สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 2

“อ๊ะ...อ๊ะ...” ที่รักขาแรงอีกนิด พริตซี่จะถึงแล้ววว...” เสียงร้องกระเส่าของนางแบบสาวที่ร้องขอให้คู่ขาเพิ่มระดับความหนักหน่วงและรุนแรง เมื่ออารมณ์รักของเธอกำลังจะถึงจุดหมาย

คนเหนือร่างไม่รอช้าเขาโหมกระหน่ำจ้วงเข้าใส่สุดแรง ความกระชั้นและหนักหน่วงทำให้นางแบบสาวร้องครางออกมาจนฟังไม่เป็นคำ กระทั่งคนใต้ร่างเกรงกระตุกพร้อมๆ กับกรีดร้องเบาๆ เมื่อถึงจุดหมาย เซบาสเตียนก็ถาโถมแรงทั้งหมดที่มีใส่เธอแบบไม่ยัง ทั้งหนักหน่วงและรุนแรง ระรัวถี่ยิบ ในเวลาเพียงไม่ถึงนาที เขาก็ถึงจุดหมายปลายทางตามนางแบบสาว ที่เขาเพิ่งส่งเธอไปถึงก่อนหน้านี้ ร่างหนาเกรงกระตุก พร้อมกับสูดปากส่งเสียงห้าวๆ

“โอวว...ซี๊ดดด...”

เซบาสเตียนทิ้งร่างนอนทับนางแบบสาวด้วยเพราะหมดแรง และเพียงไม่ถึงนาที เขาก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำด้วยร่างที่เปล่าเปลือย

มือหนาเอื้อมกดเปิดน้ำอุ่น เพื่อชำระคราบของความสุขสม แต่ภายในใจกลับกำลังรุ่มร้อน เพราะนึกไปถึงร่างอรชรของใครบางคน โดยเฉพาะในเกมรักที่ผ่านมา เขานึกถึงแต่ร่างงามของเธอคนนั้น และพลั้งมือทำรุนแรงกับนางแบบสาว จนเธอนอนหมดแรงสลบสไลอยู่บนเตียง และเพียงแค่คิดถึงก็ทำให้ร่างกายของเขาตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง

เซบาสเตียนเลื่อนมือไปกดเปลี่ยนเป็นน้ำเย็น เพื่อดับความร้อนลุ่ม พยายามสลัดความคิดแผลงๆ ทิ้งไป แล้วจัดการอาบน้ำชำระร่างกายจนเสร็จสรรพ์ มือหนาก็กดปิดน้ำ เอื้อมไปหยิบชุดคลุมมาสวมใส่ ก่อนจะเดินออกไปยืนอยู่หน้ากระจก

เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่บนชั้น มาเช็ดซับบนใบหน้าและศรีษะ

“อยู่กับพริตซี่นะคะ คืนนี้พริตซี่อยากนอนกอดคุณ” นางแบบสาวคู่ขาลุกขึ้นมาโอบกอดเขาจากด้านหลัง เรียวปากอวบอิ่มกดจูบไปทั่วแก้มสากและซอกคอแข็งแกร่ง มือเรียวเล็กก็สอดเข้าไปลูบไล้ทั่วแผงอกและหน้าท้องที่ขึ้นเป็นลอน

“อย่าดื้อสิพริตซี่” เขาเอ่ยปรามคู่ขา โดยที่มือหนากำลังสาละวนอยู่กับการเช็ดผมให้แห้ง ชายหนุ่มโยนผ้าขนหนูผืนเล็กลงตระกร้า มือหนาเสยผมขึ้นไปบนศรีษะ ก่อนจะหมุนตัวหันหน้ามาหานางแบบสาว

“เป็นเด็กดี ทำตามที่ตกลงกันไว้ จะได้อยู่ด้วยกันนานๆ ผมไม่ชอบคนพูดไม่รู้เรื่องนะ” เขาปรามเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดุเล็กน้อย นางแบบสาวรู้ได้ทันทีว่าเธอเขากำลังทำให้เขาไม่พอใจ พริตซี่หยุดการลูบไล้ แต่เปลี่ยนเป็นกอดซบใบหน้าที่อกแกร่งของเขาแทน

“ค่ะ พริตซี่จะเป็นเด็กดีของคุณ” พอพูดจบก็ยื่นหน้าเข้าหาใบหน้าคม ปากอวบอิ่มประกบเข้ากับปากหยักได้รูป ลิ้นอุ้นร้อนทั้งสองตวัดพันกันอยู่เพียงครู่ก็ถอดออกจากกัน

“มาหาพริตซี่อีกนะคะ” น้ำเสียงของนางแบบสาวเว้าวอนให้เขาเห็นใจ แต่เขาตอบกลับเธอเพียงแค่เสียงที่อยู่ในลำคอ

“อืม...”

“พริตซี่รักคุณนะคะ ที่รัก”

“พริตซี่...” คราวนี้น้ำเสียงของเขาดุดัน ใบหน้าคมเริ่มตึงขึ้น ดวงตาสีฟ้าจ้องหน้าเธอดุๆ จนนางแบบสาวเริ่มจะกลัว ต้องยอมปล่อยมือออก แล้วถอยกลับไปนั่งมองเขาอยู่ปลายเตียง ร่างสูงโปร่งเดินก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันมาสนใจใยดีเธอเลยซักนิด นางแบบสาวทิ้งตัวเองบนเตียงกว้าง และร้องไห้น้อยใจที่เขาไม่สนใจในความรักที่เธอมีให้กับเขา เพราะข้อตกลงของเขาและเธอคือ เซ็กส์ เท่านั้น!...

เซบาสเตียนเดินกลับมาที่ห้องของตนเอง เขาแต่งกายด้วยชุดใหม่ ชายหนุ่มยืนสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจก ลูกน้องคนสนิทก็เปิดประตูเดินเข้ามา

“รถพร้อมแล้วครับ”

เขาพยักหน้าตอบ แล้วเดินนำตรงไปที่ลิฟท์

ครืด..ครืด โทรศัพท์ภายในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นไปมา มือหนาล้วงเข้าไปหยิบมากดดูพอเห็นชื่อบนหน้าจอก็กดรับ

“ครับ”

(“ถึงไหนแล้ว”)

“ใกล้ถึงแล้วครับ”

(“เร็วๆหน่อยนะ อย่าให้แขกต้องรอนาน”)

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ แล้วกดตัดสาย ก่อนจะส่งเสียงสั่งลูกน้อง

“เบนเร่งหน่อย ทุกคนมากันครบแล้ว”

“ครับคุณบาสเตียน”

การตกลงธุรกิจในวันนี้ดูท่าจะยากกว่าทุกครั้ง เพราะหุ้นส่วนคนสำคัญโยกโย้บ่ายเบี่ยงไปมา ไม่ยอมรับข้อเสนอของบาสเตียนซักที ในเมื่อตกลงกันไม่ได้ บาสเตียนก็เริ่มจะไม่ทน

“ตกลงว่าคุณจะไม่รับข้อเสนอของเรา”

“ความจริงมันก็น่าสนใจอยู่นะคุณบาสเตียน แต่คุณก็ต้องเข้าใจเราด้วย ครั้งนี้เป็นการเดิมพันที่สูงที่สุด ถ้าหากก้าวพลาดเพียงนิดเดียวเราก็จบ แต่ทางคุณกลับไม่กระทบกระเทือนอะไรเลยซะด้วยซ้ำ ผมว่ามันไม่แฟร์”

“แต่ทางคุณก็เตรียมการป้องกันเอาไว้แล้วนี่ ผมได้ข่าวว่าคุณเตรียมแผนสำรองเอาไว้ ถ้าหุ้นของบริษัทคุณพุ่งขึ้น เม็ดเงินมหาศาลก็จะหลั่งไหลไปหาคุณ แต่ถ้ามันดิ่งลงนั่นก็เป็นเพราะการบริหารที่ไม่เอาไหนของคุณเอง เราไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับคุณตั้งแต่ต้น ที่เราให้ความช่วยเหลือไป มันก็มากพอๆกับราคารวมหุ้นทั้งหมดของบริษัทคุณ แล้วถ้าจะให้เราเข้าไปเสี่ยงอีก ผมขอหยุดดีกว่า ผมว่าถ้าคุณเทขายหุ้นทั้งหมดแล้วเอาเงินมาคืนเรา มันน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด และคุณก็อาจจะเหลือเงินแบ่งคืนสมาชิกบ้าง”

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคุณบาสเตียน แต่ขอเวลาผมหน่อยได้มั๊ย ให้ผมได้ปรึกษากับพวกคณะกรรมการก่อน แล้วผมจะแจ้งให้คุณทราบ”

“ทางเรายังยืนยันคำเดิมนะคุณโลแกน เจ็ดสิบสามสิบ เราให้คุณได้เพียงเท่านี้”

“แล้วผมจะติดต่อกลับมา”

“ผมจะรอฟังข่าวดีจากคุณ” บาสเตียนพูดพร้อมกับจับมือกับหุ้นส่วนคนสำคัญ

พอว่าที่หุ้นสวนกลับไป บาสเตียนก็ลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้า เสียงของชายชราผู้ทรงอำนานก็ดังขึ้น

“ขอบใจที่แกมาช่วยพูดให้ฉัน”

“ผมแค่ทำตามหน้าที่”

“เมื่อไหร่แกจะพูดดีๆ กับฉันเหมือนกับพ่อลูกคู่อื่นๆ”

“เราไม่ควรพูดถึงมันอีกนะกิลล์ ผมขอตัวก่อน ผมมีงานต้องทำ”

เซบาสเตียนพูดจบก็เดินกลับออกไป กิลล์มองตามหลังลูกชายอย่างเหนื่อยใจเป็นที่สุด เซบาสเตียนช่างเหมือนเขาแทบทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งหน้าตาและนิสัยที่ถอดออกมาจากเขาทั้งสิ้น โดยเฉพาะนิสัย เด็ดขาด เย่อหยิ่ง ถือตัวและทิฐิแรง ที่มันกำลังทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก ของเขาและบาสเตียนให้จบลง นี่ถ้าเซบาสเตียนเหมือนแม่เพียงสักนิด ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคนมันคงจะดีกว่านี้...

เซบาสเตียนนั่งมองวิวด้านนอกตัวรถ นึกถึงหน้าของคนที่เป็นบิดาเมื่อครู่ ก็พาลให้นึกโกรธเคืองและเจ็บจี๊ดขึ้นมาในหัวใจ ผู้ชายคนนั้นเป็นคนทำให้แม่ของเขาต้องเจ็บช้ำน้ำใจ และฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อหน้าต่อตาของเขา ภาพในวันนั้นเขายังจำมันได้ดี วันที่เขาเลิกจากโรงเรียนและกลับมาถึงบ้าน แล้วได้ยินเสียงของพ่อกับแม่ทะเลาะกันดังลั่นบ้าน จนต้องค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปอย่างช้าๆ

“คุณจะไปไม่ได้นะกิลล์ ฉันไม่ให้คุณไป”

“ปล่อยผมคาเรน ผมต้องรีบไปทำธุระ”

“ธุระกับนังลินดาน่ะสิ ฉันไม่เชื่อคุณ และไม่ให้คุณไป”

“อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยวข้องกับเรื่องของเรา ลินดาเขาไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ปล่อยผมคาเรน ผมจะรีบไป”

“ไม่ ฉันไม่ให้คุณไป”

“ปล่อย! ผมบอกให้ปล่อย!” กิลล์ผลักตัวคาเรนออกอย่างแรง จนเธอเซไปติดกับชั้นช์ที่ติดกับผนัง

“โอ๊ย!... นี่คุณกล้าทำร้ายฉันเหรอ คุณคงหลงมันจนหน้ามืดตามัวแล้วสินะ”

“ผมขอโทษคาเรน คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า”

“ฉันยังไม่ตายง่ายๆหรอก”

“คาเรน คุณกำลังเข้าใจผิด ผมขอโทษนะ แต่ผมต้องไป”

“ถ้าคุณก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว ฉันจะลั่นไก”

“คุณไม่กล้าหรอกนะ อย่าเอามันมาขู่ผม ผมต้องไป” กิลล์พูดจบก็ก้าวยาวๆ ออกมาหาหญิงสาวที่นั่งรอเขาอยู่ภายในรถ แล้วขับออกไป และห้านาทีต่อมาเสียงปืนก็ดังขึ้น

ปัง!...  ร่างที่ไร้สติของคาเรนร่วงลงกองกับพื้นทันที และมันก็เป็นจังหวะพอดีที่เซบาสเตียนเดินเข้ามาถึง

ภาพของมารดาอันเป็นที่รักนอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น มันเป็นภาพแห่งความเจ็บปวดที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอด 20 ปี ชายหนุ่มขบกรามแน่น เมื่อนึกถึงภาพที่แสนจะเจ็บปวดในอดีต...

“ยังไม่เข้านอนอีกหรือจ๊ะแม่ดีไซเนอร์” คุณนายลินดาเอ่ยทักลูกสาว เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนสวยยังยืนมองดาวอยู่นอกระเบียง

“เคทยังไม่ง่วงค่ะแม่”

“งานประมูลวันนี้เป็นยังไงบ้าง มีหนุ่มคนไหนมาประมูลชุดราตรีแสนสวยของลูกสาวแม่รึเปล่า”

“แม่เดาได้ถูกเผ็งเลยะค่ะ”

“แล้วชุดราตรีของลูกจบที่ราคาเท่าไหร่ล่ะจ๊ะ”

“สองหมื่นดอลค่ะ”

“โอ้โห!แม่ชักอยากรู้ซะแล้วสิ พ่อบุญทุ่มคนไหนกันนะ ที่กล้าประมูลชุดของลูกสาวแม่ในราคาที่สูงลิบลิ่วถึงขนาดนี้”

“โธ่... เขาก็คงอยากบริจาคให้มูลนิธิอยู่แล้วล่ะค่ะ แต่คงแค่อยากเล่นสนุกตามนิสัยของบรรดาเศรษฐีเท่านั้นเอง”

แคทเธอลีนนึกไปถึงงานที่เพิ่งผ่านมา และก็ทำให้เธอนึกไปถึงเจ้าของใบหน้าคมที่ชำเรืองมองเธอด้วยแววตาเหยียดๆ ท่าทางที่ถือตัวและเย่อหยิ่ง ทำให้เขาดูสมาร์ท และที่สำคัญดวงตาสีฟ้าคู่นั้น มันเหมือนมีแรงดึงดูดชวนให้หลงไหล ดึกป่านนี้แล้วเขาจะทำอะไรกับใครที่ไหนกันนะ จะรู้บ้างรึเปล่าว่ามีใครคิดถึงอยู่ เฮ้อ!... นี่เธอคงตกหลุมรักเขาอย่างเต็มตัวแล้วล่ะสิ แต่เหมือนกับว่าเขาเกลียดเธอ ทำไมนะ ทำไมคุณถึงดูรังเกียจฉัน ทั้งๆ ที่เราเพิ่งพบกันครั้งแรก มันนึกไม่ออกเลยจริงๆ...

...........................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha