สวาทร้อนชำระหนี้

โดย: มนกร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : นายหัวจอมเถื่อน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





สามเดือนก่อนหน้านั้น...

 

หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้งขณะนอนอยู่บนเรือประมงลำเล็กที่กำลังแล่นอยู่ในทะเลอันดามัน  

เรือที่สลักนาม เอกนาวากำลังมุ่งหน้าไปยังเกาะเขากะโหลก หมู่เกาะรังนกซึ่งเป็นเขตสัมปทานของบริษัทเอกนาวากรุ๊ป  

 

“โอ๊ย...ปวดหัว...ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย” ดวงตาของเธอสู้แสงโพล้เพล้ยามพระอาทิตย์ตกดินไม่ได้ไวนัก แต่อาการปวดหัวของเธอนั้นมีมากกว่า นั่นเพราะโดนโปะยาสลบมาก่อนหน้านี้

บุษบงกช หรือ บัว จำได้ว่าเธอกำลังจะขึ้นรถทัวร์ไปกรุงเทพฯ ตอนที่ถูกลักพาตัวมาขึ้นเรือลำนี้  ด้วยชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ท่าทางน่ากลัว และอาจจะเป็นใบ้ !!!

เพราะทุกคนพร้อมใจกันปิดปากเงียบ ไม่ว่าเธอจะถามอะไร พูดอะไร หรือแม้แต่จะด่าทอหยาบหยาม...ก็ยังไม่สามารถเปิดปากพวกมันได้

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอถูกจับตัวมาด้วยเหตุผลกลใด เธอไม่เคยมีศรัตรู ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร เธอก็แค่เด็กที่เพิ่งเรียนจบมัธยมหก และกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

ที่สำคัญ...บ้านเธอไม่ได้รวยจนถึงขนาดต้องถูกจับตัวเรียกค่าไถ่นะ โอ้...เธอหัวหมุนงุนงง จนกระทั่งเรือเทียบท่าที่เกาะกลางทะเลลึก และเธอถูกนำตัวลงจากเรือ

“พวกแกเป็นใคร!!! จับตัวฉันมาทำไม!!!

เธอถามเป็นครั้งที่ร้อย พวกลุง ๆ น้า ๆ ชุดดำก็ยังเมินเฉยที่จะตอบ แน่ล่ะ พวกเขามีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น นอกเหนือจากคำสั่งเหรอ พวกเขาไม่ทำหรอก

“ถ้าจะจับตัวเรียกค่าไถ่อ่ะนะ เสียใจด้วย ฉันไม่มีเงินให้พวกแกหรอก บ้านฉันจนมากขอบอก แค่จะกินไปวันๆยังไม่ค่อยจะมีเลย”

พวกมันพาเธอเดินย้ำรอยทรายของชายหาดขาวที่ทอดยาวไปไกลลิบ หากแต่เบื้องหน้าคือเขาสูงตระหง่านที่เต็มไปด้วยฝูงนกนางแอ่นนับพันนับหมื่นตัว

นกเหล่านั้นกำลังกลับคืนสู่รัง ขณะเธอถูกพรากมาจากครอบครัว

เธอเพิ่งจะรู้ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยในวันนี้เอง ซึ่งเธอสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

เธอบอกลาพี่ชายเมื่อเช้าเพื่อเดินทางไปกรุงเทพฯ  เธอเสียค่าตั๋วโดยสารไปเกือบหนึ่งพันบาท หากแต่ยังไม่ทันได้ขึ้นรถด้วยซ้ำ อยู่ ๆ ก็ถูกโปะยาสลบนำขึ้นรถตู้สีดำ

“พวกแกจะพาฉันไปที่ไหนห๊า!!!

พวกมันไม่ตอบ แต่พาเธอเข้าไปที่คฤหาสน์ซึ่งตั้งอยู่บนไหล่เขา ความงดงามของที่พักตากอากาศสามชั้นที่ดูหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเหงียบเหงาขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย????”

เมื่อถูกลากเข้าสู่ภายในคฤหาสน์ เธอได้เห็นความโอ่โถงและหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและลงตัว เธอตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะถูกลากต่อไปที่ห้องแห่งหนึ่ง

“มาแล้วเหรอ” ชายวัยราวๆ สี่สิบยืนเหมือนรูปปั้นอยู่หน้าห้องนั้น ท่าทางดุดัน แต่เจือแววอบอุ่นในดวงตา  

“นายหัวกำลังรออยู่พอดี”  ธนาเป็นบอดี้การ์ดประจำตัวของนายหัวใหญ่แห่งเกาะเขากะโหลก เขาเป็นคนซื่อสัตย์และรักนายหัวยิ่งชีพ “ยินดีต้อนรับสู่เกาะเขากะโหลกครับ”

“หา...เกาะเขา...กะโหลก!!!

เกาะรังรกที่มีการขุดเหมืองทองคำควบคู่อยู่ท้ายเกาะ ข่าวลือที่คนในจังหวัดรู้ก็คือ นายหัวแห่งเกาะเขากะโหลกคือมนุษย์ที่โหดเหี้ยมและไร้ความปราณีที่สุด

เขาร่ำรวย อู้ฟู่ แต่ชอบเก็บตัว บางข่าวบอกว่าเขาเป็นโรคประสาทตั้งแต่เด็ก เพราะเห็นครอบครัวของตัวเองถูกฆ่าตายยกบ้าน

และเมื่อโตขึ้น เขาตามเก็บฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวเขาจนหมดเกลี้ยง โดยไม่ทิ้งหลักฐานใด ๆ ให้ตำรวจสาวถึงตัวเขาได้เลย

นั่นล่ะเขา...นายหัวภาสกร!

เด็กสาวฟังข่าวลือมาก็เยอะ แต่ไม่เคยรู้ว่าหน้าตาของเขาเป็นเช่นไร เขาไม่เคยออกสื่อและไม่เคยมีสื่อหน้าไหนเข้าใกล้ตัวเขาได้

เธอไม่ได้อยากรู้หรอกว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง แต่สิ่งที่อยากรู้ที่สุดคือ เขาจับเธอมาที่นี่ทำไม???

“เข้าไปได้” ธนาเปิดประตูให้บุษบงกชเดินเข้าไปในห้องแห่งนั้นเพียงลำพัง

เด็กสาววัยสิบแปด วัยแรกแย้ม วัยสกาว เธอสดสาวขาวอิ่มไปทั้งตัว

หากเปรียบบุษบงกชกับดอกไม้ เธอก็เป็นเช่นดั่งดอกบัวสีขาวนวลอมชมพูที่ไร้ตำหนิ ทรวดทรง หน้าตางดงามราวกับนางในวรรณคดีที่ปรากฏในภาพวาดของศิลปินมือดี

เธอมีความฝันที่งดงามไม่ต่างจากหน้าตาและผิวพรรณของเธอ นั่นคือการเป็นครู เธอจึงเลือกสอบเข้าเรียนคณะที่ตรงสายเพื่อปูทางไปสู่วิชาชีพนั้น

แต่ในวันนี้ ชะตาชีวิตเธอกลับพลิกผันอย่างน่าใจหาย ไม่รู้ว่าสวรรค์แกล้งหรือนรกสาป เธอถูกลักพาตัวมาที่เกาะแห่งนี้ด้วยฝีมือของนายหัวผู้ยิ่งใหญ่

“คุณจับฉันมาทำไม???”

เขายังยืนหันหลังให้เธอ สูบบุหรี่อย่างใจเย็น สายตามองไปยังนอกหน้าต่าง ซึ่งเห็นวิวของเวิ้งทะเล

“ฉันถามว่าคุณจับฉันมาทำไม!

เขายิ้มมุมปาก แต่สายตาไร้อารมณ์ ก่อนหันกลับมามองเด็กสาวผู้เกรี้ยวกราด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นหน้าเขา นายหัวภาสกรยังไม่แก่ตามข่าวลือ หน้าตาของเขาหล่อคมเข้มเลยทีเดียวหากให้คาดเดาอายุก็น่าจะไม่เกินสี่สิบ

“ที่ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ”

“หึ” เขาส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนทิ้งก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยซึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาเงยหน้าจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ดูถูก และเย้ยหยันจนเธอรู้สึกได้

“เธอไม่มีสิทธิ์ถามอะไรฉันทั้งนั้นสาวน้อย”

“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อคุณจับตัวฉันมา ฉันต้องรู้สิว่าคุณมีเหตุผลอะไรและต้องการอะไร”

“ต้องการอะไรงั้นเหรอ...ต้องการให้เธอถอดเสื้อผ้าออกให้หมดเดี๋ยวนี้”

เธอตาเหลือก “อะไรของคุณ!!!

“ทำตามคำสั่งของฉันถ้าไม่อยากให้พี่ชายเธอตาย”

“ว่าไงนะ!!!

“พี่ชายเธอติดหนี้ฉันอยู่!!!

เธอช็อค หน้าซีดเผือด หัวใจเต้นรัว เธอส่ายหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด

“เป็นไปไม่ได้  พี่ฉันไปติดหนี้อะไรคุณ เขาเป็นคนดี เขาไม่มีทางมาข้องแวะกับคนอย่างคุณแน่”

“คนอย่างฉันมันเป็นไงเหรอ”

เขากดกรามจนคางเป็นสัน หยิบมีดเล่มสวยที่ทอแสงวาววับออกมาถือเล่น เธอตกใจถอยร่นเล็กน้อย

“ฉันไม่เชื่อ  เป็นไปไม่ได้”

“พี่ชายเธอขโมยของที่สำคัญของฉันไป”

“ขโมย!  ยิ่งแล้วไปกันใหญ่ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น เขาเป็นตำรวจนะ อย่าพูดอะไรพล่อย ๆ”

“ตำรวจเลวนะสิ!!!

เขาตวาดดังลั่น แววตายิ่งกว่าแค้น เธออ้าปากหวอ หัวใจเต้นรัวเร็วกว่าทุกครั้ง

“อ่ะ...มะ...มะ...ไม่จริง”

“หึ  เธอรู้จักพี่ชายตัวเองน้อยไปแล้ว ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด ไม่ได้ยินที่สั่งเหรอ”

“ไม่”

“จะถอดเอง หรือว่าให้ไอ้พวกกลัดมันข้างนอกเข้ามาช่วยถอดให้”

“ไม่!!!...ทำไมฉันต้องถอดด้วย”

“เพราะฉันจะทรมานเธอให้สาสมกับสิ่งที่พี่ชายเธอทำไงล่ะ มันทำเลวกับฉันเท่าไหร่ เธอจะต้องชดใช้เป็นร้อยเป็นพันเท่า”

บุษบงกชหน้าชา ปากสั่น พรั่งพรึ่งอึงอลไปหมดทั้งหัวใจ...นี่มันเรื่องอะไรกัน

“พี่บอลไปขโมยอะไรของคุณ...โอเค ถ้าเขาเอาของคุณไปจริง ฉันจะคุยกับเขาเอง ฉันจะเอามาคืนให้คุณ”

“หึ ๆ” แล้วเขาก็หัวเราะเหมือนคนบ้า “ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอหรอก เอาไว้เธอออกจากเกาะไปเมื่อไหร่ วันนั้นเธอจะได้รู้เอง ว่าทำไมเธอถึงต้องมาอยู่ที่นี่!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เธอจำต้องใช้เรือนร่างและหัวใจอันบริสุทธิ์ ชำระหนี้ร้ายที่ไม่ได้เป็นคนก่อ และเขาจะไม่มีวันปราณีให้กับลูกเจี๊ยบในกำมืออย่างแน่นอน!!!"

มนกร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha