สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 7

รุ่งเช้าของอีกวัน แคทเธอลีนลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอแอบรัก ดวงตาหวานมองใบหน้าคมคร้ามอย่างไม่นึกไม่ฝัน ว่าเธอจะได้นอนอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของเขาแบบนี้ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคม มองสังเกตไปทั่วทุกตารางนิ้ว นิ้วเรียวเผลอลากไล้ไปตามคิ้วหนาและไล้ลงมาตามสันจมูกโด่งได้รูป และมาจบลงที่ริมฝีปากแดงระเรื่อราวกับริมฝีปากของหญิงสาว ที่แค่มองก็อยากจะกดจูบบดขยี้ให้หนำใจ นิ้วเรียวยังคงลากไล้ไปตามสันคางที่มีหนวดเคราขึ้นครั่นคร้าม ที่ทำให้ใบหน้าคมดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น แคทเธอลีนยังคงจ้องมองใบหน้าคมอย่างพินิจพิจารณา เธอมองทุกๆส่วนที่ประกอบขึ้นเป็นใบหน้าของเขา มีเพียงสิ่งเดียวในตอนนี้ที่เธอไม่ได้เห็นในตอนนี้ นั่นก็คือดวงตาสีฟ้าที่ยังคงปิดอยู่ หญิงสาวมองใบหน้าคมอยู่เพียงครู่ เรียวปากของเขาก็ขยับพร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่ออกมาพร้อมกับคำถาม

“มองผมพอรึยัง”

“ยังค่ะ ฉันยังอยากมองคุณแบบนี้อีกสักพัก”

“หลงรักผมแล้วงั้นสิ”

“อย่าเพิ่งเข้าข้างตัวเองสิคะ ฉันก็แค่อยากจดจำใบหน้าของคู่นอนของฉัน” คำพูดของหญิงสาวทำให้คนตัวโตต้องลืมตาขึ้นมองดวงหน้าสวยหวาน

คิ้วหนาย่นเข้าหากันอย่างสงสัยในคำพูดของเธอ “คู่นอน?”

แคทเธอลีนยิ้มรับ “ค่ะ คู่นอน”

“อืม... ฟังดูดีนะ แล้วใบหน้าของคู่นอนของคุณ เป็นยังไงบ้างล่ะ”

“โดยรวมแล้ว หน้าตาดีมากค่ะ หล่อ รูปงามสมคำล่ำลือ แต่...”

“แต่...?”

“แววตาที่มองมาที่ฉัน ออกจะดุไปสักหน่อย แต่ในตอนนี้ไม่ดุ น่ามองเป็นที่สุด ฉันก็เลยต้องมองเก็บเกี่ยวความงามของใบหน้าคู่นอนของฉันเอาไว้”

“รีบๆมองหน่อยนะ เดี๋ยวบ่ายๆผมจะพาคุณไปส่งที่ร้าน”

“คุณก็หลับตาลงสิคะ เพราะดวงตาสีฟ้าของคุณชอบส่งความเกลียดชังมาให้ฉันกลัวและหวั่นไหว”

“ผมไม่เคยเห็นคุณแสดงความกลัวออกมาสักนิด”

“นั่นเพราะฉันเก็บซ่อนมันเอาไว้ต่างหากล่ะ เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องแสดงจุดด้อยให้ใครรู้”

“ถ้างั้นผมก็คงมองคุณผิดไปสินะ”

“ถ้ามองผิดก็มองใหม่ได้ค่ะ ฉันไม่สนใจเรื่องเล็กๆน้อยๆอยู่แล้ว”

“ผมไม่แปลกใจเลยซักนิดว่าทำไมพวกเพื่อนๆของผมถึงได้ชอบคุณ”

“งั้นเหรอคะ แล้วคุณล่ะคะ คุณชอบฉัน เหมือนกับพวกเพื่อนๆของคุณด้วยรึเปล่า”

“ไม่เลยซักนิด เพราะผมเกลียดคุณ” เซบาสเตียนพูดพร้อมกับกอดกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งขึ้น แคทเธอลีนยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ฉันชอบความเกลียดชังของคุณค่ะ โดยเฉพาะตอนนี้ ฉันชอบมันมากที่สุด”

เซบาสเตียนลืมตามองใบหน้าสวยหวาน แล้วยิ้มปนหัวเราะออกมาเล็กน้อย เขากอดกระชับร่างบางแล้วหลับตาลง แคทเธอลีนก็โอบกอดร่างกำยำของเขาแล้วหลับตาลงในอ้อมกอดของเขาเช่นกัน

11.30 น.

เซบาสเตียนเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเอาผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้เช็ดศีรษะแรง ก่อนจะสะบัดผมไปมา มือหนาเสยผมขึ้น เผยให้เห็นคู่นอนหมาดๆ ที่กำลังนั่งไขว่ห้างเอามือท้าวคางมองเขาอยู่ที่โซฟา

“ทำไมถึงยังไม่แต่งตัว รึว่าจะอยู่รอให้ไอ้โจเซฟมันกลับมารับไปส่งที่ร้าน”

แคทเธอลีนหยิบเสื้อตัวยาวผ้าคอตตอนผสมเนื้อดีสีดำ แขนเสื้อยาว เปิดไหล่ ผ้าชีฟอง ปลายแขนเสื้อจั๊มราคาแพงของเธอ ที่เขากระชากมันขาดซะจนขาดวิ่น กางให้เขาได้เห็น เซบาสเตียนยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้เห็นผลงานของตัวเอง เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่คิดว่าเธอจะพอสวมมันได้ ออกมาโยนให้กับหญิงสาว

“ใส่ตัวนี้ไปก่อน เดี๋ยวผมจะพาไปซื้อชุดใหม่”

แคทเธอลีนหยิบเสื้อที่เขาโยนให้มากางดู ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปแต่งตัว แล้วเดินออกมาโชว์ตัวให้เขาได้เห็น เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวที่เขาคิดว่าเธอพอจะใส่ได้ แต่พอได้อยู่บนเรือนร่างอรชรแล้ว กลับดูเทอะทะหลวมโครก ราวกับเด็กใส่เสื้อของผู้ใหญ่ เมื่อสวมคู่กันกับกระโปรงพลีทสั้นสีเทาที่สั้นเลยเข่าขึ้นมา มันก็เลยดูแปลกๆไปซักนิด เพราะตัวเสื้อเชิตยาวจนแทบจะบังกระโปรงของเธอจนมิด

เซบาสเตียนยิ้มเล็กน้อย เมื่อได้เห็นสภาพของแคทเธอลีน เขาลุกขึ้นเดินมาหยุดยืนตรงหน้าของหญิงสาว

“เป็นดีไซน์เนอร์แบบไหนกัน ถึงได้แต่งตัวไม่เรียบร้อย” เซบาสเตียนพูดพร้อมกับจับชายเสื้อเชิ้ตยัดเข้าไปในกระโปรงโดยรอบ แล้วจัดการจัดให้ดูสวยงามและเรียบร้อย

แคทเธอลีนมองใบหน้าคมที่กำลังจ้องมองตรวจความเรียบร้อยบนเรือนร่างของเธอ เธอยื่นหน้าเข้าไปกดจูบที่แก้มสาก เซบาสเตียนก็เลยประกบปากกดจูบแลกลิ้นจนเขาพอใจถึงได้ปล่อยเธอออก มือหนากอดเอวบางเอาไว้ เขามองดวงหน้าหวานด้วยสายตาที่อ่อนโยน

“แน่ใจนะว่าคุณจะไม่เปลี่ยนใจ”

“ค่ะ”

“ถ้าเปลี่ยนใจทีหลังผมคงไม่ตอบรับ”

“เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วนี่คะ”

“คุณชอบให้ผมเกลียดคุณงั้นเหรอ”

“มันก็อาจจะดีกว่าเป็นผู้หญิงของคุณมั๊งคะ”

“แล้วคุณรู้เหรอว่ามันจะ...ดีกว่า”

“อย่างน้อย ฉันก็คงไม่ต้องวิ่งไล่จับคุณ เพราะคุณคงมีผู้หญิงของคุณอยู่เต็มเมืองจนนับไม่ถ้วน ฉันไม่อยากสู้รบกับพวกเธอ เพราะบางทีพวกเธออาจจะเป็นลูกค้าของฉัน”

“เป็นแม่ค้าที่ดี รักษาลูกค้าได้ดีเยี่ยม”

“พ่อของฉันบอกเสมอว่าลูกค้าคือพระเจ้า ถ้าเราอยากได้เงินของเขา เราก็ต้องบริการเขาให้ดีที่สุดค่ะ”

“อืม... สงสัยผมคงต้องรีบเซ็นสัญญากับพ่อของคุณเร็วๆ เพราะแนวคิดของท่านคงทำให้ธุรกิจของเราไปได้สวย”

“ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องไปได้สวยแน่นอนค่ะ”

“หิวรึยัง”

“คงยังมั๊งคะ ฉันก็แค่... ยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อเย็นวาน”

“อยากทานอะไร”

“แล้วแต่คุณค่ะ ฉันอะไรก็ได้”

“งั้นก็ไปกันเถอะ” เซบาสเตียนเดินกอดเอวบางรั้งเธอเอาไว้แนบกาย พาเดินออกมาจากในห้องพักของเขา

เบนมองตามเจ้านายอย่างอึ้งๆ เมื่อเห็นเจ้านายเดินควงสาวสวยออกมาจากห้องด้านใน เขานึกแปลกใจที่เห็นแคทเธอลีนออกมาพร้อมกับเจ้านายของเขา ทั้งๆที่เมื่อคืนเจ้านายของเขาเดินเข้าห้องไปเพียงคนเดียว แต่ทำไมถึงได้กลับออกมาพร้อมหญิงสาวข้างกาย แต่ที่ทำให้เขาแปลกใจที่สุดก็เห็นจะเป็นหญิงสาวข้างกาย เป็นคนที่เขาบอกว่าเกลียดเป็นนักหนา แต่ดูตอนนี้สิ เขาเดินกอดเอวของเธอราวกับว่าเป็นคู่รักกันยังไงยังงั้น แล้วที่สำคัญที่สุดเธอใส่เสื้อของเจ้านายของเขาด้วยนี่สิ มันชักจะยังไงๆซะแล้วล่ะ...

เซบาสเตียนพาแคทเธอลีนไปทานอาหารที่ร้านโปรดของเขา ก่อนจะไปส่งเธอที่ร้าน ก่อนหน้านี้เขาจะพาเธอไปซื้อชุดใหม่ก่อนจะกลับร้าน แต่แคทเธอลีนปฏิเสธ เธอบอกกับเขาว่าเธอจะกลับไปเปลี่ยนที่ร้านของเธอ ที่นั่นมีเสื้อผ้าของเธออยู่หลายชุด  เขาก็เลยยอมและพาเธอมาส่งที่ร้าน และเมื่อมาถึงหน้าร้าน เซบาสเตียนเดินกอดเอวพาเธอมาส่งที่ประตูร้าน แถมยังกดจูบที่ริมฝีปากบางนิ่งอยู่นานสองนานและกอดร่างบางเอาไว้แนบอกแกรง แคทเธอลีนเองก็กอดรัดเขาเอาไว้

วีด้าน้องสาวของแคทเธอลีนที่กำลังยืนจัดชุดเข้ากับหุ่นตัวใหม่ หันมาเจอทั้งคู่ยืนกอดจูบกันอยู่ เธอมองคนทั้งคู่อย่างตกตะลึง รวมไปถึงเด็กๆในร้านที่พากันมายืนมองเจ้านายสาวกดจูบและกอดรัดกับคาสโนว่าคนดัง อย่างไม่เชื่อสายตาว่าจะได้เห็น

เซบาสเตียนปล่อยร่างอรชรออก เขากดจูบเบาๆอีกครั้งที่หน้าผากขาวนวล ก่อนจะมองใบหน้าสวยหวานและพูดออกมา “ลาก่อนนะคู่นอนของผม”

แคทเธอลีนยิ้มให้เขาเล็กน้อย “เช่นกันค่ะคู่นอนของฉัน”

“ต่อไปนี้คงมีแต่ความเกลียดชังที่ผมจะมีให้กับคุณ”

“ฉันรักความเกลียดชังของคุณค่ะ เซบาสเตียน”

ทั้งคู่ต่างยิ้มให้กัน แล้วเซบาสเตียนก็ผละออกแล้วเดินกลับไปขึ้นรถของเขาที่จอดรออยู่ ก่อนที่รถยนต์หรูคันนั้นจะแล่นออกไป แคทเธอลีนยืนมองตามรถของเขาไปจนลับตา

และทันทีที่แคทเธอลีนเปิดประตูเดินเข้าไปในร้าน วีด้าน้องสาวของแคทเธอลีนก็เดินเข้ามายืนจ้องหน้าเอาเรื่องกับพี่สาวคนสวยทันที

“พี่ไปไหนมาคะพี่เคท แล้วทำไมเขาถึงได้ยืนกอดจูบกับพี่แบบนั้น เล่าให้ฉันฟังให้หมดนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกเรื่องนี้กับแม่”

แคทเธอลีนถอนหายใจ และเดินหนีน้องสาวสุดที่รักเข้าไปในห้องทำงาน และนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง มือเรียวหยิบชิ้นงานขึ้นมานั่งดูกลบเกลื่อน แต่วีด้าก็เดินตามเธอเข้าไปและไปหยุดนั่งตรงหน้า และดึงชิ้นงานในมือของพี่สาวออก และถามเสียงแข็ง

“พี่เคท พี่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังเพียงคนเดียว หรือว่าพี่จะเล่าเรื่องทั้งหมดต่อหน้าแม่และแด๊ด”

แคทเธอลีนมองหน้าน้องสาวที่กำลังจ้องรอเอาคำตอบจากเธอ เธอยิ้มเล็กน้อยและเริ่มเล่า

“เมื่อคืนรถของพี่โดนเจาะยาง และพี่โดนไอ้หื่นโจเซฟโปะยาลักพาตัวขึ้นรถ และพาไปที่กลุ่มอะไรของพวกเขา และคุณเซบาสเตียนมาช่วยพี่เอาไว้ด้วยความบังเอิญ และก็พามาส่ง จบ!

“แล้วเสื้อตัวนี้ ของใคร”

“คุณบาสเตียนเขาให้พี่ใส่ เพราะตัวเก่ามันขาด”

“ทำไมถึงขาด”

“เพราะโดนไอ้หื่นนั่นกระชากจนขาด”

“แล้วพี่ทำไมไม่โทรหาฉัน”

“ก็โดนโปะยา และไม่ได้หยิบอะไรไปเลย แล้วตอนนี้รถของพี่อยู่ที่ไหน”

“จอดอยู่ที่โรงรถ และนี่กระเป๋าของพี่”

“ยังดีนะที่เอารถและของมาคืน พี่นึกว่าไอ้หื่นนั่นจะเลวไปซะทุกอย่างซะอีก”

“แล้วทำไมพี่ถึงได้ยืนกอดจูบกับเขาแบบนั้นคะ เล่ามาอย่าปิดบังฉันนะ”

“เธอก็รู้ว่าพี่ชอบเขา”

“พี่เคท พี่อยาบอกนะว่าพี่...”

“ก็แค่สัมพันธ์ข้ามคืนที่พี่เต็มใจ”

“พี่เคท!...”

“พี่เล่าให้เธอฟังหมดแล้ว อย่าบอกเรื่องนี้ให้แม่กับแด๊ดรู้นะ พี่ไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ แล้วอีกอย่าง เรื่องนี้จะรู้กันแค่สองเรา โอเค๊?” วีด้าพยักหน้าตอบรับพี่สาวเบาๆและมองพี่สาวสุดที่รักอย่างอ่อนใจ

ทางด้านเซบาสเตียนเขาเองก็โดนลูกน้องคนสนิทซักทันทีที่เขาก้าวขึ้นรถตรงหน้าร้านของแคทเธอลีน

“ทำไมเธอถึงออกมากับคุณ”

“ก็...เธอคือเหยื่อของไอ้โจเซฟ”

“แต่ทำไมคุณถึง...”

“ก็แค่เซ็กส์ ไม่มีอะไรมากหรอกนะ ทุกอย่างยังคงเดิม”

“คุณหมายถึง... คุณยังเกลียดเธออย่างนั้นน่ะเหรอ”

“อืม...” เซบาสเตียนตอบคนสนิทเพียงเท่านั้น แล้วก็หันไปมองด้านนอกหน้าต่าง เบนเลยต้องหันกลับมา ไม่กล้าที่จะถามอะไรเขามากนัก เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ถ้าเขาอยากให้รู้ เขาจะเป็นฝ่ายพูดออกมาเอง

หลายอาทิตย์ต่อมาที่แคทเธอลีนไม่ได้พบเจอหรือได้ข่าวของเซบาสเตียนเลย เธอยังคงคิดถึงเขา คิดถึงลีลารักทุกบททุกตอนที่เขากับเธอร่วมกัน แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่คิดถึง เพราะเป็นเธอเองไม่ใช่เหรอที่ปฏิเสธข้อเสนอของเขา นึกๆแล้วก็อยากจะย้อนเวลากลับไปในคืนนั้น เพราะถ้าเธอตอบรับข้อเสนอของเขา เธอก็คงไม่ต้องมาทนคิดถึงเขาและทรมานอยู่แบบนี้ แคทเธอลีนนั่งเหม่ออยู่พักใหญ่ โทรศัพท์ตรงหน้าก็สั่นไปมา แคทเธอลีนรีบหยิบเจ้าโทรศัพท์เครื่องโปรดขึ้นมากดดู ในใจก็คิดให้เป็นเขาที่โทรมาหาเธอ แต่เธอก็ต้องผิดหวังเมื่อคนที่โทรเข้ามากลับเป็นคริสตินเพื่อนรักของเธอ

“ไงจ๊ะคุณแม่”

(“แกประชดฉันซะตั้งแต่คำแรกเลยนะเคท”)

“ฉันว่าคำนี้มันเหมาะกับแกที่สุดแล้วนะ มีอะไรรึเปล่าถึงได้โทรมาหาตอนใกล้จะเลิกงานแบบนี้”

(“แกนี่เก่งสมกับเป็นเพื่อนฉันซะจริงๆ ไปซื้อของขวัญให้เจ้านายเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ คือ...ฉันเลือกของขวัญให้ผู้ชายไม่เป็นน่ะ”)

“อืม...ก็ดีเหมือนกันนะ เดินเที่ยวห้างแก้เซ็ง ตกลงฉันไป มารับฉันที่ร้านด้วยนะยะ”

(“ได้เลยเพื่อนรัก 5 โมงเจอกันแค่นี้นะ...บาย”)

“อะไรพูดรัวหยั่งกะจะโดนแย่งพูด คิดจะวางก็วาง นับวันยิ่งแปลกๆขึ้นทุกที”

และเมื่อถึงเวลานัด คริสตินก็ขับรถมาจอดที่หน้าร้านของแคทเธอลีน สองสาวพากันไปเลือกซื้อเนคไทที่ห้างดัง และแวะทานอาหารก่อนที่คริสตินจะพาแคทเธอลีนมาส่งที่ร้าน คืนนี้เป็นอีกหนึ่งคืนที่แคทเธอลีนจะต้องนอนที่ร้าน เพราะใกล้จะถึงงานแฟชั่นโชว์ประจำปี และเธอเองก็วาดหวังเอาไว้กับงานนี้เอามากๆ หญิงสาวเดินกลับเข้าไปในร้านโดยไม่ลืมล็อคประตูให้เรียบร้อย

แคทเธอลีนรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก เธอคิดไปถึงเซบาสเตียน ตั้งแต่เขามาส่งเธอวันนั้นเขาก็หายไปโดยที่เธอไม่ได้ยินข่าวของเขาเลยซักนิด หญิงสาวเดินขึ้นไปชั้นสองของร้านที่เป็นห้องนอนประจำของเธอ และทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มทันทีที่ปิดประตู โดยที่เธอไม่ได้เปิดไฟในห้อง เพราะแสงสว่างด้านนอกสาดส่องเขามา พอให้เธอได้เห็นทุกๆอย่างในห้องอย่างชัดเจน แคทเธอลีนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเลื่อนจ้องมองเบอร์โทรศัพท์ของเขา ที่เธอแอบเมมเอาไว้

“เฮ้อ! ป่านนี้คุณกำลังควงผู้หญิงคนไหนกันนะ จะรู้บ้างรึเปล่าว่าฉันคิดถึงคุณ คุณบาสเตียนฉันคิดถึงคุณ...” แคทเธอลีนพึมพำเพียงลำพัง ก่อนจะพลิกตัวตะแคงข้าง และเธอก็ต้องตกใจจนเกือบจะกรีดร้องออกมา เมื่อคนที่เธอคิดถึงกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงของเธอ แคทเธอลีนกดโทรศัพท์ในมือเพื่อเปิดให้มีแสงสว่าง แล้วหันเอาไปส่องที่หน้าของเขา

“คุณบาสเตียน! ใช่คุณจริงๆ ...”

แคทเธอลีนยิ้มออกด้วยความดีใจ แต่อีกใจก็นึกแปลกใจที่เห็นเขามานอนหลับอยู่บนเตียงของเธอ หญิงสาวนอนมองจ้องใบหน้าคม ผ่านแสงไฟสลัวๆ ที่กำลังหลับสนิท เธอชอบในยามที่เขานอนหลับแบบนี้เป็นที่สุด เพราะเธอไม่ต้องเจอเข้ากับสายตาดุดันที่เขาส่งมา

แคทเธอลีนยื่นหน้าเข้าไปกดจูบที่แก้มสากของเขา เซบาสเตียนก็พลิกตัวเข้ามากอดร่างบางและลืมตาขึ้นมองดวงหน้าหวานก่อนจะยิ้มให้เธอเล็กน้อย

“คุณเข้ามาได้ยังไง และรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”

“เรื่องเล็ก”

“วันนั้นคุณบอกกับฉันว่าลาก่อน”

“บอกวันนั้นก็เป็นเรื่องของวันนั้น”

“คุณบอกว่าห้ามเรียกร้อง”

“ผมก็ไม่ได้เรียกร้องซักหน่อย”

“คุณบอกว่าคุณเกลียดฉัน แต่คุณก็ยังมาหาฉัน”

“ก็คุณบอกผมว่าชอบความเกลียดชังของผม ผมก็เลยต้องมาหาคุณ” คำตอบของเขาทำให้เธอต้องยิ้มออกมาอีกครั้ง

“คุณมานานรึยังคะ”

“ก็ตั้งแต่ร้านของคุณปิด”

“แล้วทานอะไรมารึยัง”

“ยัง เพราะผมอยากทานกับคนที่ผมเกลียด”

“มาค่ะ ฉันจะทำอาหารให้คุณทาน” แคทเธอลีนทำท่าจะลุกขึ้น แต่เซบาสเตียนกลับกดรั้งร่างบางเอาไว้

“ตอนนี้ขอกินคนที่เกลียดก่อนได้มั๊ย...” ใบหน้าคมกดจูบไปทั่วทั้งใบหน้าและซอกคอของหญิงสาว

“ทานอาหารไม่ตรงเวลาโรคกระเพาะจะถามหานะคะ”

“โรคกระเพาะก็ยังดีกว่าโรคคิดถึง” เขาตอบทั้งๆที่ยังกดจูบคลอเคลียอยู่กับซอกคอและใบหน้าของหญิงสาว แคทเธอลีนแกล้งเอามือผลักใบหน้าของเขาออก พอให้มีจริตและไม่ดูง่ายเกินไป

“ไหนบอกว่าเกลียดยังไงค่ะ เกลียดก็ต้องไม่คิดถึง”

เซบาสเตียนยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันของเธอ ดวงตาสีฟ้ามองใบหน้าสวยหวานด้วยแววตาหยอกล้อพร้อมๆ กับคำพูดกระเซ้าหญิงสาวใต้ร่าง

“ผมหมายถึงคุณต่างหากที่คิดถึงผม เพราะเมื่อกี้คุณยังบอกคิดถึงผมอยู่เลย”

“ฉันรู้แล้วค่ะว่าทำไมพวกสาวๆถึงได้หลงใหลคลั่งคุณทั้งเมือง”

“ทั้งเมือง?”

“ค่ะ ทั้งเมือง”

เซบาสเตียนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะก้มประกบปากเข้ากับเรียวปากอวบอิ่ม เขาจัดการถ่ายเทความเกลียดชังให้กับหญิงสาว จนเธอแทบจะสำลักความเกลียดของเขา และอีกชั่วโมงกว่าๆ เขาและเธอก็มานั่งอยู่ที่ห้องครัวของร้าน ทานอาหารที่แคทเธอลีนเป็นคนทำ

 เซบาสเตียนนั้นสวมเพียงชุดคลุมสีขาวเท่านั้น แคทเธอลีนนั่งมองดูเขาทานจนอิ่ม เธอยิ้มออกมาเมื่อเห็นเขาทานอาหารในจานจนเกือบหมด

“อาหารฝีมือของคนที่คุณเกลียดอร่อยมั๊ยคะ”

“ไม่เลยซักนิด”

“ไม่อร่อยแต่ก็ทานจนเกือบหมด”

“เพราะผมหิวต่างหาก”

“คืนนี้คุณจะค้างที่นี่รึเปล่าคะ ฉันไม่มีชุดให้คุณใส่หรอกนะ เพราะร้านของฉันมีแต่ชุดผู้หญิง”

“แค่ใส่กลับ ชุดเดิมก็ใส่ได้”

“แต่ฉันก็ไม่มีชุดนอนให้คุณอยู่ดี”

“ผมไม่ใส่อะไรนอน คุณก็รู้” เมื่อเถียงเขาไม่ชนะแคทเธอลีนก็ได้แต่นั่งยิ้ม เธอลุกขึ้นเก็บจานชามไปล้างเก็บจนเรียบร้อย ก่อนจะเดินพาเขากลับขึ้นไปยังห้องชั้นบน

เซบาสเตียนเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดการแปรงฟันแล้วบ้วนปากให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับออกมา ก้าวขึ้นเตียงไปนอนกอดร่างอรชรที่นอนอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มกดจูบซ้ำๆที่แก้มนวล แล้วกดจูบเบาๆอีกครั้งที่หน้าผากของเธอ อ้อมแขนก็กอดกระชับร่างบางเอาไว้

“คุณระบายความเกลียดแบบนี้ให้กับผู้หญิงทุกๆคนรึเปล่าคะ”

“คุณเป็นคนแรก”

“ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงคนอื่นๆคนได้รับความรักจากคุณ ไม่เหมือนฉันที่ได้รับความเกลียด”

“ใครบอก พวกเธอได้เงิน แค่เงินและเซ็กส์เท่านั้นที่พวกเธอต้องการและได้จากผม”

“ใจป้ำแบบนี้นี่เอง สาวๆถึงได้ตามติดมาให้คุณควงไม่ซ้ำหน้า”

“มันก็เป็นธรรมดาที่มีเงินก็ต้องใช้ซื้อความสุข”

“แล้วทำไมฉันถึงไม่ได้เงินล่ะคะ ฉันได้แต่ความเกลียดของคุณเท่านั้น”

“ก็คุณปฏิเสธมันทิ้งอย่างไม่ใยดี คุณก็เลยได้รับความเกลียดจากผมแทน ทั้งหมดนี่คุณเป็นฝ่ายเลือกเองเลยนะ”

“ฉันรู้ค่ะ และฉันก็ยอมรับในสิ่งที่ฉันเลือกเสมอ”

“ถ้าอย่างนั้นก็มารับความเกลียดชังจากผมได้แล้ว เพราะความเกลียดของผมมันมีมาก และถ้าผมระบายออกมาไม่หมด ผมคงนอนไม่หลับ”

“วันหลังฉันจะซื้อยานอนหลับเอาไว้รอคุณ เผื่อว่าคุณจะระบายความเกลียดออกมาไม่หมด คุณจะได้นอนหลับสบายหายห่วง”

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้คุณต้องรับความเกลียดจากผมเต็มๆ เพราะว่าคุณไม่มียานอนหลับ”

เซบาสเตียนพูดจบก็กดประกบปากเข้ากับเรียวปากอวบอิ่ม มือหนาเลื่อนไปปลดชุดนอนออกจากร่างอรชร  และก็จัดการถอดชุดคลุมที่เขาสวมใส่ทิ้งอย่างไม่ใยดี ความเกลียดชังที่เขาสาดซัดใส่หญิงสาว รอบแล้วรอบเล่า จนแคทเธอลีนแทบสำลักความเกลียดของเขาออกมา จนกระทั่งรุ่งเช้า เมื่อหญิงสาวลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นเขาในห้องนอนของเธอแล้ว มีเพียงแค่กระดาษที่มีลายมือของเขา และกล่องเล็กๆสีแดงเท่านั้น ที่เขาทิ้งเอาไว้ให้เธอ ที่โต๊ะเล็กข้างๆหัวเตียง

แคทเธอลีนเอื้อมมือหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน...

...ผมได้มันมาจากดูไบ คุณจะใส่หรือทิ้งมันไปก็แล้วแต่คุณ สำหรับผม ผมว่า...แหวนวงนี้จะดูสวยและน่ามอง ถ้ามันได้อยู่บนนิ้วของคุณ...

เซบาสเตียน

หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบกล่องเล็กๆ สีแดงมาเปิดออก มองดูแหวนที่เขาซื้อมาฝาก มันเป็นแหวนเพชรสีชมพูที่เลอค่า  แคทเธอลีนยิ้มออกเมื่อเห็นตัวแหวน

ยังไม่ทันไรฉันก็นำคุณไปแล้วหนึ่งแต้มนะคะเซบาสเตียน  สุดที่รักของฉัน...

.........................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


😆😆😆😆😆😆😆😆😆😆
โดย Anonymous | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha