ทาสรักดวงใจทมิฬ [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 ร่องรอยของอดีต [2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ภายในคอนโดฯ คู่ขาผู้ร้อนแรงและเย้ายวนของภูวเดชกำลังร่ายมนตร์ลีลารักให้กับร่างกำยำอย่างเร่าร้อนบนเตียงนุ่ม พร้อมเสียงครวญครางดังสั่นกระเส่าจากริมฝีปากหนาได้รูปออกมาเป็นระยะ ยามที่ร่างเซ็กซี่โยกย้ายส่ายวนราวกับกำลังเล่นกระดานโต้คลื่น พร้อมฝ่ามือน้อยๆ ลูบไล้และกรีดกรายปลายเล็บแหลมคมลงบนรอยแผลเป็นบนแผ่น อกกว้างอย่างยั่วยวน

สายตาหวานเชื่อมหยดย้อยมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งแหงนเงยราวกับกำลังเจ็บปวดรวดร้าวจากสิ่งใด พร้อมกับยักย้ายส่ายสะโพกเข้าหาความแข็งแกร่งอย่างเร่งรีบ เร่าร้อนและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเมื่อได้รับเสียงครางกระเส่าอันแหบพร่าจากชายหนุ่ม ยิ่งทำให้จิ้งจอกสาวพราวเสน่ห์ฮึกเหิมเพิ่มแรงรักให้ชายหนุ่ม ก่อนผละออกมาเสียดื้อๆ

“เอมี่ คุณกำลังจะฆ่าผมหรือไง” เสียงทุ้มกระเส่าระเบิดถามอย่างคนหงุดหงิดเมื่อหนทางการปลดปล่อยรออยู่เบื้องหน้าแต่กลับพังทลายลง

“ใครบอกล่ะคะคุณภูมิขา เอมี่กำลังจะทำให้คุณแตะขอบสวรรค์ต่างหากค่ะ แต่อาจช้าหน่อย” เสียงหวานพร่าสั่นเอ่ยบอกพร้อมกับกระดกน้ำสีน้ำตาลอมแดงเข้าปาก ก่อนก้มลงประทับบนริมฝีปากหนาแล้วค่อยๆ ปล่อยน้ำนั่นผ่านเข้าสู่ลำคอหนา ซึ่งเขาก็รับด้วยความเต็มใจ ก่อนเร่งเร้าให้แม่จิ้งจอกสาวรีบจัดการกับความยิ่งใหญ่ของตนซึ่งกำลังผงาดไม่ยอมลง เหตุเพราะถูกทิ้งกลางคัน ด้วยการบดเบียดเจ้าสิ่งนั้นเข้าหาต้นขาเรียวสวยแล้วย้ายมาวนส่ายหาความอ่อนนุ่ม พร้อมด้วยเสียงหัวเราะสดใสของหญิงสาว ซึ่งเธอชอบใจยิ่งนักกับการได้แกล้งชายหนุ่ม เรียวปากสวยแย้มยิ้มบนมุมปากเล็กน้อย

แม้ร่างกายจะร้อนรุ่มเพียงใดแต่ก็ไม่อยากให้บทพิศวาสอันร้อนแรงและเธอก็เป็นผู้คุมเกมในครั้งนี้จบลงง่ายๆ เธอจะตอบแทนเช็คเงินสดนับล้านที่เขาหยิบยื่นให้อย่างคุ้มค่า ปลายนิ้วเรียวสวยซึ่งกำลังแยกกรีดกรายขึ้นอีกครั้ง ทว่าบัดนี้นิ้วแสนซุกซนไม่ได้กรีดลงบนรอยแผลเป็นเหมือนคราแรก แต่มันกำลังกรีดกรายคล้ายร่ายมนตร์กับความแข็งแกร่งของชายหนุ่มแทน

“เอมี่ คุณกำลังทรมานผมให้ตายทั้งเป็นรู้บ้างไหม ผมจะทนไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยบอกด้วยเสียงแหบพร่า แม้อยากจะจับร่างเซ็กซี่ให้นอนราบแล้วจัดการปลดปล่อยความปวดร้าว แต่เมื่อแม่จิ้งจอกสาวขอทำหน้าที่เองในวันนี้ เขาก็ต้องอดทนรอ รอว่าเธอจะทรมานเขาไปถึงไหน

“แล้วเอมี่ทรมานคุณตรงไหนเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ก่อนเร่งกรีดกรายปลายนิ้วให้รุนแรงและเร็วขึ้นพร้อมทั้งอัดแอ่นอกอวบให้ริมฝีปากหนาได้เชยชม

ส่วนภูวเดชเมื่อไฟพิศวาสลามเลียไปทั่วร่างอย่างคนทุรนทุราย ก็ผละริมฝีปากออกจากทรวงอกอวบใหญ่

“พอทีเถอะ เอมี่” เสียงทุ้มพร่าร้องห้าม เมื่อความรวดร้าวบนความแข็งแกร่งจะทานทนไม่ได้อีกต่อไป

“อีกนิดนะคะ คุณภูมิขา เอมี่ยังสนุกอยู่เลยค่ะ” เอมี่เอ่ยบอกเสียงสั่น ก่อนหันไปกระดกน้ำสีน้ำตาลอมแดงในแก้วทรงสวยเข้าปากอีกครั้ง และเธอก็ทำเช่นเดิมโดยการป้อนเข้าปากของภูวเดช แล้วหันมาจัดการเติมความแข็งแกร่งอันใหญ่โตของชายหนุ่มเข้าหาความอ่อนนุ่ม และเริ่มบรรเลงลีลารักอีกครั้งอย่างเนิบนาบ

ทว่าเธอก็ไม่อาจชักช้าได้อีกต่อไปเมื่อได้ยินเสียงเร่งเร้าจากริมฝีปากหนา พร้อมกับมือหนากดคลึงสะโพกมน จากนั้นแม่จิ้งจอกสาวซึ่งกำลังเปี่ยมไปด้วยเพลิงพิศวาสก็ออกวาดลวดลายลีลารักอย่างหนักหน่วง และเพียงไม่นานทั้งสองก็พานพบกับสวรรค์ ซึ่งกว่าจะผ่านพ้นมาได้แทบทำให้ชายหนุ่มคลั่งตาย



วันรุ่งขึ้น คุณหญิงกัญญาตื่นแต่เช้าแล้วตรงมาที่ห้องนอนของบุตรชาย เคาะประตูอยู่สองสามครั้งแต่กลับพบเพียงความเงียบ ก่อนจะหันไปถามสาวใช้ที่เดินขึ้นมาทำงานความสะอาด

“คุณภูมิไม่ได้กลับมาเหรอ”

“ไม่ได้กลับมาค่ะคุณหญิง” เสียงสาวใช้รายงาน ก่อนถอยห่างออกมาเมื่อคนเป็นนายหญิงหมดคำถามและหันไปจัดการทำงานตามหน้าที่

คุณหญิงกัญญาได้ยืนถอนหายใจอย่างคนกลัดกลุ้มและเอือมระอา

“ป้านวล ขอข้าวต้มให้ฉันนะ รู้สึกไม่ค่อยสบาย อยากทานอะไรร้อนๆ เสียหน่อย” คุณหญิงกัญญาเอ่ยบอกป้านวลหลังจากนั่งลงที่โต๊ะทานอาหาร ซึ่งก็มีเพียงนางที่นั่งทานอาหารเช้าเพียงลำพังเหมือนทุกๆ วัน

“ได้ค่ะคุณหญิง” ป้านวลรับคำและหันไปจัดการตามคำสั่งทันที ส่วนภายในใจก็ได้แต่คิดสงสารคุณหญิงที่ต้องมารับรู้เรื่องเลวร้ายที่บุตรชายเป็นคนก่อ แถมคนก่อเรื่องก็ไม่เคยย่างกรายกลับมาบ้านหากไม่ถูกคุณหญิงโทรตาม

ทำไมคุณภูมิถึงได้ทำแบบนี้นะ ป้านวลได้แต่พึมพำในใจ ก่อนจะยืนมองคุณหญิงนั่งรับประทานข้าวต้มเงียบๆ

ด้านคุณหญิงกัญญาหลังจากทานข้าวต้มฝีมือป้านวลเรียบร้อย ก็เรียกให้ทนายส่วนตัวทำการสืบหาวรินญาทันที เมื่อจัดการเรื่องตามหาหญิงสาวเสร็จ คุณหญิงกัญญานั่งมองโทรศัพท์แล้วกดโทรหาบุตรชายทันที และเรื่องนี้ลูกชายของนางจะปัดความผิดรับชอบไม่ได้เด็ดขาด แม้จะต้องยื่นคำขาดกับบุตรชายนางก็ต้องทำ แต่จนแล้วจนรอดภูวเดชก็ไม่มีทีท่าจะรับโทรศัพท์แม้แต่น้อย วันนี้เป็นวันหยุด แทนที่บุตรชายเพียงคนเดียวจะมาหาคนเป็นแม่ แต่คุณหญิงกัญญาก็ไม่เคยได้พบหน้าบุตรชายเลย นอกเสียจากนางจะเป็นฝ่ายไปพบเอง

“ตาภูมินะตาภูมิ เมื่อไหร่แกจะเลิกสร้างความหนักใจและนึกเห็นใจคนเป็นแม่อย่างฉันบ้างนะ” คุณหญิงกัญญาบ่นใส่โทรศัพท์ ก่อนหันมองจดหมายในมือด้วยความปวดร้าว ทำให้ป้านวลนึกสงสารคุณหญิงจับใจ

เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรกับบุตรชาย คุณหญิงก็ได้แต่กดโทรออกครั้งแล้วครั้งเล่า และก็ทำให้คนเป็นแม่อารมณ์เดือดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อบุตรชายไม่ยอมรับสาย

“คุณหญิง ป้าว่าหยุดโทรก่อนก็ได้ค่ะ เผื่อบางทีคุณภูมิอาจกำลังพักผ่อนอยู่ ป้าได้ยินลุงแกเปรยๆ ว่าหมู่นี้คุณภูมิทำงานดึกเกือบทุกวัน”  ป้านวลพูดขึ้น

“ฉันก็ไม่ได้ต้องการจะโทรจิกอะไรหรอก แต่เรื่องที่ตาภูมิทำไว้และยังปิดบังมาตลอดทำให้ฉันนิ่งเฉยไม่ได้หรอก ตาภูมิต้องรับผิดชอบหนูวริน” คุณหญิงกัญญาบอกเสียงกร้าว ก่อนหันไปมองสาวใช้ซึ่งคลานเข่าเข้ามาพร้อมกับนั่งนิ่งอย่างสงบเสงี่ยม

“มีอะไร สร้อย” คุณหญิงกัญญาเอ่ยถามทันทีเมื่อสาวใช้ยังคงนิ่งเฉย ส่วนคนถูกถามก็สะดุ้งน้อยๆ เมื่อตั้งแต่เข้ามารับใช้คนในตระกูล อัครไพบูลย์ยังไม่เคยเห็นคุณหญิงกัญญาแสดงท่าทางโกรธใครมากขนาดนี้

“อ้าวสร้อย มีอะไรก็พูดมาสิ” คุณหญิงกัญญาเอ่ยถามอีกครั้ง

“คุณดนย์มาค่ะคุณหญิง”

“อ้าว เหรอ งั้นก็ไปตามมาสิ” คุณหญิงกัญญารีบบอกแล้วยิ้มกว้างที่จะได้พบหลานชาย ซึ่งนับแต่พัทธดนย์เรียนจบและเข้ามาช่วยงานที่เหมือง นางก็ไม่ค่อยได้พบหน้าหลานชาย ก่อนจะหันไปมองหลานชายที่เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม

“ตาดนย์ มาให้ป้ากอดหน่อย ป้าไม่ได้เจอตั้งนาน คิดถึงจะแย่แล้ว” คุณหญิงกัญญาบอกพลางอ้าแขนให้ชายหนุ่มลูกชายของเพื่อนที่ตายจากกันไปนาน และคุณหญิงเองก็รับเลี้ยงพัทธดนย์มาตั้งแต่ชายหนุ่มอายุสิบแปดปี จนตอนนี้ชายหนุ่มอายุล่วงเลยเข้าวัยสามสิบแล้ว

“คุณป้าสบายดีหรือเปล่าครับ” พัทธดนย์ถามขึ้นเมื่อคนเป็นป้าผละออกพร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งก็ไม่ต่างจากภูวเดชเลยสักนิด แต่พัทธดนย์ จะขรึมๆ และดูเป็นคนเรียบร้อยกว่าภูวเดช

“ป้าบอกกี่ครั้งแล้วก็ไม่เคยจำ บอกว่าให้เรียกแม่”         คุณหญิงกัญญาเอ่ยปรามไม่จริงจังนัก

“โธ่ คุณป้าครับ ผมเรียกจนชินแล้วนี่ครับ อีกอย่างผมก็ไม่อยากให้พี่ภูมิอิจฉาผมด้วย เดี๋ยวจะหาว่าผมมาแย่งความรักจากคุณป้าไปหมด” พัทธดนย์พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งเขาและภูวเดชเคยทะเลากันด้วยเรื่องนี้มาแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตนัก เขาและภูวเดชต่างก็รักกันเสมือนพี่น้องเช่นเดิม

“ตาภูมิน่ะเหรอจะมาอิจฉา ไม่มีทางหรอก บ้านช่องก็ไม่ค่อยจะกลับ ไม่รู้จะมีบ้านหลังใหญ่โตไปทำไม มีลูกลูกก็ไม่เคยกลับมาดูดำดูดี” คุณหญิงกัญญาตัดพ้อถึงบุตรชายเพียงคนเดียว

“คุณป้าครับ ที่บ้านกับรีสอร์ตไกลกันอยู่นะครับ พี่ภูมิคงไม่อยากขับรถไกลๆ น่ะครับ” พัทธดนย์รีบหาข้ออ้างให้พี่ชายทันที

“เรานี่ก็อีกคนนะตาดนย์ เดี๋ยวนี้ชักจะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ” คุณหญิงกัญญาต่อว่าพลางส่งสายตาดุๆ ให้และนึกขอบคุณสวรรค์ที่ลูกชายที่แท้จริงไม่เคยคิดรังเกียจพัทธดนย์เลย อาจจะมีทะเลาเบาะแว้งกันบ้างแต่ก็ตกลงกันได้ด้วยดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha