เชื่อ คุณคงเอาภาพสารคดีมาเปิดให้ฉันดูล่ะสิ”

            หญิงสาวบิดปากถากถางด้วยความอวดดื้อถือดี พลางกอดอกยกคิ้วท้าทายเขาอย่างย่ามใจ

            "เหรอ ดูให้ดีสินั่นใคร"

            ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ เรวิกาปลายตามองอย่างเสียไม่ได้ แล้วดวงตากลมโตเบิกขึ้น จ้องมองให้แน่ใจ ทว่ายังทำใจดีสู้เสือคิดว่าพวกเขาคงแอบถ่ายทำกันไว้ก่อนหน้านี้หรือเปล่า เธอจึงไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียว

          “ไม่จริงหรอก”หญิงสาวพึมพำ

           "ไม่เชื่อเหรอ"ชายหนุ่มล้วงสมาร์ทโฟนขึ้นมากดหา นิโคล์ที่ยืนอยู่หน้ากรงเสือขาว

           “เธออยากคุยกับนิโคล์ไหม"

           “ทำไม ฉันต้องอยากคุย ฉันไม่มีธุระกับคนขี้ฟ้อง”

            เรวิกาหน้างอแอบผูกใจเจ็บ เพราะนิโคล์คนเดียวเชียวถ้าเขาไม่เข้ามาขัดขวางหนทางหลบหนีเธอคงไปไกลแล้ว แถมไปตามอีตาบ้านี่มาขมขู่ เธออีกด้วย คนนิสัยไม่ดีจำไว้เลย

           "ตามใจ"

           แม้จะพูดว่าตามใจ แต่ไคโรไลท์กับกดเปิดลำโพงแล้วออกคำสั่งให้นิโคล์หันซ้ายหันขวาและอื่น ๆ อีกสามสี่อย่าง

         "ยกมือขวาสิ"

         แต่ประโยคถัดมาไม่ใช่เสียงของไคโรไลท์ แต่เป็นเสียงหวานของเรวิกาแทรกเข้าไปเพราะไม่เชื่อว่าที่เห็นอยู่เป็นของจริงพวกเขาอาจเตี้ยมกันก็ได้

         "เดินไปทางซ้ายสามเก้า”

         “หันหน้า แอ่นหลัง ส่ายก้นไปมาเร็ว เร็วอีก”เรวิกายิ้มพอใจเมื่อนิโคล์ทำตาม

         “เต้นท่าหมีแพนด้าด้วย"

         หญิงสาวเริ่มได้ใจจึงออกคำสั่งอย่างสนุกสนาน ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ใด ไคโรไลท์ได้แต่ลอบยิ้ม ยายปลาทอง เอ้ย รู้ตัวหรือเปล่าว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่

          “พอเถอะครับ คุณเรวี่ผมเต้นท่าหมีแพนด้าไม่เป็น"

          เสียงโอดคราญของบอร์ดี้การ์ดร่างยักษ์ดังมาตามสาย เขาไม่ทราบจริง ๆ ว่าหมีแพนด้ามันเต้นกันยังไง หญิงสาวหัวเราะคิกคักที่ได้แกล้งเอาคืนเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ ไคโรไลท์พลอยหัวเราะขำลูกน้องไปกับเธอด้วย

          "ทีนี้ เชื่อหรือยัง”

          ไคโรไลท์ปิดเครื่องมือสื่อสาร แล้วหย่อนมันลงไปในเสื้อสูทของตัวเองแล้วหันมาเจรจากันคนตัวเล็กต่อ

           "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ทำไมไม่ปล่อยฉันไปสักที ฉันเบื่ออยากกลับไปทำงาน อยากกลับไปในที่ของฉัน"

               เรวิกาเอ่ยปากถามเขาอย่างท้อแท้หมดหนทาง เมื่อก่อนเขาก็ไม่ทราบเหมือนกันแต่ตอนนี้รู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร จึงเข้าเรื่องที่ต้องการทันที

          "อยากทำงานเหรอ เอาอย่างนี้ผมจะจ้างคุณทำงาน”

          "งานอะไร”

          เรวิกาหรี่ตามองอย่างหวาดระแวง จะเป็นงานเหมือน ยายมอลลี่ หลอกเธอไปทำอีกหรือเปล่า แบบนั้นไม่เอาหรอกเรื่องอะไรจะเอาความสาวความซิงไปเสี่ยง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha