สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 10

หลายวันถัดมา เซบาสเตียนยังคงทำงานตามปกติ เขาไม่แม้แต่จะผ่านเข้าไปใกล้กับร้านของแคทเธอลีนเลยซักนิด นอกจากไม่พาตัวเองเข้าไปใกล้เธอแล้ว บรรดาผู้หญิงทุกๆคน เขาก็ไม่เรียกใช้พวกเธอเลย เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำงาน งานเท่านั้นที่พอจะช่วยให้เขาลืมเธอได้

ทางด้านแคทเธอลีน เธอยังคงคิดถึงเขา และคิดว่าเขาคงยังไม่กลับมาจากญี่ปุ่น ในใจลึกๆเธออยากจะโทรไปหาเขา แต่ก็ไม่กล้า อีกใจก็นึกแปลกใจที่เขาเงียบหายไปนานเกินจนดูผิดปกติ เธอซุกซ่อนทุกอย่างเอาไว้ในใจอย่างแนบเนียน ภายใต้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ที่ต้องพบปะผู้คนนับไม่ถ้วนในแต่ละวัน แต่พอหมดเวลาและเมื่ออยู่คนเดียว ภาพใบหน้าคมและดวงตาสีฟ้าก็กลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง และความกังวลถึงสาเหตุ ที่เขาหายหน้าไปนานเกินเดือนแบบนี้

และแล้วความกังวลใจของแคทเธอลีนก็มีคนมาช่วยไขให้กระจ่าง เมื่อค่ำคืนหนึ่ง เธอกำลังนั่งอยู่ในผับหรูเพียงลำพัง  ใบหน้าสวยงามแลดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด และในขณะที่เธอกำลังนั่งเศร้าให้เข้ากับเนื้อเพลงที่ในผับเปิดอยู่นั้น เสียทุ้มที่เธอคุ้นเคยก็ดังขึ้น พร้อมกับหนุ่มใบหน้าคมที่เธอรู้จักเขาเป็นอย่างดี แคทเธอลีนตาวาวโรจน์เมื่อได้เห็นหน้าของเขา ใบหน้าหมองเปลี่ยนเป็นเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาทันทีทันใด

“กำลังคิดถึงใครอยู่รึเปล่าครับ”    

“คุณเบน!

“นึกว่าจะลืมกันไปแล้วซะอีก” เบนพูดพร้อมกับนั่งลงใกล้ๆ กับเธอ

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ แล้ว...” แคทเธอลีนชะเง้อมองหาใครบางคนที่เธอต้องการพบเขามากที่สุด แต่แล้วคำตอบที่ได้ก็ทำให้เธอต้องผิดหวัง

“เขาไม่มาหรอกครับ”

“คะ”

“คุณบาสเตียนไม่ได้มาครับ เขาอยู่บ้าน ผมมาคนเดียว”

“เหรอคะ” น้ำเสียงของหญิงสาวเศร้าลงจนเบนรู้สึกเห็นใจ

“คุณสองคนทะเลาะอะไรกันรึเปล่าครับ”

“อะไรนะคะ ทะเลาะ?”

“ครับ คือผมต้องขอโทษ ถ้าผมจะก้าวก่ายเรื่องของพวกคุณ แต่ผมทนไม่ได้ที่ต้องเห็นพวกคุณเป็นแบบนี้”

“คุณพูดอะไรคะ ฉัน... ฉันงงไปหมดแล้ว”

เบนมองหน้าแคทเธอลีนอย่างแปลกใจ ท่าทีของหญิงสาวตรงหน้าเหมือนกับไม่รู้ว่าเจ้านายของเขากำลังโกรธและเกลียดเธออย่างมหันต์ แล้วตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันนะ ชักจะแปลกๆซะแล้วล่ะสิ

“เมื่อสักครู่คุณถามผมว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ”

“ค่ะ” แคทเธอลีนตอบพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ ทำให้เบนยิ่งสงสัยเข้าไปอีก

“คุณไม่รู้จริงๆ หรือกำลังแกล้งไม่รู้กันแน่ ว่าคุณบาสเตียนและผม เรากลับมากันได้สองอาทิตย์แล้ว”

“กลับมาได้สองอาทิตย์แล้วเหรอคะ” แคทเธอลีนถามกลับคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ

“ครับเรากลับมาได้สองอาทิตย์แล้ว” และเมื่อได้ยินคนสนิทของเขาเฉลยให้ฟัง ยิ่งทำให้เธอน้อยใจเขามากยิ่งขึ้น ขอบตาทั้งสองข้างเริ่มร้อนผ่าว และกำลังจะมีน้ำตาเอ่อล่น จนทำให้เธอต้องรีบเบือนหน้าหนีคนสนิทของเขา และกระพริบตาถี่ๆ เพื่อสกัดกั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมาให้เบนได้เห็น

“เขางานยุ่งเหรอคะ”

“ก็มียุ่งๆบ้าง แต่วันที่เรากลับมา เขาตรงไปหาคุณที่ร้านทันทีที่ลงจากเครื่อง”

“ไม่นี่คะ ฉันไม่ได้เจอเขาเลยนับตั้งแต่วันที่เขาไปญี่ปุ่น”

“ผมว่าเขาคงเข้าใจอะไรคุณผิด”

“คุณพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจค่ะ”

“ก็หลังจากที่เขาไปหาคุณได้แค่ 20 นาที เขาก็กลับมาที่บ้าน และอาละวาดยกใหญ่ เท่าที่ผมจำได้ เขาพูดพร่ำซ้ำๆว่า เธอแค่ต้องการเอาชนะ ครับ”

แคทเธอลีนนั่งนิ่ง เธอกำลังนึกไปถึงเมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา และกำลังนึกไปตามคำพูดของเบน ที่บอกว่าเซบาสเตียนพูดพร่ำว่า เธอแค่ต้องการเอาชนะ หญิงสาวนั่งนึกเพียงครู่ เธอก็ถึงบางอ้อ ใช่สิ! ต้องเป็นตอนที่พริสซี่มาหาเธอ เขาต้องได้ยินเธอพูดกับพริสซี่แน่ๆ แต่เพื่อให้แน่ใจ เธอเลยถามกลับคนตรงหน้าอีกครั้ง

“คุณกลับมาถึงที่นี่ช่วงค่ำๆหรือเปล่าคะ”

“ครับ พอลงเครื่องเขาก็ตรงไปหาคุณที่ร้านเลย”

“โอ... ฉันรู้แล้วล่ะค่ะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เจ้านายของคุณต้องเข้าใจฉันผิดแน่ๆ”

“เข้าใจผิดเหรอครับ”

“ค่ะ เขาต้องเข้าใจฉันผิดไป คุณช่วยฉันหน่อยได้มั๊ยคะ”

“คุณจะให้ผมช่วยคุณยังไงครับ”

“ช่วยทำให้เขาและฉันได้อยู่กันตามลำพังสองคนค่ะ วิธีไหนก็ได้ค่ะ”

“เรื่องแค่นี้ ง่ายมากครับ คืนพรุ่งนี้เราจะไปประชุมกันที่องค์กร และคุณบาสเตียนจะต้องพักที่นั่น เดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องมารับคุณที่ร้าน คุณเตรียมตัวรอได้เลยนะครับ 1 ทุ่มตรงผมจะให้คนมารับคุณ แต่ถ้าจะให้ดี ควรจะปลอมตัวสักหน่อยเพราะงานนี้ ไอ้โจเซฟมันก็ไปร่วมด้วย”

“ค่ะ ฉันรับรองว่าไอ้หื่นนั่น จะจำฉันไม่ได้แน่นอนค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยฉัน”

“ใครบอก ผมช่วยเจ้านายของผมต่างหาก”

“ค่ะ”แคทเธอลีนยิ้มรับอย่างโล่งใจ

เฮ้อ!ในที่สุดเธอก็รู้ถึงสาเหตุที่เขาหายหน้าไปซะที หญิงสาวนั่งยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อความกังวลภายในใจกำลังจะหายไปในเวลาอันใกล้ แต่เมื่อมานึกๆดูแล้ว เขาเองก็น่าจะเข้าใจเธอนะ เพราะเป็นเขาเองไม่ใช่เหรอที่สั่งกับเธอว่า อย่าให้ใครรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอและเขา แล้วเพียงแค่ได้ยินแค่นี้ก็มาโกรธและหายหน้าหายตาไป ความจริงถ้าเขาฉุกคิดถึงข้อนี้สักนิด เรื่องมันก็คงไม่เกิด เชอะ!คนไม่มีเหตุผล อย่าให้ถึงทีเธอบ้างนะ เธอจะจัดการเขาให้เชื่องเหมือนลูกแมวตัวหนึ่งเลยคอยดู...

ในที่สุดก็มาถึงช่วงเวลาที่แคทเธอลีนรอคอย และเมื่อถึงเวลา ลูกน้องของเบนก็มารับเธอที่ร้าน และพาเธอไปส่งที่ห้องพักของเซบาสเตียน ภายในองค์กรลับ

แคทเธอลีนรอเวลาที่จะได้เจอหน้าเขาอย่างใจจดใจจ่อ เธอนึกไปสารพัดกลัวว่าเขาจะขับไล่และด่าว่าเธอเสียๆหายๆ เวลาผ่านไปราว 2 ชั่วโมงที่เธออยู่ในห้องนี้ ความรู้สึกกลัวสารพัดกำลังเข้ามาเกาะกุม หญิงสาวนั่งชะเง้อมองไปทางประตูห้อง ทุกอย่างช่างเงียบเชียบจนน่ากลัว เอ๊ะ! หรือว่าเขาจะกลับไปแล้ว หรือว่าเขาจะรู้เรื่องแล้วนะ นานขนาดนี้ เขาคงหนีเธอกลับไปแล้วล่ะสิ จะทำยังไงต่อดีนะแคทเธอลีน

เกือบ 3 ชั่วโมงบรรดาสมาชิกขององค์กรก็พากันทยอยออกมาจากห้องประชุม และก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่เซบาสเตียนจะออกมาเป็นคนสุดท้าย เพราะเขาจะต้องอยู่พูดคุยกับดอนฟาเบียโน่ต่ออีกสักพักหลังจบการประชุม เบนยืนรอเจ้านายอยู่หน้าห้องและอีก 10 นาทีกว่าๆเซบาสเตียนก็เดินออกมา

“กลับกันเถอะ”

“วันนี้คุณไม่ค้างที่นี่หรอกเหรอครับ”

“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้วันหยุด ฉันอยากตื่นสายๆสักหน่อย” เซบาสเตียนพูดพร้อมกับเดินออกไปด้านนอก เบนเลยรีบเดินตามเขา

“แต่นี่มันดึกมากแล้ว และ...”

“ฉันจะกลับบ้าน” เซบาสเตียนหันกลับมาพูดกับเขาเสียงเข้ม เบนเลยได้แต่พยักหน้าตอบรับ เพราะขัดอะไรไม่ได้

รถยนต์หรูแล่นพาเซบาสเตียนและเบนออกมาจากองค์กร เบนเริ่มจะเป็นห่วงแคทเธอลีน เพราะตอนนี้หญิงสาวคงกำลังรอเจ้านายของเขาอย่างใจจดใจจ่อ เขานั่งคิดหาวิธีมาตลอดทาง และเมื่อรถแล่นมาจอดที่สี่แยกไฟแดง โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทก็สั่นไปมา

“ครับท่าน”   

“มีเรื่องอะไรรึเปล่า” เซบาสเตียนถามขึ้นเมื่อเบนกดปิดโทรศัพท์

“สงสัยเราต้องกลับไปที่องค์กรแล้วล่ะครับ เพราะคนของดอนโทรมาบอกว่าที่ห้องของคุณเหมือนมีคนอยู่ในนั้น”

“ก็ให้คนของดอนเข้าไปดูสิ”

“แต่เราใส่รหัสล็อคเอาไว้นะครับ”

“แล้วจะมีคนเข้าไปได้ยังไง”

“นั่นสิครับ ผมว่าเรากลับไปดูสักหน่อยจะดีกว่านะครับ”

“อืม...”

เบนแอบถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำตอบรับของเจ้านาย เฮ้อ!นี่ถ้าเขาไม่นัดแนะเอาไว้กับคนของดอนฟาเบียโน่ สงสัยคืนนี้คุณเคทคงต้องนอนรอเจ้านายของเขาทั้งคืนล่ะมั๊ง และเมื่อมาถึงหน้าห้องพัก เบนเสียบคีย์การ์ดและใส่รหัสเปิดประตู และเดินเข้าไปในห้องทำทีตรวจสอบ เขาเห็นแคทเธอลีนกำลังยืนแอบอยู่หลังฉากกั้น เลยยิ้มให้เธออย่างรู้กัน แล้วเขาก็เดินออกมาหาเจ้านายที่ยืนรออยู่ด้านนอก

“ไม่มีอะไรนี่ครับ ทุกอย่างปกติ เรากลับกันเถอะครับ”

“ไม่ล่ะ ฉันขี้เกียจนั่งรถแล้วล่ะ ฉันจะพักที่นี่ พรุ่งนี้เราค่อยกลับ นายก็ไปพักเถอะนะ”

“ครับ” เบนตอบรับเจ้านาย แล้วแอบยิ้มร้ายยืนมองตามหลังเจ้านายเข้าไปในห้องจนกระทั่งประตูปิด

“มีความสุขมากๆนะครับ เจ้านาย”

เบนพึมพำออกมาแล้วเดินตรงไปที่ห้องพักของเขา

……………………………………………………


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha