ทวงสิทธิ์ลับฉบับ CEO

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 10 จัดการ

และแล้วเวลาช่วงสำคัญที่บรรดาหนุ่มๆ แก่ๆ ไฮโซก็มาถึง ช่วงเวลาที่พวกเขาจะได้เอาตัวเองไปแนบติดชิดใกล้ กับนางแบบสาวที่สวมเครื่องเพชรที่พวกเขาประมูลมาได้

แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่แมทธิวรอคอยหรอกนะ เขาอยากจะให้ถึงเวลาเลิกงานเร็วๆ เพื่อที่จะได้กลับไปจัดการสั่งสอนภรรยาสุดที่รัก ที่กล้าขัดคำสั่งของเขาต่างหากล่ะ ไหนเธอยังเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเสียเงินไปตั้งสิบล้านเหรียญอีก คราวนี้ล่ะเขาจะต้องจัดการแม่ตัวดีให้เข็ดหลาบจริงๆซักที จะสอนให้เธอรู้ ว่าโทษของการขัดคำสั่งผัวน่ะมันร้ายแรงมากขนาดไหน อย่าคิดว่าจะหนีรอดน้ำมือของเขาได้เลยเชียว

และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะหลังจากจบงานแมทธิวก็ให้คนของเขาไปดักรอเธอที่ประตูทางออกด้านหน้า ส่วนตัวเขาหลบสายตาของสื่อและผู้คนในงาน มาดักรอเธออยู่ที่ทางออกด้านหลัง และไม่ถึง15นาทีไคล์ก็พาตัวภรรยาสุดที่รักเดินหน้างอง้ำมาหาเขาที่รถจนได้ แมทธิวยิ้มกว้างทันทีที่ได้เห็นหน้าสวยๆของภรรยาสาว

“ไฮ...ผมมารอรับคุณกลับจ้ะที่รัก”

“ไฮ...” เพลงพิณยิ้มประชดและร้องตอบเขา แล้วหุบยิ้มพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ ตวัดสายตาค้อนใส่เขาซะวงใหญ่ ก่อนจะเข้าไปนั่งในรถ ปล่อยให้สามีในนามยืนยิ้มปนหัวเราะ ขำไปกับท่าทางของเธอ

แมทธิวตามเข้าไปนั่งข้างๆภรรยาสาว ดวงตาสีฟ้ามองดูดวงหน้าสวยหวานที่กำลังเชิดหยิ่งใส่เขา เขานั่งเฉยๆมองเธออยู่นานจนกระทั่งรถเริ่มเคลื่อนไปได้สักพัก และก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหว โน้มใบหน้าเข้าไปกดจูบประกบปากเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ

เพลงพิณไม่ได้แสดงอาการตอบโต้อะไรทั้งสิ้น เพราะเธอเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าเขาจะต้องทำแบบนี้ หญิงสาวได้แต่นิ่งเฉยและปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ

และเมื่อเพลงพิณไม่ตอบโต้หรือขัดขืน แมทธิวก็ถอนจูบออก แล้วเปลี่ยนมานั่งโอบกอดและมองดวงหน้าสวยหวานนิ่งๆ

“ทำไมถึงไม่ขัดขืนล่ะ หรือว่าเริ่มรักผมแล้วหืม...” แมทธิวกระซิบถามพร้อมกับหอมแรงๆที่แก้มขาวนวล

“เพราะฉันรู้ว่าคุณต้องทำแบบนี้ และฉันก็กำลังอยู่ท่ามกลางวงล้อมของคุณ ถ้าฉันขัดขืนมันก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไร สู้ฉันปล่อยให้คุณได้อาละวาดใส่ฉัน พูดเหน็บแนมฉัน และ...ตวาดใส่หน้าฉันมันคงจะดีกว่า เพราะมันคงใช้เวลาน้อยกว่า ที่ฉันจะต้องเถียงกับคุณ และทำให้คุณต้องเสียเวลาอยู่กบฉันนานๆ”

“นี่ผมดูเป็นคนร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอที่รัก”

“ในสายตาของฉัน ที่ผ่านมาคุณเป็นแบบนั้น”

“ฮึ...ฮึ แทนที่ฉันจะเอาเรื่องกับเธอ ที่เธอกล้าขัดคำสั่งฉันและทำให้ฉันต้องเสียเงินสิบล้านไปฟรีๆ กลับกลายเป็นว่า ฉันกลับต้องมารู้สึกผิดที่ทำให้เมียตัวเองกลัวและรังเกียจอย่างนั้นเหรอ เฮอะ...น่าตลกสิ้นดี”

แมทธิวพูดจบก็ดึงตัวเธอเข้ามากอดแนบอก เพลงพิณดิ้นขัดขืนและพยายามเบี่ยงตัวออก แต่พอเจอเข้ากับสายตาที่ดุดันของเขาก็ยอมนั่งเฉยๆอยู่ในอ้อมกอดของเขาแต่โดยดี

แมทธิวนั่งกอดเธอแบบนั้นมาตลอดทาง จนกระทั่งรถยนต์หรูแล่นเข้ามาในเขตคฤหาสน์ของเขา เพลงพิณหันมาจ้องหน้าเอาเรื่องเขาทันที ที่รถยนต์หรูแล่นผ่านเขตรั้วเข้ามาจอดหน้าบันไดคฤหาสน์หลังงาม

“พาฉันกลับมาที่นี่ทำไม ไปส่งที่อพาทเม้นเดี๋ยวนี้นะ”

“ทำไมเธอจะมาที่นี่ไม่ได้ล่ะหืม... ลืมไปแล้วเหรอที่รักนี่มันเป็นเรือนหอของเราเลยนะ และฉันก็สร้างมันขึ้นมาสำหรับเราโดยเฉพาะ”

“แต่ฉันไม่ต้องการ ฉันจะกลับ! เพลงพิณพูดจบก็สะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของเขา แล้วรีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว

แมทธิวรีบลงจากรถแล้วคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ “กลับไม่ได้จ้ะ ลืมไปแล้วรึไงว่าเธอต้องโดนลงโทษนะ...ที่รัก” แมทธิวไม่รอฟังคำพูดของหญิงสาว เขาอุ้มร่างอรชรของภรรยาสาวขึ้นแนบอกอย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มเธอเดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังงาม และตรงไปที่ห้องนอนของเขา

เพลงพิณนั้นไม่กล้าดิ้น เพราะกลัวว่าเขาจะโยนเธอลงกับพื้น เหมือนที่เขาเคยทำเมื่อครั้งที่เธอเพิ่งย้ายมาจากเมืองไทยใหม่ๆ เธอเพียงแต่เอามือเรียวบิดแรงๆที่เอวของเขาเท่านั้นแมทธิวสะดุ้งเล็กน้อย

“ซี๊ดดด... เก่งนักนะเรื่องทำร้ายร่างกายผัว เดี๋ยวผัวทำร้ายกลับอย่ามาหาว่าผัวใจร้ายไม่ได้นะ”

แมทธิวรีบก้าวยาวๆจนกระทั่งพาเธอเข้ามาในห้องนอนได้ในที่สุด เขายืนอุ้มเธออยู่ที่ปลายเตียงแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มมองดวงหน้าสวยหวานที่กำลังงอง้ำ ส่งสายตาดุๆให้กับเขา

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันลง ปล่อย!

“ทำไมต้องปล่อย  ฉันต้องได้ทำโทษเธอก่อนสิ” แมทธิวพูดพร้อมกับวางตัวหญิงสาวในอ้อมกอดลงบนเตียงกว้างแล้วกอดเธอเอาไว้ หอมแรงๆที่แก้มขาวนวลสองสามครั้ง และนั่งมองดวงหน้าสวยหวานส่งสายตาเจ้าชู้ ทำท่ายักคิ้วหลิ่วตายั่วอารมณ์เธอ

เพลงพิณพยายามดิ้นขัดขืนและเบี่ยงหน้าหนี แต่ก็ไม่พ้นโดนเขาขโมยหมอแก้มได้อยู่ดี หญิงสาวเลยได้แต่นั่งทำหน้ายุ่งจ้องหน้าเขาด้วยสายตาดุๆแทน

“งั้นคุณก็รีบๆเอาเรื่องกับฉันสิ เอาสิ อาละวาดใส่ฉันสิ ต่อว่าฉันมาสิ เพราะฉันก็ผิดตั้งแต่เริ่มแรกอยู่แล้วนี่ คุณจะมัวมานั่งกอดและจ้องหน้าฉันแบบนี้ทำไม มันเสียเวลาของคุณเปล่าๆ สู้คุณรีบๆอาละวาดใส่ฉันแล้วไล่ฉันเหมือนทุกครั้ง ฉันจะได้ไป! เพื่อที่คุณจะได้เอาเวลาอันมีค่าของคุณ ไปทำเรื่องที่มันเกิดประโยชน์มันน่าจะดีกว่า”

“ผัวก็กำลังจะลงโทษเมียอยู่นี่ไง จำไม่ได้แล้วเหรอที่รัก ว่าผัวของเธอชอบลงโทษ...แบบไหน”

“คุณแมทธิว!!...”

“อ๊ะๆ...เมื่อครู่เธอเป็นคนบอกฉันเองนะ ว่าจะยอมให้ฉันลงโทษ อย่าคิดกลับคำเชียว”

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันหมายถึง...”

“จุ๊...จุ๊ ที่รักไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธจ้ะ เพราะ...คืนนี้คุณเป็นของผมนะที่รัก”

“อย่ามาทำเนียนนะ นั่นมันแค่ในงานเท่านั้น เวลานี้งานมันจบลงแล้ว เพราะฉะนั้นปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” เพลงพิณตวาดแว๊ดใส่เขา แมทธิวได้ยินก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

“ฮ่า...ฮ่า  ไม่มีราชสีห์ตัวไหนที่จะปล่อยเหยื่อในมือไปง่ายๆหรอกจ้ะที่รัก อย่างน้อยๆ เหยื่อก็ต้องโดนแทะโลมให้หนำใจซะก่อน ให้ฉันได้ชิมความหวานของเธอซะก่อนนะ แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอ”

“ฉันจะฟ้องคุณลุงว่าคุณรังแกฉัน”

“เอาสิ ถ้าเรื่องนี้ฉันกล้ารับประกันว่าพ่อจะเข้าข้างฉัน ท่านอยากอุ้มหลานจะตายเธอก็รู้”

“คุณแมทธิว!!... เพลงพิณเรียกชื่อของเขาเสียงดัง และพยายามดิ้น แต่แมทธิวกลับไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆเหมือนกับทุกครั้ง เขาเองก็พยายามออกแรงกอดและรวบมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วยื่นหน้าเข้าหาดวงหน้าสวยหวาน กดจูบตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อยเท่าที่จะทำได้ ซึ่งหญิงสาวเองก็พยายามขัดขืน ทั้งสองร่างต่างกำลังยื้อยุด ต่อสู้กันอยู่บนเตียงกว้าง

“จะเสียงดังไปทำไมล่ะที่รัก สู้เก็บเสียงไว้ร้องครางอย่างมีความสุขไม่ดีกว่าหรือหืม...”

“ไหนคุณเคยบอกว่าเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นถ้าฉันไม่สมยอม”

“ก็ใช่ แต่มันก็นานมากแล้วนะที่รัก วันเวลายังเปลี่ยน แล้วความคิดของคนจะไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลาได้ยังไงกัน และเวลานี้ผมก็ต้องการคุณมากๆด้วยนะที่รัก...”

“คุณแมทธิว!...

“ฮืม...จะเร่งผัวทำไมนักหนานะ ผัวก็รีบๆอยู่นี่ไง” แมทธิวพูดพร้อมกับพยายามกดตัวเธอให้นอนลง แต่เพลงพิณกลับไม่ยอม เธอพยายามดิ้นขัดขืนเขา สองมือเรียวเล็กผลักดับใบหน้าและแผงอกของเขาเอาไว้

“ไม่เอานะ ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ คุณต้องทำตามสัญญา ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคนบ้า ปล่อย!

“ผัวปล่อยเมียแน่จ้ะ แต่ต้องหลังจากที่ผัวลงโทษเสร็จแล้วนะ...ที่รัก”

“อย่านะ! ปล่อย! ฉันบอกหะ...” แมทธิวกดจูบประกบปากเพื่อปิดเสียงร้องค้านของภรรยาสาว พร้อมกับออกแรงกดตัวเธอให้นอนราบไปกับที่นอนนุ่ม รสชาติจูบของเธอยังคงรัญจวนและหอมหวานไม่สร่างซา จนกระทั่งเมื่อคนใต้ร่างเริ่มจะโอนอ่อนเขาจึงปล่อยปากออก แล้วกดจูบเบาๆซ้ำๆที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตาสีฟ้ามองดวงหน้าสวยหวานของภรรยาสาว

“กลับมาอยู่กับผมเถอะนะเพลง กลับมาอยู่ที่นี่ มาเป็นนายหญิงของบ้านนี้” แมทธิวพูดกระซิบเบาๆ เพลงพิณไม่ตอบ เธอเบือนหน้าหนีจนแมทธิวต้องเอามือจับหน้าของเธอให้หันมาสบตากับเขา แล้วพูดกับเธออีกครั้ง

“เพลงกลับมาอยู่กับผมนะ”

น้ำใสๆไหลออกจากหางตาทั้งสองข้างของหญิงสาวทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา เธอรู้สึกน้อยใจที่แม้แต่ในเวลานี้ เวลาที่เขาอยากให้เธอกลับมาคำพูดของเขายังฟังดูคลุมเครือ ไม่ชัดเจนเหมือนครั้งก่อนไม่มีผิด

“ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันกลับที่นี่มาคะ”

“เอ่อ...” แมทธิวเกิดอาการพูดไม่ออกซะดื้อๆ เขาจะบอกเธอยังไงดีนะว่าเขายังรักเธอ และรักเธอมากแค่ไหน แต่มันกลับติดอยู่ตรงที่ปากหยักๆของเขา ที่ไม่ยอมพูดออกไปน่ะสิ

“คุณบอกฉันมาสิคะว่าทำไม เหตุผลที่คุณอยากให้ฉันกลับมาอยู่ที่นี่ มาเป็นนายหญิงของที่นี่อีกครั้ง เพราะอะไรคะ บอกฉันมาสิคะ ถ้ามันพอฟังขึ้น ฉันจะกลับมา”

“เอ่อ... คือ...”

“แค่คำถามง่ายๆแค่นี้คุณยังตอบฉันไม่ได้เลย งั้นฉันบอกคุณเลยก็ได้ค่ะ ว่าฉันยังยืนยันเหมือนเดิม คือเราควรจะแยกกันอยู่ และ...หย่าขาดจากกันซะ ปล่อยให้เราเป็นอิสระจากกัน มันคือทางออกที่ดีที่สุด”

“ไม่ได้!

“ทำไมคะ ทำไมเราจะหย่ากันไม่ได้ อย่าบอกนะคะว่าพ่อของคุณสั่ง หรือว่าเพราะแม่ของฉัน แม่ของฉันท่านรู้ความเรื่องของเราดีค่ะ คุณคงไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ ส่วนเรื่องชื่อเสียงก็ไม่มีอะไรที่ต้องห่วง เพราะไม่มีใครรู้เรื่องของเรา แล้วทีนี้คุณจะเซ็นใบหย่าให้ฉันได้รึยังคะแมท”

“ไม่ ผมไม่เซ็น ยังไงๆผมก็ไม่หย่ากับคุณเด็ดขาด และคุณก็ต้องกลับมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่วันนี้และเดี๋ยวนี้!

“ฉันขอเหตุผล”

“เพราะ... เพราะ...”

“ถ้าคุณยังไม่บอกเหตุผลฉันก็ขอตัวค่ะ ฉันจะกลับอพาทเม้น” เพลงพิณออกแรงฮึด ผลักร่างของเขาออก แล้วรีบลุกขึ้น แต่แล้วแมทธิวก็พูดออกมาเสียงดัง

“เพราะไอ้ภาค! คุณไม่เห็นเหรอว่าไอ้ภาคมันมาที่นี่ และมันก็ยังบอกกับผมว่ามันมาเพื่อทวงคุณคืน...จากผม” หญิงสาวมองหน้าสามีของเธออย่างผิดหวังในคำตอบของเขา ดวงตาสวยหวานเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง

“ถ้านี่เป็นเหตุผลของคุณ ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้แล้ว และฉันต้องขอขอบคุณ คุณด้วยนะคะ ที่ช่วยดูแลและคุ้มครองฉันมาตลอด”

“คุณจะไปไม่ได้ ผมไม่ให้คุณไป คุณต้องอยู่ที่นี่ เป็นนายหญิงของที่นี่เท่านั้น” แมทธิวพูดพร้อมกับรีบลุกขึ้นคว้าข้อมือเธอเอาไว้ แล้วดึงกระชากให้เธอหันกลับมาหาเขา

“เพราะอะไรคะบอกฉันมาสิคะ ว่าเพราะอะไร?...”

“เพราะคุณคือเมีย...ของผม และก็ไม่ต้องถามหาเหตุผลบ้าๆอะไรนั่นอีก แค่ทำตามที่ผมสั่งก็พอ และก็ห้ามออกจากห้องนี้จนกว่าผมจะอนุญาต ส่วนข้าวของของคุณ เดี๋ยวผมจะให้ไคลไปจัดการขนเอามาให้ ต่อไปนี้คุณต้องอยู่ที่นี่เท่านั้น และอย่าคิดขัดคำสั่งผมเป็นครั้งที่สองนะเพลง เพราะครั้งนี้ ผมจะไม่ยอมปล่อยให้คุณมานั่งทำหน้าเชิด ต่อล้อต่อเถียงกับผมได้เหมือนเวลานี้แน่ๆ ผมสัญญา”

“คุณมันบ้าอำนาจ เอาแต่ใจตัวเอง เผด็จการที่สุด”

“จำเอาไว้ว่านั่นล่ะคือผม ผมจะไม่มีวันให้ไอ้ภาคมันสมหวัง ไม่มีวัน”

“คุณมันใจร้าย ไอ้คนบ้า ไอ้คนบ้าอำนาจ ฉันเกลียดคุณ ออกไปนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ออกไป! เพลงพิณตวาดลั่นพร้อมกับผลักอกเขาแรงๆ

“เชิญคุณอาละวาดให้เต็มที่เลยนะที่รัก เพราะถึงยังไงๆ คุณก็ออกไปไหนไม่ได้อีกแล้ว ฮ่า...ฮ่า”

“กรี๊ดด!... ไอ้คนบ้า! ฉันเกลียดคุณ! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ! ออกไป! เพลงพิณอาละวาดใส่สามีในนามพร้อมกับพยายามผลักดันตัวของเขาให้ออกจากห้อง และเธอก็ทำได้ในที่สุด

ปัง!...

คิ้วหนาย่นเข้าหากันมองบานประตูอย่างไม่สบอารมณ์นัก เมื่อโดนภรรยาสุดที่รักขับไล่และโดนเธอปิดประตูใส่หน้าอีกครั้ง

แมทธิวเดินลงมาที่ชั้นล่างและสั่งลูกน้องคนสนิทเสียงเข้ม “ไคล์ เดี๋ยวแกเอาคนไปขนของ ของเมียฉันที่อพาทเม้นมาให้หมด เธอจะย้ายมาอยู่ที่นี่ รีบไปเร็ว”

“ครับคุณแมทธิว” ไคล์รับคำเจ้านายแต่ในใจก็ยังคงนึกสงสัย แต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม เพราะเจ้านายของเขาไม่ชอบให้ยุ่งเรื่องส่วนตัว จึงได้แต่ก้มหน้าทำตามที่เจ้านายสั่งเท่านั้น

แมทธิวเดินไปหยุดที่บาร์เล็กๆ เขาหยิบขวดวิสกี้ราคาแพงขึ้นมาเปิดแล้วเทลงในแก้ว ก่อนที่จะจับแก้วใบนั้นเทกระดกเข้าปากแบบรวดเดียวจนหมด แล้ววางแก้วลงบนเคาเตอร์อย่างแรง มือหนากำแน่นแล้วทุบลงที่เคาเตอร์เพื่อระบายอารมณ์โกรธ

“ฮึ่ย!... ไอ้ภาค ฉันไม่มีวันปล่อยให้แกมาทำร้ายเธอได้อีกครั้ง ไม่มีวัน!” ดวงตาสีฟ้าวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต...

เหตุเมื่อสามปีที่แล้ว...

“เพลง เพลง เพลงอยู่ไหนลูก เพลง” เสียงของหญิงชราร้องตะโกนตามหาหลานสาวที่สวนหลังบ้านและบริเวณรอบๆบ้าน รวมถึงบรรดาคนสนิทที่อยู่ใกล้ชิดก็พากันออกตามหา และตะโกนร้องเรียกชื่อเธอเสียงดังไปทั่ว หนึ่งในนั้นก็มีแมทธิวและพ่อของเขารวมอยู่ด้วย

เพราะวันนี้เป็นวันที่รสสุคนธ์จะต้องไปอยู่กับแกริคที่เมืองนอก และเธออยากบอกลาลูกสาวสุดที่รักก่อนไป แต่พอให้คนขึ้นไปตามที่ห้องนอนชั้นบนก็ไม่เจอหญิงสาว ก็เลยให้คนในบ้านเดินตามหา จนกระทั่งมาเจอที่คาดผมสีฟ้าตกอยู่ที่สวนหลังบ้านซึ่งมันเป็นของเธอ และมันดูผิดปกติ ทุกๆคนเลยช่วยกันออกตามหา แต่ตามหายังไงก็ไม่เจอหญิงสาวซักที

แมทธิวนึกอะไรบางอย่างออก เขาจำได้ว่าเมื่อช่วงบ่ายเขาเห็นภาคหรือภาสกร เดินอยู่ที่สวนหลังบ้าน และยังจำคำพูดของภาสกรที่เคยพูดกับเขาเอาไว้ ว่าเขารักเพลงพิณ และถึงแม้ว่าครอบครัวของเพลงพิณจะรังเกียจเขา แต่เขาก็จะเอาเธอมาเป็นของเขาให้ได้

แมทธิวรีบวิ่งไปยังกระท่อมเก็บของด้านหลัง ที่เขาเองเคยเจอภาสกรเดินเล่นแถวนั้นบ่อยๆ แกริค รสสุคนธ์และคนอื่นๆเห็นแมทธิววิ่งไป ก็รีบวิ่งตามเขาไปด้วย จนกระทั่งมาถึงยังกระท่อมเก็บของ แมทธิวไม่รอช้ารีบใช้เท้าถีบพังประตูเข้าไป และเดินเข้าไปข้างในทันทีที่ประตูเปิด แมทธิวกับแกริคที่เข้าไปเพียงสองคน ต่างก็ร้องเรียกชื่อของหญิงสาวออกมาด้วยความตกใจ

“เพลง!...”

ภาพของหญิงสาวถูกจับเปลือยส่วนบน และถูกมัดขึงติดกับเตียงเก่าๆ กระโปรงสีชมพูถูกถลกขึ้นจนเห็นกางเกงชั้นใน ที่ตอนนี้มันดูยับย่นและไม่เรียบร้อยอย่างที่ควรจะเป็นนัก ดวงหน้าสวยหวานอยู่ในอาการหวาดกลัวอย่างหนัก ปากอวบอิ่มถูกพันธนาการด้วยบราเซียของเธอ ตามเนื้อตัวมีแต่รอยแดงเป็นปื้นๆ และรอยเชือกที่โดนภาสกรฟาดเป็นริ้วๆ แลดูแล้วน่าสงสารและน่าเห็นใจเป็นยิ่งนัก ส่วนเจ้าตัวต้นเหตุคาดว่าน่าจะหนีไปทางหน้าต่างบานใหญ่ เพราะแมทธิวเห็นหลังมันไวๆ

แมทธิวรีบถอดเสื้อตัวนอก แล้วเอามามาคลุมร่างอรชร และรีบแก้มัดให้กับหญิงสาว เพลงพิณโผเข้ากอดร่างกำยำของแมทธิวทันทีที่เธอเป็นอิสระ หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

“ปลอดภัยแล้วนะเพลง เพลงไม่เป็นอะไรแล้ว เราออกไปข้างนอกกันเถอะนะ”

แมทธิวเดินโอบกอดหญิงสาวแล้วพาเธอเดินออกมาหามารดาและยายที่ยืนรออยู่ด้านนอก

“เพลง...”

“แม่...” เพลงพิณโผเข้าหาอ้อมอกของมารดาและร้องไห้พูดพร่ำจนฟังไม่เป็นคำ

“แม่... พี่ภาค... พี่ภาคเขา... เขา...”

“ไม่เป็นไรแล้วนะเพลง ไม่เป็นไรแล้วลูก” รสสุคนธ์โอบกอดพูดปลอบประโลมลูกสาวในอ้อมอกแล้วพาเธอเดินกลับไปที่บ้าน

เมื่อมาถึงที่บ้านคุณยายน้อมได้ถามเอาความกับหลานสาว ก็ได้ความว่า ภาสกรมาร้องเรียกเธอทางด้านหลัง ซึ่งเธอก็ลงไปหาและก็คิดว่าคงมาเที่ยวหาเหมือนกับทุกครั้ง แต่พอเธอลงมา เขากลับเข้ามากอดรัดและเอามือปิดปากและฉุดกระชากพาเธอไปที่กระท่อมเก็บของ แล้วก็จับเธอมัดและก็เข้ามาขืนใจเธอ

แมทธิวที่นั่งฟังอยู่เขาทนฟังไม่ได้ ลุกเดินหนีออกมายืนระบายอารมณ์โกรธอยู่ด้านนอก ส่วนด้านในเพลงพิณก็เล่าต่อว่ายังไม่ทันที่ภาสกรจะได้ล่วงเกินเธอ เสียงร้องเรียกชื่อเธอและเสียงของคนวิ่งมาที่กระท่อมก็ดังขึ้น ภาสกรก็เลยกระโดดหนีไปทางหน้าต่าง

ทางด้านแมทธิวเขากลับคิดเอาว่าเพลงพิณคงเสียทีให้กับภาสกรเข้าแล้ว ชายหนุ่มยืนกำหมัดทุบลงที่ขอบราวระเบียง ระบายความโกรธต่อเพื่อนรักที่กล้ามาทำร้ายหญิงสาว ที่เขาทั้งสองต่างหลงรักเธอ และแข่งกันขายขนมจีบให้กับเธอมาโดยตลอด

โดยรวมแล้ว ภาสกรนั้นพอจะดูออกว่าเพลงพิณมีใจให้กับแมทธิว ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่ได้ด้อยกว่าแมทธิวเลยซักนิด เขาจึงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรมากนักแมทธิวก็เข้ามาขัดขวางเอาไว้ได้ เลยต้องหนีเอาตัวรอดไปก่อน

แล้วฉันจะกลับมาทวงเธอคืนจากแก ไอ้แมทธิว!

แกริคเห็นว่าถ้าเพลงพิณยังอยู่ที่นี่ก็คงจะเสียทีภาสกรเข้าสักวัน เพราะภาสกรต้องกลับมาที่นี่อีกแน่ๆ และตัวเขาเองก็พอดูออกว่าแมทธิวและเพลงพิณรักชอบพอกันอยู่ ก็เลยเสนอทางออกให้แมทธิวแต่งงานจดทะเบียนกับเพลงพิณ เพื่อความปลดภัยของเธอ เพราะถึงแม้เขาจะพาเธอไปอยู่นิวยอร์กับรสสุคนธ์ ภาสกรก็คงจะต้องตามไปและฉุดเธอเข้าสักวัน เพราะครอบครัวของภาสกรก็พอมีชื่อเสียง และอำนาจที่นิวยอร์กอยู่บ้าง เลยเสนอวิธีนี้ เพราะดูแล้วมันคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด อย่างน้อยๆ ฮิโรชิพ่อของภาสกรก็คงไม่ยอมให้ลูกชายมาฉุดเมียของคนอื่นไปแน่ เขามั่นใจ

ทุกๆคนต่างเห็นด้วยกับทางออกที่แกริคเสนอ จะมีก็เพียงเพลงพิณและแมทธิวเท่านั้นที่ไม่เห็นด้วย และร้องค้านเสียงหลง...

………………………………………


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha