ทาสรักดวงใจทมิฬ [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ตอนที่ 5 เผชิญหน้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เผชิญหน้า

 

รถลีมูซีนสีดำวาววับแล่นเข้ามาภายในคฤหาสน์อัครไพบูลย์ในเวลาเกือบตีสอง พร้อมเหยียบเบรกเต็มแรง ทำเอาเด็กหนุ่มซึ่งคอยทำหน้าที่เปิดประตูถึงกับกระโดดหลบแทบไม่ทัน แต่เพราะเคยเจอสถานการณ์แบบนี้หลายครั้ง ทำให้เด็กหนุ่มเข้าใจอารมณ์ของเจ้านายได้เป็นอย่างดี ก่อนเดินเข้ามารับกุญแจซึ่งถูกโยนมาพอดีกับมือของเด็กหนุ่ม

“ทำไมบ้านนี้นอนกันเร็วนักวะ” ภูวเดชหันไปถามเด็กหนุ่ม พร้อมกับส่ายหน้าอย่างเซ็งๆ ที่ในวันนี้เขาตั้งใจจะไปใช้บริการแม่เสือสาวจอมยั่วอย่างเอมี่ แต่เธอกลับปิดโทรศัพท์ ทำให้อารมณ์ปรารถนาของเขาลุกโชนหาที่ดับไม่ได้ เมื่อไม่มีใครทำให้เขามีความสุขได้มากเท่ากับเอมี่

เด็กหนุ่มหันมองหน้าเจ้านายรูปหล่อด้วยความงุนงง ครั้นจะเอ่ยปากบอกว่านี่มันตีสองแล้วก็ถูกมือใหญ่โบกมือไล่เสียก่อน

“ไปไหนกันหมด” เสียงทุ้มยังคงงึมงำไม่หยุด ก่อนตรงไปยัง   บาร์เล็กที่ประจำพร้อมกับคว้าขวดเหล้ายี่ห้อดัง ยกกระดกเข้าปากโดยไม่เสียเวลารินใส่แก้วให้หงุดหงิดหัวใจ

“สร้อย สร้อย” ภูวเดชเรียกหาสาวใช้เมื่อต้องการน้ำแข็ง

“โธ่เว้ย...มันน่าไล่ออกให้หมด” ลูกชายเจ้าของบ้านบ่นพึมพำ ก่อนที่สายตาจะหันไปมองที่มาของเสียงที่ดังมาจากห้องครัว

ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปหาเป้าหมายทันที แล้วยืนพิงขอบประตูห้องครัว เพ่งสายตาจับจ้องร่างเล็กซึ่งกำลังรินน้ำใส่แก้วอย่างใจเย็น วรินญาซึ่งนึกคอแห้งอยากดื่มน้ำในเวลาเกือบตีสองตามนิสัยที่ติดตัวมาแต่เด็ก ทำให้เธอไม่ระแวดระวังว่าจะมีอันตรายกับตัวเองหรือไม่ เพราะเสียงรถที่ดังเมื่อสักครู่เงียบไปนานแล้ว ทำให้เธอคิดว่าคนที่เป็นเจ้าของรถคงขึ้นห้องไปแล้ว และคิดว่าคงเป็นหลานชายคุณหญิง

“เธอเป็นใคร” สิ้นเสียงของภูวเดช ทำเอาวรินญาสะดุ้งจนเกือบทำแก้วในมือตกแตก ก่อนค่อยๆ หันมามองเจ้าของน้ำเสียงทุ้มชวนฟัง ดวงตากลมสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นโฉมหน้าผู้ชายใจร้ายซึ่งเธอจำได้ไม่เคยลืม ก่อนที่ร่างเล็กจะเซถลาชิดผนังห้องครัว มือน้อยเริ่มสั่นเทา ภาพวันที่เธอถูกเขาขืนใจวนเวียนเข้ามา วรินญายกสองมือปิดปากตัวเองไม่ให้ร้องกรี๊ดเพราะกลัวคนจะแตกตื่น แต่เธอจะหาทางหนีไปจากเขาได้อย่างล่ะ

ภูวเดชเดินเข้ามาใกล้ร่างเล็กพลางก้มลงจ้องมองใบหน้าเรียวสวยนิ่ง ก่อนสายตาคมจะแปรเปลี่ยนเป็นดุกร้าวเมื่อได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดๆ และคิดว่าต้องเป็นเธอคนนี้แน่ ที่แม่ของเขาต้องการให้เขารับผิดชอบ ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของเขา

“เธอคือผู้หญิงคนนั้นที่มานอนให้ท่าฉันถึงห้องทำงานใช่ไหม”    ภูวเดชยึดตรึงต้นแขนเรียวให้แนบชิดผนัง ก้มใบหน้าลงต่ำยิ่งกว่าเดิม เมื่อกลิ่นกายสาวของเธอเมื่อห้าปีก่อนยังตราตรึงอยู่ในใจ และยังทำให้เขามีความสุขกับคู่ขาได้อย่างเร่าร้อนเมื่อได้นึกถึงกลิ่นหอมเย้ายวนของเธอ

“มะ...ไม่ใช่...ฉะ...ฉัน ทำงาน” วรินญาบอกเสียงสั่นระคนหวาดหวั่น

“ทำงาน ฮึ! คิดว่าฉันจะเชื่อหรือไงฮะ!” ภูวเดชถามเสียงลอดไรฟันเมื่อหญิงสาวยังปฏิเสธด้วยท่าทางตัวสั่น ซึ่งทำให้เขาคิดว่าเธอสั่นเพราะมีความต้องการมากกว่า ฝ่ามือร้อนลูบไล้ผิวเนื้อเนียนตามลำคอระหง ไล่ลงมาที่เนินไหล่ แล้วค่อยๆ แหวกเสื้อคลุมตัวบางของเธอออกอย่างคนเหนือกว่า

“ถึงกับตัวสั่นเลยหรือไง สั่นแบบนี้...คงอยากมากล่ะสิ” ปากหนาเหยียดออกเป็นรอยยิ้มหยันๆ

“ไอ้คนทุเรศ” เธอต่อว่าเขาเสียงสั่น มือน้อยที่ว่างยกปัดมือของเขาออกอย่างรังเกียจ

คนเลว...เลวยังไงก็ไม่เคยเปลี่ยน วรินญาต่อว่าอยู่ในใจ แต่ทำไมเธอถึงได้กล้าต่อว่าเขา ทั้งที่ควรจะรีบหาทางหนี วรินญาคิดอย่างสับสนกับความรู้สึก

วันเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยลืมเลยว่าเขาทำกับเธออย่างไร แต่เมื่อได้เจอเขาแล้ว ทำไมเธอไม่หาอาวุธอะไรทำร้ายเขาเลยล่ะ หรือจะรีบหนี หนีไปให้พ้นคนใจร้ายเช่นเขา เมื่อความคิดยังขัดแย้งกันอยู่ ทำให้เธอเริ่มตัดสินใจไม่ถูก เมื่อใจหนึ่งอยากแก้แค้นแต่อีกใจก็กลัวเขาเหลือเกิน แต่เพราะความฮึดสู้ที่จะไม่ยอมให้เขาได้ทำร้ายเธออีกครั้ง มือน้อยที่ยังว่างอยู่จึงรีบผลักเขาออกเต็มแรง

“คนเลว ถอยไปนะ” เมื่อคนตัวใหญ่ไม่สะเทือนแม้แต่น้อยกับแรงผลักอันน้อยนิดของเธอ ทำให้วรินญาต้องเอ่ยปากไล่ พร้อมทั้งบิดข้อมือให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเขา

“คนเลวงั้นเหรอ ก็ดี ฉันจะได้เลวให้มันถึงใจเลยเป็นไง นี่ก็คงลงมาดักรอฉันล่ะสิ ผู้หญิงร่าน หน้าด้านอย่างเธอ!” เขาบอกเสียงเข้มชิดเรียวปากนุ่มนิ่มของเธอ

วรินญาสะบัดใบหน้าหนีทันควัน หากแต่ถูกมือใหญ่บีบใต้คาง บังคับให้เธออยู่นิ่ง

“ไอ้คนสารเลว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” วรินญาพยายามเปล่งเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก เมื่อถูกมือหนาออกแรงกดจนทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“จะปล่อยได้ไงล่ะฮะ! อุตส่าห์ร่านออกมาดักรอ” ภูวเดชยังต่อว่าเธอด้วยน้ำเสียงดูแคลน พร้อมสายตาเยาะเย้ย

วรินญาซึ่งเจ็บจนน้ำตาแทบไหล เธอแต่ก็พยายามกลั้นมันเอาไว้ ก่อนมือทั้งสองของเธอจะถูกเขาปล่อยให้เป็นอิสระ และไม่รอช้าวรินญายกสองมือรัวทุบบนแผ่นอกกว้างไม่ยั้ง พร้อมทั้งส่ายหน้าให้หลุดพ้นจากมือใหญ่ซึ่งแข็งราวคีมเหล็กที่จับเธอไว้อีกครั้ง

“ชอบความรุนแรงหรือไง ฮะ!” เขาถามเสียงเข้ม เมื่อเธอยิ่งทุบตีเขามากเท่าไหร่ มือราวคีมเหล็กก็เพิ่มแรงบีบมากเท่านั้น ก่อนน้ำตาของเธอจะรินไหล

“ปะ...ปล่อย” เมื่อทุบตีแล้วเขาไม่ปล่อย มือน้อยจึงหันมาจับมือใหญ่ไว้ แล้วพยายามอ้าปากบอกเขา ริมฝีปากหนากระตุกเหยียดยิ้มอย่างน่าเกลียด ค่อยๆ ปล่อยมือออกแล้วหันมากดตรึงข้อมือเล็กไว้แทน ซุกไซ้ใบหน้าคมสูดดมความหอมจากซอกคอระหงซึ่งหอมกรุ่นด้วยกลิ่นแป้งเด็ก ทำให้ภูวเดชนึกชอบใจกลิ่นนี้เสียเหลือเกิน

ปลายลิ้นร้อนลากไล้วนสำรวจทั่วลำคอระหงพร้อมกดเน้นซ้ำๆ จนผิวเนื้อบริเวณนั้นรู้สึกเจ็บ วรินญาพยายามบิดร่างหนีพร้อมทั้งร้องขอความช่วยเหลือจากคนในบ้าน ทว่าเสียงร้องของเธอกลับกลืนหายเข้าไปลำคอหนาแทน เมื่อริมฝีปากหนาได้รูปเลื่อนขึ้นมาบดเบียดเรียวปากบางราวคนหิวโหยมาแรมปี ฝ่ามือร้อนลากไล้ไปตามลำตัว ก่อนสอดหายเข้าไปภายในเสื้อนอนตัวบาง เมื่อได้เจอสิ่งที่อยากลิ้มลอง มือหนาก็นำทางโดยการปลดสายเสื้อคลุมออก แล้วแยกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นความอวบอิ่มของทรวงอกคู่งาม ริมฝีปากหนาผละออกจากเรียวปากนุ่มซึ่งแดงช้ำ แล้วหันมาจัดการดูดกลืนยอดอกแทน

เขาส่งปลายลิ้นร้อนหยอกเย้ายอดปทุมถันอย่างโหยหา ทั้งยังดูดกินสลับกันไปมาราวทารกน้อย วรินญาซึ่งในตอนนี้สติสตังเริ่มเลือนหาย เนื้อตัวสั่นระริกอย่างหวาดหวั่น ทว่านั่นยิ่งทำให้ไฟปรารถนาของภูวเดชเดือดพล่านราวลาวาซึ่งรอวันปะทุ เท้าใหญ่ดันประตูห้องครัวปิดทันที พร้อมกับกดร่างเล็กให้นอนลงบนโต๊ะตัวใหญ่

เมื่อแผ่นหลังสัมผัสความแข็งกระด้างของพื้นโต๊ะ ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มกับเข้ามาอีกครั้ง ทว่าเรี่ยวแรงที่จะผลักไสคนตัวโตกลับหดหายไปเสียหมด

“มะ...ไม่...อย่า...ทำอะไรฉันเลย” วรินญาอ้อนวอนเสียงแผ่ว หยาดน้ำใสๆ ไหลพราก ในเวลานี้ความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างมันขึ้นมาพังทลายลง ความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่

“คุณภูมิ ยะ...อย่าทำอะไร...วรินเลย...วรินกลัว” เธออ้อนวอนเขาอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นร้อนลากไล้ต่ำลงเรื่อยๆ ร่างสูงใหญ่หยุดชะงักในทันทีภาพในวันที่เขาขืนใจเธอวนเวียนเข้ามาก่อกวนเขา ก่อนผละออกมา แล้วเซพิงพนังห้องด้วยความรู้สึกผิด

เขารู้สึกผิดงั้นหรือ เสียงทุ้มเฝ้าทวนถามตัวเองอยู่ในใจ ไม่!...ไม่มีทาง เขาไม่ผิด เธอต่างหากที่ผิด

วรินญาจ้องมองร่างสูงใหญ่ด้วยดวงตาพร่ามัว ด้วยกลัวว่าเขาจะหันมาทำร้ายเธออีกครั้ง ก่อนค่อยๆ พยุงตัวลงจากโต๊ะตัวใหญ่ สายตาจับจ้องไปที่ประตูสลับไปมากับร่างสูงใหญ่ สองมือน้อยกระชับเสื้อแน่น

“ออกไป!” ภูวเดชออกปากไล่เสียงเข้ม ดวงตาแดงก่ำ ซึ่งวรินญาคิดว่าเขาคงโกรธแค้นเธอ ที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา ก่อนรีบพาตัวเองออกมาให้พ้นจากคนใจร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha