อสูรสวาท..ลวงรัก

โดย: varawan



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 14 : แผนซ้อนแผน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

           "หมายความว่ายังไงไคโร”

            ซอนญ่ากดเสียงต่ำจ้องหน้าลูกชายคนโตเขม็ง หลังรับประทานอาหารกันเรียบร้อยไคโรไลท์ ถูกมารดาเรียกตัวไปพบทันที ชายหนุ่มจึงปล่อยให้เรวิกานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกับคนรับใช้ ส่วนบิดาของชายหนุ่มกลับไปทำงานต่อ

           "เอ่อ มัม" ชายหนุ่มได้แต่เรียกมารดาเสียงอ่อยนึกคำแก้ต่างไม่ออกเสียอย่างนั้น

           “บอกตรง ๆ  ถึงมัมจะอยากได้ลูกสะใภ้มากขนาดไหนก็ต้องดูดีสมน้ำสมเนื้อหน่อย ไม่ใช่แค่สวยแต่ไม่ได้เรื่อง มารยาทบนโต๊ะอาหารไม่มีสักนิดฉันอยากจะบ้าตาย"

           ซอนญ่ายกมือคลึงขมับอยากจะเป็นลม ไคโรไลท์ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เมื่อมารดาร่ายยาว เขาไม่ทราบจะทำยังไง ถ้าให้เปลี่ยนเป็นคนอื่นเขาก็ไม่อยากได้

          “มัมครับ ใจเย็น ๆ ฟังผมก่อน"

           ชายหนุ่มถอนหายใจหนัก ๆ ลุกขึ้นไปนั่งยังโซฟาตัวเดียวกับมารดา พร้อมบีบนวดไปมือตามลำแขน อย่างประจบประแจงเอาใจ ปกปิดอาการร้อนรนของตัวเอง

          “เอาว่ามา ถ้าเหตุผลไม่เข้าท่ามัมไม่ยอมเด็ดขาด"

           ซอนญ่าปลายตามองไคโรไลท์อย่างหมั่นไส้ตอบเสียงสะบัดชังน้ำหน้านักเชียวเจ้าจอมกระล่อน

           “คือผมรักเธอจริง ๆ ผมยอมหยุดที่เรวี่คนเดียว มันเป็นรักแรกพบน่ะครับ”ไคโรไลท์ทิ้งช่วงเล็กน้อย

           “แล้ว”ซอนญ่าหันมาจ้องหน้าลูกชายอย่างจริงจัง ทั้งอยากรู้และจับผิด

           “ผมเคยสารภาพกับเธอเรื่องรักแรกพบแล้ว แต่เธอไม่เชื่อเพราะเราเพิ่งพบกันไม่นาน ผมเลยเกลี้ยกล่อมแกมขอร้องให้เธอมาแสดงเป็นแฟนผม" ชายหนุ่มแต่งเรื่องขึ้นมาทันที

            “ไคโร ลูกกล้าหลอกมัมเหรอ"ซอนญ่าตาวาวเสียงสูงขึ้นทันทีเมื่อฟังจบประโยค

            “ไม่ครับ ผมไม่มีเจตนาอย่างนั้นเลย"ไคโรไลท์รีบแก้ตัว

           “น้อยไปสิ"

            "โธ่ มัมครับผมรักเธอจริง ๆ  ถ้ามัมไม่ช่วยผม มัมไม่ได้อุ้มหลานไม่รู้ด้วย"

            เขารีบจี้จุดอ่อนเรื่องทายาททันทีเพราะมารดาอารมณ์เริ่มขึ้นเกือบสูงสุดแล้ว เดี๋ยวไปกันใหญ่ เขาทราบดีว่าถ้าท่านไม่ยอมเสียอย่างอะไรคงเปลี่ยนใจยาก เมื่อถึงตอนนั้นคนตกที่นั่งลำบากคงมีแค่เขาเท่านั้น

           “แต่ไคโร ผู้หญิงคนนี้มัมว่าไม่ไหวนะ"

             “มัมครับ ความจริงเรวี่ เธอเป็นคนน่ารักนิสัยดี ที่ทำแบบนี้คงอยากเอาคืนผม เธอคงคิดว่าผมดูถูก บังคับข่มขู่แถมยังวางแผนจ้างเธอมาแสดงเป็นคนรักต่อหน้ามัม แต่ผมต้องการใช้โอกาสนี้พิชิตใจเธอจริง ๆ ใครจะคิดว่าเธอจะกล้าเบี้ยวผม"

           ไคโรไลท์สารภาพและตอกไข่ใส่สีเพิ่มอีกเล็กน้อย อย่างน้อยถ้าเขาต้องตกลงในบ่วงวิวาห์ ก็ต้องไม่ใช่เขาคนเดียวต้องมีคนตกลงไปด้วย

           “หึหึหึ สมน้ำหน้า เอาอย่างนี้เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าเธอเหมาะสมกับลูกไหม มัมจะเป็นคนทดสอบด้วยตัวเอง"

            ซอนญ่าอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อยเดิมที่ก็ชอบเรวิกาอยู่แล้ว จะลองเสี่ยงสักครั้ง

           “มัมอย่าทำให้ผมอกหักนะ”ไคโรไลท์รู้สึกหวั่นใจพิกล

           "เห็มมัมเป็นคนยังไงกัน"

           “ผมกลัวมัมจะหนักมือน่ะสิครับ”

           "เงียบไปเลยไคโร ลูกยังมีความผิดไม่มีสิทธิ์มาอ้อนวอน"

            “ยังไม่หายโกรธเหรอครับ ผมก็สารภาพแล้วไง"

           “เห็นแก่ทายาทของมัมหรอกนะ มัมจะออมมือให้ก็แล้วกัน”

           “ขอบคุณมากครับ ถ้าอย่างงั้นผมพาเรวี่กลับก่อนดีกว่าดึกแล้วด้วย"

           "บอกเธอด้วยว่าพรุ่งนี้ มัมจะไปรับตอนสิบเอ็ดโมงให้เธอเตรียมตัวรอไว้เลย"

            “ไม่เร็วไปเหรอครับ”ไคโรไลท์ท้วงติงทันที

            “อยากได้เมียหรือเปล่า”

            “อยากแน่นอน”ชายหนุ่มตอบหนักแน่น

           “ไปบอกเธอตามนั่น”

            “ตกลงครับ ผมขอตัวครับมัม รักมัมที่สุดในโลก” ไคโรไลท์โน้มตัวโอบกอดมารดาแล้วหอมแก้มซ้ายขวาแล้วขอตัวกลับ

      แสบมากยายตัวแสบ แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้าอยากไปมากใช่ไหม หึหึ  ฉันไม่ปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้นแหละ

           ชายหนุ่มคิดในใจเมื่อเดินออกมาจากห้องหลังจากเจรจาเกลี่ยกล่อมมารดาให้ช่วยเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะใช้ไม้นี้ คนบ้าเท่านั้นที่ดูไม่ออกว่าเธอจงใจ

            “เรวี่กลับเถอะ”ไคโรไลท์เอ่ยเสียงเรียบอย่างคนเก็บอาการรู้ทันเอาไว้อย่างแนบเนียบ

            “กลับเลยเหรอคะ?”

            “ใช่ ตอนนี้ได้เวลานั่งสมาธิของมัมแล้ว เราจะอยู่ทำไมหรือคุณจะนั่งสมาธิเป็นเพื่อนมัม” ไคโรไลท์ยกคิ้วพร้อมเอ่ยถามคนตัวเล็กที่มีสีหน้าเป็นกังวลไม่เลิก

            “ไม่ดีมั้ง กลับก็ได้”เรวิกายิ้มแหย ๆ  พลางลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางแข็งขัน

            “เอ่อ แต่ว่าคุณแม่คุณว่าอะไรไหม ฉันขอโทษนะคนมันไม่เคยมากินอาหารหรู ๆ ดี ๆ แบบนี้มาก่อนเลยไม่ชิน "เรวิกาถามออกไปอย่างอดรนทนไม่ได้

            "ไม่นี่  มัมไม่ได้พูดหรือต่อว่าอะไรคุณเลย อีกอย่างเรื่องพวกนี้มันฝึกฝนกันได้"เสียงทุ้มตอบเรียบ ๆ

            "เหรอ แล้วคุณไม่โกรธใช่ไหม"เรวิกามีท่าทีผิดหวังเมื่อแผนฉีกหน้าเขาไม่สำเร็จตามที่คาดการณ์ไว้

            “จะโกรธทำไม ก็คุณเป็นคนบอกเองว่าไม่เคย ไม่ชิน ดีเสียอีกผมจะได้รู้ว่าคุณทำอะไรเป็นบ้างจะได้ให้คนมาติวเข้มให้เลยเป็นไง”

             ไคโรไลท์เอ่ยจบก็แทบจะปล่อยก๊ากออกมาเลยทีเดียว เพราะเรวิกาทำหน้าเหรอหราจะหัวเราะก็ไม่ใช่จะร้องไห้ก็ไม่เชิงเห็นแล้วตลกชะมัด คิดว่าจะรอดตัวเหรอคิดผิดแล้วยายแสบ เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นงานเขาลับหลังก็จัดเต็มสิครับรออะไร พ่อจะสั่งให้คนขัดเกลานิสัยแสบทรวงให้เกลี้ยงเลยคอยดู

           “ติวเข้ม”

           หญิงสาวพึมพำพลางลอบกลืนน้ำลาย ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว ดังโบราณว่าใช่ไหมนี่

          "อ้อ พรุ่งนี้มัมบอกจะมารับคุณไปข้างนอกด้วยกันสงสัยท่านจะชอบคุณ”

          "รับฉัน รับไปไหน”

          ยังไม่ทันทำใจกับการติวเข้มเลย เรื่องใหม่ก็เข้ามา  อะไรกันมารดาเขาจะมาพาเธอออกไปเชือดหรือเปล่า โอยตาแน่เรวี่ เธอไม่รอดแน่จะอยู่นอกกรงเสือขาวหรือในกรงก็ไม่ดีพอ ๆ กัน

           "คงไปช๊อปปิ้งหรือไม่คงไปมูลนิธิมั้ง  มัมเป็นประธานมูลนิธิช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาส ไม่แน่มัมคงอยากพาคุณไปแนะนำให้ใคร ๆ รู้จักว่าที่ลูกสะใภ้”

           เสียงทุ้มตอบเรื่อย ๆ อย่างคนอารมณ์ดีพลางลอบมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งกระสับกระส่าย ใบหน้าสวยหวานตอนนี้ซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด คงเครียดหรือไม่ก็คิดหนักอยู่ล่ะสิยายลูกเจี๊ยบ

          ‘ฮึเล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกันเจ้าพ่อไคโรไลท์

          “เดี๋ยวไคโร คุณให้ฉันแสดงเป็นแฟนไม่ใช่เหรอทำไมพูดเรื่องลูกสะใภ้”

          “อาจจะมีการเปลี่ยนแผน ทำยังไงได้ก็มัมชอบคุณเข้าแล้วไง”

          ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม แผนมันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่แค่แสดงเป็นแฟนหรอกเรวิกา สำหรับคนพยศแบบเธอต้องเป็นภรรยาเท่านั้นถึงจะเหมาะสม ไคโรไลท์นึกในใจ

          “ไคโร ฉันยังไม่พร้อมไปกับท่านตามลำพัง"

           หญิงสาวตัดสินใจหันหน้ามาพูดกับเขาไหน ๆ เรื่องมันก็บานปลายมาขนาดนี้แล้วจะแฟนหรือเจ้าสาวเธอก็ปฎิเสธไม่ได้อยู่ดี จึงหันมาเจรจากับเขาเพื่อขอเวลาทำใจอีกสักหน่อย มันเร็วเกินไป

           “ไม่พร้อมเรื่อง"

           “คุณก็ทราบว่าฉันไม่เก่งเรื่องออกสังคม ฉันกลัวทำอะไรเปิ่น ๆ ผิดพลาดจนท่านจับได้"

          ยังมีเปิ่นกว่า วันนี้อีกเหรอเรวี่ชายหนุ่มคิดในใจแต่กลับพูดไปอีกทาง

           “ไม่ต้องกลัวหรอก มัมใจกว้างท่านไม่ถือสาหรอกดูอย่างวันนี้ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณไม่ใช่เหรอ"

           “มันก็ใช่ แต่ท่านเรียกคุณไป ท่านตำหนิฉันให้คุณฟังหรือเปล่าบอกมาสิ"เรวิกาหาเรื่องบ่ายเบี่ยง

           "ก็บอกว่าไม่ไง อย่าคิดมากทำใจให้สบาย มัมไม่ใช่ยักษ์ใช่มารท่านใจดีเชื่อผม"

           ชายหนุ่มดึงมือเล็กมาตบเบา ๆ เพื่อปลอบใจแสร้งมองไม่เห็นความกังวลในดวงตาคู่สวยที่มันแสดงความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจน เรวิกามีทีท่ายุ่งยากลำบากใจไม่อยากทำงานนี้ปรากฎอยู่ แต่ฝันไปเถอะคนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้  มานึกอีกทีทำไมเขาไม่จัดการรวบหัวรวบหางให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปว่ะ มานั่งวางแผนให้เสียเวลาอยู่ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของคอนิยายรัก โรแมนติก ดราม่า แอบซ่า บ้านิด ^^ มาร่วมเดินตามจินตนาการไปด้วยกันนะคะ( ปลดล็อกทุกตอนเพียง 50 บาทครั้งเดียวก็ฟินกันได้จนจบและจะกลับมาอ่านเมื่อไรก็ได้ตามต้องการ)"

varawan


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha