อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ลูกจ้างจำใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          "แสดงเป็นคนรักของผม"ไคไรไลท์เอ่ยขึ้น

          "จะบ้าเหรอไปหาคนอื่นเถอะ"เรวิกาปฎิเสธโดยไม่ต้องคิด งานอะไรกันล่อแหลมชะมัด

           “จะทำหรือไม่ทำ"

           “ไม่ทำ”

            เรวิกาคิดว่าเขาคงบ้าไปแล้ว ผู้ชายหล่อลากไส้โปรไฟร์เพอร์เฟคแบบเขาหรือจะไม่มีแฟนหรือคนรัก อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดอย่ามาหลอกกันเสียให้ยาก อีกอย่างผู้หญิงสารรูปแบบเธอนี่นะ โอ้ย ไม่เหมาะสมหรือคู่ควรกับเขาด้วยประการทั้งปวงอย่างแรง

           "คิดให้ดี ๆ ก่อนตอบเรวี่ ทางเลือกของคุณมีไม่มาก"ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเป็นต่อ

          “ฉันคิดดีแล้ว”

          “แน่ใจ ให้คิดอีกรอบ”

          เรวิกาขมวดคิ้วมุ่นสับสนระคนเอือมระอา คนอะไรมาคาดคั้นอยู่ได้ จนปัญญาหาผู้หญิงเต็มใจไม่ได้หรือยังไง ดีไม่ดีไม่ต้องจ้างให้เสียเงินผู้หญิงหลายร้อยคนคงวิ่งมาต่อแถวให้เขาเลือกแทบตาลายทีเดียวล่ะ

          “อะไรหนักหนากันคุณ”เรวิกาตอบกระแทกกระทั้น

          “เพราะมีแค่สองทางให้คุณเลือก หนึ่งคือรับงานนี้  สองไปอยู่ในกรงของแก๊งค์สามทหารเสือของผม"ร่างสูงยกยิ้มเมื่อเห็นเรวิกาตาโตแล้วถอยหลังไปสองก้าว

         “อะไรกัน ถ้าฉันไม่รับงานนี้คุณถึงกับจะฆ่าฉันเลยเหรอ”

         “อ้อ แล้วอย่าคิดหนีอีกล่ะ เพราะประตูชั้นนอกผมเลี้ยงลอตไวเรอร์ไว้สามสิบตัว เรื่องนี้ก็พิสูนจ์ได้”

          "คุณจะบ้าเหรอ เลี้ยงมันไว้ทำบ้าอะไรมากมายขนาดนั้น"

          เรวิกาตวาดแหวขึ้น เธอเป็นคนไม่ชอบสัตว์ ในวัยเด็กเธอมีความทรงจำไม่ค่อยดีกับพวกมัน แต่ไม่ได้เกลียดชังออกจะกลัวมากกว่า ยิ่งสุนัข เรวี่ ขอบาย อีตาโรคจิตนี่เลี้ยงหมาพันธุ์ดุไว้เฝ้าบ้านตั้งสามสิบตัว เขาคงบ้าไปแล้ว

          "ตกลงว่าไง"ชายหนุ่มทำเสียงเข้มข่มขวัญเธออีกครั้ง

         "ฉันมีทางเลือกเหรอ คนบ้า” หญิงสาวตอบเหวี่ยง ๆ แล้วเดินกระแทกเท้าไปนั่งยังโซฟาอย่างยอมจำนนท์

           "ดีว่าง่าย ๆ โตไว ๆ ผมจะให้เงินเดือนคุณทุกเดือน ไม่รวมค่าช็อปปิ้งซึ่งเป็นบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน

สำหรับผู้หญิงของผม เพราะว่าผู้หญิงกับการช็อปปิ้งเป็นของคู่กัน"

          “คุณไม่กลัวฉันถลุงเงินคุณเหรอ"

           เรวิกาหันมาหรี่ตามองคนยื่นข้อเสนอ พร้อมเอ่ยถามหยั่งเชิงเผื่อเกิดการผิดพลาดในการใช้จ่ายแล้วเธอเพลิดเพลินจนเกินไป

           “ตามสบาย จำไว้อย่างหนึ่งคนรักของผมต้องสวยหมดจดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจะมาทำเล่นไม่ได้ ต้องไม่ทำให้ผมขายหน้าเวลาออกงาน”

        "ต้องออกงานด้วยเหรอ งานอะไรกันคุณ”

         "งานเลี้ยงทั่วไปนั่นแหละ ไปกินข้าวกันเถอะเลยเวลามื้อเย็นมาหน่อยแล้วด้วย"

         "อะไรกันยังคุยไม่ทันจบเลยคนเอาแต่ใจ”หญิงสาวบ่นงึมงำ

         "ไปเถอะน่าไปคุยบนโต๊ะอาหารก็ได้"

          แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ถือสาอะไร เรวิกาก็เป็นแบบนี้ขี้บ่น เรื่องอะไรก็ขอให้ได้บ่น แต่ก็ไม่ได้รับมือยากเสียทีเดียว

         “ก็ได้ ๆ "เรวิกายอมเขาง่าย ๆ เพราะเธอก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน

..................................

           วันที่ต้องเผชิญหน้าใกล้มาถึง  เรวิกาถูกคนของไคโรไลท์ พาตัวไปอาบน้ำแร่แช่น้ำนมขัดเนื้อขัดตัว  เกือบสองอาทิตย์ หญิงสาวต้องเข้าออกสปาหรูทุกวัน วันละหลายชั่วโมง ๆ วันแรกเธอตกใจ อายแทบตาย เมื่อโดนลอกคาบล่อนจ้อนไม่มีอะไรติดตัวสักชิ้น พนักงานสาว ไม่ยอมให้เธอสวมอะไรเลย

            เรวิกาหายใจไม่ทั่วท้องเกิดมาจนโตป่านนี้ไม่เคยเปลือยกายให้ใครเห็นสักที จะมีก็เพียงคนเดียวที่เคยเห็น ผู้ชายจอมบงการไคโรไลท์นั่นไง คนอะไรมือไวชะมัด เรวิกาหน้าแดงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์บนเรือ เขาถอดชุดสวยของเธอออกเพียงพริบตาเดียว

           พนักงานของสปาบรรจงขัดสีฉวีวรรณเรือนร่างของเธอทุกซอกทุกมุม แถมยังกำจัดขนทุกเส้นที่ไม่พึ่งประสงค์ให้อยู่บนร่างกายเธอออกจนหมด ยกเว้นคิ้วกับผมเท่านั้นที่เหลือไว้ พนักงานบำรุงบำเรอผิวพรรณ เพื่อทำให้เป็นเรวิกาเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด สมราคากับ ค่าครอสบำรุงผิ วราคามหาโหด ที่เรียกเก็บจากไฮโซหนุ่ม เรวิกาเดิมทีก็เธอสวยอยู่แล้วเมื่อได้รับการดูแลมากขึ้น เนื้อตัวของเธอจึงเปล่งปลั่งชวนมองขึ้นไปอีก

            “เป็นยังไงคะ”

            เรวิกาเอ่ยเสียงเบา อย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนัก สายตาจ้องเขม็งเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อของเขาทำให้เธอผวา ไคโรไลท์ตกตะลึงกับความเปลี่ยนแปลงของเธอมากกว่า คิดไม่ผิดที่เลือกผู้หญิงคนนี้ ไม่ผิดหวังจริง ๆ

            “อืม”

             เสียงทุ้มงึมงำในลำคอ เรวิกาสวยผุดผาดจนชวนตะลึง หลายวันมานี้เขายุ่งมากจนไม่มีเวลาเจอหน้าหรือพบปะพูดคุยกับเธอ อีกอย่างเขาอนุญาตให้เธอไปนอนอีกห้องหลังจากสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหน เขาจึงยอมใจอ่อนตกลงให้เธอไปอยู่ห้องติดกัน 

             แม้เธอไม่พอใจอยากจะเลือกห้องเอง ใครจะยอมกัน เรวิกาจึงต้องยอมอย่างจำใจดีกว่าอยู่ห้องเดียวกับเขา  วันนี้ไคโรไลท์คิดว่าเธอว่านอนสอนง่ายที่สุด อาจจะเป็นเพราะข้อตกลงที่ได้นั้นลงตัวมากนั่นเอง

           "วันนี้คุณสวย และดูเรียบร้อยมากเลย"ชายหนุ่มกระเซ้า

          “คุณ คิดว่าแม่คุณจะเชื่อไหม"

           เรวิกาไม่สนใจคำพูดล้อเลียน ในประโยคของเขา เธอกังวลเรื่อง วันนี้เขาจะพาไปพบกับมารดาของเขามากกว่า

          “ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ”

          "ไม่ทราบสิ ฉันตื่นเต้นจัง ถ้าเกิดคุณแม่ คุณไม่เชื่อขึ้นมาอย่ามาโทษ ฉันก็แล้วกัน"  

           เรวิกามือไม้เย็นเฉียบเกิดมาไม่เคยโกหกหลอกลวงใคร แล้วต้องมาร่วมมือทำอะไรบ้องตื้นแบบนี้ รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย เธอเคยดูละคร ได้อ่านหนังสือนิยายมาบ้างไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับตัวเองมันตื่นเต้นพิลึกเคย ครั้งนั้นได้แต่หัวเราะขำขันไม่คิดว่าสถานการณ์จริงมันจะกดดันเธอได้ขนาดนี้

           “คุณ ทำตัวดี ๆ เชื่อฟังผม เออออ เวลาผมพูดอะไรห้ามขัด"

           “ถ้าเกิดท่านไม่ชอบฉันขึ้นมา คุณจะทำไง คุณจะยกเลิกสัญญา แล้วปล่อยฉันไปไหม" ไคไรไลท์มองหน้าเธอนิ่ง

            "แต่คุณไม่ต้องกลัวฉันจะทำให้ดีที่สุด"

            เรวิการู้สึกว่าคำพูดของตัวเอง มันโจ่งแจ้งแสดงถึงวัตถุประสงค์มากเกินไปเพราะลืมตัว จึงรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ จนต้องยิ้มกลบเกลื่อน เมื่อเห็นชายหนุ่มเปลี่ยนท่าทีเป็นเงียบขรึมขึ้น จึงพูดเอาใจเขาไม่ให้จับได้

          "ถ้าแม่ผมท่านไม่เชื่อ หรือไม่ชอบคุณจริง ๆ ผมอาจจะปล่อยคุณไปก็ได้"

           ไคโรไลท์เอ่ยขึ้นมาหลังจากนิ่งไปพักใหญ่ เรวิกาลอบยิ้ม ท่าทีดีขึ้นอย่างมีความหวังเมื่อคิดว่าสามารถตบตาเขาได้ โดยไม่ทันสังเกตแววตาคนเจ้าเล่ห์เลยสักนิด ว่ามันแวววาวขนาดไหน

          “ฝันไปเถอะยายลูกเจี๊ยบ ว่าจะตีจากฉันได้”คนตัวโตคิดในใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha