ทัณฑ์รักจอมมาร (ซีรีส์ชุดพิษรักจอมมาร)

โดย: Pemii



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : หนีเสือปะจระเข้ จบ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ดะได้โปรด ฉันหายใจไม่ออก

ร่างเล็กทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง มือทั้งสองข้างรูดลงมากอดขาเขาเอาไว้ ใบหน้าหวานซบลงที่ปลายเท้าของผู้ชายตรงหน้า สติสัมปชัญญะที่ยังพอเหลืออยู่อย่างน้อยนิด ทำให้พอจะรู้ว่าเขาคือใคร

พี่คฑา ดะได้โปรด ฮือ ๆ ลูกหมีกำลังจะตาย...

นิยาพร่ำอ้อนวอนขอร้องคฑาวุธ เพื่อนสนิทของเจ้านาย พี่ชายข้างบ้าน

จะเป็นจะตายมันก็เรื่องของเธอ ปล่อย!

น้ำเสียงขุ่นเข้มไร้แววสงสารตอบกลับ พร้อมสะบัดเท้าหนี

ฮึก...พี่คฑา ได้โปรด... ฮือ ๆ ช่วยลูกหมีด้วย

ร่างบอบบางคร่ำครวญขอร้องอย่างน่าสงสาร น้ำตาไหลออกมาเป็นทาง ใบหน้าหวานแดงก่ำ ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกไม่ผิดกับมือและตัวของเธอ

พูดไม่เข้าใจเหรอวะ! บอกให้ปล่อยไง

ปากว่า มือผลักสะบัดออก

พี่คฑา ช่วย...ช่วยด้วย!

กอดกำขากางเกงเขาไว้แน่น วอนขอความช่วยเหลือเสียงสั่น ไม่ยอมแพ้กับเสียงแข็ง ๆ และใจดำ ๆ ของเขา

ฮึก! ลูก...ลูกหมี หายใจไม่ออก พะพี่คฑา ช่วยช่วยลูกหมีด้วย

อาการหายใจติดขัด ตาเหลือกค้าง ปากสั่นตัวสั่น ทำให้คนที่คิดว่าจะไม่ดูดำดูดีปล่อยให้เธอนอนเป็นเหยื่อเสือหิวคนต่อไปตรงนี้ เพราะที่นี่มันหน้าผับ พวกอยากหิ้วผู้หญิงไปเล่นจ้ำจี้แบบไม่ต้องเสียตังค์ มีเยอะแยะ เดี๋ยวออกมาเจอเธอร้องขอความช่วยเหลือก็คงรีบสงเคราะห์พาไปต่อที่ม่านรูดเอง ชักลังเล

ฮึกฮึก พี่คฑา…”

เออ ๆ ก็ได้วะ ช่วยก็ได้!

มนุษยธรรมอันดีผุดขึ้นกลางใจทำให้ทนดูต่อไม่ไหว ร่างสูงจำต้องฝืนใจย่อตัวลงไปอุ้มเธอขึ้นมา แล้วพาไปยังรถ

ฉันจะถือว่าทำบุญ แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ คราวหน้าต่อให้เธอนอนชักตาตั้ง น้ำลายฟูมปาก อยู่ตรงหน้า ฉันก็จะไม่แล จำเอาไว้!

บอกเสียงเข้มขณะวางร่างบางบนเบาะ คาดเข็มขัดนิรภัยให้ ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ บิดกุญแจสตาร์ทเครื่องแล้วขับพารถออกไป

 

โทรหาพี่ลูกหมียังไม่ติดหรือคะแม่

ปาลิดาเอ่ยถาม หลังจากเห็นแม่เพียรโทรหาพี่สาวหลายรอบแต่ก็ยังโทรไม่ติดสักที

จ้ะ

ร่างบอบบางของคนเป็นแม่พยักหน้าบอกเสียงกังวล

ไม่ลองโทรหาพี่เพชรดูละคะ

อือ...รออีกนิดก็ได้ลูก คงกำลังกลับ น้องดาล่ะทำการบ้านเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้วก็ขึ้นไปนอนเถอะ เดี๋ยวแม่นั่งรอพี่ลูกหมีเอง

ยังไม่ง่วงเลยค่ะ น้องดารอพี่ลูกหมีเป็นเพื่อนแม่ดีกว่าค่ะ

ทำเสียงออเซาะ ขยับก้นไปนั่งเกาะขาแม่แล้วซบหน้าบนตักอุ่น แอบหาวหวอด ๆ ด้วยความง่วงงุน เพราะมันค่อนข้างดึกมากแล้ว

ไม่ง่วงทำไมหาวล่ะ

กัลยาหัวเราะเอ็นดูท่าทางตาปรือหาวเป็นดาวเป็นเดือนของลูกสาว

ขึ้นไปนอนไป พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า เดี๋ยวตื่นสายนะ

ไม่เป็นไรค่ะ ไม่สายหรอก น้องดาตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้ว

เงยหน้าขึ้นมาทำตาโตยืนยัน ยิ้มประจบไม่ยอมลุกไปนอนเพราะไม่อยากปล่อยให้แม่นั่งรออยู่คนเดียว

งั้นก็ขึ้นมานอนรอบนโซฟานี่มา

ปาลิดารีบลุกอย่างว่าง่าย ล้มกายลงนอนบนโซฟาใช้ตักแม่เป็นหมอนหนุน ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

กัลยามองใบหน้าของลูกสาวคนเล็กด้วยสายตารักและเอ็นดู ก่อนจะมองไปที่ประตูรั้วหน้าบ้าน รอคอยลูกสาวคนโตด้วยใจเป็นกังวล รู้สึกใจคอไม่ดีแบบแปลก ๆ

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่ให้เหรียญกำลังใจพี่คฑาหื่นกับแม่ลูกหมีนะคะ "

Pemii


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha