สยบรักอิทธิพลร้าย

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5

ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ที่แคทเธอลีนแทบไม่ได้เจอะเจอหรือได้ข่าวคราวของเซบาสเตียนเลย ทำให้หลายๆวันที่ผ่านมารวมถึงวันนี้ ที่เธอมักจะนั่งเหม่อมองออกไปด้านนอก ใจลอยไปถึงเขาคนที่เกลียดเธอเป็นนักหนา

“อุ๊ย! พี่เคท เลอะหมดแล้วค่ะ”

“อะไร...อะไรเลอะ”

“ก็ภาพชุดที่พี่ร่างขึ้นมา มันเลอะหมดแล้ว นี่พี่นั่งเหม่อแบบนี้มาหลายวันแล้วนะคะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจอยู่รึเปล่า ดูซิเสียดายของ ชุดสวยๆเลอะหมดเลย”

“ก็แค่รูปวาดน่า... เดี๋ยววาดใหม่ก็ได้”

“นี่พี่เคทมีเรื่องอะไรอยู่ในใจรึเปล่าคะ วีด้าหวังว่าคงไม่ใช่เรื่องของคุณเซบาสเตียน พ่อหนุ่มนักรักคนนั้นนะ”

“เอมี่บอกเธอล่ะสิ”

“ถึงเอมี่จะไม่บอก วีด้าก็พอจะรู้ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็คริสติน”

“พี่คริสตินเขาเป็นห่วงพี่ เขาถึงให้ฉันมาเตือน หยุดเถอะนะพี่เคท ฉันไม่อยากเห็นพี่เป็นแบบพริสซี่ ผู้ชายคนนั้นน่ะเขาเห็นผู้หญิงเป็นของเล่น เขาไม่เคยรักใคร เขาใช้เงินฟาดหัวผู้หญิงอย่างเราทุกครั้งที่เขาต้องการเซ็กส์”

“แล้วทำไมพี่ต้องให้เขาเอาเงินฟาดหัวล่ะ เรื่องแบบนี้มันแฟร์จะตายไป เราสุขเขาสุขก็จบ”

“พี่เคท! นี่พี่กำลังเล่นอยู่กับไฟนะ ไม่มีผู้หญิงคนไหน ที่เขาคบจริงจังสักคน ไม่มีเลย”

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นพี่นี่แหละ ที่เขาจะคบจริงจังเป็นคนแรก”

“พี่เคท!...”

“อย่าซีเรียสสิจ๊ะ พี่ล้อเล่นน่า”

“ถ้าพูดเล่นก็แล้วไปค่ะ ฉันไม่อยากเห็นพี่ต้องวิ่งตามเขาเหมือนพริสซี่ รายนั้นน่ะหนักเลย งานการแทบจะไม่ทำ วันๆเอาแต่นั่งเฝ้าแต่โทรศัพท์ รอว่าเมื่อไหร่เขาจะโทรมา”

“พี่ว่าพี่คงไม่เป็นแบบพริสซี่มั๊ง”

“วีด้าก็ขอให้เป็นอย่างนั้นค่ะ เพราะถ้าพี่เป็นแบบนั้น วีด้าก็คงไม่มีใครมาออกแบบชุดให้วีด้าอีก”

“จ้า พี่จะพยายามรั้งหัวใจของพี่ ไม่ให้หลงระเริงเหมือนพริสซี่ เพื่อที่ธุรกิจของเราจะยังคงก้าวต่อไป พอใจรึยังจ๊ะวีด้า”

“ที่สุดเลยค่ะ”

“งกนะเราน่ะ”

“วีด้ากลับก่อนนะคะ เพราะคืนนี้วีด้ามีนัดค่ะ”

“จ้ะ เดี๋ยวพี่จะปิดร้านเอง วีด้ากลับเถอะ เดี๋ยวคุณหมอโทนี่จะรอนาน”

“เบื่อคนรู้ทัน”

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นพี่เธอได้เหรอจ๊ะวีด้า”

“นั่นสิคะ คุณพี่สาว วีด้าไปก่อนนะคะ”

“บอกแม่ว่าพี่จะกลับค่ำๆนะจ๊ะ”

“ค่ะ บายค่ะ”

“บายจ้ะ”

หลังจากน้องสาวสุดที่รักกลับไป แคทเธอลีนก็มานั่งออกแบบชุดต่อ เธอนั่งทำงานต่อจนกระทั่งฟ้าข้างนอกเริ่มมืด ตามถนนหนทางเริ่มมีแสงสีของหลอดไฟนานาชนิด หญิงสาวลุกขึ้นเก็บข้าวของให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปปิดไฟ และปิดร้าน แล้วรถยนต์หรูก็เคลื่อนตัวออกจากห้องเสื้อดัง

แคทเธอลีนขับรถไปตามถนนได้สักพัก ก็พบว่ารถของเธอผิดปกติ เลยจอดข้างทางและลงมาดูที่ล้อรถด้านหน้า

“โอ๊ยย... ว่าแล้วเชียว  แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ยะ ฮึ่ม...จริงๆเลย” ดีไซเนอร์สาวยืนถอนหายใจทิ้งได้เพียงครู่ รถยนต์หรูก็เข้ามาจอดเทียบ พร้อมกับชายในชุดสูทสากลลงมาสองสามคน

“รถเป็นอะไรครับคุณเคท”

แคทเธอลีนที่กำลังก้มมองล้อ ก็เงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก พอได้เห็นใบหน้าของคนถาม อาการเซ็งและเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นทันที

“คุณโจเซฟ”

“ครับ ผมเอง ไม่ทราบว่ารถของคุณเคทเป็นอะไรครับ คือผมผ่านมาเห็นคุณยืนอยู่ก็เลยจอดดู เผื่อว่ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยคุณได้

“ช่วยไปไกลๆสิไม่ว่า” แคทเธอลีนเบือนหน้าพึมพำเบาๆ

“ยางรั่วน่ะค่ะ แต่ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันโทรให้ที่บ้านมารับก็ได้ ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ”

“แถวนี้มันเปลี่ยวนะครับ ผมจะปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆแบบคุณอยู่ตามลำพังได้ยังไง ให้ผมไปส่งดีกว่าครับ ส่วนรถของคุณเดี๋ยวให้คนของผมจัดการให้”

“ฉันว่าไม่ดีกว่าค่ะ”

“อย่าปฏิเสธความหวังดีของผมสิครับ มาครับเดี๋ยวผมจะไปส่งคุณที่บ้าน” โจเซฟพยายามรั้งตัวแคทเธอลีนให้ขึ้นรถของเขา และพูดโน้มน้าวจนเธอยอมขึ้นรถไปกับเขา

แคทเธอลีนนั่งตัวลีบแทบติดประตูรถ เธอไม่กล้าที่จะขยับกายเลยซักนิด มีแต่โจเซฟเท่านั้นที่ขยับเข้ามานั่งติดกับเธอ แคทเธอลีนนั้นรู้สึกกลัวและประหม่า  ยิ่งเวลาที่โจเซฟยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ เธอประหม่าจนอยากจะกรีดร้องออกมา และเมื่อเธอกำลังนั่งเกรงอยู่นั้น จู่ๆ คนของโจเซฟที่นั่งด้านหน้าก็หันมาแล้วเอาผ้าเช็ดหน้าในมือ โปะเข้าที่ใบหน้าของเธอ แล้วสติของแคทเธอลีนดับวูบลงทันที

โจเซฟมองร่างอรชรที่หมดสติ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา “เล่นตัวซะเหลือเกินคนสวยของฉัน ฉันอยากจะรู้นักว่าผิวขาวๆของเธอจะหอมหวานสมกับความถือตัวของเธอรึเปล่า” โจเซฟพูดจบก็หอมแก้มนวลและกดจูบที่เรียวปากอวบอิ่ม และรั้งตัวเธอให้หันมาซบลงที่อกของเขา...

คอนโดหรูกลางเมือง

“รถพร้อมแล้วครับคุณบาสเตียน” เซบาสเตียนพยักหน้าเบา แล้วลุกขึ้นเดินตรงไปที่ลิฟท์ เบนรีบตามเจ้านายไปติดๆ

ในวันนี้ดอนฟาเบียโน่เรียกทุกคนมาประชุมด่วน โจเซฟให้ลูกน้องของเขาเอาตัวแคทเธอลีนไปไว้ที่ห้องพักประจำของเขาในองค์กร เพราะถ้าเอาตัวเธอไว้ในรถมันจะผิดสังเกต และถ้าจะให้เอาเธอไปไว้ที่คอนโดของเขามันก็ไกลเกินไป เดี๋ยวเธอจะฟื้นขึ้นมาซะก่อน ห้องพักในองค์กรจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ลูกน้องของโจเซฟวางตัวเธอลงบนเตียง แล้วเดินออกมาด้านนอก โดยที่ไม่ได้ปิดล็อคประตู เพราะคิดว่าเธอยังคงนอนไม่ได้สติ แต่ว่าพอครึ่งชั่วโมงผ่านไป แคทเธอลีนก็ค่อยๆรู้สึกตัว เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมองโดยรอบห้อง มือเรียวเลื่อนมากุมที่ศีรษะ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่ง และพยายามมองไปรอบๆห้อง

ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครอยู่ สติของแคทเธอลีนเริ่มจะกลับมา เธอกำลังนั่งนึกลำดับเหตุการณ์ย้อนกลับไป และพยายามไล่ความมึนงง จนเมื่อสติของเธอเริ่มจะกลับมาเกือบจะครบแล้ว ในตอนนี้ที่เธอพอจะคิดได้คือ หนี! เธอจะต้องหนีออกไปให้ได้ เธอจะไม่ยอมให้ไอ้คนโฉดมาย่ำยีเธอง่ายๆเด็ดขาด

แคทเธอลีน เดินไปที่ประตู เธอเอาหูแนบติดไปกับประตูจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น หญิงสาวก็ค่อยๆ เปิดประตูออก และค่อยๆมองไปรอบๆ เห็นลูกน้องของโจเซฟยืนคุยกันอยู่ที่รถ  แคทเธอลีนย่อตัวลงให้ต่ำที่สุด  เพราะแนวพุ่มไม้ตรงระเบียงจะช่วยพรางตัวเธอเอาไว้ได้ หญิงสาวคลานออกมาจากด้านในห้อง และค่อยๆปิดประตูให้เบาที่สุด ก่อนจะคลานหนีไปที่ทางแยกข้างหน้า และอีกเพียงนิดเดียวเธอก็จะถึงทางแยกอยู่แล้ว แต่ว่าเท้าของเธอดันไปเตะเข้ากับเจ้าตุ๊กตาหินที่ตั้งอยู่ข้างๆกระถางดอกไม้ให้ล้มลง

เคร้ง!

ลูกน้องของโจเซฟหันควับมาที่ต้นเหตุของเสียง และรีบวิ่งมาดู แคทเธอลีนก็รีบคลานหลบไปที่ทางแยก และเลี้ยวไปทางขวา พอพ้นจากตรงนั้นเธอก็รีบลุกขึ้น วิ่งให้เร็วที่สุด แต่เมื่อมาถึงสุดทางกลับเป็นทางตัน  แคทเธอลีนหันรีหันขวาง ไม่รู้จะหลบไปทางไหน จนเมื่อเสียงฝีเท้าของลูกน้องของโจเซฟวิ่งใกล้เข้ามา เธอเลยหันไปทางขวาหาทางหนีทีไล่ เห็นแม่บ้านที่เพิ่งทำความสะอาดห้องพักเสร็จ เปิดประตูห้องถืออุปกรณ์ทำความสะอาดวิ่งออกไป และประตูก็ปิดไม่สนิท แคทเธอลีนรีบเปิดประตูห้องนั้นเข้าไปหลบด้านในทันที แล้วรีบปิดพร้อมกับกดล็อคอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำด้านใน

ลูกน้องของโจเซฟนึกสงสัยเลยให้อีกคนกลับไปดูที่ห้องของเจ้านาย และก็ได้รู้ว่าผู้หญิงที่เจ้านายหมายปองได้หายไป พวกเขาเลยวิ่งกลับมาอีกครั้ง และเปิดไล่ตรวจดูทุกห้อง จนกระทั่งมาถึงห้องด้านในสุดที่แคทเธอลีนแอบอยู่ เธอแอบดูพวกมันจากช่องประตูห้องนอนที่เปิดแง้มอยู่ ในใจก็ลุ้นระทึกขอให้มีคนมาช่วยก่อนที่คนของโจเซฟจะเจอเธอ ลูกน้องของโจเซฟเปิดกำลังจะประตู แต่แล้วก็มีเสียงร้องค้านดังขึ้น

“เฮ้ย! นั่นพวกแกจะเข้าไปทำอะไรในห้องของคุณบาสเตียน”

“เราต้องการหาคน ผู้หญิงของเจ้านายเราวิ่งมาทางนี้”

“แต่นี่มันห้องของเจ้านายฉัน และฉันก็ไม่ให้พวกแกเข้าไป”

“แต่เธออาจจะวิ่งเข้าไปหลบข้างใน เราแค่ขอดูเท่านั้น จะไม่แตะต้องอะไรเลย”

“ห้องของคุณบาสเตียนจะล็อคตลอดเวลา ฉันว่าเธอคงจะเข้าไปด้านในไม่ได้ พวกแกไปหาที่อื่นดีกว่า  ทางออกตรงพุ่มไม้นั่นไง ฉันว่าป่านนี้เธอคงยังอยู่แถวๆสวนด้านหลัง ถ้าพวกแกขืนช้า เธอก็คงจะหนีไปกับรถของพวกคนงานหรือแม่บ้าน เพราะตอนที่ฉันเดินมาเห็นพวกแม่บ้านกำลังขึ้นรถ นั่นไงรถวิ่งออกไปแล้วหนึ่งคัน”

เบนชี้ให้ลูกน้องของโจเซฟมองตามรถของพวกคนทำความสะอาด ที่กำลังขับพ้นจากประตูรั้ว ลูกน้องของโจเซฟมองตาม แล้วหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าให้กัน แล้วรีบวิ่งไปที่รถของคนงานที่กำลังสต๊าทติดเครื่องยนต์ เบนจับตรงมือจับประตู และกดเปิด พอเห็นว่าประตูล็อคก็โล่งใจ เขาให้ลูกน้องยืนเฝ้าหน้าห้อง เพราะกลัวว่าคนของโจเซฟจะเล่นไม่ซื่อ กลับมาที่ห้องของเจ้านายของเขาอีกครั้ง ส่วนตัวเขาเดินกลับไปนั่งที่หน้าห้องประชุมเพื่อรอเจ้านาย

แคทเธอลีนได้ยินเสียงคนคุยกันแว่วๆที่หน้าประตู เธอไม่กล้าที่จะออกไปด้านนอก และเมื่อเดินดูรอบๆห้องก็เห็นว่าห้องมิดชิด มีทางออกเพียงทางเดียว ส่วนระเบียงด้านนอกก็มีชายฉกรรจ์ยืนอยู่เต็มไปหมด เธอเลยมานั่งคิดหาทางหนีที่โซฟา และเผลอหลับไปด้วยความเพลีย

สิบห้านาทีต่อมาการประชุมก็จบลง ทุกๆคนค่อยๆเดินออกมาด้านนอก รวมไปถึงเซบาสเตียนที่เดินออกมาเป็นคนสุดท้าย

“คุณจะกลับเลยมั๊ยครับ”

“ไม่ล่ะ วันนี้ฉันจะพักที่นี่  พรุ่งนี้จะได้ถึงบริษัทเร็วหน่อย ไม่ต้องนั่งรถนานๆ”

เซบาสเตียนและลูกน้องเดินตรงมาที่ห้องพัก ผ่านตรงทางแยกทันเห็นโจเซฟกำลังอาละวาดใส่ลูกน้อง แต่เขาก็ไม่สนใจจะมองและเดินผ่านตรงมาที่ห้องของเขา

“รู้มั๊ยว่าเรื่องอะไร”

“ผู้หญิงครับ”

“อะไรนะ ผู้หญิงเหรอ”

“ครับ เมื่อครู่ที่ผมเดินมาที่ห้องของคุณ ลูกน้องของมันเดินหาตัวผู้หญิงของไอ้โจเซฟกันให้ทั่ว และผมก็เจอมันกำลังจะเปิดประตูห้องของคุณพอดี เลยรู้เรื่อง แต่ประตูห้องของคุณจะล็อคไว้ตลอดเวลา พวกมันก็เลยไปตามหาที่อื่น ผมว่าป่านนี้เธอน่าจะหนีไปกับรถของเมดแล้วล่ะ”

“ระดับไอ้โจเซฟน่ะเหรอผู้หญิงหนี”

“ครับ เห็นพวกมันพูดกันแบบนั้น นี่คงจะไปหลอกล่อ บังคับเธอมาเหมือนกับครั้งก่อนๆนั่นล่ะครับ”

“ผู้หญิงคนนั้นช่างโชคดีซะจริง”

“ครับ โชคดีที่หนีรอดไปได้ แต่ต่อไปน่ะโชคร้ายล้วนๆ เพราะไอ้โจเซฟคงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ”

“ก็คงจะทำนองนั้น แกไปพักเถอะ ฉันก็จะพักเหมือนกัน”

“ครับ”

เบนเอาคียการ์ดเปิดประตูให้กับเจ้านาย เซบาสเตียนเปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง และเดินเข้าไปที่ห้องด้านใน  และทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เขาถึงกับยืนนิ่งอึ้ง มองดูหญิงสาวที่นอนอยู่บนโซฟา ปากหยักได้รูปก็เรียกชื่อเธอออกมาเบาๆ

“แคทเธอลีน!...”

เซบาสเตียนนึกไปถึงเรื่องที่เขาเพิ่งสนทนากับคนสนิทเมื่อครู่ นี่ตกลงผู้หญิงที่คนสนิทของเขาพูดก็คือเธอ แม่ดีไซน์เนอร์สาว ที่เขาเป็นเกลียดนักหนา แล้วทำไมเธอถึงเข้ามาในห้องนี้ได้นะ แปลกจริง เซบาสเตียนหยิบหมอนใบเล็กๆ ที่วางอยู่บนโซฟา โยนใส่หญิงสาวจนเธอตกใจตื่น

แคทเธอลีนกำลังหลับอย่างสบายก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีบางสิ่งบางอย่างตกมาใส่ตัวเธอ หญิงสาวลืมตาขึ้นพรึ่บ ก็เจอเข้ากับผู้ชายในฝันของเธอนั่งอยู่ตรงหน้า แคทเธอลีนรีบลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว และมองจ้องเขาตาไม่กระพริบ

“เธอเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง” เสียงทุ้มนุ่มแต่ดุถามหญิงสาวที่กำลังจ้องหน้าเขาอย่างไม่วางตา

“ก็... เปิดเข้ามา”

“ใครเป็นคนเปิดให้ บอกมาให้หมดนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะจับเธอส่งให้ไอ้โจเซฟ”

“ไม่นะ ไม่เอา ฉันไม่อยากอยู่กบไอ้หื่นนั่น”

“ไม่อยากอยู่แต่ก็ยอมตามมา”

“ใครบอก ฉันถูกมันโปะยาพามาต่างหากเล่า นี่กว่าจะหนีออกมาได้แทบแย่ ฉันต้องลงทุนคลานหนีออกมาเลยนะ ดูสิเข่าฉันช้ำหมดเลย”

“ตอบคำถามฉันมา ว่าเธอเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”

“ก็ฉันเห็นแม่บ้านรีบเดินออกไป และเธอก็ปิดประตูไม่สนิทก็เลยหนีมาหลบอยู่ที่นี่ จริงๆนะ ฉันไม่ได้โกหก”

“สงสัยต้องเปลี่ยนแม่บ้าน ทำงานสับเพร่า ไม่ได้เรื่อง”

“ใครบอกต้องขอบคุณพวกเธอต่างหากล่ะ” แคทเธอลีนพึมพำเบาๆ

“อะไรนะ เธอพูดว่าอะไร”

“เปล่า ฉัน...ไม่มีอะไร”

“เข้ามาในห้องฉันรู้หรือเปล่าว่ามันหมายความว่าอะไร”

“หมายความ? อะไร?”

“ในห้องนี้มีฉันกับเบนและคนทำความสะอาดที่ได้รับอนุญาติเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ และก็พวกผู้หญิง...”

“ถ้าคุณจะหมายถึงแม่สาวๆของคุณ ฉันคงเป็นให้ไม่ได้ แต่ถ้าเพื่อตอบแทนการช่วยเหลือของคุณ ฉันยินดีค่ะ เพราะฉันยอมนอนกับคุณดีกว่าที่จะยอมไอ้หื่นนั่น” แคทเธอลีนไม่พูดเปล่า เธอค่อยๆแกะกระดุมเสื้อของเธอออกจนกระทั่งหมดทุกเม็ด

เซบาสเตียนตาวาวโรจน์เมื่อได้เห็นผิวขาวๆและทรวดทรงที่ซ่อนรูป ที่เขาปรารถนา ความต้องการของเขากำลังเรียกร้องขึ้นเรื่อยๆ

“หยุด! ใส่เสื่อซะ ฉันไม่ใช่ไอ้หื่นแบบไอ้โจเซฟ”

“ก็คุณต้องการไม่ใช่เหรอคะ”

“ฉันไม่ต้องการ! ใส่เสื้อซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะจับเธอส่งไอ้โจเซฟเดี๋ยวนี้!” เซบาสเตียนตะวาดใส่หน้าของหญิงสาวดังลั่น แคทเธอลีนเลยต้องรีบสวมเสื้อและติดกระดุมอย่างรวดเร็ว

“แล้วฉันจะออกไปได้ยังไงค่ะ”

“คืนนี้คงยาก เพราะไอ้โจเซฟมันก็ค้างที่นี่เหมือนกับฉัน คงต้องรอให้มันกลับไปก่อน ไม่อย่างนั้นฉันก็คงช่วยอะไรเธอไม่ได้”

“แต่ที่บ้านฉันจะเป็นห่วงน่ะสิ คือรถของฉันยางรั่วค่ะ แล้วก็ถูกไอ้หื่นนั่นจับตัวมา”

“อ่ะนี้ โทรไปบอกที่บ้านซะ” เซบาสเตียนหยิบโทรศัพท์ของเขาในกระเป๋าเสื้อสูทออกมา แล้วยื่นให้กับเธอ แล้วลุกขึ้นเดินหนีเธอเข้าไปในห้องน้ำ

แคทเธอลีนรับมาพร้อมกับรีบโทรเข้าเครื่องของตัวเองก่อน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน แล้วค่อยโทหามารดา เธอบอกกับมารดาว่าจะค้างที่ร้าน เพราะอยากจะแก้แบบชุดให้เสร็จ มารดาของเธอก็ไม่ว่าอะไร เพราะเธอก็ค้างที่ร้านเป็นประจำอยู่แล้ว และเมื่อคุยเสร็จก็รีบลบเบอร์ของตัวเองทิ้ง เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

แคทเธอลีนนั่งอยู่สักพัก เซบาสเตียนก็เดินออกมาโดยสวมเพียงผ้าขนหนูพันเอว เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อเป็นลอน

โอ... นอกจากเขาจะมีใบหน้าหล่อคมคายราวกับนายแบบแล้ว เขาช่างเป็นคนที่มีรูปร่างดีเป็นที่สุด กล้ามเนื้อที่เป็นมัดๆนั่น แสดงว่าเขาต้องออกกำลังกายเป็นประจำ  หญิงสาวจ้องแผงอกและกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาตาแทบไม่กระพริบ

เซบาสเตียนเหลือบตามองหญิงสาวตรงหน้า เมื่อเห็นเธอจ้องเขาไม่วางตาก็เลยพูดปรามเสียงเข้ม “ อย่าคิดที่จะทำอะไรนะ ฉันไม่ต้องการ”

แคทเธอลีนยิ้มออกเมื่อได้ยินคำพูดของเขา “ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ค่ะ ก็แค่มอง หรือว่าคุณกลัวฉันคะ”

“ไม่ได้กลัวแต่เกลียด!

เมื่อได้ยินคำพูดของเขาหญิงสาวหน้าสลดลงทันที เธอพูดเสียงอ่อย “ทำไมคุณถึงเกลียดฉันคะ”

“ไม่มีเหตุผล แค่รู้ว่าเกลียดก็พอ คืนนี้เธอนอนที่โซฟานั่นก็แล้วกันนะ อ่ะนี่หมอนกับผ้าห่ม” เซบาสเตียนหยิบหมอนกับผ้าห่มโยนใส่หน้าหญิงสาว แคทเธอลีนเลยต้องรีบรับเอาไว้

“นึกว่าจะได้นอนบนเตียงซะอีก”

“อย่าได้คิดที่จะขึ้นมาบนเตียง อย่างเธอแค่ได้นอนห้องเดียวกับฉันมันก็มากพอ”

“ค่ะ ฉันรู้ดี” แคทเธอลีนตอบเขาเบาๆ แล้วก็ล้มตัวนอนลง โดยหันหน้าไปมองเขา

เซบาสเตียนนั่งหันหลังให้กับเธอ ไม่สนใจที่จะหันมามองเธอเลยซักนิด จนเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เขาหันไปมองเธอก็เห็นว่าเธอหลับแล้ว ชายหนุ่มก็เลยลุกขึ้นเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาว เขายืนมองเธอด้วยความปรารถนาบางอย่าง มือเรียวเผลอไปลูบไล้แก้มนวลอย่างต้องมนต์ ตอนนี้สายตาที่เขามองเธอมันคืออารมณ์ของความปรารถนา ไม่ใช่ความเกลียดเหมือนทุกๆครั้ง และความต้องการบางอย่างก็กำลังเรียกร้อง จนเขาต้องรีบเดินหนีมาในห้องน้ำ เพื่อที่จะจัดการกับความต้องการของตัวเอง เซบาสเตียนโยนผ้าเช็ดตัวพาดเอาไว้กับราว และกำลังจะจัดการตัวเอง เสียงหวานๆของหญิงสาวก็ดังขึ้นจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“ให้ฉันช่วยนะคะ ให้ฉันช่วยคุณ... อย่าปฏิเสธฉันเลยนะคะ”

.....................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^ "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


บ้าไปแล้วหรือทำไปได้ไงอะ😑😕
โดย Anonymous | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฟินฝุดๆ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอค่ะรออ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฟินๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รีบอัพน่ะค่ะ รอๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านอีกจัง
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ร่านเหมือนนะเนี่ย นางเอกเรา ><
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
กรี้ดดดดดดดดด
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อร๊ายยย มโนว่าต้ัวเองเป็นนางเอก 😍😍😍
โดย Anonymous | 2 years, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha