ทวงสิทธิ์ลับฉบับ CEO

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 6

ในช่วงค่ำของวัน ที่บ้านหลังใหญ่มีปาร์ตี้เล็กๆภายในครอบครัว คู่รักรุ่นใหญ่อย่างมิสเตอร์แกริคและมาดามรสสุคนธ์หรือมาดามโรส ดูจะมีความสุขที่สุด เพราะลูกๆของพวกเขาทั้งสอง ได้มาร่วมรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน

ส่วนคู่รักสร้างภาพอย่างแมทธิวกับเพลงพิณ ก็ดูคล้ายกับจะมีความสุขเหมือนกับคู่รักรุ่นใหญ่ ถ้าคนตัวเล็กในอ้อมแขนของแมทธิวยอมให้ความร่วมมือกับเขา สร้างภาพของคู่รักหวานแหว๋วแห่งปีจนจบงาน ดั่งเช่นในตอนนี้…

“แมทธิว เมื่อตอนบ่ายแกจัดหลานชายให้ฉันรึเปล่าวะ” แกริคถามลูกชายกลางโต๊ะอาหาร แล้วขยิบตาให้กับลูกชายพอรู้กัน

เพลงพิณหน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มือไม้สั่นจนต้องวางมีดและซ่อมในมือลงบนจาน หันไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมายกดื่มแทน แมทธิวยิ้มกว้างทำหน้าระรื่นตอบบิดาซะเสียงดัง

“จัดสิครับพ่อ ผมจัดให้พ่อซะหลายยกเลยนะ”

แค่กๆ เพลงพิณเกิดอาการสำลักน้ำทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของสามี แมทธิวเห็นอาการของภรรยาก็ยิ้มปนหัวเราะ มือหนาโอบภรรยาแล้วหยิบผ้าซับปากและคางให้กับภรรยาสุดที่รัก สร้างภาพของคู่สามีภรรยาที่รักและเข้าใจกันให้พ่อของเขาได้เห็น

มิสเตอร์แกริคยิ้มและหัวเราะชอบใจ มาดามโรสเห็นสามีของเธอหัวเราะอย่างมีความสุข เธอก็พลอยมีความสุขไปด้วย แม้ว่าภายในใจจะแอบสงสัยความสัมพันธ์ของทั้งสองอยู่บ้าง

เพลงพิณย่นคิ้วและหันมาจ้องหน้าพ่อสามีในนามอย่างเอาเรื่อง แต่เพราะอยู่ตรงหน้ามิสเตอร์แกริคและมารดา เธอก็เลยต้องหันไปแสร้งยิ้ม เพื่อให้ท่านทั้งสองได้สบายใจ ตามที่ได้ตกลงกับสามีในนามของเธอเอาไว้ แต่ประโยคถัดมาของสามีบ้าอำนาจ ทำให้เธอต้องหันขวับมาจ้องหน้าเขาด้วยสายตาดุๆ

“เพื่อเป็นสิ่งยืนยันว่าผมพูดจริง ที่รักจ๊ะ เรามาโชว์ความหวานให้พ่อกับแม่ได้เห็นซักหน่อยมั๊ยจ๊ะ” แมทธิวพูดจบก็โน้มใบหน้าเข้าหาดวงหน้าหวานของภรรยาสาวโดยที่ไม่รอฟังคำตอบจากเธอเลยซักนิด

เพลงพิณค่อยเอียงตัวหนีอย่างช้าๆ แต่ระดับป๋าแมทของเราแล้ว เรื่องแค่นี้ป๋าจัดการได้ มือหน้าคว้าหมับที่เอวคอดของภรรยา มืออีกข้างก็ดึงกระชับตัวเธอเข้าหาร่างกำยำของเขาแล้วจัดการ กดจูบที่ริมฝีปากบางพร้อมกับกดค้างเอาไว้แบบนั้น

มิสเตอร์แกริคหัวเราะชอบใจเสียงดังเมื่อเห็นลูกชายโชว์จูบปากเมีย มาดามโรสเองก็ยังแอบอึ้ง แต่ก็ยังยิ้มออกมาเพื่อเอาใจสามีของเธอ ในเวลานี้จะมีก็แต่เพลงพิณเท่านั้น ที่ดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่

หญิงสาวหลับตาปี๋ มือเรียวเล็กข้างหนึ่งยันหน้าอกของเขาเอาไว้ ส่วนอีกข้างในเวลานี้ มันกำลังอยู่ตรงเอวของแมทธิว แต่ว่ามือของเธอไม่ได้แค่จับหรือแตะเขาเบาหรอกนะ เพราะมันกำลังกลืนกินเนื้อของชายหนุ่มให้ได้มากที่สุด!

แมทธิวเกือบจะเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บแปล๊บตรงบั้นเอว ที่ภรรยาคนสวยของเขากำลังบิดแรงๆ เพื่อลงโทษที่เขาบังอาจมาฉวยโอกาสจูบปากเธอ  ซี๊ดด... เจ็บชะมัด!

ร่างใหญ่เอี๊ยวตัวเล็กน้อย แต่กระนั้นเขาก็ยังอุส่าอดกลั้นความเจ็บปวด และทำให้ทุกอย่างดูแนบเนียนที่สุด เพื่อให้พ่อของเขาได้มีความสุข

และแล้วก็ถึงเวลาเข้านอน ในค่ำคืนนี้แมทธิวและเพลงพิณจะต้องนอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกัน และมันก็เป็นครั้งแรกซะด้วย แต่ที่สำคัญที่สุด เพลงพิณไม่ยอมนอนเตียงเดียวกับเขาแน่ๆ เธอไม่แม้แต่จะเข้าไปใกล้เตียงกว้างใหญ่เลยซักนิด แต่กลับมานั่งกอดหมอนที่โซฟาหลุยส์สุดหรูแทน ส่วนคุณสามีจอมเอาแต่ใจนั้น กลับนอนยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่บนเตียงกว้างปากหยักหนาก็พร่ำเรียกร้องให้เธอมานอนบนเตียงเคียงคู่กับเขา

“เพลงมานอนเถอะ นั่งทำหน้ายักษ์แบบนั้นไม่ง่วงรึไง ตรงนั้นมันหนาวนะ มานอนข้างๆฉันนี่มา...” แมทธิวนอนตะแคงเอามือยันศีรษะ ร้องเรียกภรรยาคนสวยให้ขึ้นมานอนข้างๆเขา มือหนาอีกข้างก็ตบเบาๆบนที่นอนข้างๆ กายเพื่อให้เธอรู้ตำแหน่ง

“เรื่องของฉัน ฉันยอมนอนหนาวตายตรงนี้ ดีกว่าจะต้องนอนบนเตียงกับคุณ” เพลงพิณตวัดเสียงแข็งใส่เขา เธอนั่งกอดหมอนใบโตจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“ฮื้อ... เมื่อตอนบ่ายก็ได้นอนด้วยกันแล้ว เธอจะถืออะไรกันนักหนานะ” คนตัวโตพลิกกายนอนคว่ำ หยิบหมอนมารองศีรษะ และส่งสายตาหยอกล้อแพรวพราว มาให้หญิงสาวที่นั่งทำหน้ายับอยู่ที่โซฟาปลายเตียง

“นั่นเพราะคุณแกล้งฉัน” หญิงสาวตวาดแว๊ดใส่เขา

คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อโดนเมียสาวตวาดใส่ “ก็ไหนๆ เราก็เป็นผัวเมียกัน นอนเตียงเดียวกันแค่นี้เธอจะกลัวอะไร”

 พอได้ยินคำพูดของเขา ทำให้เพลงพิณฉุนกึกขึ้นมาทันที “ผัวเมียเหรอ คุณกล้าพูดคำนี้ด้วยเหรอ คุณทิ้งให้ฉันต้องนอนคนเดียว ดูแลตัวเองมาตลอดสองปีเต็มๆ แล้วอยู่ๆกลับจะมาเรียกร้องสิทธิ์นั้น ฝันไปเถอะ! ฉันไม่เคยคิดว่าคุณเป็นสามีของฉัน ตั้งแต่วันที่ฉันก้าวออกจากบ้านของคุณ”

คิ้วหนาเลิกสูงขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดประชดประชันของภรรยาสาว “นั่นมันเพราะเธอเป็นคนเลือกเองต่างหาก ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นเพราะเธอเลือกเองทั้งหมด ฉันไม่ได้เป็นคนกำหนดซักหน่อย” แมทธิวพูดลอยๆอย่างไม่ยี่หร่ะ

“ใช่! ฉันเป็นคนเลือกเอง และตอนนี้ฉันก็ยังยืนยันว่าฉันยังคงเลือกแบบนั้น” เพลงพิณพูดเน้นย้ำชัดๆให้เขาได้ยินอีกครั้ง

เมื่อได้ยินชัดๆเต็มสองหู เขาพยักหน้าตอบเธอเบาๆ “งั้นก็ตามใจ ราตรีสวัสดิ์นะที่รัก!” แมทธิวเอื้อมมือปิดไฟบนหัวเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกาย แล้วหลับตาลง

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ และเธอก็จำต้องนอนในห้องนี้กับเขา เพลงพิณเลยเอนตัวให้พิงไปกับโซฟา ก่อนจะค่อยๆขยับกายนอนคุดคู้หันหน้าเข้าหามุมของโซฟา ข่มตาให้หลับลง และก็หลับไปจริงๆในที่สุด

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆ แมทธิวลุกขึ้นนั่ง เขานั่งชะเง้อคอมองมองภรรยาสาว จนแน่ใจว่าเธอหลับลงแล้วจริงๆ จึงลงจากเตียงแล้วเดินมาหยุดยืนเท้าสะเอวมองร่างเล็กใกล้ๆ ในใจก็นึกไปถึงใบหน้าเปื้อนน้ำตา และคำตัดพ้อต่อว่าของเจ้าของร่าง จนทำให้เขาแอบรู้สึกผิด

แมทธิวค่อยๆสอดมือช้อนร่างบางยกขึ้นแนบอก เขาอุ้มเธอไปวางบนเตียงนอนอย่างเบามือที่สุด จัดท่าทางให้เธอได้นอนอย่างสบาย แล้วหยิบผ้าห่มมาห่มร่างอรชรเอาไว้ ซีอีโอหนุ่มยืนมองร่างเล็กที่ซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่ม แล้วถอนหายใจเบาๆ มือหนาลูบเบาๆที่หน้าผากและใบหน้านวลเนียน

“ฉันจะบอกเธอยังไงนะ ว่าฉันดีใจมากแค่ไหนที่ได้แต่งงานกับเธอ ถึงแม้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะถูกผู้ใหญ่บังคับ แต่จริงๆแล้วฉันดีใจมากที่สุด...” แมทธิวถอนหายใจเบาๆ อีกครั้งเมื่อนึกไปถึงเรื่องบางอย่างของเขา

“แต่...ฉันทำร้ายเธอไม่ได้ เธอบริสุทธ์เกินกว่าที่จะรับรู้ และฉันก็คงอยู่ไม่ได้ ถ้าฉันจะต้องเสียเธอไป ราตรีสวัสดิ์นะที่รัก...” ใบหน้าคมก้มกดจูบที่เรียวปากอวบอิ่มเบาๆ ก่อนที่เจ้าของร่างสูงโปร่งจะเอื้อมหยิบหมอน แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาแทนเมีย...

เช้าของวันถัดมาแมทธิวพาเพลงพิณกลับนิวยอร์ก เพราะเขามีนัดสำคัญกับรัฐมนตรีใหญ่ บรรยากาศบนเครื่องบินดูจะอึมครึมไปซักหน่อย เพลงพิณและแมทธิวนั่งห่างกันคนละโยด เพลงพิณนั้นนั่งบนโซฟาสีขาวตัวยาว แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าสวยหวานดูเฉยเมยราวกับไม่รับรู้เรื่องใดๆ

ส่วนแมทธิวเขานอนตะแคงอยู่บนโซฟาปรับเอนนอน และเอาแต่นอนมองภรรยาคนสวย เขาไม่กล้าที่จะเข้ามานั่งกอดร่างบางเหมือนตอนมา เพราะเมื่อนึกไปถึงคำตัดพ้อของเธอแล้ว ก็พานให้สงสารและรู้สึกผิดขึ้นมาดื้อๆซะอย่างนั้น จนต้องมานอนแอบมองเธออยู่ห่างๆแบบนี้ยังล่ะ ในเวลานี้จะมีก็แต่ไคล์คนสนิทของแมทธิวเท่านั้น ที่พอจะเข้าใจและเห็นใจเขา

นิวยอร์ก , ท่าอากาศยานจอนห์ เอฟ. เคนเนดี้

เพลงพิณเดินตามหลังแมทธิวห่างๆ แต่ก็ยังอยู่ในกรอบล้อมของบรรดาบอดี้การ์ดของเขา ซีอีโอหนุ่มชำเรืองมองภรรยาสาวเป็นระยะๆ นึกเคืองที่เธอไม่ยอมให้เขาเดินโอบกอดเหมือนตอนที่อยู่เพิร์ท

และเมื่อเดินผ่านประตูขาเข้า แมทธิวก็เจอเข้ากับเพื่อนของเขาโดยบังเอิญจนต้องหยุดทักทาย

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาตบบ่าของแมทธิวเบาๆ “ไงแมท เป็นยังไงบ้างไม่ได้เจอซะนาน”

แมทธิวยิ้มเล็กน้อยให้เพื่อนรักของเขา “ก็สบายดี แล้ววันนี้แกจะไปไหนล่ะถึงมาโผล่ที่นี่ได้”

ดามเหลือบตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของแมทธิว ก่อนจะหันมาตอบคำถามของเพื่อนรัก “ฉันจะไปทำธุระที่ฮ่องกงหน่อยน่ะ เอ่อ... แล้วนั่นคงเป็นน้องสาวของแกสินะ สวยชิบ” สองพยางค์ท้ายดามสบถออกมาเบาๆ แต่ว่าแมทธิวกลับได้ยินอย่างชัดเจนน่ะสิ

เขาหันไปมองตามสายตาของเพื่อนรัก “เอ่อ... คือ...”

และยังไม่ทันที่แมทธิวจะพูดอะไรออกมา ดามเพื่อนรักของเขาก็หันไปทักทายภรรยาคนสวยของเขาซะแล้ว ซึ่งแมทธิวเองก็ได้แต่ยืนชำเรืองตามองอย่างไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงออกมากนัก เพราะเพื่อนๆของเขาไม่มีใครรู้ซักคนว่าเขาแต่งงานและมีเมียแล้ว เพื่อนของเขารู้เพียงแต่ว่าพ่อของเขาแต่งงานกับแม่ม่าย และเธอคนนั้นก็มีลูกสาวแสนสวย และที่สำคัญที่สุดก่อนขึ้นเครื่อง เขาเองก็ได้รับปากกับหล่อนเอาไว้ว่าจะไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้อีก แมทธิวก็เลยได้แต่ยืนเหล่ๆ ไม่กล้าที่จะแสดงความเป็นเจ้าของทั้งที่ใจอยากทำ

“สวัสดีครับ คุณคงเป็นน้องสาวของแมท” ดามเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของเพลงพิณ เขายิ้มและส่งสายตาเป็นประกายให้กับหญิงสาวตรงหน้า เธอช่างสวยหวานสมคำล่ำลือซะจริงๆ

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” เพลงพิณยิ้มและตอบรับเขาพอเป็นมารยาท

“ผมดามเป็นเพื่อนของแมท ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ดามยื่นมือออกไป ทำให้เพลงพิณต้องยื่นมือออกไปรับไม่ตรีจากเขา

“ฉันเพลงพิณค่ะ” เพลงพิณยื่นมือออกไปรับไมตรี และยิ้มหวานๆให้กับเขา แต่คนบางคนกลับกำลังไม่พอใจ ที่เห็นเธอจับมือและส่งยิ้มให้กับเพื่อนรักของตนเอง กรามหนาบดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าคมจะเบือนหนีไปมองทางอื่น

“ชื่อแปลกแต่เพราะนะครับ เพลงพิณ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ชื่อเพราะ หน้าหวาน แถมเสียงก็ยังหวานเหมือนหน้าอีกด้วย สังสัยฉันคงต้องไปที่บ้านแกบ่อยๆซะแล้วว่ะแมท”

“ก็ไปสิ บ้านฉันเปิดต้อนรับแกเสมอ” แมทธิวเอยตอบเพื่อนเขา แต่สายตาของเขากำลังจับจดอยู่ที่ดวงหน้าหวานของภรรยา

“ฮ่า...ฮ่า แกเป็นคนพูดเองนะแมท แล้วจะมาไล่ฉันทีหลังไม่ได้นะโว้ย เพราะสงสัยว่าฉันคงต้องสิงสถิตอยู่ที่บ้านแกแทบทุกวัน” ดามบอกกับแมทธิว ทั้งที่สายตาของเขายังจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานของคนตรงหน้า

ในเวลานี้ทั้งสองหนุ่มกำลังจ้องหน้าสวยหวานของเพลงพิณ แต่ต่างกันตรงที่ สายตาของดามนั้น มองเธอด้วยความพึงพอใจ แต่สายตาของแมทธิวกลับมองเธอเพราะความหึง!!!

“ตามสบาย” แมทธิวพูดสั้นๆ แล้วกัดกรามเพื่อระงับอารมณ์

ดามอมยิ้มกรุ้มกริ่ม เขาพูดโต้ตอบกับแมทธิว แต่สายตาและใบหน้าของเขานั้น เอาแต่จ้องอยู่กับใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวตรงหน้า

“ขอบใจว่ะที่เข้าใจฉัน ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ เอาไว้ฉันจะไปหาแกที่บ้านถ้าฉันกลับมา ส่วนคุณน้องสาว ผมต้องขอตัวก่อน แล้วเจอกันนะครับคุณเพลงพิณ” ดามไม่เพียงแค่พูดลาเฉยๆ เขาจับมือของเพลงพิณขึ้นมากดจูบเบาๆ พร้อมกับส่งสายตาเจ้าชู้ มองใบหน้าสวยหวานอย่างสื่อความหมาย

เพลงพิณรีบชักมือกลับ เมื่อโดนจู่โจมจากคนตรงหน้า แต่ท่าทางตื่นกลัวของเพลงพิณกลับทำให้ดามชอบใจ เขายิ้มกว้างแล้วขยิบตา ส่งจูบให้เธอก่อนจะเดินจากไป

ส่วนพี่ชายจอมบ้าอำนาจ ก็คงไม่ต้องบอกนะว่ากำลังอยู่ในโหมดหึงมากขนาดไหน ดวงตาสีฟ้าแทบจะถลนออกมา คิ้วหนาย่นเข้าหากันจนเกือบจะผูกปมซะด้วยซ้ำ ดีที่ยังมีแว่นกันแดดสีดำช่วยซ่อนแววตาเสือหึงเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเพื่อนของเขาคงต้องแปลกใจ และสงสัยไปกับอากับกิริยาขี้หวงของเขา

ไคล์หันไปมองเจ้านายทันทีที่ดามจับมือของเพลงพิณขึ้นมาจูบ เห็นเจ้านายของเขายืนกำมือแน่น ใบหน้าเรียบเฉย ก็พอจะรู้ว่าเจ้านายกำลังโกรธและหึงมากขนาดไหน และก็นึกสงสารเพลงพิณล่วงหน้า เพราะเจ้านายของเขาจะต้องระบายความหึงหวงกับเธออย่างแน่นอน และมันก็เป็นอย่างที่ไคล์นึกซะด้วยสิ

มือหนาคว้าหมับที่เอวของภรรยาสาว ดึงกระชากตัวเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด แถมยังกอดซะแน่นแต๊ก ราวกับว่ากลัวมือของเขาจะหลุดจากเอวบางซะอย่างนั้น เพลงพิณพยายามเอี๊ยวตัวและดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของเขา ดวงตาสวยหวานจ้องหน้าคนเอาแต่ใจดุๆ

“ปล่อย! ไหนเราตกลงกันแล้ว ทำไมคุณยัง...”หญิงสาวยังพูดไม่จบ ก็เจอเสียงเข้มๆ สวนกลับ จนต้องมองหน้าเขานิ่งๆ

“จะยอมให้ฉันเดินกอดเอวเธอไปถึงรถ หรือจะให้ฉันจับเธอดูดปากตรงนี้ เลือกเอา” เสียงเข้มกระซิบขู่เบาๆ เพลงพิณเม้มปากจนแทบจะเป็นเส้นตรงเพื่อข่มอารมณ์ของตัวเอง ก่อนจะเบือนหน้าหนีเขา เธอรู้ว่าแมทธิวไม่ได้แค่พูดขู่ แต่คนบ้าอย่างเขาคงจะทำจริงแน่นอน หญิงสาวก็เลยต้องจำยอมให้เขาเดินกอดเอว พาเธอเดินไปจนถึงรถ

และทันทีที่ประตูรถถูกปิด แมทธิวก็จับภรรยาสุดที่รักกดจูบแลกลิ้นอยู่นานสองนาน จนกระทั้งหญิงสาวเกือบจะขาดอากาศหายใจนั่นล่ะ เขาถึงยอมปล่อยเธอออก แต่ก็ยังคงกดจูบและคลอเคลียอยู่กับเรียวปากอวบอิ่มอย่างไม่อยากจะปล่อย

“พอได้แล้ว คุณรังแกฉันมากพอแล้ว” เพลงพิณพูดตัดพ้อเขาเมื่อเขาปล่อยปากออก ดวงตาสวยหวานมีน้ำใสๆรื้นออกมาคลอหน่วย

“อย่าให้ใครแตะเธอแบบนั้นอีก ฉันไม่ชอบ” แมทธิวกระซิบขู่เสียงต่ำ ใบหน้าของเขายังคงชิดใกล้กับดวงหน้าสวยหวานของเธอ

แต่คำขู่ของเขากลับไม่ทำให้เพลงพิณนึกกลัวเลยซักนิด หญิงสาวยังคงจ้องตาเขาผ่านม่านน้ำตา “ทำไมคะ ใครจะแตะฉันแบบไหน แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับคุณ”

คำถามประชดประชันของเพลงพิณ ทำให้ความอดกลั้นของแมทธิวขาดผึงทันที

“เกี่ยว! เพราะเธอเป็นเมียฉัน” เสียงเข้มดังจนเกือบจะตวาด จนไคล์ยังหันมามอง แต่เพลงพิณกลับไม่กลัวเลยซักนิด

“คุณจะบอกว่าคุณหึงฉันอย่างนั้นสิ” เพลงพิณยังคงจ้องดวงตาสีฟ้าถามประชดเขาอย่างไม่ลดละ

เออ! หึง! แล้วก็หึงมากซะด้วย เป็นเมียของฉันต้องมีแต่รอยของฉันเท่านั้น และเธอก็ต้องทำหน้าที่เมียที่ดี อย่าให้ไอ้ตัวผู้ที่ไหนมาแตะเธอแบบเมื่อกี้อีก ฉันไม่ชอบ! แมทธิวตวาดใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริก น้ำใสๆที่คลอหน่วยหยดไหลรินเป็นสายอาบสองข้างแก้มทันที

คนบ้า! พูดเอาแต่ได้ คุณเห็นฉันเป็นอะไร  แค่จับฉันจดทะเบียนแล้วอยากจะทำยังไงกับฉันก็ได้อย่างนั้นเหรอ คุณมันบ้าอำนาจ เผด็จการที่สุด หญิงสาวตวาดกลับใส่หน้าคนบ้าอำนาจ

“นั่นล่ะฉันล่ะ ในเมื่อรู้ว่าผัวของเธอนิสัยเป็นยังไง ก็กรุณาช่วยทำตามที่บอกด้วยนะคุณภรรยา อย่าให้ฉันรู้ ว่าเธอฝืนคำสั่งของฉัน ไปแอบซุกไอ้หนุ่มคนไหนเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเธอจะได้รู้จักฉันมากว่าที่เธอเห็นแน่ เพราะเท่าที่ฉันยอมทำตามที่เธอขอมามันก็มากพอแล้ว ถ้าไม่อยากถูกกักบริเวณ ก็กรุณารักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี อย่าให้ไอ้แมลงตัวผู้ตัวไหนมาแตะต้องได้อีก เพราะมันเป็นหน้าที่ที่ดีของภรรยานะ...ที่รัก” เสียงเข้มๆ คำพูดเน้นย้ำให้เธอทำตามหน้าที่ ที่เขายัดเยียดมาให้ ทำให้หญิงสาวเกิดอาการน้อยใจ จนขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบสองข้ามแก้มไม่ขาดสาย แมทธิวเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นน้ำตาของเธอ เพราะน้ำตาของเธอกำลังจะทำให้หัวใจของเขาอ่อนไหวน่ะสิ

คนบ้าอำนาจ ฉันเกลียดคุณที่สุด!” เพลงพิณตะโกนใส่หน้าเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่แมทธิวกลับยิ้มเล็กน้อย

“ไม่ต้องบอกรักฉันบ่อยๆ หรอกนะ ฉันยังไม่ค่อยมีอารมณ์รักในตอนนี้”

ดวงตาสวยหวานจ้องใบหน้าคม ส่งแววตาของความเกลียดชังผ่านม่านน้ำตาให้คนเอาแต่ใจได้รับรู้ แต่แมทธิวกลับไม่สน เขาก้มกดจูบที่เรียวปากนุ่มอีกครั้ง จนเมื่อพอใจจึงปล่อยตัวเธอออก

และทันทีที่แมทธิวปล่อยตัวเธอออก เพลงพิณรีบขยับตัวหนีมานั่งติดประตูอีกฝั่ง  แล้วหันหน้าหนีเขามองดูวิวข้างทางจนถึงอพาทเม้นท์ของเธอ

เพลงพิณรีบเปิดประตูรถลงไปยืนข้างนอกทันทีโดยไม่รอให้ไคล์เปิดให้ แล้วเดินไปรับกระเป๋าจากไคล์ และรีบก้าวเท้าเข้าไปในอพาทเม้ทให้เร็วที่สุด

ในขณะที่หญิงสาวกำลังเร่งสาวเท้าเดินลากกระเป๋าเข้าไปในตัวอพาทเม้น อยู่ๆเธอก็โดนแรงกระชากเบาๆ จนต้องหันกลับมามองอีกครั้ง พอเห็นหน้าของเจ้าของแรงกระชากกลับต้องหันหน้าหนี

“อย่าลืมคำสั่งของผัวนะที่รัก” แมทธิวสั่งคนตรงหน้าเสียงเรียบ

“...........”

แมทธิวได้เพียงความเงียบตอบกลับ มือหนาคว้าหมับที่ไหล่ทั้งสองข้างของเธอแล้วออกแรงบีบ ดวงตาสีฟ้าจ้องดวงหน้าสวยหวานอย่างเอาเรื่อง

“เพลงพิณ! รึว่าเธออยากจะถูกผัวเธอจับดูดปาก ตรงนี้!

เมื่อโดนเสียงเข้มๆขู่กำชับ หญิงสาวก็หันกลับมาจ้องหน้าเขา แล้วรีบตอบออกไปตามที่เขาต้องการอย่างไม่เต็มใจนัก “ค่ะ ฉันจะจำมันไว้”

“จำแล้วก็ต้องทำตามด้วยนะ...คุณภรรยา” แมทธิวก้มกดจูบเบาๆ แล้วเดินกลับไปขึ้นรถ ปล่อยให้หญิงสาวยืนหน้าหงิก มองตามหลังเขาไปจนกระทั่งรถยนต์หรูแล่นออกจากไปจนลับตา

พอกลับมาถึงห้องเพลงพิณก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม นอนร้องไห้ระบายความรู้สึกที่มันอัดอั้นภายในใจ จนกระทั่งเธอเผลอหลับไปในที่สุด...

เพลงพิณกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ อยู่สองสามวัน และในวันที่สี่เธอก็ต้องพบกับเรื่องเซอร์ไพร์ส...

เมื่ออยู่ๆก็มีแมสเซนเจอร์อุ้มดอกไม้ช่อใหญ่มายืนเคาะประตูเรียกเธออยู่หน้าห้อง หญิงสาวเปิดประตูมายืนมองหน้าแมสเซนเจอร์อย่างงุนงง

“ฉันคิดว่าคุณคงเคาะห้องผิด”

“ไม่ผิดหรอกครับ เพราะท่านระบุว่าเป็นห้องนี้และกำกับชื่อคนรับว่า เพลงพิณ” แมสเซนเจอร์หันไปมองเลขห้องแล้วยิ้มเล็กน้อยเมื่อมองหน้าของหญิงสาว

“ท่าน?... ท่านไหนคะ” เพลงพิณถามกลับแมสเซนเจอร์อย่างสงสัย

“ผมก็...บอกไม่ได้ครับ เพราะท่านไม่ได้ระบุชื่อเอาไว้ คุณเพลงพิณช่วยเซ็นรับด้วยนะครับ ผมจะได้กลับ”

“ค่ะ...” เพลงพิณยอมเซ็นชื่อ แล้วรับช่อดอกไม้ช่อโตเข้ามาในห้อง เธอวางมันเอาไว้กลางโต๊ะรับแขก แล้วนั่งมองมันอย่างงุนงง

ใครกันนะ ที่เป็นคนส่งมันมา หรือว่าจะเป็นเขา??? แต่ไม่หรอก ไอ้คนบ้าอำนาจไร้หัวใจแบบนั้น คงไม่มีอารมณ์โรแมนติก ถึงขนาดส่งดอกไม้ให้กับผู้หญิงได้ แล้วมันใครกัน? เธอเองก็ไม่ได้คบหรือคุยกับใครจริงจังซะหน่อย หรือว่าจะเป็น...คุณดาม!!!...

..........................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ค่ะจะติดตามนะค่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ติดตามค่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 6 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha