สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : ตอนที่ 14


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 14

หลังจากผ่านการประชุมยาวนานเกือบสามชั่วโมง เซบาสเตียนและเบนก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานของเขา และทันทีที่นั่งเก้าอี้เซบาสเตียนก็เอ่ยถามลูกน้องคนสนิท ในเรื่องที่คลางแคลงใจ

“เบนนายว่ามิสเตอร์โลแกนดูแปลกๆรึเปล่า”

“ครับ ครั้งนี้เขาดูอาสาและออกตัวเกินเหตุ ปกติถ้ามีงานอะไรมิสเตอร์โลแกนจะไม่ค่อยมายุ่ง แต่ครั้งนี้เขาเสนอตัวและอ้างเหตุอยากจัดการเรือ มันน่าแปลก” เซบาสเตียนนั่งนึกตามคำพูดของเบน ก่อนจะหันมาสั่งการคนสนิทเสียงเข้ม

“ให้คนตามและอย่าให้รู้ตัว เร็ว!

“ครับ” เบนรับคำสั่งแล้วรีบเดินออกไปจัดการ

เซบาสเตียนยังคงนั่งทำงานตามปกติ เบนเดินกลับเข้ามาพร้อมกับถ้วยกาแฟสองถ้วย ที่เป็นของเขาและเจ้านาย เขาวางถ้วยกาแฟทับกระดาษเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าเจ้านายของเขา เซบาสเตียนเงยหน้าขึ้นมองคนสนิท คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อถูกขัดขวางการทำงาน

“จิบกาแฟซักหน่อย ร่างกายจะได้ตื่นตัว” เบนบอกกับเจ้านายที่กำลังมองเขาด้วยสายตาตำหนิ

เซบาสเตียนถอนหายใจเล็กๆ แล้วหยิบเจ้าถ้วยกาแฟขึ้นมาหลับตาแล้วสูดกลิ่น “แค่กลิ่นของกาแฟก็คงสดชื่นพอแล้วมั๊ง”

“แต่ถ้าคุณซดมันเข้าไปร่างกายของคุณจะตื่นตัวยิ่งขึ้น” เซบาสเตียนยิ้มเล็กน้อยแล้วยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

“เดี๋ยวนายช่วยโทรบอกให้เวโรนิก้าเคลียคิว เตรียมออกงานพร้อมฉันด้วยนะ” เซบาสเตียนสั่งลูกน้องหลังจากจิบกาแฟ แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อ

เบนมองเจ้านายอย่างงงๆ ก็เจ้านายมีแคทเธอลีนอยู่แล้วทำไมต้องให้เขาโทรหานางแบบสาวอีก ด้วยความสงสัยเขาเลยถามกลับเจ้านาย

“งานนี้คุณเคทคงไปร่วมงานด้วย และมันคงไม่ดีแน่ถ้าคุณควงเวโรนิก้าเดินเข้าไปในงาน” เซบาสเตียนเหลือบตาขึ้นมองลูกน้องอย่างตำหนิ แต่ก็ยังอธิบายให้ลูกน้องของเขาฟังพร้อมกับสั่งเสียงเข้ม โดยที่สายตาของเขายังสนใจอยู่กับเอกสารในมือ

“เวโรนิก้าเป็นนางแบบของเรือตัวใหม่ของเรา ถ้าฉันจะควงนางแบบประจำเรือเข้าไปในงานก็คงจะไม่แปลก และฉันก็เคลียกับแคทเธอลีนแล้ว เธอเข้าใจทุกอย่าง นายไม่ต้องกลัวหรอก ไปทำตามที่ฉันสั่งได้แล้ว”

“ครับ” เบนตอบรับทั้งที่ยังคลางแคลงใจ

ยอมให้คนรักควงผู้หญิงอื่นเดินเข้างานเนี่ยะนะ ไม่รู้ว่าคุณเคทเธอยอมได้ยังไง ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นป่านนี้ก็คงทะเลาะกันยาวไปแล้ว

สองสามวันถัดมา ลูกน้องคนที่เบนส่งให้ไปตามติดมิสเตอร์โลแกนก็ส่งเรื่องกลับมา เบนรีบเอาหลักฐานไปให้กับเจ้านาย

“ได้เรื่องแล้วครับ คนของเราที่ตามมิสเตอร์โลแกนส่งเรื่องกลับมาแล้ว” เบนพูดพร้อมกับวางซองเอกสารลงตรงหน้าเจ้านาย เซบาสเตียนวางเอกสารในมือ แล้วรับหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดู

ภายในเป็นรูปถ่ายของมิสเตอร์โลแกนกับคนสนิทของโจเซฟ ที่มาพบกันหลายต่อหลายแห่ง และทุกรูปดูคล้ายกับว่ามิสเตอร์โลแกนจะระวังตัวเป็นพิเศษ แต่ก็ยังไม่พ้นสายตาของลูกน้องของเซบาสเตียนอยู่ดี

เซบาสเตียนขยำรูปถ่ายในมือก่อนจะปาทิ้ง ดวงตาของเขากร้าวแข็งขึ้น กรามหนาทั้งสองข้างบดอัดกันจนนูนขึ้นมาเป็นสัน แล้วสั่งเสียงเข้ม

“ไปตามตัวมันมา”

“ครับ” เบนรับคำแล้วรีบไปที่ห้องของมิสเตอร์โลแกน เชิญมิสเตอร์โลแกนมาที่ห้องของเซบาสเตียน

มิสเตอร์โลแกนจำนนด้วยหลักฐานเขาสารภาพหมดทุกอย่าง แต่ที่เขาทำไปก็เพราะตนเอง เพราะไปติดหนี้พนันที่บ่อนของโจเซฟ และก็โดนโจเซฟบังคับ ถ้าไม่อย่างนั้นลูกเมียของเขาจะไม่ปลอดภัย

เซบาสเตียนนั่งนิ่งฟังมิเตอร์โลแกนเล่าแผนการทุกอย่างจนหมด เขาสั่งให้มิสเตอร์โลแกนทำตามแผนของโจเซฟทุกอย่าง และอย่าให้โจเซฟรู้ว่าเขารู้เรื่องหมดแล้ว ส่วนเรื่องติดหนี้พนันเขาจะจัดการชดใช้ให้ มิสเตอร์โลแกนรับคำแล้วเดินออกจากห้องไป เซบาสเตียนยังไม่ไว้ใจมิสเตอร์โลแกน เขายังสั่งให้คนคอยติดตามมิเตอร์โลแกนต่อไป

ช่วงนี้เซบาสเตียนมัวแต่ยุ่งกับงานเปิดตัวเรือ เขาแทบจะไม่ได้ไปหาแคทเธอลีนเลย แคทเธอลีนคิดถึงเซบาสเตียนมาก แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะโทรหาเขา เพราะเขาสั่งเอาไว้ เธอก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองให้ยอมรับ และยอมทำตามที่เขาบอกและสัญญาเอาไว้กับเธอ จนกระทั่งถึงวันงานเปิดตัวเรือของเซบาสเตียน ในงานนี้พ่อของเธอก็ไปร่วมงานในฐานะหุ้นส่วน แคทเธอลีนกับมาดามลินดาก็ไปร่วมงานนี้ด้วย

ครอบครัวของแคทเธอลีนไปถึงช่วงหัวค่ำ พ่อของเธอพาเธอและแม่ไปแนะนำให้รู้จักกับคนโน้นคนนี้ แคทเธอลีนเองก็ต้องคอยเดินตามและต้อนรับแขกกับพ่อของเธอไปด้วย หญิงสาวคอยชะเง้อมองหาเซบาสเตียนไปทั่วๆงาน แต่ก็ยังไร้วี่แววของเขา เธอขอพ่อกับแม่แยกตัวไปนั่งพัก มาดามลินดาพอมองออกว่าลูกสาวของเธอดูผิดปกติแลดูเหมือนกำลังคอยใคร เพราะแคทเธอลีนจะมองไปที่ทางเข้างานแทบจะตลอดเวลา

จนเมื่อใกล้ได้เวลาเปิดงาน รถยนต์หรูก็แล่นเข้ามาจอดหน้างาน และทันทีที่เซบาสเตียนและเวโรนิก้าก้าวลงจากรถ แสงแฟล็ตวูบวาบก็สาดส่องใส่เซบาสเตียนและนางแบบสาวทันที

แคทเธอลีนเห็นบรรดาสื่อรุมถ่ายรูปคนดังอยู่เธอก็พยายามมองว่าจะใช่คนที่เธออยากเจอรึเปล่า เธอพยายามชะเง้อมอง จนกระทั้งสองคนดังก้าวเข้ามาในงาน

ทันทีที่เห็นเขาเดินควงนางแบบสาวเข้ามา ดวงตาหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นมา จนแทบจะกั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ ทั้งๆที่เขาเองก็บอกกับเธอเอาไว้ก่อนแล้ว แต่พอได้มาเห็นเข้าจริงๆ เธอกลับทำใจยอมรับมันแทบไม่ได้

แคทเธอลีนแอบนึกอิจฉาแม่นางแบบสาว ที่ตรงนั้นต้องเป็นของเธอสิ ไม่ใช่แม่นางแบบอื้นฉาวคนนั้น หญิงสาวหันหลังเอานิวเรียวแตะเช็ดน้ำตาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบนเพื่อกักกั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่ให้มันไหลออกมาให้ใครได้เห็น แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่า ทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของมารดาเธอหมดทั้งสิ้น มาดามลินดามองลูกสาวแล้วหันไปมองเซบาสเตียน แต่ก็ยอมเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ

แคทเธอลีนเดินกลับไปหาพ่อกับแม่ของเธอ หญิงสาวยิ้มให้กับมารดาเล็กน้อย แล้วยืนข้างๆมารดา

เซบาสเตียนเห็นแคทเธอลีนและครอบครัว ทันทีที่เขาเห็นมาดามลินดา แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขายืนจ้องเธออยู่พักใหญ่ จนแม่นางแบบสาวเอ่ยถาม

“มีอะไรรึเปล่าคะคุณบาสเตียน”

“เปล่า ไม่มีอะไร” เซบาสเตียนตอบทั้งๆที่ยังจ้องมาดามลินดาอยู่ เบนพอจะมองเจ้านายของเขาออก แต่ก็ยังคงนิ่งเอาไว้ เขามองไปที่แคทเธอลีน เห็นเธอแล้วนึกสงสาร ในใจก็แอบตำหนิเจ้านายที่ไม่รักษาน้ำใจของเธอ

เมื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เซบาสเตียนก็ปล่อยให้แม่นางแบบไปเตรียมตัว เพราะใกล้ได้เวลาเปิดตัวเรือแล้ว ส่วนตัวเขาก็เดินตรงเข้าไปทักทายครอบครัวของแคทเธอลีน เขาอยากจะเข้าไปดูหน้าเชิดๆ ของคนขี้หึงใกล้ๆซักหน่อย

แคทเธอลีนเห็นเซบาสเตียนกับเบนเดินตรงมา เธอเหลือบมองเขาด้วยหางตา ก่อนจะหันหนีไปมองทางอื่น อย่างไม่สบอารมณ์

“งานเรียบร้อยดีมั๊ยครับ” เซบาสเตียนเอ่ยถามพ่อของแคทเธอลีน แว่บหนึ่งเขามองไปที่แคทเธอลีน ตอนนี้เธอคงกำลังงอนเขาสินะ ดูสิสายตาแบบนี้ถ้าได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเธอคงจะเอาเรื่องน่าดู เซบาสเตียนนึกและแอบขำเธอในใจ

“ทุกอย่างเรียบร้อย คุณจัดงานได้ยิ่งใหญ่สมเกียรติ์มากคุณบาสเตียน”

“ขอบคุณครับ แขกเยอะแบบนี้ผมคิดว่าธุรกิจของเราคงไปได้สวย นี่เห็นคนของผมบอกว่าเริ่มมีลูกค้าสนใจจะสั่งจองแล้วนะครับ”

“ก็ดีสินะ ถ้าเริ่มได้สวยแบบนี้ สงสัยยอดสั่งจองของเราในไตรมาศแรกคงพุ่งทะลุเป้า จนเก็บผลกำไรแทบไม่ทันเลยนะคุณบาสเตียน”

“ของมันแน่อยู่แล้วครับ เพราะธุรกิจของเราไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว”

“เพราะแบบนี้ผมถึงเลือกคุณ เอ่อ...นี่ลินดาภรรยาของผม และนี่แคทเธอลีนลูกสาวของผม”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับมิสซิสลินดา”เซบาสเตียนยิ้มเล็กน้อยให้กับมาดามลินดา แว่บหนึ่งดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น และเผลอกัดกรามเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุด แล้วยื่นมือออกไปจับมือกับเธอ

“ค่ะ ฉันได้ยินชื่อของคุณมานาน คุณเก่งเหมือนพ่อของคุณเลยนะคะ”มาดามลินดายิ้มอย่างอ่อนโยน เธอนึกทึ่งและชื่นชมในตัวเขา ที่ประสบความสำเร็จในอายุยังน้อย เขาช่างถอดแบบกิลล์พ่อของเขามาไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งหน้าตาและความสามารถ

“ขอบคุณครับ” เซบาสเตียนตอบเสียงเรียบ แล้วยิ้มให้เธอตามมารยาท ก่อนจะหันไปหาแม่ยอดดวงใจของเขาที่กำลังยืนหน้าเชิดอยู่ข้างๆมารดา เห็นแล้วมันน่าจับมากดจูบนักเชียว

 “ยินดีที่ได้รู้จักครับ มิสแคทเธอลีน” เซบาสเตียนยื่นมือไปตรงหน้าของแคทเธอลีน

แคทเธอลีนก็เลยต้องจำยอมตอบรับไมตรี ยื่นมือออกไปตอบรับเขา เพราะอยู่ต่อหน้าของพ่อกับแม่ของเธอ

“ค่ะ” แคทเธอลีนตอบเขาสั้นๆ เธอยืนมือไปแตะมือของเขาเล็กน้อย แล้วรีบดึงกลับ

เซบาสเตียนนึกขำกับท่าทางของเธอ นี่ขนาดเขาบอกเธอเอาไว้แล้วนะ ยังจะมายืนทำหน้าเชิดอีก เขาพอมองออกว่าเธอกำลังหึงเขา เพราะใบหน้าของหญิงสาวแทบจะไม่ปรากฏรอยยิ้ม ใบหน้าหวานเชิดหันไปมองทางอื่นแทนที่จะสบตากับเขา เห็นแบบนี้แล้วมันน่าจับมาฟัดชะมัดเลยให้ตายสิ!

เซบาสเตียนอยู่คุยกับพ่อของแคทเธอลีนต่อสักพัก แล้วขอตัวแยกตัวไปต้อนรับแขกคนอื่นๆ

ตอนนี้เซบาสเตียนกำลังอยู่บนเวทีคู่กับเวโรนิก้านางแบบสาว แคทเธอลีนไม่อยากเห็นภาพบาดตา เธอก็เลยขอมารดาเดินออกมาดูวิวข้างนอกแทน หญิงสาวกำลังยืนมองแสงไฟรอบๆ แต่ใบหน้าหวานกลับงอง้ำ ราวกับว่าแสงไฟนั้นมืดสลัวทำให้เธอมองอะไรไม่เห็น

เบนเดินกลับจากทำธุระบางอย่าง เขาเดินผ่านมาเห็นเธอยืนอยู่เพียงลำพัง เลยเดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆหญิงสาว และเอ่ยทักจนเธอหันมาที่เขา

“ไม่อยู่ร่วมความสำเร็จด้วยกันหรือครับคุณเคท”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันแค่มาเป็นเพื่อนพ่อกับแม่”

“ทนเห็นภาพบาดตาไม่ไหวสินะครับ คุณบาสเตียนน่ะ เขาก็แค่ทำไปตามหน้าที่ เขาบอกกับคุณแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“ค่ะ แต่เจ้านายของคุณก็ทำหน้าที่ได้ดีมากเลยนะคะ เนียนซะจนฉันนึกว่าเขาเป็นคู่รักกันจริงๆซะอีก” พอพูดถึงตรงนี้หญิงสาวกับน้ำตารื้นขึ้นมาซะดื้อ จนต้องเอานิ้วมือปาดเช็ด

เบนหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้เธอ แคทเธอลีนรับมาซับเช็ดน้ำตา เบนนึกสงสารหญิงสาวจับใจ นี่เจ้านายของเขาคงสั่งเธอเอาไว้สินะ ถึงว่าผู้หญิงที่ไหนจะยอมทนเห็นคนรักของตัวเองควงผู้หญิงอื่นได้ แคทเธอลีนเองก็คงอดกลั้นเอาไว้สุดๆ นี่ดีแค่ไหนแล้วที่เธอไม่อาละวาดออกมา

“กลับเข้างานกันเถอะครับ ออกมาข้างนอกนานๆ แบบนี้ป่านนี้แม่คุณคงตามหาแล้วล่ะ”

“ค่ะ” แคทเธอรีนยิ้มให้เขาเล็กน้อย แล้วเดินกลับเข้าไปยืนข้างมารดา

เบนเดินกลับไปยืนข้างๆเจ้านาย แล้วพยักหน้าส่งซิกให้กับเจ้านายของเขา เซบาสเตียนพยักหน้าตอบรับ

“และในโอกาสนี้ผมขอเชิญให้ทุกท่านได้ชมความหรูหราและความงดงามสุดพิเศษของเรือของเราครับ” เซบาสเตียนกล่าวแล้วเดินไปกดปุ่มเปิดประตูเพื่อให้แขกได้เข้าไปชมด้านใน  ทุกๆคนต่างชมกันเป็นเสียงเดียวว่าหรูหรางดงามสมกับคำร่ำลือ

โจเซฟและลูกน้องที่แฝงตัวเข้ามาในงานนี้ในฐานะแขกร่วมงาน หันมามองหน้ากันอย่างแปลกใจที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนของเขา

“ทำไมเป็นแบบนี้ ไหนแกบอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้วไง” โจเซฟกระซิบถามลูกน้องเสียงเข้ม แววตาเขาดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลูกน้องของเขาเองก็แปลกใจไม่น้อยไปกว่าเขา และเพียงครู่เดียวโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของคนสนิทโจเซฟก็สั่นไปมา

คนสนิทของโจเซฟรีบกดรับแล้วหันไปมองหน้าเจ้านายอย่างอึ้งๆ จนโจเซฟเองสงสัย จึงกระซิบถามลูกน้องเสียงเข้ม “มีเรื่องอะไร”

“เราโดนซ้อนแผนแล้วครับนาย ของทั้งหมดอยู่ที่เรือของเรา และตอนนี้ตำรวจกำลังไปที่นั่นครับ”

“ห๊า! รีบบอกให้พวกมันเอาของหนีให้หมด อย่าให้ตำรวจจับได้ เร็ว!

“ครับ” คนสนิทของโจเซฟรับคำ แล้วรีบจัดการตามที่เจ้านายสั่ง

โจเซฟมองไปที่เซบาสเตียน ที่กำลังยิ้มต้อนรับแขกดูมีความสุข มือของเขากำแน่น กรามหนาบดเข้าหากันอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาและลูกน้องจะรีบแฝงตัวหลบออกไป

เซบาสเตียนและเบนมองตามหลังของโจเซฟและลูกน้องจนกระทั่งสองคนนั่นหายไปจากในงาน...

.............................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha