สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอนที่ 1

“อ่านอะไรอยู่วะ เรื่องมันน่าสนใจมากจนต้องตั้งใจอ่านซะขนาดนั้น” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมคาย ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องด้านใน เอ่ยถามเพื่อนสนิท ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจ้องแท็บเล็ตในมือ

“น่าสนสิ ไม่ใช่น่าสนอย่างเดียวนะ ทั้งน่ารักและอยากรัก” คำตอบของเมสันทำให้คิ้วหนาของคนฟังขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“เรื่องของสาวๆ ล่ะสิ คราวนี้เป็นใครอีกล่ะ ดารา นักร้อง รึว่านางแบบ” เขาถามพลางหยิบแก้วใบสวยวางลงบนเคาเตอร์ และรินวิสกี้ราคาแพงลงไปในแก้ว

“ไม่ใช่ทั้งสามอย่าง” คราวนี้เมสันละสายตาจากแท็บเล็ต หันมายักคิ้วท้าทายเพื่อนรัก

“ถ้าอย่างนั้นก็พริตตี้” คนทายเดาสุ่มพร้อมกันส่ายวนแก้ววิสกี้ในมือ

“ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ เธอเด็ดกว่านั้นเยอะ”

คิ้วหนาเลิกสูง ปากหนาเบ้นิดๆ ใบหน้าคมพยักเบา “สุดท้ายล่ะนะ สาวไฮโซสังคมสูง?”

“ก็...ถือว่าถูก”

“ไหนบอกไม่ชอบสาวไฮโซไง แกบอกว่าพวกหล่อนน่าเบื่อ แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจซะล่ะ”

“คนนี้ไม่น่าเบื่อเลยซักนิด” เมสันตอบพลางก้มมองแท็บเล็ตในมือ

“ฉันขี้เกียจเดาว่ะ” ร่างสูงพูดพร้อมกับเดินอ้อมมานั่งบนเก้าอี้บาร์ ทิ้งหลัง และศอกทั้งสองข้างยันเค้าเตอร์เอาไว้

“งั้นฉันจะเฉลย เธอเป็นเจ้าของห้องเสื้อดัง...” คำเฉลยทำให้คิ้วของคนฟังขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็ต้องยิ้มออก เมื่อเห็นท่าทีลับลมคมในของเพื่อนรัก

เมสันยิ้มตอบเพื่อนรักแล้วเฉลยคำตอบ

 “แคทเธอลีน เคท”

เมื่อได้ยินเพื่อนรักเฉลยคำตอบ รอยยิ้มบนใบหน้าคมสันจางหายไปในพริบตา เขาหันหน้าหนีเพื่อนรัก เพื่อซ่อนแววตาที่ดุดันเอาไว้ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 เซนติเมตร คว้าแก้ววิสกี้มากระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมด แล้วเอาวางไว้ที่เดิม

“ฉันไปก่อนนะ เย็นนี้ต้องไปงาน”

“แล้วเจอกัน” เมสันพยักหน้าเบาๆให้กับเพื่อนรักที่เพิ่งเดินออกไป

รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดหน้าทางเข้างานที่มีพรหมสีแดงประดับตลอดจนสุดทางเดิน งานการกุศลของค่ำคืนนี้เป็นงานประมูลที่ยิ่งใหญ่ระดับประเทศ และแน่นอนว่าบรรดาคนในสังคมชั้นสูง และบรรดาคนดังทั้งหลาย ต้องมาร่วมงานนี้กันอย่างคับคั่ง หนึ่งในนั้นก็ต้องมีเธอ แคทเธอลีน เคท สาวไฮโซเจ้าของห้องเสื้อแบรนด์ดัง ที่ต้องถูกเชิญมาร่วมงานอย่างลืมไม่ได้ และในเวลานี้เธอก็มาถึงหน้างานแล้ว

ประตูของรถยนต์หรูถูกพนักงานต้อนรับเปิดออก แล้วเรียวขาขาวเนียนก็ก้าวลงมาที่ละข้าง จนเจ้าของร่างอรชรลงมายืนโชว์ตัวนอกรถเป็นที่เรียบร้อย แสงแฟล็ตวูบวาบก็สาดซัดเข้ามาที่ร่างงามทันที

ใบหน้าที่สวยงามไร้ที่ติยิ้มโชว์ออร่า แล้วเจ้าของร่างอรชรก็ก้าวเดินไปหยุดยืนโพสท่าเพียงครู่ ก่อนจะก้าวเดินต่อเข้าไปในงาน

“นั่นไงเธอมาแล้ว”

“ไหน โอ้โห! สวยสะเด็ด สมคำร่ำลือจริงๆ คนนี้ฉันขอได้มั๊ยวะ”

“เฮ้ยได้ไง ของแบบนี้ใครดีใครได้โว้ย” เมสันร้องห้ามเพื่อนพร้อมกับประกาศศึก

“โอเค งั้นเรามาแข่งกันสักตั้ง แล้วแกล่ะจะแข่งด้วยรึเปล่า”ฟรานซิสหันไปถามเซบาสเตียน ที่นั่งนิ่งทำหน้าราวกับไม่มีความรู้สึก

เขาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทางอื่นอย่างไม่สนใจ ไม่เห็นจะน่าสน เซบาสเตียนหันไปชำเรืองตามองหญิงสาวสุดสวย ที่เพื่อนของเขาต้องถึงขั้นประกาศศึกท้าแข่งกัน ใช่เธอสวยแล้วก็สวยมาก แต่เขาไม่คิดที่จะสนเลยซักนิด

ดวงตาสีฟ้าชำเรืองมองเรือนร่างงามตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดๆ เขามองเธออยู่เพียงครู่ ก็ปะทะเข้ากับดวงตาสวยหวานที่มองตอบกลับมาราวกับรู้ว่าโดนจ้อง ดวงตาทั้งคู่สบตากันไม่ถึงนาที ก่อนที่เจ้าของดวงตาสีฟ้าจะหันหนี และทิ้งท้ายด้วยแววตาที่ดุดัน

แคทเธอลีนยิ้มให้เขาเล็กน้อย เมื่อได้สบตาเข้ากับเจ้าของดวงตาสีฟ้าที่แอบแฝงไปด้วยความดุดัน แต่เขากลับมองเธอเหยียดๆ และหันหน้าหนี

ชายหนุ่มในชุดสูทสากลรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน แนวสันคางประดับไปด้วยเคราครั่นคร้าม และที่สำคัญดวงตาสีฟ้าที่มองเธอเหยียดๆ แบบนั้น มันทำให้เธอสนใจ และอยากที่จะเอาชนะ

“เขาเป็นใคร” แคทเธอลีนพูดออกมาทั้งที่ยังจ้องมองเขาอยู่

“ใคร คนไหน เธอพูดถึงใคร”

“ผู้ชายกลุ่มนั้น คนที่ยืนด้านขวาสุด ตัวสูงๆ สวมสูทสีเทาดำ”

“เซบาสเตียน เอมเมอร์สัน เจ้าของธุรกิจเรือสำราญที่พ่อของเธอสนใจอยากจะร่วมหุ้นด้วยยังไงล่ะ แคทเธอลีนฉันขอเตือนเธอว่า อย่ายุ่งกับเขา”

“ทำไมถึงยุ่งด้วยไม่ได้”

“นั่นนะสุดยอดของเพลย์บอยเลยนะ เปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้า และที่สำคัญเขาไม่สนใจใคร ออกจะเย็นชาและ...เอาแต่ใจ”

“เธอพูดเหมือนกับรู้จักเขา”

“น้องสาวของฉันก็เป็นหนึ่งในคู่ควงของเขา และตอนนี้ก็คอยตามติดเขาอยู่ แต่ดูๆ เขาจะไม่สนใจเธอซะมากกว่า ฉันไม่อยากให้เธอเป็นเหมือนกับน้องสาวของฉัน” คริสตินบอกกับเพื่อนรัก เพราะเธอไม่อยากให้แคทเธอลีนต้องกลายเป็นเหยื่อของเขาอีกคน

“อย่างนั้นเหรอ” แคทเธอลีนตอบเพื่อนรักแต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่ใบหน้าดุดันของพ่อหนุ่มนักรักคนนั้น

งานภายในค่ำคืนนี้ มันแสนจะน่าเบื่อสำหรับเซบาสเตียน เขาเบื่อที่จะต้องออกงานสังคมจอมปลอมพวกนี้ที่สุด แต่ก็ต้องยอมมาร่วมงานตามคำเชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เซบาสเตียนเดินแยกตัวออกมายืนชมวิวด้านนอก ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ก็มีเสียงหวานๆ ดังขึ้น

“เบื่อหรือคะถึงได้ออกมาข้างนอก”

เซบาสเตียนหันไปมองต้นเหตุของเสียงที่เดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ๆ พอรู้ว่าเป็นใคร ชายหนุ่มก็เบือนหน้าหนีไปมองวิวด้านหน้าอย่างไม่สนใจที่จะมองเธอ แต่ก็ยังตอบเธอเพื่อรักษามารยาท

“ครับ งานสำหรับอวดโชว์ความรวยแบบนี้น่าเบื่อที่สุดสำหรับผม”

“แต่คุณก็มาร่วมงาน”

“ผมมาตามคำเชิญ เพื่อรักษามารยาท”

“เหรอคะ ถ้าฉันอยากจะได้รับเกียร์ติแบบนั้นบ้าง หวังว่าคุณคงไม่ปฏิเสธ”

“ถ้าผมว่าง ก็อาจจะไม่ปฏิเสธ ผมขอตัวก่อนนะครับ ออกมานานแล้วป่านนี้เพื่อนผมคงตามหา”

“คุณรับปากฉันแล้วนะคะ ฉันหวังว่าคงจะได้รับเกียร์ติจากคุณ” แคทเธอลีนพูดพร้อมกับส่งสายตาเย้ายวนให้กับเขา

เซบาสเตียนชำเรืองมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาดุๆ เขาไม่นึกสนใจเธอเลยซักนิด แต่เมื่อครู่แว่บหนึ่งของความรู้สึก ยามที่ได้อยู่ใกล้ ได้เห็นใบหน้าที่สวยงามจนไร้ที่ติ และร่างอรชรที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งจนน่าสัมผัส บวกกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ มันกลับทำให้ความเกลียดชังของเขาหวั่นไหวจนต้องรีบเดินหนีออกมา ก่อนที่ความรู้สึกของเขาจะเป็นกบฏกับความคิด เซบาสเตียนสลัดความรู้สึกแปลกๆ ทิ้งแล้วเดินกลับเข้าไปในงานโดยไม่หันกลับมามองเธอ

แคทเธอลีนมองตามหลังเขาไปจนลับตา เมื่อได้เห็นใบหน้าคมคายหล่อร้าย และดวงตาสีฟ้าที่แฝงไปด้วยความดุดัน หัวใจของเธอก็แทบจะละลายจนหยุดเต้น เขาช่างถูกใจเธอยิ่งนัก แต่นั่นก็ยังไม่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องเดินตามเขาออกมา ทั้งๆที่เธอไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ชายคนไหมาก่อน แววตาที่ดูเย่อหยิ่ง ถือตัวและเหยียดๆ แบบนั้นต่างหากล่ะ ที่ดูมีเสน่ห์และทำให้เธออยากเอาชนะ อาจจะเพราะเขาเป็นผู้ชายคนแรก ที่แสดงท่าทีเกลียดชังใส่เธอด้วยกระมัง ถึงทำให้เธอสนใจเขาเป็นพิเศษแบบนี้ เพราะถ้าเขาเป็นแบบผู้ชายคนอื่นๆ เธอก็คงจะไม่สนใจเขา แคทเธอลีนยิ้มออกมาเล็กน้อยนึกขันตัวเอง ที่กล้าทำอะไรแบบนี้ ก่อนจะก้าวเดินตามเขาห่างๆ เพื่อกลับเข้าไปในงาน...

..........................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha