สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 11

เมื่อบานประตูถูกปิด และเซบาสเตียนก้าวเข้ามาในห้อง แคทเธอลีนก็ได้เห็นหน้าของคนที่เธอรอคอยมาหลายชั่วโมง เขายังคงเหมือนเดิม แต่ดูเครียดๆไปหน่อย แคทเธอลีนแอบยิ้มเมื่อเห็นเขากำลังถอดเสื้อผ้าอยู่ตรงหน้าเธอ หญิงสาวใจเต้นระทึก แอบสำรวจร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาทุกสัดส่วน เธอพยายามก้มต่ำและนิ่งให้มากที่สุด จนกระทั่งเซบาสเตียนเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก็ได้เวลาปรากฏตัวของเธอซักที

เซบาสเตียนกำลังนอนหลับตาแช่น้ำ อยู่ๆบานประตูก็เลื่อนเปิดออก ชายหนุ่มตกใจลืมตาขึ้น แล้วดวงตาสีฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวที่เขาเกลียดเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ความเกลียดและความโหยหาผสมกันปนเป เมื่อได้เห็นเธอ คงจะเป็นแผนของคนสนิทของเขาสินะ เธอถึงเข้ามาอยู่ในห้องนี้ เซบาสเตียนนึกประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมด และนึกคาดโทษลูกน้องคนสนิท อย่าให้เจอหน้านะ จะชกให้คว่ำเลย เจ้ากี้เจ้าการดีนัก

“ใครให้เธอเข้ามา ถึงว่า... นี่คงจะวางแผนกับเบนเอาไว้สิ จะมาหลอกอะไรฉันอีก ออกไป!” เซบาสเตียนตวาดดังลั่น ใบหน้าของเขาดุดันจนเธอเริ่มจะกลัว แต่ก็ยังพยายามทำใจดีสู้เสือ

“คุณเข้าใจฉันผิด ฉันก็เลยต้องมาอธิบาย”

“คนอย่างเธอมันตีสองหน้า และอาจจะมีอีกหลายหน้าเพราะมารยาของเธอมันมากนัก”

“จริงค่ะที่มารยาของฉันมันมีมาก แต่ฉันก็ใช้มันได้ผลเสมอ”

“แต่วันนี้เห็นทีจะไม่ได้ผล กลับไปซะฉันไม่ต้องการเธอ!

 “แต่อีกเดี๋ยวคุณจะต้องการฉัน...” แคทเธอลีนพูดพร้อมกับค่อยๆถอดชุดของเธอออก

“ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้แคทเธอลีน! เซบาสเตียนร้องสั่งเสียงเข้ม แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับไม่สนใจและถอดชุดออกจนหมด เหลือเพียงชุดชั้นในสุดแสนจะเซ็กซี่ ที่กำลังทำให้ความต้องการของเซบาสเตียน เริ่มจะต่อต้าน

“ฉันไม่เก่งในเรื่องสวมใส่ ฉันเชี่ยวชาญในการถอด คุณก็รู้...”

“แคทเธอลีน!...

“ออกไป ฉันเกลียดเธอ!

“แต่ฉันรักความเกลียดของคุณ”

“แคทเธอลีน!

“วันนั้นที่คุณได้ยินเพราะฉันแค่พูดให้พริสซี่เชื่อ เพราะคุณเองไม่ใช่เหรอคะ ที่บอกฉันว่าอย่าให้ใครรู้ความสัมพันธ์ของเรา”

“อย่ามาโกหก คนอย่างเธอมันเชื่อไม่ได้”

“สงสัยฉันคงต้องทำให้คุณเชื่อฉันก่อนสินะคะ” แคทเธอลีนพูดจบก็ปลดบราออก แล้วก้าวเท้าลงอ่าง เข้าไปนั่งตรงหน้าเขา พยายามส่งสายตายั่วยวนเพื่อให้เขาคล้อยตาม เธอไม่สบตากับดวงตาสีฟ้าที่กำลังจ้องเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เธอกำลังจ้องที่เจ้างูน้อย ที่กำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นอนาคอนด้าต่างหากล่ะ

“คุณกำลังต้องการฉัน”

“ฉันไม่ต้องการเธอ ออกไป!

“แต่บางอย่างบอกว่าคุณกำลังต้องการฉัน”

“ไม่มีเธอฉันก็จัดการมันได้ เพราะฉะนั้นออกไป!” เซบาสเตียนยังตงตวาดใส่เธอเสียงดัง แต่แคทเธอลีนกลับไม่มีอาการกลัวแสดงให้เขาเห็นเลยซักนิด

“ต้องการมากขนาดนั้น ให้ฉันดับความต้องการของคุณเถอะ นะคะ ดูสิมันเริ่มจะเรียกร้องแล้ว คุณถอดความโกรธและโมโหลง แล้วยอมให้ฉันจัดการเองมันจะดีกว่า”

“ฉันจัดการเองดีกว่าที่จะให้ผู้หญิงสองหน้าอย่างเธอมาแตะต้องมัน”

“ดื้อซะจริง...” แคทเธอลีนพูดจบก็พุ่งเข้าจัดการเจ้าอนาคอนด้า ที่มันกำลังเรียงร้องให้เธอเข้าไปปรนเปรอเขา

“แคทเธอลีน!

เซบาสเตียนเรียกเธอเสียงเข้ม แต่ก็ยอมเงียบในที่สุด เพราะกำลังโดนความเสียวซ่านเล่นงาน เขาทิ้งร่างนอนพิงไปกับขอบอ่าง หลับตาและสูดปากส่งเสียงห้าวๆออกมาให้เธอได้ยิน

“โอวว...”   

แคทเธอลีนเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าคม ที่กำลังเหยเกบิดเบี้ยวไปด้วยความเสียวซ่านที่เธอกำลังมอบให้ ในที่สุดแผนของเธอก็ผ่านไปอีกขั้น ฮึ ฮึ ผู้ชายก็แค่นี้ล่ะนะ...

โอ... ซี๊ดดด...

เสียงแหบห้าวของเซบาสเตียนคำรามออกมา เมื่อหญิงสาวตรงหน้าจัดการพาเขาไปแตะขอบสวรรค์ ธาราขาวขุ่นไหลนองเต็มโพรงปากของเธอ จนไหลล้นออกมาเล็กน้อยที่มุมปาก ร่างกำยำกำลังหอบเหนื่อย ดวงตาสีฟ้าจับจ้องที่ใบหน้าของหญิงสาว ความโกรธเกลียดที่มีเริ่มเบาบางลง

 มือหนาเลื่อนเข้าไปเช็ดคราบน้ำรักที่ไหลออกมาตรงมุมของเรียวปากอวบอิ่ม ดวงตาหวานปรือตาส่งสายตาอันเซ็กซี่ สู้กับความเกลียดชังที่ส่งมาจากดวงตาสีฟ้า ใบหน้าคมก้มโน้มเข้าหาดวงหน้าหวาน ปากหนาประกบกดจูบส่งลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นอุ่นอย่างโหยหา มือหนาก็เลื่อนไปเกาะกุมเนินอกอวบ บีบเค้นอย่างเอาแต่ใจ และค่อยเลื่อนต่ำลงไปบดบี้ที่ใจกลางกายของหญิงสาว เพื่อเริ่มสร้างอารมณ์รักให้กับเธอ การกดจูบเนิ่นนานจนร่างบางแทบขาดอากาศ ก่อนจะปล่อยออกแล้วกดจูบคลอเคลียดูดดึงริมฝีปากบนล่างของหญิงสาวแทน

“เธอเลือกเองนะ แล้วอย่ามาหาว่าฉันไม่เตือน”

“ฉันยอมรับกับทุกสิ่งที่ฉันเลือกเสมอ”

“อยากสมัครเป็นผู้หญิงของฉันงั้นสิ”

“ทำไมฉันต้องสมัครคะ ก็ในเมื่อคุณเองก็เป็น...ผู้ชายของฉัน

ผู้ชายของฉัน งั้นเหรอ ไม่มีทาง!” เซบาสเตียนผลักใบหน้าของเธอออก แล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอว ก่อนจะผลักประตูบานเลื่อน  เดินหนีเธอเข้าไปนั่งที่โซฟา นึกโมโหคำพูดของหญิงสาว

ผู้ชายของฉัน เชอะ! เธอกล้าพูดออกมาได้ยังไง คนอย่างเขานี่น่ะเหรอ จะยอมเป็นของๆใครง่ายๆ จะให้เขายอมสยบให้เธอ เพียงเพราะเธอเอาเซ็กส์มาหลอกล่อเขางั้นสิ ไม่มีทาง!

ความมั่นใจของแคทเธอลีนลดลงเกือบครึ่ง เมื่อเขาแสดงการปฏิเสธแล้วเดินหนีออกไป หญิงสาวหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าปอด เรียกความมั่นใจกลับคืนมาอีกครั้ง เธอลุกขึ้นหยิบชุดคลุมสีขาวมาสวมใส่ แล้วเลื่อนบานประตูเดินตามเข้าไปนั่งลงข้างกายเขา

เซบาสเตียนชำเรืองตามองหญิงสาวก่อนจะหันหนีไปมองทางอื่น แคทเธอลีนกอดร่างกำยำ ทิ้งตัวซบไปที่อกแกร่ง และกดจูบซ้ำๆ ไปทั่วอกแกร่งของเขา

“กลับไปซะ ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอ”

“แต่ฉันมาที่นี่ก็เพราะคุณ ฉันต้องการพบคุณค่ะ”

“แต่ฉันไม่ต้องการพบเธอ”

“ไม่ต้องการ แต่ก็จูบฉัน ลิ้นที่คุณสัมผัสฉันเมื่อครู่ มันบอกกับฉันว่าคุณต้องการ”

“ต้องการเซ็กส์ ไม่ได้ต้องการเธอ!” เซบาสเตียนพูดเสียเข้ม

“แต่... ฉันก็สามารถช่วยคุณได้นี่คะ แล้วคุณจะปฏิเสธฉันทำไม” แคทเธอลีนพูดพร้อมๆกับลูบไล้ไปทั่วอกแกร่งและกล้ามเนื้อที่นูนขึ้นเป็นลอน

“เพราะฉันเกลียด...ฉันเกลียดเธอ!” เซบาสเตียนพูดเน้นย้ำ จนแคทเธอลีนเริ่มกลัว และหยุดยั้งมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาเว้าวอน

“ที่ฉันต้องพูดกับพริสซี่ในวันนั้นก็เพราะคุณ เพราะคุณสั่งเอาไว้ว่าอย่าให้ใครรู้ความสัมพันธ์ของเรา” เซบาสเตียนฉุกนึกขึ้นได้ ว่าเป็นเขาเองที่บอกกับเธอเอาไว้ แต่เขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อใจเธอเท่าไหร่นัก

“แล้วพริสซี่จะรู้ได้ยังไงถ้าไม่ใช่เพราะเธอ”

“เพราะคุณต่างหากค่ะ เพราะคุณเธอถึงรู้”

“เพราะฉัน?”

“ค่ะ เพราะคุณจูบฉันที่หน้าร้านก่อนจะขึ้นเครื่องไปญี่ปุ่น”

“หน้าร้าน? ถ้างั้นก็คงเป็นคนของเธอสินะ ที่เป็นคนถ่ายคลิป”

“วันนั้นเป็นวันหยุดค่ะ และร้านของฉันก็ปิด ฉันว่าคุณน่าจะจำได้นะคะ เพราะคุณยังเลื่อนเปิดประตูให้ฉัน” เซบาสเตียนหยุดนิ่งแล้วนึกตามที่เธอพูด เอ่อ ใช่สินะ เขาเป็นคนเปิดประตูร้านให้เธอเองกับมือ ถึงแม้จะเป็นไปตามที่เธอพูด แต่เขาก็ยังไม่ยอมรับนี่นะ อยากจะดูซิว่าแม่ดีไซน์เนอร์คนเก่งจะหาวิธีไหนมาทำให้เขายอมจำนน

“แล้วไง คนของเธออาจจะอยู่แถวนั้นก็ได้ ใครจะรู้”

“ตกลงว่าคุณไม่เชื่อฉันใช่มั๊ยคะ”แคทเธอลีนถามกลับเขาอย่างเหลืออด

เซบาสเตียนไม่ตอบ เขานั่งนิ่งไม่หันมามองเธอเลยซักนิด ทั้งๆที่เขาเองก็เริ่มที่จะเข้าใจเรื่องทั้งหมด แต่อีกใจก็ยังอยากจะแกล้งเธอสักหน่อย

เมื่อพยายามง้อจนเกือบจะทุกวิถีทาง แต่เขาก็ยังไม่ยอมเข้าใจและหายโกรธเธอซักที และเธอเองก็เริ่มจะโกรธเขาจริงๆเข้าซะแล้วล่ะ หญิงสาวมองใบหน้าคมที่นั่งหันหน้าไปสนใจสิ่งอื่น มากกว่าจะสนใจเธอ ... ฮึ!เธอเริ่มจะเคืองๆเขาแล้วนะ คนอะไรเอาใจยากที่สุด เชิญหยิ่งทะนงตัวต่อไปเถอะ เพราะเธอจะไม่อยู่ง้อเขาอีกแล้ว

แคทเธอลีนปล่อยมือออกจากตัวเขา ลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าถือของเธอและเดินไปที่ประตูด้านนอก

เซบาสเตียนนั่งอมยิ้ม เอาคางเกยพนักพิงของโซฟา มองตามร่างอรชร โดยไม่เหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ซักนิด ดูซิว่าเธอจะออกไปได้ยังไง ถ้าเขาไม่เปิดประตูให้ เพราะทุกห้องพักขององค์กร มีระบบเซ็ฟตี้ ใส่รหัสและตั้งแสกนนิ้วมือเอาไว้เกือบทุกห้อง และที่ห้องของบาสเตียนก็เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่มือของเขากับมือของเบนลูกน้องคนสนิท ต่อให้ทุบจนค้อนพังบานประตูก็จะไม่เปิดออก

 10 นาทีแล้วมั๊งที่แคทเธอลีนพยายามเปิดประตู ทั้งผลัก ทั้งเอาตัวดัน เคาะเรียกคนข้างนอก กดปุ่มเปิด และกดมันสารพัดปุ่ม บานประตูก็ไม่เปิดออกซักที จนเธอเริ่มจะหงุดหงิด หันกลับมามองเจ้าของห้องที่กำลังนั่งมองเธอ แถมยังส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้เธออีกแน่ะ ในเมื่อพยายามยังไง๊...ยังไง เจ้าประตูอัตโนมัติก็ไม่ยอมเปิด เธอเลยนั่งลงมันตรงนั้นซะเลยเป็นไง ไหนๆก็เสียภาพพจน์มันซะขนาดนี้แล้ว ก็เอาให้มันถึงที่สุดไปเลยละกัน

เซบาสเตียนยิ้มออกเล็กน้อย เมื่อเห็นอาการประท้วงของหญิงสาว ใบหน้าหวานงอง้ำ และเชิดหน้าหันข้างให้กับเขา มือทั้งสองข้างกอดอก ทำราวกับว่าหวงส่วนนั้นเป็นนักหนา สำหรับเซบาสเตียนแล้ว ภาพของเธอในตอนนี้ มันช่างน่ามองเป็นที่สุด เพราะอาการงอนของหญิงสาว เหมือนกับเด็กๆไม่มีผิด แต่เขาเองก็ไม่ง้อเธอหรอกนะ ยังอยากจะแกล้งอีกสักหน่อย ยั่วเก่งดีนัก ต้องจัดการให้ซะเข็ด!

เจ้าของห้องหนุ่มลุกขึ้นเดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้าง นอนเอามือประสานกันหนุนศีรษะ มองดูผู้หญิงขี้งอนอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าของเขาดูมีความสุขที่ได้แกล้งหญิงสาว

แต่แคทเธอลีนสิ เธอเห็นเขายิ้มเยาะก็ยิ่งพาลให้หมั่นไส้ หงุดหงิดไปกันใหญ่  ในเมื่อเธอเริ่มจะหมดหนทาง ก็เลยต้องยอมเอ่ยปากร้องเรียกเขา

“เปิดประตูให้ฉันสิคะ ฉันจะกลับบ้าน” เซบาสเตียนทำเป็นไม่สนใจ เอื้อมหยิบแท็ปเล็ตขึ้นมากดดู ทำราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงของเธอซะอย่างนั้น

“ฮึ่ย!” แคทเธอลีนสบทออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นท่าทางยียวนของเขาแต่เธอก็ต้องอดทน และยอมเอ่ยปากเรียกเขาอีกครั้ง

“คุณบาสเตียนคะ ช่วยกรุณาเปิดประตูให้ฉันหน่อยค่ะ ฉันจะกลับบ้าน”แคทเธอลีนพูดเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ จนเซบาสเตียนต้องยอมละสายตาจากแท็บเล็ตมาสนใจหญิงสาวตรงประตู

“จะออกไปทั้งๆ ชุดนั้นรึไง ไม่กลัวโดนข่มขืนเหรอ ข้างนอกผู้ชายเยอะนะ” เสียงทุ้มนุ่นเอ่ยบอก แต่หญิงสาวกลับยังคงเชิดหน้าและเบ้ปากใส่เขา

“ช่างฉัน ฉันจะใส่ชุดไหน ยังไงก็เรื่องของฉัน”

“มานอนพักเอาแรงดีกว่าน่า... นั่งตรงนั้นประตูก็ไม่เปิดออกหรอกนะ”

“ฉันจะนั่งตรงนี้จนกว่ามันจะเปิด”

“พรุ่งนี้เราค่อยออกไปพร้อมกันจะดีกว่า มานอนข้างๆ ผมมันจะดีกว่ามั๊ย”

“เรื่องอะไร เปลืองตัว” คำพูดของแคทเธอลีนทำให้เซบาสเตียนต้องหลุดขำ อะไรกันนี่เธอเพิ่งคิดจะหวงตัวกับเขาอย่างนั้นน่ะเหรอ คิดช้าไปหน่อยมั๊ย

“หัวเราะอะไร คำพูดของฉันมันน่าขำตรงไหน”

“เปล๊า... มานอนนี่ดีกว่า มาเร็ว แอร์เย็นนะ เดี๋ยวได้หนาวตายกันพอดี”

“ฉันไม่หนาว และถึงฉันจะหนาวตายมันก็เรื่องของฉัน”

“งั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะที่รัก เจอกันพรุ่งนี้ ม๊วฟฟฟฟ” เซบาสเตียนทำปากจู๋ส่งจูบลอยมาให้หญิงสาว ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟ แล้วนอนห่มผ้า และแล้วในห้องก็มืดสนิท

“กรี๊ดดดด!....”

เซบาสเตียนรีบกดเปิดไฟด้วยความตกใจ และรีบลุกจากเตียง เดินไปหาเธอด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มโอบกอดร่างบางที่กำลังนั่งเอามือกุมศีรษะ ขดตัวร้องไห้ตัวสั่นไปด้วยความกลัว

“เป็นอะไร” น้ำเสียงทุ้มนุ่มถามหญิงสาวด้วยความห่วงใย

“ฉันกลัว...อย่า...อย่าปิดไฟ ฉันกลัว...”แคทเธอลีนบอกเขาด้วยเสียงอันสั่นเครือ เธอกลัวความมืดมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะเคยเพื่อนๆโดนจับขังในห้องเก็บของที่มืดสนิทนานถึง 3 ชั่วโมง และตั้งแต่นั้นมาเธอก็กลัวความมืดมาตลอด

“ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าคุณกลัว ผมไม่ปิดไฟแล้ว เราไปนอนกันดีกว่านะ”

เซบาสเตียนกดจูบที่หน้าผากขาวนวล โอบกระชับอ้อมแขนกอดรัดเธอเอาไว้ ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก พาตัวเธอมานอนที่เตียงนุ่ม แล้วนอนกอดร่างบางที่สั่นเทาเอาไว้ ใต้ผ้าห่มหนาที่อบอุ่น จนเมื่อหญิงสาวนอนหลับสนิทในอ้อมอกของเขา เขาจึงคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย มองดูใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา แล้วเอามือปาดเช็ด กดจูบซับน้ำตาแล้วนอนกอดเธอเอาไว้จนรุ่งสาง...

.......................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


😆😊😊😊
โดย Anonymous | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha