สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12.


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 12

รุ่งสางแคทเธอลีนลืมตาตื่น ก็เจอเข้ากับดวงตาสีฟ้าที่กำลังจ้องมองเธออยู่ เรียวปากหยักได้รูปยิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะโน้มเข้ามากดจูบกลางหน้าผากขาวนวลของเธอ

“อรุณสวัสดิ์” เสียงทุ้มนุ่มแสดงออกถึงความห่วงใย

แคทเธอลีนค้อนให้เขาหนึ่งที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“คุณหายโกรธฉันแล้วเหรอคะ ไม่ไล่ฉันออกไปแล้วเหรอ ฉันมันคนเชื่อไม่ได้ แล้วตอนนี้นึกยังไงถึงได้มาเชื่อฉัน”

“ใครเขาเชื่อคนที่ตัวเองเกลียดกัน ผมเกลียดคุณ แล้วทำไมผมต้องเชื่อคุณ”

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวค่ะ” แคทเธอลีนทำท่าจะลุกขึ้น เซบาสเตียนรีบคว้าเอวบางเอาไว้ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมอกของเขา

“ฮื้อ... มานี่เลย จะรีบไปไหน นี่ยังมืดอยู่เลยนะ มานอนให้ผมกอดดีกว่า”

“คนเกลียดกัน ทำไมต้องกอด” หญิงสาวทำเสียงกระเง้ากระงอด เซบาสเตียนยิ้มเล็กน้อย มือหนาลูบเบาๆ ไปตามลำแขนของหญิงสาว ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากดจูบที่ริมฝีปากบางเบาๆ

“แต่ผมชอบนอนกอดคนที่เกลียด ยิ่งเป็นคุณคนที่ผมเกลียดมากที่สุด ผมเลยต้องนอนกอดแน่นๆ”

เมื่อได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าพูดปาวๆว่าเกลียดเธอมากที่สุด ความน้อยเนื้อต่ำใจก็บังเกิดขึ้นในอก ดวงตาหวานเริ่มร้อนผ่าว ขอบตาเริ่มแดงและเริ่มที่จะมีน้ำใสๆออกมาคลอเบ้า เรียวปากอวบอิ่มเม้มจนแทบจะเป็นเส้นตรง เธอมองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตาที่กำลังจะไหลออกจากหางตา จ้องหน้าเขาตาแดงก่ำ แล้วพลิกกายหันหลังให้กับเขา น้ำตาที่คลอเบ้าก็รินไหลออกมาทันที

เซบาสเตียนเห็นน้ำตาบนใบหน้าหวาน ใจของเขาก็อ่อนยวบ ยิ่งเมื่อได้เห็นแววตาตัดพ้อของเธอเมื่อครู่ มันทำให้เขารู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก จนต้องรีบขยับเข้าไปนอนซ้อนกอดกระชับร่างบาง และเอามือปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลเปรอะเปื้อน ใบหน้าขาวนวล พร้อมกับเอาใบหน้าแนบชิดเข้ากับใบหน้าของเธอ แล้วหอมแก้มนวลเบาๆ

“ร้องไห้ทำไม หืม... โกรธผมเหรอ ผมแค่แกล้งคุณเล่นนิดเดียวเอง ผมขอโทษ”

“เกลียดฉันมากนักเหรอคะ”

“ถามทำไม”

“ฉันอยากรู้”

“ไม่เห็นน่าอยากรู้เลยซักนิด”

“ทำไมถึงเกลียดฉันคะ”

“คุณอยากรู้ไปทำไม”

“ฉันก็จะได้...ปรับปรุง”

“ฮึ...ช่างมันเถอะ” เซบาสเตียนพูดแค่นั้นแล้วก็หลับตาลง

“บอกฉันมาสิคะ ว่าทำไมคุณถึงเกลียดฉัน”

แคทเธอลีนรอฟังคำตอบจากปากของเขา แต่เธอได้ความเงียบกลับมา จึงขยับกายออกห่างเล็กน้อย แล้วเอี้ยวตัวหันกลับไปดูเขา เห็นว่าเขากำลังหลับ หญิงสาวหันกลับมา นอนคิดถึงสาเหตุที่เขาเกลียดเธอต่างๆนาๆ จนเผลอหลับไป

ช่วงบ่าย เซบาสเตียนพาแคทเธอลีนมาส่งที่ร้าน เขาเดินพาเธอเข้าไปในร้าน และตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ และกดจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มทันทีที่เข้ามาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของแคทเธอลีน เซบาสเตียนยืนกอดเอวบางเอาไว้ มองใบหน้าของหญิงสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยน

“คืนนี้นอนที่ร้านนะ ผมจะมานอนเป็นเพื่อน”

“สงสัยฉันคงต้องย้ายมานอนประจำที่นี่ เพราะมีผู้ชายกล้ามโตเสนอตัวมาให้นอนกอด”

“อืม... นอนกอดอย่างเดียวรึ?...” เซบาสเตียนถามหญิงสาวพร้อมกับส่งสายตาแพรวพราว จนหญิงสาวตรงหน้าเขินอาย เพราะเธอรู้ความหมายของคำพูดของเขาดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร

“คนบ้า!น่าไม่อาย ไปได้แล้วค่ะ ป่านนี้คุณเบนคงชะเง้อมองหาคุณคอเป็นยีราฟแล้วมั๊ง”

“ผมคงต้องจัดการเบนสักหน่อยนะ เพราะเขาชอบทำเกินหน้าที่”

“อย่านะคะ เพราะฉันขอร้องให้เขาช่วย เขาเลยต้องทำ คุณอย่าทำอะไรเขาเลยนะคะ”

“ทำสิ และต้องทำหนักๆด้วย”

“ใจร้าย เขาทำเพื่อคุณนะคะ ทำไมต้องลงโทษเขา”

“ลงโทษที่ไหน ผมจะตบรางวัลเขาต่างหากล่ะ นี่มองผมเป็นคนใจร้ายแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่แรกที่ฉันเห็นหน้าคุณเลยล่ะค่ะ ไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเข้าประชุมไม่ทันนะคะ”

“แล้วค่ำๆผมจะมา”

“แล้วฉันจะรอนะคะ บายค่ะ”

เซบาสเตียนกดจูบที่ริมฝีปากบางซ้ำๆอีกครั้ง ก่อนจะผละออกแล้วเดินตรงไปที่ประตูแล้วเปิดออก

ทันทีที่ประตูห้องทำงานของแคทเธอลีนถูกเปิดออก บรรดาลูกน้องของเธอที่กำลังเรียงตัวเกาะกันเป็นขั้นบันได เพื่อที่จะแอบดูเจ้านายสาว ที่กำลังพรอดรักกับหนุ่มรูปงามภายในห้อง ต่างพากันตกใจ และรีบทำเป็นหันไปคุยกันเพื่อแก้เขินที่ถูกจับได้ ก่อนจะค่อยๆเดินหนีแยกย้าย กันไปประจำหน้าที่ของตนเอง

คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้ามองลูกน้องของแคทเธอลีนอย่างตำหนิ ก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านนอก

เอมี่หนึ่งในลูกน้องของแคทเธอลีนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นรถของเซบาสเตียนแล่นออกไป

“เฮ้อ!ฉันนึกว่าเขาจะงาบหัวพวกเราซะอีก”

“คนอะไรไม่รู้ หล่อเพอร์เฟคมากกก นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นของพี่เคทนะ ฉันรับรองเลยว่า เขาต้องเป็นของฉันอย่างแน่นอน” วินนี่ลูกน้องเพศที่สามเอ่ยขึ้นแล้วทำหน้าเคลิบเคลิ้มชวนฝัน

“ตื่นได้แล้วย่ะ คุณเซบาสเตียนเขาไม่ชอบกินของแปลกแบบแกหรอก” แอนนาเดินเข้าไปพูดกระแทกกระทั้นใส่หน้าของเพื่อนสนิท

“ทำไม คิดว่าเขาชอบเปิบเมนูพิสดารแบบแกงั้นสิ นั่งอ้วน”

“ถึงฉันจะเป็นเมนูพิสดารแต่ฉันก็เป็นของแท้ย่ะ ไม่ใช่ของเทียมไร้ราคาแบบแก”

“แรงเกินไปนะยะ นังอ้วน”

“ก็แกมาว่าฉันเป็นเมนูพิสดารก่อน”

“แล้วทีแก...”

“หยุดทั้งสองคน รีบๆทำงานเข้า เดี๋ยวลูกค้ามาเอาของ ส่งงานไม่ทัน ก็ได้ตกงานทั้งคู่หรอก อยากลองเปลี่ยนงานกันหน่อยมั๊ยล่ะ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ” ทั้งสองคนหันมาตอบพร้อมกันก่อนจะเดินกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง เอมี่มองตามหลังทั้งสองคนแล้วส่ายหัวด้วยความระอา ก่อนจะหันไปมองที่ห้องทำงานของแคทเธอลีน นึกเป็นห่วงเจ้านายสาว กลัวว่าเธอจะถูกเจ้าพ่อเรือสำราญนักรัก หลอกให้เสียใจ...

เย็นมากแล้ว บรรดาลูกน้องของแคทเธอลีนก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน เหลือเพียงเจ้านายสาวที่ยังคงเดินตรวจดูความเรียบร้อยตรงนั้นตรงนี้เพียงลำพัง บรรยากาศด้านนอกเริ่มจะมืดลง แสงไฟตามถนนหนทาง และตามร้านต่างๆ  ก็เริ่มจะสว่างขึ้น แคทเธอลีนเดินไปหยุดยืนหน้าร้าน มองหาคนที่สัญญาว่าจะมานอนเป็นเพื่อน ซึ่งเธอชะเง้อมองเท่าไหร่ ก็ไม่เห็นเขามาซักที

ติ๊ด....ติ๊ด ติ๊ด...ติ๊ด โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเรียงร้องความสนใจ จนเธอต้องหยิบมันขึ้นมากดดู พอเห็นเป็นเบอร์ของมารดาก็ยิ้มหวานๆแล้วกดรับ พร้อมกับกรอกเสียงใสๆลงไป

“สวัสดีค่ะมาดามลินดา มีเรื่องอะไรให้เคทรับใช้รึเปล่าคะ ถึงได้โทรทางไกลมาจากซูริคแบบนี้ หรือว่าทนคิดถึงลูกสาวคนสวยไม่ไหวกันคะ”

(“น้อยๆ หน่อยนะ ก็แม่คิดถึงเราสิจ๊ะ ถึงต้องโทรมาหา วันนี้คงนอนที่ร้านอีกน่ะสิเราน่ะ”)

“ค่ะแม่ แม่เดาถูกเป๊ะเลยค่ะ”

(“พักผ่อนบ้างนะเคท อย่าโหมงานมากนัก เดี๋ยวจะหมดแรงเป็นลมล้มพับไปซะก่อนที่จะได้เป็นดีไซน์เนอร์ชื่อดังนะจ๊ะ”)

“ค่ะ เคทรับรองว่าวันนี้เคทจะไม่ทำงานดึก เกินเที่ยงคืนแน่นอนค่ะ”

(“ก็ยังดึกอยู่ดี เบาๆบ้างก็ได้ แม่เป็นห่วงลูกนะจ๊ะ”)

“แม่จะกลับเมื่อไหร่คะ เคทอยากกอดแม่จะแย่อยู่แล้วค่ะ”

(“อาทิตย์หน้าจ้ะ แม่ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนวีด้าอีกสักหน่อย สงสารน้อง”)

“เหรอคะ วีด้าคงมีความสุขมากสิคะ”

(“จ้ะขานั้นน่ะยิ้มไม่หุบเลยล่ะ”)

“เคทก็ดีใจกับน้องด้วยค่ะ รีบๆกลับนะคะแม่ เคทคิดถึงแม่ที่สุดเลยค่ะ”

(“แม่ก็คิดถึงลูกจ้ะ”)

“รักแม่นะคะ บายค่ะ”

แคทเธอลีนกดปิดโทรศัพท์ในมือ นึกถึงมารดาและน้องสาว ใบหน้าหวานก็ยิ้มออก แต่พอเธอหันกลับมาที่ประตูร้าน แคทเธอลีนก็หุบยิ้มลงทันที และสบทเรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ

“คุณโจเซฟ!

“ครับ ผมเอง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

“คุณมาหาฉัน มีธุระอะไรคะ” แคทเธอลีนขยับตัวยืนให้ไกลจากเขา และพยายามระวังตัวให้มากที่สุด

“ไม่ต้องกลัวผมขนาดนั้นก็ได้ บังเอิญว่าผมผ่านมา และคิดถึงคุณก็เลยจะแวะมาเยี่ยม ตามความต้องการของ...หัวใจ จะไม่เชิญผมเข้าไปในร้านหน่อยเหรอครับ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เราคุยกันตรงนี้ดีที่สุดแล้ว”

“ไม่เชิญผมเข้าไป กลัวว่าไอ้บาสเตียนมันจะมาเห็นเหรอครับ”

แคทเธอลีนมองหน้าโจเซฟอย่างแปลกใจ ชายหนุ่มยิ้มออกเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวตรงหน้า

“ไม่รับรักผม แต่ไปรับรักไอ้บาสเตียน คุณใจร้ายมากเลยนะครับ ทั้งๆที่ผมมาก่อนไอ้บาสเตียนแท้ๆ”

“ที่คุณทำกับฉันในวันนั้น มันก็ร้ายพอที่ฉันจะตัดสินใจเลือก”

“ผมด้อยกว่าไอ้บาสเตียนตรงไหน ผมมีทุกอย่างเหมือนกับมัน แต่ก่อนหน้านั้นคุณกลับไม่เลือกผม คุณต่างหากที่เป็นคนบังคับให้ผม...ต้องทำ” โจเซฟพูดพร้อมกับค่อยๆเดินเข้าหาหญิงสาวอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นแววตาและท่าทีที่แข็งกร้าวขึ้น แถมเขายังเดินเข้าหา แคทเธอลีนจึงหันรีหันขวางมองหาตัวช่วย และค่อยๆก้าวถอยหลัง ในใจก็นึกไปถึงเซบาสเตียน เธอภานาขอให้เขามาช่วยเธอเอาไว้ได้ทัน

“กลัวผมเหรอครับ ไม่ต้องกลัวผมหรอกนะครับ ผมรักคุณจะตาย”  โจเซฟพูดพร้อมกับเอื้อมแขนเข้าไปกระชากตัวหญิงสาวตรงหน้าเข้ามาอยู่ในอ้อมอก แคทเธอลีนตกใจจนร้องเสียงหลง

“ว๊ายย! คุณโจเซฟเรามาคุยกันกันดีๆก็ได้นะคะ” แคทเธอลีนพยายามเอามือผลักดันใบหน้าของเขาเอาไว้ ในตอนนี้เธอกลัวจนสั่น  แต่ก็พยายามทำใจดีสู้เสือ พูดร้องขอและงัดมารยาที่มีออกมาใช้

“ถ้าคุณทำดีๆกับฉัน นิ่มนวลกับฉันซักหน่อย ฉันอาจจะรับพิจารณาคุณก็ได้นะคะ เพราะคุณเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขามากนักหรอกค่ะ นะคะ”

“ผมควรเชื่อคุณดีมั๊ยนะ”

โจเซฟพูดพร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งขึ้น แล้วโน้มใบหน้าเข้าหาใบหน้าของหญิงสาว แคทเธอลีนหลับตาปี๋ และพยายามเบี่ยงหน้าหนีเขา แล้วเอามือผลักดันหน้าเขาเอาไว้ เธอทั้งเกลียดและกลัวเขาในเวลาเดียวกัน ในใจก็นึกภวนาขอให้เซบาสเตียนมาช่วยเธอเอาไว้ได้ทัน...

..........................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha