ทวงสิทธิ์ลับฉบับ CEO

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 4

บริเวณโซนเตรียมอาหารด้านในของพนักงาน พนักงานต้อนรับสองสาวกำลังมองหน้าและแอบกระซิบกระซาบกันถึงเรื่องที่เพิ่งได้ยินมา

“ราเชลเธอฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยเพลงเป็นเมียของท่านประธาน”

“นั่นสิ เป็นถึงเมียของประธานสายการบิน แต่กลับต้องมาทำงานเป็นแอร์เนี่ยะนะ ฉันล่ะไม่เข้าใจยัยเพลงเลยจริงๆ”

“หรือว่าจะเป็นแค่ เมียเก็บ!

“ฉันก็ว่าคงจะแบบนั้นนะ นี่ถ้าเทย่าอยู่นะ ฉันว่ายัยนั่นคงแทบกรี๊ดแตกเลยล่ะ”

“แต่ฉันก็อยากให้ยัยนั่นได้รู้นะ ฉันล่ะหมั่นไส้ยัยเทย่ามานานแล้ว ชอบทำตัวเชิดๆคิดว่าตัวเองสวย นี่ถ้ารู้ว่าคู่แข่งคนสำคัญเป็นถึงเมียของท่านประธานนะ โอ๊ยย... สนุกล่ะงานนี้”

“ฉันว่าเราต้องเกาะติดยัยเพลงเอาไว้นะ เพื่ออนาคตที่สดใสของเราสองคนยังไงล่ะ”

“นั่นสิ...ต่อไปนี้ เพลงพิณ”

คือเพื่อนรักของเรา” สองสาวแอร์โอสเตสพูดพร้อมๆกันแล้วหัวเราะออกอาการดี้ด้า และนึกไปถึงอนาคตที่สดใสของพวกเธอ แคร์โรรายหัวหน้าพนักงานต้อนรับที่ยืนอยู่ใกล้ๆส่ายหน้าเบาๆ ระอาไปกับนิสัยของทั้งสองสาว

12 ชั่วโมงโดยประมาณ เครื่องบินสุดหรูก็มาถึง เพิร์ท ออสเตรเลีย และหลังจากที่นั่งกอดร่างบางมาตลอดการเดินทาง พอลงจากเครื่อง แมทธิวก็แยกตัวขึ้นรถยนต์หรูออกไปจากสนามบิน เพลงพิณก็นั่งรถไปที่พักกับพวกพนักงานบนเครื่อง

และเมื่อมาถึงหน้าห้องพักของโรงแรมที่สายการบินจัดให้ แอร์โฮสเตสสองสาวเพื่อนซี้ราเชลกับธัญญ่า ก็รีบเข้ามาพูดคุยและแสดงความเป็นมิตรกับเพลงพิณตามที่ได้เตรียมการกันเอาไว้

ราเชลเดินเข้าไปยืนข้างๆเพลงพิณและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “เพลงถ้าเธอกลัวเหงามานอนห้องเดียวกับพวกเราก็ได้นะ”

ธัญญารีบพูดเสริมเพื่อนรักทันที “ใช่ๆ เราเป็นเพื่อนกันและมาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันยังไงล่ะ”

เพลงพิณยิ้มให้สองสาวเพื่อนซี้เล็กน้อย เธอกลับไม่นึกแปลกใจที่สองสาวเข้ามาแสดงความห่วงใยเธอ เพราะรู้จักนิสัยของสองสาวดี

“ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันชินกับการอยู่คนเดียวแล้วล่ะ และอีกอย่างห้องพักของเราก็ใกล้ๆกัน และโรงแรมนี้ก็ดูปลอดภัยดี คงไม่มีอะไรหรอก ขอบใจพวกเธอนะ” เพลงพิณบอกกับราเชลแล้วเอาคีย์การ์ดรูดเปิดประตู

สองสาวเพื่อนซี้ยิ้มเจื่อนๆเมื่อได้ยินคำปฏิเสธ “งั้นก็ตามใจเธอก็แล้วกัน” ราเชลตอบเพลงพิณแล้วเดินคู่กับเพื่อรัก แยกตัวไปยังห้องพักของพวกเธอ แต่ก็ยังแอบหันมากระซิบนินทาหญิงสาวกับเพื่อนรัก

“ชิ... หยิ่งชะมัด” ธัญญ่าเบ้ปากและพยักเพยิดหน้าให้กับเพื่อนรัก แล้วเดินลากกระเป๋าตรงไปยังห้องพัก

เพลงพิณทิ้งตัวนอนหงายลงบนเตียงนุ่มกลางห้อง นึกเจ็บใจสามีในนามจอมบ้าอำนาจของเธอ ต่อไปนี้ชีวิตการทำงานของเธอจะเป็นยังไงบ้างนะ ยิ่งแม่สองสาวเพื่อนซี้ได้รู้ความจริงของสถานะของเธอแบบนี้แล้ว สงสัยต่อไปคงวุ่นวายน่าดู เพราะใครๆก็รู้ว่าถ้าสองสาวนี้รู้ ทุกๆคนต้องรู้ โอ๊ยย...นึกแล้วอยากจะบี้ให้ตายเหมือนมดเลย ฮึ่ย! ไอ้คนบ้าเอาแต่ใจ...

 แต่ยังไม่ทันที่เพลงพิณจะได้คิดหรือทำอะไรต่อ เสียงกริ่งเรียกจากด้านนอกก็ดังขึ้น   ติ๊งหน่อง...ติ๊งหน่อง

นั่นไงความวุ่นวายของเธอเริ่มมาเยือนเข้าแล้ว และคงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากยัยสองสาวเพื่อซี้ปากสว่างคู่นั้น เพลงพิณหลับตาและถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตู

เพลงพิณเปิดประตูออกโดยที่ไม่ได้มองผ่านเลนส์เล็กๆของประตูซะก่อน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ ทันทีที่ดึงบานประตูให้เปิดออก โดยที่เธอยังไม่ได้เห็นแขกผู้มาเยือนซะด้วยซ้ำ นั่นเพราะเธอแน่ใจว่าต้องเป็นสองสาว

“มีอะไรอีกล่ะธัญญา ราเชล”

ไคล์ยืนงงเล็กน้อย แล้วเอ่ยทักให้หญิงสาวรู้ตัว “เอ่อคือ ขอโทษครับ”

เมื่อรู้สึกตัวว่าทันผิด หญิงสาวก็ยิ้มเจื่อนๆให้กับคนสนิทของสามีในนามทันที “อุ๊ย ขอโทษค่ะ คือฉันคิดว่าเป็นเพื่อนฉัน คุณเอ่อ...”

“ผมไคล์ คนสนิทของคุณแมทธิวครับ คุณแมทธิวให้ผมมาตามคุณไปพบครับ” ไคลรีบแนะนำตัวพร้อมกับบอกสาเหตุของการมาให้กับภรรยาของเจ้านาย

คิ้วเรียวเล็กย่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยหวานงอง้ำทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งของคนบ้าอำนาจ หญิงสาวบอกกับคนสนิทของสามีเสียงเรียบ

“คุณช่วยไปเรียนเจ้านายของคุณด้วยนะคะ ว่าฉันเหนื่อยและต้องการพักผ่อน และต้องขอโทษด้วยที่ไปพบเขาไม่ได้” เมื่อพูดจบก็จับมือจับประตูและทำท่าว่าจะปิด ถ้าไม่ได้ยินประโยคถัดไปของไคล์ซะก่อน

“คุณแมทธิวสั่งมาว่าถ้าคุณไม่ไป เพื่อนของคุณจะตกงานทันทีครับ ตกลงคุณเพลงจะไปหรือเปล่าครับ” ไคล์มองหน้าของหญิงสาวแล้วยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลมองจ้องหน้าคนสนิทของสามีด้วยแววตาดุๆทันทีที่ได้ยิน มือเรียวเล็กกำมือจับประตูเอาไว้แน่น  

ไอ้คนบ้า คุณจะตามรังควานฉันไปถึงไหนนะ...

“ฮึ่ย! รู้แล้ว รอแป๊บนึง” เพลงพิณตวัดเสียงใส่เขา และทำท่าจะปิดประตู แต่ไคล์เรียกเธอซะก่อน

“คุณเพลงครับ”

“อะไรอีก...” เพลงพิณตวัดเสียงใส่คนสนิทของสามีในนามอย่างหงุดหงิด

ไคล์ยื่นถุงกระดาษของร้านดังให้กับหญิงสาว “คุณแมทธิวสั่งให้คุณสวมชุดนี้ครับ”

เพลงพิณมองถุงกระดาษในมือของไคล์อย่างไม่พอใจนัก เธอกระชากถุงมาจากมือของไคล์ แล้วปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างแรง และเมื่อเดินมาถึงเตียงนอน มือเรียวเล็กก็เหวี่ยงถุงของร้านดังในมือ ลงบนเตียงนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เพลงพิณก็แต่งตัวด้วยชุดเสื้อยีนส์แขนยาวพับแขนและกางเกงยีนส์ขาดๆ ที่ทำตกแต่งขึ้นเป็นริ้วๆ ตั้งแต่หน้าขาลงไปจนถึงเข่า และสวมรองเท้าผ้าใบตามสไตล์ของเธอ ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นไปม้วนจุกหลวมๆ แล้วหยิบแว่นกันแดดคาดไว้บนศรีษะ ส่วนใบหน้าสวยหวานนั้น แทบจะไม่มีสีสันของเครื่องสำอางบนใบหน้าเลยซักนิด จะมีก็เพียงลิปกลอสและแป้งพับอ่อนๆเท่านั้น เพลงพิณเอามือเท้าสะเอวแล้วยืนหมุนตัวไปมาหน้ากระจก ยิ้มให้กับกระจกและยักไหล่เล็กน้อย พร้อมกันนั้นก็นึกไปถึงหน้าของคนบ้าอำนาจ หน้าของเขาจะยับขนาดไหนกันนะ คิดแล้วก็อยากจะเห็นเร็วๆจัง ฮึ...ฮึ

และทันทีที่เพลงพิณเปิดประตูออกมา ไคล์มองเพลงพิณอย่างตกใจนิดๆ ที่เธอไม่สวมเดรสสีหวานที่เจ้านายของเขาซื้อให้ และเมื่อกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่เพลงพิณพอจะรู้ทัน เธอพูดสวนเขาขึ้นมาซะก่อน

“ฉันจะรับผิดชอบเอง”

ไคล์ได้ยินก็พยักหน้าเบาๆพร้อมกับตอบรับ “ครับ...”

บอดี้การ์ดหนุ่มนึกเหนื่อยใจล่วงหน้า เมื่อนึกไปถึงใบหน้าของเจ้านายตอนที่ได้เห็นหญิงสาวแต่งตัวชุดนี้ ซึ่งความจริงในชุดนี้เธอดูสบายๆและน่ารักสมวัย แต่เจ้านายของเขาจะคิดแบบนั้นรึเปล่านะ เฮ้อ!...

และมันก็เป็นดังที่ไคล์คิดเอาไว้ไม่มีผิด เพราะทันทีที่แมทธิวเห็นหญิงสาว คิ้วหนาทั้งสองข้างย่นเข้าหากันจนแทบจะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ดวงตาสีฟ้าจ้องหน้าหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะชำเรืองมามองที่คนสนิทอย่างตำหนิ ไคล์รีบก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของเจ้านาย

แต่เพลงพิณกลับนิ่งเฉยและทำหน้าเหมือนไม่รู้สึกอะไร หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปมองทะเลด้านนอก

“ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ ชุดที่ฉันให้ไปเธอเอาไปไว้ที่ไหน” แมทธิวถามหญิงสาวตรงหน้าเสียงเข้ม แต่ดูๆแล้วเธอออกจะไม่รู้สึกกลัวเสียงของเขาเลยซักนิด หญิงสาวยังคงยืนกอดอกมองไปรอบๆ

“ในตู้” เพลงพิณตอบอย่างไม่ยี่หระ แต่คำตอบของเธอมันทำให้คนฟังยิ่งหงุดหงิดน่ะสิ

มือหนาคว้าหมับที่ไหล่บอบบางทั้งสองข้าง จับให้ตัวเธอมาอยู่ตรงหน้าของเขา พร้อมกับออกแรงบีบ เขาก้มหน้าเข้าไปจนเกือบติดกับดวงหน้าหวาน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงต่ำเน้นย้ำ “ฉันให้เธอใส่มัน ไม่ได้ให้เธอเอาไปเก็บไว้ในตู้ แล้วใส่เศษผ้าพวกนี้มาหาฉัน”

เพลงพิณมองหน้าคนบ้าอำนาจอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน ดวงตาสวยหวานจ้องดวงตาสีฟ้าอย่างไม่คิดจะหลบหนี “ทำไมคะ ฉันใส่เศษผ้าพวกนี้แล้วเป็นไง เดินเคียงคู่มหาเศรษฐีอย่างคุณไม่ได้งั้นสิ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ขอตัว เพราะคนอย่างฉันคงไม่คู่ควรกับคุณ ขอตัวนะคะ” เพลงพิณพูดพร้อมกับปัดมือของเขาออกอย่างแรง แล้วหมุนตัวทำท่าจะเดินหนีเขา

“เธอคงจะลืมคำพูดที่ฉันเคยบอกเอาไว้ แต่ไม่เป็นไร ฉันจะย้ำให้ฟังอีกครั้งก็ได้ ว่าชีวิตการทำงานของพวกเพื่อนๆเธอ มันขึ้นอยู่กับเธอนะเพลงพิณ และไอ้การที่เธอขัดใจฉัน มันก็มีส่วนทำให้ฉันต้องพิจารณา” น้ำเสียงราบเรียบแต่แอบแฝงไปด้วยคำขู่ ทำให้เพลงพิณต้องหันขวับกลับมา พร้อมกับตวัดเสียงใส่

“อย่าทำแบบนั้นนะ!” แมทธิวยิ้มที่มุมปากเมื่อคำพูดของเขามันได้ผล เขาย่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยหวาน

 “ก็เธอขัดใจฉัน ถ้ายังไม่อยากเห็นเพื่อนๆตกงาน ก็ให้ทำตามที่ฉันสั่ง เข้าใจมั๊ยสาวน้อย” แมทธิวยิ้มเยาะหญิงสาวตรงหน้า ที่กำลังยืนจ้องหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“คุณมันเผด็จการ บ้าอำนาจ!

“ขอบคุณที่ชมนะ แต่ตอนนี้ไปกันได้แล้ว ใส่ชุดนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะพ่อของฉันกับแม่ของเธอท่านก็คงจะเข้าใจ”

เมื่อได้ยินเขาพูดถึงบุพการีก็หน้าเปลี่ยนทันที “อะไรนะ นี่คุณจะพาฉันไป...”

แมทธิวปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับพูดสวนขึ้นมา “ท่านทั้งสองมาพักผ่อนที่นี่ และสั่งให้ฉันพาเธอไปหา แล้วเธอก็ช่วยแสดงละครให้แนบเนียนหน่อยนะที่รัก เพราะฉันไม่อยากให้ท่านรู้เรื่องของเรา”

“สร้างภาพ! เพลงพิณสบถเบาๆ แต่แมทธิวก็ยังได้ยินอยู่ดีน่ะแหละ

“นั่นล่ะผัวเธอล่ะ ไปกันได้แล้ว” แมทธิวคว้าข้อมือของภรรยาในนามแล้วก้าวยาวๆตรงไปที่รถ ทำเพลงพิณต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขา และเมื่อไปถึงที่รถก็เกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย เมื่อเพลงพิณกลับเปิดประตูไปนั่งด้านหน้าข้างๆคนขับ แมทธิวกัดกรามและหลับตาพร้อมกับพยักหน้าเบาๆเพื่อระงับอารมณ์โกรธ จะต้องขัดใจตลอดเลยสิน่า...

แมทธิวเปิดประตูแล้วดึงกระชากร่างบางจนตัวปลิว แล้วผลักตัวเธอให้เข้าไปนั่งเบาะด้านหลัง แล้วก้าวเข้าไปนั่งข้างๆเธอ เพลงพิณตวัดเสียงใส่คนชอบใช้กำลังเสียงแข็ง “ไม่มีใครบอกคุณรึไงว่าให้นุ่มนวลกับสุภาพสตรี”

“แต่ไม่ใช่ยัยเด็กจอมดื้อด้านแบบเธอ” แมทธิวตวัดเสียงเข้ม และเมื่อเพลงพิณเห็นว่าเขาเปรียบเทียบว่าเธอเป็นเด็กก็นึกโกรธ และคิดอยากจะพูดขู่ให้เขารู้สึกสำนึกขึ้นมาบ้าง

“ฉันจะบอกคุณลุงว่าคุณรังแกฉัน”

“ก็เอาสิ! ถ้าเธออยากให้แม่ของเธอไม่สบายใจ ก็เชิญ! ฉันชินแล้วถ้าพ่อจะบ่นหรือด่าฉัน”

เพลงพิณหน้างอง้ำ เมื่อไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ต้องพ่ายแพ้เขาไปซะทุกอย่าง หญิงสาวหันหน้าหนีออกไปมองดูวิวด้านนอกแทน

แมทธิวปรายตามองหญิงสาวข้างกายแล้วยกยิ้มร้ายอย่างผู้ชนะ มือหนายื่นไปดึงตัวหญิงสาว แล้วโอบกอดซบหน้าเข้ากับซอกคอขาวๆ พร้อมกับกดจูบเบาๆ และนิ่งอยู่แบบนั้น

เพลงพิณดิ้นขลุกขลัก ขัดขืนคนตัวโต เธอพยายามเอามือดันอกของเขาออก “คุณแมทธิวปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นั่งให้มันดีๆหน่อยไม่ได้รึไง ปล่อย!

“ฮื้อ...เดี๋ยวก็เจอพ่อฉันแล้ว ฉันอยากซ้อมเอาไว้ก่อน เวลาอยู่ต่อหน้าท่านจะได้แนบเนียนยังไงล่ะ” เขาพูดทั้งๆที่ยังกดจูบคลอเคลียไปตามลำคอระหง

“ไม่ต้องซ้อมฉันก็ทำได้ ปล่อยนะ ฉันอึดอัด” เพลงพิณยังคงเอามือยันอกของเขาเอาไว้ แต่แรงเท่ามดหรือจะสู้แรงของราชสีห์ อ้อมแขนแกร่งกอดกระชับร่างบางให้แน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“ไม่ปล่อย เพราะฉันกลัวว่าตัวเองจะทำได้ไม่เนียน ฉันขอซ้อมเอาไว้ก่อนดีกว่านะ...ที่รัก” แมทธิวกดจูบรัวๆที่ริมฝีปากบางและกดจูบคลอเคลียไปตามใบหูและลำคอระหง คนโดนจูบก็ร้องแว๊ดๆออกมาทันที

“อร๊ายย... ซ้อมแล้วทำไมต้องจูบด้วย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“มันจะได้ดูสมจริงยังไงล่ะ...ที่รัก” แมทธิวกดจูบรัวซ้ำๆที่ริมฝีปากบาง จนเพลงพิณต้องพยายามเบือนหน้าหนี แต่ระดับแมทธิวแล้วไม่ใช่ปัญหา เพราะเขาสามารถตามกดจูบ จนกระทั่งได้ประกบปากสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นเรียวเล็กของเธอได้อย่างสบาย

เพลงพิณเองก็เผลอเคลิ้มไปกับรสจูบที่นุ่มนวลและหอมหวานของแมทธิว ดวงตาสีฟ้ามองใบหน้าสวยหวานด้วยแววตาหยอกล้อเมื่อเขาปล่อยเธอออก ใบหน้าคมเลื่อนมากระซิบข้างๆหูของหญิงสาว

“รสจูบของเธอมันช่างหอมหวานชื่นใจจริงๆ” ริมฝีปากหนาขบเม้มเบาๆที่ใบหูขาวสะอาด แล้วหอมแรงๆที่แก้มนวล นั่งโอบกอดร่างบางพร้อมกับยิ้มยั่วเธอย่างอารมณ์ดี

เพลงพิณเองก็ได้แต่นั่งกอดอกทำหน้าบูด สะบัดตัวอย่างไม่สบอารมณ์ในอ้อมกอดของเขา เพราะอย่างเธอจะทำอะไรได้ นอกจากยอมทำตามที่เขาสั่ง ก็เล่นเอาเพื่อนๆของเธอมาขู่ แล้วไหนจะแม่ของเธออีก ฮึ่ย! ไอ้คนบ้าอย่าให้ถึงทีของเธอบ้างนะ จะจัดการให้หมอบเป็นลูกแมวเลย ฮึ่ย!..

……………………………………..


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


จะเปนไงต่อไปนะ
โดย Anonymous | 1 year, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ป๋าเริ่มหื่นละ
โดย Anonymous | 1 year, 5 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
จะรอนะค่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านแว้ววว
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha