ทาสหนุ่มขยี้กาม เล่มจบ

โดย: อัมพุท



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : บุญเลิศร้องครวญครางเสียงดังออกมา


ตอนต่อไป

ตอนที่ 1


“ห๊า!...อะไรกันเนี่ย เจ้าคุณพ่อทำได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ”

พิมพิไรยืนอึ้งเอามือขึ้นมาป้องที่ปาก หัวใจเต้น
สั่นระรัว สายตาจับจ้องลงไปที่ความเป็นชาย
ของบุญเลิศ

สาวสวยที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างพิมพิไร เมื่อได้เห็นชายหนุ่มถูกล่ามโซ่ ตรึงมือและเท้าเอาไว้ เธอก็รู้สึกหดหู่และเสียใจกับสิ่งที่เจ้าคุณพ่อของเธอ ได้ทำลงไป

แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวผู้นี้ต้องหวั่นไหว จิตใจ
ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็คือ

เรือนร่างกำยำที่เปลือยเปล่าของเขา ตั้งแต่
เกิดมา พิมพิไรเองก็ไม่เคยได้เห็นอะไรที่มันจะทำให้เธอต้องวูบวาบขนาดนี้มาก่อน

เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เขา สายตาจับจ้องไปยังพวงสวาทกลางกายของบุญเลิศ ที่กำลังถูกมดแดงรุมกัด

“ว๊าย!...ตายแล้ว”

พิมพิไรอุทานออกมา ก่อนจะรีบใช้สองมือเล็ก
ของเธอ ปัดมดแดงออกจากดุ้นเนื้อดุ้นใหญ่ของเขา

ในวินาทีนี้ พิมพิไรไม่ได้คิดถึงเรื่องภาพพจน์
หรือความรู้สึกเหนียมอายอะไรแล้ว นอกจากอยาก
จะช่วยเขา ให้พ้นจากความเจ็บปวดเท่านั้นเอง

“ห๊า!...คะ...คะ...คุณพิมพิไร เข้ามาที่นี่ ได้ยังไงขอรับ เดี๋ยวเกิดมีใครเห็นขึ้นมา มันจะดูไม่ดีนะขอรับ”

บุญเลิศทำหน้าตาตื่น ตกใจที่ผู้หญิงสูงศักดิ์
อย่างเธอ เข้ามาในที่แห่งนี้

“ไม่มีใครเห็นหรอก ฉันให้บ่าวคนสนิท ยืนดู
ต้นทางอยู่หน้ากระท่อมไว้แล้ว”

“คุณพิมพิไรขอรับ คุณพิมดีกับกระผมเสมอมา จนกระผม ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้ว”

ชายหนุ่มซาบซึ้งใจหญิงสาวยิ่งนัก

“มดเต็มไปหมดเลย เดี๋ยวฉันช่วยเอาออกให้นะบุญเลิศ”

เธอพูดพลาง ใช้มือนุ่มรีบปัดมดแดงออก
ในขณะที่เธอก็สัมผัสกับอวัยวะ ที่บ่งบอกความเป็นชายของเขาไปด้วย

“โอ๊ย...คุณพิมพิไรขอรับ ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”

แม้จะโดนมดรุมกัดที่ลำสวาท จนปวดแสบ
ปวดร้อน แต่ความสามารถในการรับรู้ตรงจุดนั้น
ก็ยังคงใช้การได้ดี

และเมื่อสาวสวยยื่นมือมาสัมผัสดุ้นเนื้อที่ไว
ต่อความรู้สึกของเขา ก็เริ่มพองขยายเหมือนจะบอก
เป็นนัยว่ามันยังใช้การได้ดีอยู่ 

“น่าแปลกจริง ๆ ทำไมมดส่วนใหญ่มันลง
ไปรวมตัวกันอยู่ที่พื้นล่ะ มันกำลังกินอะไรอยู่ก็ไม่รู้”

พิมพิไรพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะมองลงไป ก็พบว่าพวกมดเหล่านั้น กำลังรุมกินคราบอะไรบางอย่างอยู่
ที่พื้น

มันเป็นคราบสีขาว ๆ ขุ่น ๆ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปหมด

“นี่คุณพิมพิไร มาช่วยกระผมหรือขอรับ”

“ใช่! ฉันเห็นว่าบุญเลิศเคยเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันตอนเด็ก ๆ น่ะ อีกอย่างสิ่งที่เจ้าคุณพ่อของฉัน
ทำกับบุญเลิศ มันก็เลวร้ายเกินไป”

พูดพลาง ใช้มือดึงมดที่กำลังกัดลำเนื้อของเขาออกจนเกือบหมด

แต่ยังมีอีกหนึ่งตัว ที่มันกัดบริเวณรอยหยัก
ตรงส่วนหัวของลำเนื้อ ซึ่งตอนนี้ก็ถูกผิวหนังตรงนั้น
หุ้มปิดอยู่

“โอ้ว...อื้อ...”

บุญเลิศร้องครวญครางออกมา เหมือนกำลังเจ็บปวด แต่อันที่จริงเขาเกิดอาการกระสันซ่าน จากการสัมผัสของเธอมากกว่า

“นี่นายยังโชคดีนะ ที่มดมันลงไปรุมกินคราบ
อะไรนั่นอยู่ข้างล่าง ไม่เช่นนั้น นายก็คงจะโดนมดทั้งรังกัดจนตายแน่ ๆ”

“สงสัยดวงของไอ้บุญเลิศ มันคงยังไม่ถึงคาดน่ะขอรับ”

ชายหนุ่มพูดพลาง คิดถึงสาเหตุที่เขารอดตาย
ในครั้งนี้ได้อย่างหวุดหวิด

นั่นคงเป็นเพราะ สองสามวันมานี้ เขากินน้ำอ้อยเข้าไปมาก จนน้ำสวาทที่พุ่งออกมามันมีรสชาติหวาน

มดแดงเหล่านั้น จึงไม่ได้สนใจที่จะกัดอวัยวะ
ของเขา แต่มันดันลงไปรุมกินน้ำกามที่ทับทิมเมียสาว
คนใหม่ของคุณหลวง ชักออกมาต่างหากล่ะ

“ทำยังไงดีล่ะ มดตัวนี้มันอยู่ในนั้น ฉันหยิบมันออกมาไม่ได้น่ะ”

“คุณพิมพิไร ใช้มือรูดให้หนังมันเปิดออกซิ ขอรับ”

“เอ่อ..คือ...ฉัน...จะ...จับยังไงดีล่ะ”

“กำลงไปเลยขอรับ ใช้มือของคุณพิมพิไร กำ
แล้วรูดออกเลย ขอรับ”

“ฉันจะลองดูนะ”

เธอพูดพร้อมกับใช้มือเรียวเล็ก กำดุ้นเนื้อ
กลางกายของเขา แล้วรูดจนหัวหยักบานเปิดออกมา

ก่อนจะดึงมดแดงตัวสุดท้าย ออกจากลำรัก
ดุ้นใหญ่ของเขาได้สำเร็จ

ทันทีที่หญิงสาว ช่วยเอามดแดงออกไปจนหมด ดุ้นเนื้อของบุญเลิศก็ขยายจนสุดตัว หัวเห็ดแดงระเรื่อบานออก ลำตัวใหญ่ยาวแข็งปั๋งชี้เชิดขึ้น

“อุ๊ย!...ทำไม มะ...มะ...มันแข็งขึ้นมาแล้วน่ะ
เมื่อกี้ยังนิ่ม ๆ อยู่เลย”

หญิงสาวพูดเสียงกระเส่า หัวใจสั่นระรัว

“เจ้าน้องชายของผม มันคงจะซาบซึ้งที่คุณพิมพิไรมาช่วยมันมั้ง ขอรับ ก็เลยตื่นมาทักทายน่ะ”

ก่อนหน้านี้ พิมพิไรคิดแต่จะช่วยเหลือบุญเลิศ โดยที่เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจ หรือคิดจะแบ่งชนชั้น
แต่อย่างใด

แต่เมื่อความเจ็บปวดของเขา ได้บรรเทาลงไป
บ้างแล้ว เธอกลับมีความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นมาในใจ มันผ่าวร้อนยังไงก็ไม่รู้...บอกไม่ถูก

“อุ๊ย!...ตายแล้ว นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ย”

เมื่อพิมพิไร คิดทบทวนกับสิ่งที่เธอทำ เธอก็รู้สึกเกิดอายขึ้นมา อายที่ต้องกลายเป็นผู้หญิงไม่ดี มานั่งจับท่อนสวาทของผู้ชาย

แล้วที่สำคัญ เขาคนนั้นก็เป็นนักโทษ
ของเจ้าคุณพ่อเสียด้วย

เธอคิดไปต่าง ๆ นานา จนเผลอใช้มือกำ
จุดอ่อนไหว ตรงส่วนหัวท่อนเนื้อของเขาไว้แน่น 

“โอ๊ย...”

บุญเลิศร้องครวญครางเสียงดังออกมา

“เป็นอะไรหรือเปล่านายบุญเลิศ ร้องทำไมน่ะ”

“ก็...คุณพิมพิไร บีบหัวน้องชายของผมจนแน่น กระผมก็เลยเจ็บ ขอรับ"


********************************************




ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"แค้นที่ถูกคุณหลวงแย่งเมีย งานนี้คงต้องเอาคืนกับคุณหนูพิมพิไร"

อัมพุท


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha