สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 4

รถยนต์หรูแล่นเข้ามาจอดใต้ถุนคอนโดแห่งหนึ่ง เบนก้าวลงจากรถ เดินอ้อมไปเปิดประตูให้กับเจ้านาย

เซบาสเตียนอุ้มร่างอรชรที่ทิ้งตัวซบไปกับกายกำยำของเขาลงจากรถ เบนเดินเข้ามาหาเจ้านายเพื่อนจะรับตัวของหญิงสาว 

“ไม่เป็นไร ฉันจะอุ้มเธอขึ้นไปเอง”

“ครับ”เบนตอบเจ้านาย แต่ก็มองตามอย่างงงๆ

เซบาสเตียนอุ้มแคทเธอลีนขึ้นไปยังห้องพักของเขา ลูกน้องคนสนิทรีบเปิดประตูให้กับเจ้านาย เซบาสเตียนเดินไปหยุดยืนข้างเตียง เขาวางตัวของหญิงสาวในอ้อมกอดลงบนที่นอนนุ่มอย่างเบามือ แล้วยืนมองสัมผัสความงามของเธอทางสายตา

เพียงแค่ได้มองเธอเท่านั้น แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับเริ่มรุกรานความคิดของเขา แว่บหนึ่งของความรู้สึก เขาอยากจะสัมผัสเธอ จนเผลอใจไปกับความรู้สึกนั้น ยื่นมือเข้าไปใกล้ๆดวงหน้าหวาน และใช้นิ้วเกลี่ยไปตามดวงหน้าและแก้มขาวนวลเนียนเบาๆ 

แคทเธอลีนขนลุกชันไปทั่วทั้งตัว หัวใจของเธอเต้นระรัว ราวกับว่าเธอเพิ่งผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก

จูบจูบสิ! เสียงเรียกร้องของแคทเธอลีน ดังก้องอยู่ภายในใจ หญิงสาวแอบลุ้นระทึก ให้เขาประทับรอยจูบที่ริมฝีปากของเธอ...สักครั้ง

นิ้วเรียวค่อยๆ เกลี่ยไปรอบๆพวงแก้ม แต่... พลัน! ภาพของมารดาที่นอนจมกองเลือด และพลังความแค้นก็หวนกลับคืนมา เซบาสเตียนชะงักมือและดึงมือกลับมากำแน่น กรามหนาบดเข้าหากันเล็กน้อย แววตาแข็งกร้าวขึ้น มองหญิงสาวที่นอนอยู่ตรงหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปด้านนอก สั่งการลูกน้องคนสนิทบางอย่าง และเดินกลับออกไป

แคทเธอลีนนอนนิ่งอยู่บนเตียงราว 10 นาที จนเมื่อแน่ใจว่ารอบๆ กายไม่มีการเคลื่อนไหว ดวงตาสวยหวานจึงค่อยๆ ลืมขึ้นมาช้าๆ และมองไปรอบๆห้อง

ไม่มีใครอยู่!… แล้วเขาไปไหนนะ?... หรือว่าจะอยู่ข้างนอก?

แคทเธอลีนผงกศีรษะขึ้นมามองหาเขาไปทั่วๆห้อง และมองลอดผ่านบานประตูที่เปิดแง้มเอาไว้ออกไปยังด้านนอก เมื่อไม่เจอใครก็ลุกขึ้นมานั่งเป่าปากและเอามือทาบอก ผ่อนคลายความตื่นเต้น และแอบนึกเสียดายที่เขาไม่ประทับรอยจูบที่ริมฝีปากของเธอ

แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่า...เขาเป็นสุภาพบุรุษมากขนาดไหนที่ไม่ฉกฉวยโอกาสรังแกผู้หญิงสวยๆอย่างเธอ

โอ๊ยยย... คุณเซบาสเตียน คุณกำลังทำให้ฉันหลงคุณนะ คุณรู้ตัวบ้างมั๊ยย...

แคทเธอลีนกำลังเคลิบเคลิ้ม และหลงไหลได้ปลื้มไปกับความเป็นสุภาพบุรุษของเซบาสเตียน อยู่ๆก็มีเสียงเรียกดังขึ้นจากประตู

“คุณฟื้นแล้วเหรอครับ” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยและหันไปมองที่มาของเสียง ก็เจอเข้ากับชายหนุ่มรูปงาม ที่เธอเองก็พอรู้ว่าเขาเป็นใคร แคทเธอลีนลุกขึ้นยืนและส่งยิ้มให้เบนเล็กน้อย

“ค่ะ”

“คุณจะกลับรึยังครับ ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน คือ...คุณบาสเตียนสั่งเอาไว้น่ะครับ” เบนรีบอธิบายให้หญิงสาวตรงหน้าเข้าใจ เมื่อเห็นคิ้วเรียวย่นเข้าหากันเล็กน้อย

“แล้วคุณบาสเตียนไปไหนซะล่ะคะ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย ที่เขาอุส่า...ช่วยฉันเอาไว้”

“กลับไปแล้วครับ แต่คุณบาสเตียนสั่งเอาไว้ให้ผมดูแลคุณ คุณจะพักที่นี่ก่อนก็ได้นะครับ”

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ฉันอยากกลับบ้าน”

“ครับ ถ้าอย่างนั้นเชิญครับ”

เบนพาแคทเธอลีนไปส่งที่บ้านก่อนจะกลับไปหาเจ้านายที่คฤหาสน์

ชั้นที่ 35 ของตึกสูงระฟ้ากลางกรุงนิวยอร์ก

08.30 am

“ก๊อก...ก๊อก คุณบาสเตียนคะ มิสเตอร์เฮนรี่มารอที่ห้องรับรองแล้วค่ะ”

เซบาสเตียนพยักหน้ารับรู้ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหันมาหาลูกน้องคนสนิทพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้องไปโดยที่มีเบนและเลขาสาวเดินตามไปติดๆ

ห้องรับรอง

ทันทีที่ประตูถูกเปิดเข้ามา ชายสูงวัยรูปร่างภูมิฐานสองคนก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวทักทาย

“สวัสดีเซบาสเตียน ผมหวังว่าวันนี้เราคงจะตกลงกันได้นะ”

“ครับผมก็หวังให้เป็นแบบนั้น เชิญนั่งครับ เบน” เซบาสเตียนหันไปเรียกลูกน้อง เบนยืนเอกสารให้กับหุ้นส่วนคนใหม่ทั้งสองคน

“ตามที่เราเคยตกลงกันเอาไว้ ทุกอย่างจะยังคงเดิมและจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง และคุณสามารถถอนหุ้นคืนได้ก็ต่อเมื่อครบ5ปี ทั้งเงินทุนและผลกำไรที่ได้จะคืนสู่คุณ”

“แต่ผมอยากจะขอให้คุณหยวนๆให้ผมหน่อยได้มั๊ย ตอนนี้เรากำลังปรึกษากันอยู่ เพราะมีอีกบริษัทก็ยื่นข้อเสนอมาให้เรา แต่เขาให้เปอร์เซ็นมากกว่าที่คุณให้อีกนะคุณบาสเตียน”

“คงจะไม่ได้หรอกครับ เพราะทุกอย่างเราทำงานเป็นระบบ และก็ผ่านการเห็นชอบจากคณะกรรมการแล้ว หุ้นส่วนของเราทุกคนก็อยู่ภายใต้เงื่อนไขนี้ และหุ้นของบริษัทเราก็ติดอันดับมาตลอด คุณแทบจะไม่ได้ลงแรงทำอะไรเลย ทางเราซะอีกที่เป็นฝ่ายจัดการทั้งหมด แต่ถ้าคุณเห็นว่าเปอร์เซ็นที่ได้มันน้อยไปและจะยกเลิกทางเราก็ไม่ขัดข้อง”

“ฮ่า ฮ่า  คุณยังคงคมเหมือนเดิมนะเซบาสเตียน เฉียบขาดแบบนี้สิ ถึงจะน่าลงทุนด้วย ตกลงเราจะร่วมทุนกับคุณ”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ มิสเตอร์เฮนรี่ เรนเดล”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานเหมือนกันหลานชาย เธอเหมือนพ่อขอเธอไม่มีผิด ฉันคิดถูกแล้วที่เลือกเธอ” มิสเตอร์เฮนรี่ยิ้มเล็กน้อยให้กับบาสเตียน

การเซ็นสัญญาร่วมทุนผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากที่มิสเตอร์เฮนรี่กลับไป เซบาสเตียนก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานของเขา

“เบนประชุมบอร์ดกี่โมง”

“10โมงครับ”

“อืม ฉันขอพักซักหน่อยนะ”

“ครับ”

หลังจากผ่านการประชุมที่กินเวลานานราว 3 ชั่วโมง เซบาสเตียนก็กลับขึ้นไปทำงานต่อจนเสร็จ และเมื่อเซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จ เขาก็ทิ้งตัวเองไปกับเก้าอี้ หลับตาพักความเมื่อยล้าสักพัก

“คุณจะกลับรึยังคุณบาสเตียน”

“อืม ฉันขอพักอีกสัก 5 นาทีนะเบน”

“ผมว่าคุณควรหาเวลาพักบ้างนะ ทำแต่งานอย่างเดียวร่างกายมันจะไม่ไหว คนเรามันต้องชาร์ตไฟให้ตัวเองบ้าง”

“นายอยากพักงั้นสิ”เซบาสเตียนหันกลับไปถามคนสนิท

“เปล่า ผมเป็นห่วงคุณต่างหาก นี่ก็ 20 ปีแล้วมั๊ง ที่คุณไม่เคยได้พัก ร่างกายคนเรามันไม่มีอะไหล่เปลี่ยนหรอกนะคุณบาสเตียน”

“ฉันรู้น่า... เอาไว้แล้วฉันจะหาเวลาพัก แล้วทำไมต้องเรียกคุณ เรียกชื่อเฉยๆก็ได้ ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นคนอื่น เราเป็นเพื่อนกันนะเบน”

“ไม่ได้หรอกครับ เพราะถึงยังไงคุณก็เป็นเจ้านายของผม”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ ป่ะ...ไปพักกันดีกว่า เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงเอง” เซบาสเตียนลุกขึ้นเดินมาตบบ่าของคนสนิท แล้วเดินนำออกไป เบนยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินตามเจ้านายไปติดๆ

เซบาสเตียนกับเบนเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ ตั้งแต่แม่ของเซบาสเตียนเสีย เขาก็ได้แม่ของเบนนั่นแหละที่คอยดูแลมาตลอด ทั้งๆที่กิลล์พ่อของเซบาสเตียนพยายามมารับหลายต่อหลายครั้ง แต่เซบาสเตียนก็ยังคงยืนยันว่าจะอยู่ที่บ้านหลังเดิม โดยมีเบนและแม่ที่ยังคงอยู่ดูแลเขา ความผูกพันของเขาทั้งสองคนเหมือนพี่น้อง เบนจึงรู้เรื่องทุกๆอย่างของเซบาสเตียน เพราะเขาทั้งสองคนไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังกัน

เซบาสเตียนชวนเบนมาทานอาหารที่ร้านประจำ  ทันทีที่สองหนุ่มเดินเข้าไปในร้าน สาวๆกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก็สะกิดให้เพื่อนๆในกลุ่มให้มองตาม

“คริสติน คนนั้นใช่คุณบาสเตียนรึเปล่า”

“ใช่ ทำไม เกิดอยากจะสมัครเป็นคู่ควงของเขาอีกคนรึไง” คริสตินพูดพลางชำเรืองมองแคทเธอลีน ที่กำลังนั่งมองเซบาสเตียนแววตาเป็นประกาย

“ฉันเบื่อที่ได้ยินชื่อของเขาแล้วล่ะ คนที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นพันนั้นฉันไม่อยากจะสน” คริสเตียนพูดแล้วหันกลับมาสนใจอาหารที่อยู่ตรงหน้า

“ว๊า ไม่น่าเลย แต่ถึงยังงั้นก็เถอะ ฉันว่าเขาก็หล่อและน่าสนใจอยู่ดี” เอลลี่พูดพร้อมกับหันมาสนใจจานอาหารตรงหน้า

“ใช่...เขาน่าสนใจ...” แคทเธอลีนพูดแล้วลุกขึ้นเดินตรงไปที่โต๊ะของเขา ปล่อยให้เพื่อนของเธอทั้งสองคนมองตามตาค้าง

“ยัยเคท!...” คริสตินและเอลลี่ร้องออกมาพร้อมๆกันเมื่อแคทเธอลีนลุกขึ้นเดินตรงไปที่โต๊ะของเซบาสเตียน

“.......”

แคทเธอลีนเดินมาหยุดข้างโต๊ะของเซบาสเตียน ทำให้การสนทนาของสองหนุ่มต้องหยุดชะงัก เบนหันมามองหญิงสาวผู้มาเยือนแล้วยิ้มให้เล็กน้อย ซึ่งแตกต่างจากอีกคนที่นั่งเอามือเท้าคาง แล้วหันไปมองดูวิวด้านนอกผ่านกระจกบานใหญ่แทน

“สวัสดีค่ะ พวกคุณก็มาทานอาหารที่ร้านนี้เหมือนกันหรือคะ”

“.......”

ในเมื่อเห็นท่าทีของเจ้านาย เบนเลยจำเป็นต้องเป็นคนตอบซะเอง เพราะเจ้านายของเขาไม่หันมาสนใจหญิงสาวเลยซักนิด

“ครับ เราเป็นลูกค้าประจำของที่นี่” แคทเธอลีนยิ้มให้เบนเล็กน้อย เธอมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังนั่งดูวิวด้านนอก แล้วเอ่ยขอบคุณเขา

“คุณเซบาสเตียนคะ ฉันขอบคุณมากนะคะ ที่คุณช่วยฉันเอาไว้วันนั้น”

แต่เซบาสเตียนกลับนิ่งเฉย ไม่ตอบและไม่หันมามองเธอเลยซักนิด จนสีหน้าของแคทเธอลีนเริ่มจะเจื่อนเล็กน้อย เบนก็เลยเตะไปที่ขาของเจ้านาย เขาเลยหันมามองหน้าคนสนิทอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยอมหันมาเธอ

“ไม่จำเป็นนะ ผมไม่ได้คิดว่าการช่วยแค่นั้นจะสำคัญอะไร” คำตอบของเขาทำให้คนฟังยิ้มเล็กน้อย เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องตอบแบบนี้

“ถึงอย่างไงฉันก็ต้องขอขอบคุณ ที่คุณไม่ปล่อยให้ฉันโดนคนพวกนั้นรังแก ขอบคุณมากนะคะ” แคทเธอลีนพูดแล้วยิ้มให้เขาเล็กน้อย แววตาท้าทายเป็นประกายขึ้นมาเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าชำเรืองตามองเธอ

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” แคทเธอลีนพูดทิ้งท้ายแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ เซบาสเตียนหันกลับไปมองนอกกระจกอีกครั้ง เบนนึกเห็นใจหญิงสาวก็เลยต่อว่าเจ้านายของเขาเล็กน้อย

“เธอไม่รู้เรื่องอะไร ทำไมคุณถึงไปพาลเกลียดเธอ”

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอซักหน่อย”

“น่าเห็นใจเธอนะครับ อุส่าเดินเข้ามาขอบคุณ แต่กลับโดนคุณเมินเฉย ตั้งแง่รังเกียจตั้งแต่ยังไม่ได้พูดอะไรออกมาซะด้วยซ้ำ”

เมื่อได้ยินคนสนิทพูดเหน็บ เขาเลยเบือนหน้าหนีหันไปมองทางอื่นแทน และหลังจากทานอาหารเสร็จ ในขณะที่เซบาสเตียนและเบนกำลังเดินออกจากร้าน ก็มีนางแบบสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาร้องทักทายเขา

“คุณบาสเตียน!คิดถึงจังเลยค่ะ เดี๋ยวนี้คงได้คู่ควงคนใหม่ที่ถูกใจสินะคะ ถึงไม่โทรหาเมนี่เลย”

“ใครบอก ผมคิดถึงเมนี่จะตาย ไปด้วยกันเลยสิ ผมกำลังคิดถึงคุณอยู่พอดี” มือหนาของเซบาสเตียนคว้าหมับเข้าที่เอวบางของแม่นางแบบสาวทันที ทั้งๆที่เขาพูดกับนางแบบสาวแต่สายตาของเขากลับชำเรืองไปที่ไฮโซเจ้าของห้องเสื้ออย่างตั้งใจ และแคทเธอลีนเองก็ทันได้สบสายตากับเขาซะด้วยสิ!

“เมนี่ก็คิดถึง...เหมือนกันค่ะ”

นางแบบสาวส่งยิ้มยั่วยวนพร้อมกับแววตาที่แพรวพราวให้กับเขา ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากพร้อมกับเดินโอบนางแบบสาวเดินตรงไปที่รถทันที

แคทเธอลีนนั่งอมยิ้ม มองตามจนกระทั่งรถของเซบาสเตียนแล่นลับตาไป ในใจลึกๆก็แอบน้อยใจ ที่เขาทำเมินเฉยและตั้งท่ารังเกียจเธอ แถมยังแอบอิจฉาเธอคนนั้น ที่แค่เดินมาเจอและพูดคุยเพียงไม่กี่คำ เขาก็พาเธอขึ้นรถไปด้วยกันซะแล้ว

“ไงยัยเคท อกหักดังเป๊าะเลยมั๊ยแก อุส่าเดินเข้าไปทักทายแต่เขากลับไม่สน  แต่พอเจอกับแม่นางแบบคู่ขาก็หิ้วขึ้นรถพากันไปกินตับซะแล้ว ทีนี้จะหูตาสว่างบ้างรึยังจ๊ะหล่อน”

“อิจฉานางแบบคนจัง” เอลลี่นั่งพูดขึ้นมาแล้วทำหน้าเสียดาย เลยโดนมือเรียวของคริสตินฟาดเข้าที่แขน

“เพี๊ยะ!... นี่แน่ะ อิจฉา”

“โอ๊ยย!เบาๆ ก็ได้ฉันเจ็บนะ” เอลลี่พูดพร้อมกับเอามือลูบที่แขน

“ใครบอกว่าเขาไม่สนฉัน ฉันว่า...เขากำลังทำให้ฉันหึงเค้าต่างหากล่ะ”

“ยัยเคท! นี่แกเป็นเอามากเลยนะ หลงเขาซะขนาดนี้ ทำไมเมื่อกี๊ไม่ขึ้นรถไปกับเขาแทนยัยนางแบบนั่นซะเลยล่ะ” ทั้งๆที่คริสตินเพื่อนรักพูดประชด แต่แคทเธอลีนกลับพูดออกไปดั่งที่ในใจของเธอกำลังคิด

“ก็ถ้าเขาชวนฉันก็คงไปกับเขาแล้วล่ะ”

“แคทเธอลีน!

“โอ๊ย...จะตะโกนทำไม ฉันไม่ได้หูหนวกซะหน่อย”

“ก็จะได้ทำให้แกตื่นซะทียังไงล่ะ คนๆนั้นน่ะอันตรายจะตายไป ฉันขอเตือนแกอีกครั้งนะ ถ้าไม่อยากเสียใจ อย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้น”

คริสตินบอกกับเพื่อนรักเสียงแข็ง แล้วก็หันไปสนใจอาหารตรงหน้า แต่แคทเธอลีนกลับนิ่งเฉย ถึงแม้จะไม่มีคำโต้เถียงจากปากของแคทเธอลีน แต่มีเหรอที่เธอจะยอมทำตาม เธอแค่ไม่อยากทะเลาะกับเพื่อนก็เท่านั้น...

คอนโดหรูกลางกรุง

เมื่อนางแบบสาวเปลื้องผ้าออกโชว์รูปร่างที่สุดแสนจะเซ็กซี่ ดวงตาสีน้ำเงินก็วาวโรจน์ เขาเดินเข้าไปหาเรือนร่างนั้น มือหนาก็เข้าบีบจับที่เนินอกที่คัดเต่ง พร้อมกับออกแรงบีบจนนางแบบสาวครางในลำคอ

“อือ...”

เรียวปากหยักได้รูปเข้าประกบกับริมฝีปากอวบอิ่ม ลิ้นร้อนสอดเข้าพันกันอยู่ครู่ใหญ่ ใบหน้าคมคร้ามก็ก้มกดจูบโลมเลียต่ำลงไปตามซอกคอและที่เนินอกทั้งสองข้างที่เขาใช้เวลานานกว่าที่อื่นๆ อีกทั้งมือหนาก็ยังคงบีบเค้นสลับกับการดูดดุน จนเจ้าของสองเต้าครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน

“อ่า... ดูดแรงๆค่ะ เมนี่ชอบให้คุณดูดมัน”

ชายหนุ่มจัดให้เธอตามคำขอ การโลมเลียของเขาในวันนี้รุนแรงกว่าทุกๆครั้ง และมันก็ถึงใจแม่นางแบบสาวซะด้วยสิ

มือหนาเลื่อนต่ำลงไปที่เนินกลางกาย นิ้วร้ายกรีดกรายไปตามรอยแยกและหยุดบดบี้ติ่งสีแดงสดที่โผล่พ้นออกมา อย่างไม่คิดจะปราณี คนโดนเล้าโลมเลยร้องครางออกมาซะเสียงดัง เมื่อโดนความเสียวเข้าเล่นงาน

“อ๊า....”

แต่เธอก็ต้องร้องครางหนักกว่าเดิมเมื่อสองนิ้วร้ายสอดเข้าไปในช่องทางรักทีเดียวจมมิด  และเริ่มขยับเข้าออกรัวเร็ว  “อ๊ะ...ซี๊ดดด...”

ปากหนาก็เลื่อนขึ้นไปประกบกับริมฝีปากบางอีกครั้ง มือข้างที่ว่างก็บีบที่เต้าคัดเต่งพร้อมทั้งบดขยี้ตรงส่วนยอด เมื่อโดนเล่นงานหนักแบบนี้ ความเสียวซ่านก็ถาโถมใส่นางแบบสาว และเพียงไม่กี่อึดใจ ร่างบางใต้ร่างก็กระตุก ช่องทางรักก็ตอดรัดสองนิ้วร้ายถี่ยิบ พร้อมกับน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมา

เซบาสเตียนถอนนิ้วร้ายออกจากช่องทางรัก เขาลุกขึ้นยืนตรงปลายเตียง แม่นางแบบสาวก็รีบลุกขึ้นนั่งอย่างรู้หน้าที่ มือเรียวรีบปลดเข็มขัดและรูดซิบกางเกงลง นิ้วเรียวเล็กก็ยังสอดเข้าไปดึงรั้งขอบกางเกงชั้นใน ให้เลื่อนลงไปตามกางเกงสแล็คสีกรม ใบหน้าสวยเฉี่ยวก็ก้มเข้าหาอาวุธประจำกายของเขาทันที

เมื่อโดนแม่นางแบบปลุกเร้า ใบหน้าคมคร้ามก็แหงนขึ้นสูดปากด้วยความเสียวซ่าน ในหัวสมองก็คิดไปถึงแม่ไฮโซชื่อดัง ที่เป็นถึงดีไซน์เนอร์และเจ้าของห้องเสื้อสุดสวยที่เขาเกลียดเธอนักหนา แต่ตอนนี้เขากลับคิดไปว่า กำลังเมคเลิฟอยู่กับเธอ!บทรักของเขาในวันนี้เลยดิบและเถื่อน รุนแรงกว่าทุกๆครั้ง

“อ๊า....ซี๊ดด... ถึงใจที่สุดเลยค่ะทูนหัว จัดมาแรงๆเลยค่ะที่รัก” เมนี่ร้องครางออกมาเสียงดังทันทีที่เซบาสเตียนส่งตัวตนเข้าไปทีเดียวจนสุดโคน ซึ่งเขาเองก็โดนความเสียวซ่านเล่นงานจนต้องสูดปาก

“ซี๊ดดด...”

เอวสอบเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ พร้อมกับหยุดวน และค่อยถอดออกเกือบสุดและกระทุ้งเข้ามาใหม่อย่างแรง แม่นางแบบเสียวแปล๊บ จนต้องร้องออกมา

“อ๊ะ....ซี๊ดด”

เซบาสเตียนทำแบบนั้นอยู่สองสามครั้งแล้วจัดการรัวเอวสอบใส่นางแบบสาว มือหนาก็ทั้งบีบบั้นท้ายของเธอแรงๆ และฟาดแรงๆไปที่บั้นท้ายของเธอทั้งสองข้าง เมนี่นั้นถึงแม้จะเจ็บ แต่ทว่าเธอกลับได้รับความเสียวซ่านแบบถึงใจ เรียวปากอวบอิ่มเลยร้องครางออกมาแทบจะไม่เป็นภาษา

เสียงครางของความสุขสมของคนทั้งสองดังระงมไปทั่วห้อง เซบาสเตียนรัวเอวสอบใส่นางแบบสาวไม่ยั้ง มือหนาก็ทั้งบีบและฟาดแรงๆไปทั่วๆตัวของเธอ ความดิบเถื่อนในตัวเขาถูกขุดออกมาโถมเข้าใส่นางแบบสาวจนหมด

ในหัวสมองก็คิดถึงแต่ใบหน้าสวยหวานของเจ้าของห้องเสื้อ ที่ปากบอกว่าเกลียด แต่ในใจลึกๆกลับต้องการ ความเกลียดชังของเขาเลยลงที่นางแบบสาวจนเธอแทบรับเขาไม่ไหว และสลบไปในรอบสุดท้าย

“โอวว.....” เสียงร้องครางที่แหบพร่าของเซบาสเตียนดังขึ้น เมื่อเขาไต่เต้าไปจนถึงจุดสุดยอด ชายหนุ่มนิ่ง ทิ้งตัวซบนางแบบสาวไม่ถึงนาทีก็ถอดถอนตัวตนออกมา

ถุงยางอนามัยถูกถอดทิ้งลงถังขยะ ร่างสูงโปร่งก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ มือหนากดเปิดน้ำเย็นให้รดราดกายแกร่ง แต่ทว่าความคิดก็ยังคงคิดถึงใบหน้าสวยหวานนั้นอยู่ดี มือข้างหนึ่งของเขากำแน่น และทุบไปที่ฝาผนังแรงๆ อย่างหงุดหงิด พร้อมกับพูดเสียงเข้ม

“ฉันเกลียด เกลียดๆๆ....ฮึ่ย!

เซบาสเตียนสบทออกมาแล้วเงยหน้าให้น้ำเย็นชำระล้างภาพของเธอออกไปจากความคิดของเขา แล้วจัดการอาบน้ำจนเสร็จ และสวมชุดคลุมเดินกลับไปที่ห้องของเขา ปล่อยให้นางแบบสาวนอนสลบสไลอยู่บนเตียง และเช็คที่วางอยู่หน้ากระจก ที่ลงจำนวนเงินเอาไว้ หนึ่งหมื่นดอลล่าร์ เป็นราคาค่าตัวของเธอ!...

……………………………………………………………


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


None
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha