สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 16 : ตอนที่ 15


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 15

หลังจากงานเลิก แคทเธอลีนก็นั่งรถกลับกับมิสเตอร์เฮนรี่และมาดามลินดา พ่อและแม่ของเธอ ตลอดทาง มิสเตอร์เฮนรี่พ่อของแคทเธอลีน พูดถึงเซบาสเตียน และชมเขาแทบไม่ขาดปาก มาดามลินดาก็ยังร่วมผสมโรงเอ่ยปากพูดชมเขาไปด้วย แคทเธอลีนที่นั่งเงียบมาตลอดทาง พอได้ยินพ่อกับแม่ของเธอเอ่ยชมเขาว่าเก่งอย่างโน้นอย่างนี้ ก็นึกโกรธเคืองและแอบหมั่นไส้ ที่เขาทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน แล้วยังกล้าเข้ามาทักทายเธออีก จนเผลอสบทออกมาเบาๆ

“คนบ้า!” แคทเธอลีนสบทออกมาเบาๆ แต่จังหวะนั้นภายในรถกำลังเงียบมาดามลินดาก็เลยได้ยินที่ลูกสาวของเธอพูด

“ใครจ๊ะ ใครกันที่ลูกกำลังพูดถึง” มาดามลินดาหันมามองลูกสาวคนสวยพร้อมกับรอฟังคำตอบ

แคทเธอลีนนึกไม่ถึงว่ามารดาจะได้ยินเธอพูด หญิงสาวนิ่งฉุกคิดไปพักใหญ่ ก่อนจะรีบพูดแก้สถานการณ์

“ก็... คนบ้าที่อยู่ข้างถนนน่ะค่ะแม่ เคทเห็นเขานอนตรงหน้าร้านสะดวกซื้อที่เพิ่งผ่านมา ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” แคทเธอลีนตอบมารดาแล้วยิ้มกลบเกลื่อนเล็กน้อย

มาดามลินดามองลูกสาวที่กำลังแสร้งยิ้ม ก่อนจะพูดกลับเสียงเรียบ “แน่ใจนะว่าเป็นคนบ้าจริงๆ ไม่ใช่คนอื่น”

แคทเธอลีนได้ยินก็มองหน้ามารดาอย่างตกตะลึงเล็กน้อย ในใจก็แอบคิดว่ามารดาของเธออาจจะรู้เรื่องจากน้องสาวของเธอ แต่นึกดูอีที ถ้ามารดาของเธอรู้จริงๆ ป่านนี้ก็คงจับเธอมานั่งซักถามไปแล้ว เพราะท่านคงไม่ปล่อยทิ้งไว้แบบนี้แน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นแคทเธอลีนก็รีบพูดปฏิเสธ

“ไม่ใช่หรอกค่ะ เคทก็แค่เห็นคนเมานั่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อจริงๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่”

“แต่แม่ว่าเรามี” มาดามลินดาพูดเสียงเรียบ แคทเธอลีนแทบจะไปไม่เป็น เพราะเริ่มรู้สึกถูกจับได้และเธอกำลังกลัว แต่แล้วเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น

“ลูกบอกไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรสิคุณ จะพูดให้มันเกิดเรื่องทำไม ยัยเคทมันรู้หรอกน่า ว่าอะไรเป็นอะไร ลูกโตจนป่านนี้แล้ว คุณยังจะจับผิดอะไรอีก” มิสเตอร์เฮนรี่พูดเสียงเข้มแล้วหันไปขยิบตา ส่งซิกให้กับลูกสาว แคทเธอลีนเลยยิ้มออก เธอแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

เมื่อเสียงทรงอำนาจสั่งการมาขนาดนี้ มาดามลินดาก็เลยต้องยอมหยุดและนั่งเฉยๆ จนเมื่อมาถึงทางแยกที่จะไปห้องเสื้อ แคทเธอลีนจึงร้องสั่งให้คนขับรถไปส่งเธอที่ร้าน

“อเล็กซ์เดี๋ยวแวะส่งฉันที่ร้านนะ”แคทเธอลีนร้องสั่งคนขับรถ แต่แล้วก็เป็นมาดามลินดาอีกนั่นแหละที่ส่งเสียงค้านขึ้นมา

“นอนร้านอีกแล้ว แม่ว่าลูกกลับไปนอนที่บ้านดีกว่านะ พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อก็ได้ พักผ่อนบ้าง วีด้าบอกแม่ว่า เราทำแต่งานจนแทบไม่มีเวลาได้พัก สุขภาพก็เป็นเรื่องสำคัญนะจ๊ะลูกสาวแม่” มาดามลินดาจับมือของลูกสาวแล้วบีบเบาๆ แคทเธอลีนยิ้มให้กับมารดาเล็กน้อย นึกขอบคุณที่ท่านเป็นห่วงเธอ หญิงสาวโอบกอดมารดาแล้วเอาใบหน้าแบนไปกับอกของท่านพร้อมกับค่อยๆ พูดอธิบาย

“แต่พรุ่งนี้เคทนัดให้ช่างมาเอาแบบค่ะ และมันก็ยังเหลือรายละเอียดที่ต้องแก้อีกนิดหน่อย เคทไม่อยากผิดนัดค่ะแม่ เคทขอจัดการเรื่องแบบให้เสร็จเรียบร้อยก่อน แล้วเคทจะกลับไปนอนที่บ้านกับแม่ค่ะ”

“ก็ได้จ้ะ แล้วอย่านอนดึกมากนักนะแม่เป็นห่วง” มาดามลินดาสั่งลูกสาวสุดที่รักก่อนที่เธอจะก้าวลงจากรถ เพราะถึงหน้าร้านของเธอพอดี

“ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ” แคทเธอลีนหอมแก้มของมารดาแล้วลงจากรถ เดินตรงไปที่ร้านของเธอ รถของมิสเตอร์เฮนรี่และมาดามลินดารอจนเธอเข้าไปในร้านและปิดประตู แล้วค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป

แคทเธอลีนเดินขึ้นไปยังชั้นบน เธอจัดการถอดชุดออกจนหมด  สวมชุดคลุมแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ อยู่ๆก็โดนสวมกอดแบบไม่ได้ตั้งตัวจากทางด้านหลัง จนตกใจและร้องออกมาเสียงหลง

“ว๊าย! ใคร? ปล่อยนะ!

เจ้าของอ้อมแขนกอดกระชับแล้วหอมแก้มของหญิงสาวในอ้อมกอดแรงๆ ก่อนจะส่งเสียงทุ้มนุ่มบอกกับเธอ

“ไม่ปล่อย! อะไรกัน ห่างกันแค่ไม่กี่วันก็ลืมกันซะแล้ว” เซบาสเตียนพูดจบก็หอมแก้มขาวนวลซ้ำๆ

“คุณบาสเตียน!” แคทเธอลีนเรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ ในใจก็แอบดีใจที่เขามาหาเธอ

“ใช่ผมเอง”

พอรู้ว่าเป็นเขาความน้อยใจปนหึงก็ถาโถมเข้ามาหาเธอ จนเธอต้องเอ่ยประชดประชัน “ยังจำทางมาที่ร้านของฉันได้เหรอคะ ฉันนึกว่าคุณจะลืมไปแล้วซะอีก”

เซบาสเตียนยิ้มออกเมื่อได้ยินคำพูดและน้ำเสียงที่ประชดประชันเล็กน้อยของหญิงสาวในอ้อมกอด

“ใครจะลืมเมียตัวเองได้ลง ผมคิดถึงคุณจะตาย ไม่ได้เจอหลายวันความเกลียดมันอัดแน่น จนแทบรอให้งานเลิกไม่ไหวเลยนะหืม...” ใบหน้าคมก้มกดจูบคลอเคลียไปตามใบหน้าและลำคอของเธอ

“เหรอคะ ฉันนึกว่าคุณจะลืมฉัน แล้วไปกับแม่นางแบบสาวคนนั้นซะอีก”

“ฮื้อ... อย่าไปพูดถึงคนอื่นสิ เวโรนิกาเธอแค่มาเป็นนางแบบให้กับเรือลำใหม่ก็เท่านั้นเอง ผมไม่ได้สนใจเธอซักหน่อย ผมแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น”

“คุณทำหน้าที่ของคุณได้ดีมากเลยค่ะ ดีซะจนฉันเชื่อว่าคุณกับเธอ...”เธอลีนยังพูดไม่จบคำ เซบาสเตียนก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

“ไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าไปสนใจ มา เรามาอาบน้ำกันดีกว่า ผมยืนจนเมื่อยไปหมดแล้ว คุณช่วยนวดให้ผมหน่อยสิ”

เซบาสเตียนพูดพร้อมกับผลักดันให้เธอเข้าไปในห้องน้ำ แคทเธอลีนพยายามร้องค้านเพราะเธอเองก็ยังงอนๆ เขาอยู่ แต่แรงเท่ามดหรือจะสู้งแรงของคนตัวโต และทันทีที่บานประตูห้องน้ำปิดลง เขาก็จัดการสาดความเกลียดชังปนเปกับความคิดถึงใส่หญิงสาว ให้สมกับที่เขาต้องห่างเธอนานราวสองอาทิตย์ เซบาสเตียนยังอุ้มร่างอรชรมาต่อที่เตียง แล้วนอนกอดเธออย่างหวงแหนเมื่อจบเกมรัก

แคทเธอลีนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมที่กำลังหลับใหลด้วยความเพลีย นึกน้อยใจในสถานะที่ไม่ชัดเจนของเธอ สถานะที่ดูคล้ายคนรักแต่ก็ไม่ใช่ และถึงเธอจะทำเกินหน้าที่คนรักไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ใช่ภรรยาของเขาอยู่ดี แคทเธอลีนมองใบหน้าคมแล้วนึกทบทวนเรื่องทั้งหมด ซึ่งเรื่องทั้งหมดนั้นก็เป็นความต้องการของเธอ เธอเป็นคนเลือกเองนี่นะแล้วทำไมเธอต้องคิดให้มันวุ่นวายอีก

เซบาสเตียนลืมตามองหญิงสาวในอ้อมกอด เขารู้ว่าแคทเธอลีนคงนึกน้อยใจอยู่บ้าง  ชายหนุ่มยิ้มให้กับเธอเล็กน้อย แล้วกดจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มก่อนจะพูดปลอบหญิงสาวในอ้อมกอด

“รออีกหน่อยนะ ถ้าผมจัดการเรื่องบางอย่างเสร็จ ผมจะเปิดตัวคุณ รอผมอีกนิดนะที่รัก” เซบาสเตียนกดจูบซ้ำๆ ที่ริมฝีปากของหญิงสาวเมื่อพูดจบ แคทเธอลีนยิ้มตอบรับให้กับเขา ก่อนจะซบหน้าเข้ากับแผ่นอกกว้าง แล้วกอดกระชับร่างกำยำ นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขา แล้วคนทั้งคู่ก็นอนหลับจนรุ่งสาง

สองสามวันหลังจากวันงาน มาดามลินดาแทบอยู่ไม่เป็นสุข เธอกังวลและครุ่นคิดถึงอาการของลูกสาวคนโต ที่แสดงออกในคืนวันงาน เมื่อเห็นเซบาสเตียนเดินควงมากับนางแบบสาว เธอรู้สึกว่าทั้งสองคนต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลกันแน่ๆ และเธอก็ต้องรู้ให้ได้ซะด้วยสิ

มาดามลินดานั่งคิดและนอนคิดจนเริ่มจะทนไม่ได้ เลยต้องไปที่ร้านของแคทเธอลีนเพื่อจะไปถามเอาความจริง แต่พอไปถึงแคทเธอลีนกลับไปอยู่ เธอออกไปคุยรายละเอียดกับช่างตัดเย็บ ในเมื่อเจ้านายไม่อยู่ลูกน้องคนสนิทก็โดนเรียกตรวจสอบ และตอนนี้บรรดาลูกน้องของแคทเธอลีน ก็พากันหยุดทำงานมายืนเรียงตัวอยู่ตรงหน้าของมาดามลินดา ที่กำลังจ้องหน้าทุกๆคนอย่างจับผิด

“เล่าเรื่องเจ้านายของพวกเธอกับคุณเซบาสเตียนให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้!

บรรดาลูกน้องของแคทเธอลีนต่างมองหน้ามาดามลินดาอย่างอึ้งๆและตกใจ เมื่อได้ยินเสียงสั่งประกาศิต ก่อนจะหันไปมองหน้ากันอย่างเลิกลั่ก จนแลดูมีพิรุธ และก็เป็นวินนี่ที่โดนเรียกถามเป็นคนแรก เพราะดูเลิกลั่กและท่าทางมีพิรุธมากที่สุด

“เล่ามาซิวินนี่ เรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไง”

วินนี่หน้าเสียทันทีที่โดนถาม ชายตุ้งติ้งหันไปส่งสายตาขอความเห็นจากเอมี่และแอนนา ทั้งสองคนต่างรีบหันหน้าหนี ไมยอมสบตากับวินนี่ เพราะกลัวว่ามาดามลินดาจะเรียกถาม

แต่แล้วมันก็เป็นอย่างที่พวกเธอคิดเอาไว้จริงๆ เพราะมาดามลินดาเรียกชื่อทั้งสามคน และถามมันซะพร้อมๆกัน แถมยังตบท้ายด้วยคำขู่ จนทั้งสามคนต้องจำยอม

“เอมี่ แอนนา วินนี่ ตกลงเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงกันจ๊ะ เล่าให้ฉันฟังซะเดี๋ยวนี้เลยนะ ก่อนที่พวกเธอทั้งหมดจะไม่มีงานทำ เพราะฉันจะปิดร้านนี้ซะ”

“มาดาม / มาดาม / มาดาม!” ทั้งสามคนร้องเรียกออกมาพร้อมๆกัน และก็ยอมเล่าในที่สุด

มาดามลินดานั่งกำมือทั้งสองข้างแน่น ใบหน้านิ่งเฉย ดูเยือกเย็นจนน่ากลัว เธอลุกขึ้นยืนเมื่อทั้งสามคนเล่าจบ

 “ขอบใจมาก กลับไปทำงานกันได้แล้ว ฉันจะกลับแล้วล่ะ” มาดามลินดาพูดเสียงเรียบ ใบหน้าตึงและนิ่งเฉย เดินออกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านนอก

“ไปบริษัทของคุณบาสเตียน” มาดามลินดาสั่งอเล็กซ์คนขับรถ แล้วนั่งนิ่งมองออกไปด้านนอกกระจก เธอนึกโกรธลูกสาวคนสวยของเธอไม่น้อย ที่กล้าทำเรื่องแบบนี้ แต่อีกใจหนึ่งเธอก็ยังพอเข้าใจในวัยสร้างครอบครัวของพวกเขา ที่อาจมีอารมณ์และความรู้สึกตามวัย แต่ถ้าเธอจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปเห็นทีลูกสาวของเธอจะเสียเปรียบ เพราะเซบาสเตียนขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ ซึ่งชื่อเสียงของเขาในเรื่องนี้เธอเองก็พอจะรู้มาบ้างว่าเขานั้นใช้ผู้หญิงเปลืองมากขนาดไหน

วันนี้เธอจะไปถามทวงสิทธิ์และสถานะให้กับลูกสาวของเธอ และถ้าเซบาสเตียนปฏิเสธ เธอจะสั่งให้แคทเธอลีนหยุดความสัมพันธ์กับเขาซะ เธอไม่อยากให้ลูกสาวของเธอต้องเจ็บปวด เพราะคนที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบเขา...



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha