ทวงสิทธิ์ลับฉบับ CEO

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอนที่ 12

รุ่งเช้าของวัน แมทธิวลืมตาตื่นขึ้น ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้องหัวเตียง เจ้านาฬิกาดิจิตอลที่ตั้งตระหง่าน บอกเวลาว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็จะเป็นเวลาหกโมงเช้า แมทธิวหันกลับมามองดวงหน้าของร่างบางในอ้อมกอด เรียวปากหยักได้รูปกดจูบเบาๆที่หน้าผากขาวนวล แล้วโอบกระชับอ้อมแขน หลับตานอนกอดภรรยาสาวเอาไว้แบบนั้น

วันนี้เป็นวันหยุด เขาเลยอยากจะตื่นสายๆซักหน่อย เลยนอนกอดเธอเอาไว้แบบนั้น แต่แล้วร่างบางในอ้อมกอดกลับไม่เป็นใจ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกตัวและตื่นขึ้นแล้วน่ะสิ เพลงพิณลืมตาขึ้นในอ้อมกอดของสามีในนาม เธอมองใบหน้าคมสันอย่างพินิจพิจารณา และหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เธอรักผู้ชายคนนี้ และแอบรักแอบชอบเขา ตั้งแต่เห็นเขาครั้งแรกที่งานแต่งงานของมารดาของเธอซะด้วยซ้ำ ตลอดเวลาเธอไม่เคยลืมเขาได้เลย  ถึงแม้ว่าเขาจะปล่อยให้เธอต้องอยู่เพียงลำพัง เธอก็ยังรักเขา และในเวลานี้ เธอได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา มันช่างมีความสุขจนล้นพ้น

นี่เราฝันไปรึเปล่านะ เพลงพิณนึกในใจแล้วยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตที่แก้มสากของเขาเบาๆ เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะตื่น ก่อนจะหยิกแขนของตัวเองแรงๆ เพื่อทดสอบความจริง

“ซี๊ดด...เจ็บ” เพลงพิณเอามือลูบแขนตรงที่มีรอยหยิก

“ทำอะไร” เสียงทุ้มๆดังขึ้นจนหญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วเธอก็เจอเข้ากับใบหน้าคมสันที่กำลังมองเธออย่างสงสัย

หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยก่อนตอบเขา “ฉันก็แค่ทดสอบความจริงค่ะ”

“ฮึ ทดสอบความจริง โดยการหยิกแขนตัวเองเนี่ยะนะ สงสัยไข้คงจะกลับ ไหนมาวัดไข้หน่อยซิ

ใบหน้าคมสันก้มเข้าหาดวงหน้าหวาน แมทธิวเอาหน้าผากของตัวเองแตะชนที่หน้าผากขาวนวลแล้วนิ่งไว้เพียงครู่ “อืม...ไม่ชัดเจน ต้องวัดใหม่”

แมทธิวพูดพร้อมกับก้มหอมแรงๆที่แก้มขาวนวลทั้งสองข้าง “อันนี้ก็...ไม่รู้แฮะ สงสัยคงต้องเปลี่ยนวิธีวัดไข้และคงต้องวัดให้นานกว่านี้”

ครั้งนี้แมทธิวกดปากหยักเข้าประกบกับเรียวปากอวบอิ่ม และสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาว ลิ้นร้อนกวาดชิมความหอมหวาน ไล่สัมผัสไปทั่วๆโพรงปากนุ่ม และก็ปล่อยออกเมื่อคนในอ้อมกอดเริ่มจะขาดอากาศหายใจ แต่ก็ยังกดจูบคลอเคลียเรียวปากอวบอิ่มทั้งบนและล่างอย่างเอาแต่ใจ

“ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ” เพลงพิณร้องคานเขาเบาๆ มือเรียวยังผลักอกเขาออกเบาๆ แต่คนตัวโตกลับไม่ยอมปล่อยน่ะสิ

“เดี๋ยว ยังไม่รู้ผลเลย ขอวัดต่ออีกหน่อย ครั้งนี้เอาแบบชัดเจนไปเลยละกัน”

แมทธิวพลิกตัวนอนทับภรรยาสาวเอาไว้ปากหนาประกบจูบซ้ำๆ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปทั่วกายสาว และเริ่มปลดชุดนอนในตัวของหญิงสาวออก เรียวปากหยักกดจูบเล้าโลมไปตามลำคอระหง กลิ่นกายสาวมันช่างหอมกรุ่นจนยากที่จะถอนใบหน้าออกมาได้ เรียวปากหยักไล่กดจูบทำรอยประทับตราความเป็นเจ้าของเอาไว้ ทั้งที่ลำคอระหงและทั่วสองเนิน เหมือนอย่างที่เขาเคยทำในครั้งก่อน เพียงแต่ในเวลานี้ความรู้สึกมันต่างกันเท่านั้น

เพลงพิณปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบทรักที่สามีเป็นคนสร้างขึ้น มือเรียวทั้งสองข้างโอบกอดศีรษะและลำตัวของเขาเอาไว้ หญิงสาวหลับตาพริ้ม เงยหน้าขึ้นรอรับความสุข และปล่อยใจไปกับอารมณ์รักของเขา

แต่แล้วห้วงเวลาของความสุขกลับต้องยุติลง เมื่อความดิบในตัวของแมทธิวเริ่มแผลงฤทธ์ ความหอมหวานของกายสาวทำให้เขาลืมตัว พลั้งมือบีบแรงๆที่เนินอก และที่แขนของหญิงสาว แต่นั้นเพลงพิณก็ยังฝืนอดกลั้นความเจ็บเอาไว้ แต่ที่เธอทนไม่ไหว ปล่อยเสียงให้เล็ดลอดออกมาก็เมื่อเขาใช้ฟันขบกัดที่เนินอกของเธอ

“อ๊ะ...ซี๊ดดด..” แมทธิวรีบปล่อยปากออก แล้วลืมตามองใบหน้าของภรรยาทันที

“เจ็บมากมั๊ย ฉันขอโทษนะที่รัก ฉันขอโทษ” แมทธิวพูดจบก็กดจูบที่เรียวปากอวบอิ่มเบาๆ แล้วยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะก้มกดจูบที่รอยฟันของเขา แล้วพูดบอกเธอเบาๆ

“ฉัน...ขอโทษ คือฉัน...” แมทธิวก้มหน้านิ่ง มือหนากำแน่น นี่เขาคงเผลอตัวทำร้ายเธอเข้าล่ะสิ

“คุณเป็นอะไรไปคะ” เพลงพิณถามเขาเมื่อลุกขึ้นนั่งตรงหน้าเขา มือเรียวลูบเบาๆที่แก้มสากของเขา

แมทธิวหันมามองดวงหน้าสวยหวานของภรรยาสาว แล้วหลับตาลงอย่างตัดใจ เขาลุกขึ้นยืนหันหลังแล้วบอกกับเธอ “เธอไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวเราจะได้ลงไปทานมื้อเช้ากัน”

แต่คนที่นั่งอยู่บนเตียงกลับไม่ยอมทำตามที่เขาบอก เธอยังคงร้องถามถึงสาเหตุที่เขาหยุดสร้างอารมณ์รักกลางคัน

“คุณเป็นอะไรคะ ฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นของคุณ เหมือนพวกนางแบบสาวๆของคุณอย่างนั้นเหรอ”

“มันไม่ใช่แบบนั้น เธอไปอาบน้ำเถอะ”

“ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันเป็นแบบไหน เพราะอะไร ตอบฉันมาสิคะ”

“ไปอาบน้ำซะ” แมทธิวพูดสั่งเสียงเข้ม เมื่อคนบนเตียงยังคงดื้อไม่ทำตามที่เขาพูด

“ไม่ค่ะ ถ้าคุณไม่ตอบฉันก็จะนั่งถามคุณอยู่แบบนี้”

“อย่าดื้อน่า ลุกขึ้นแล้วไปอาบน้ำ” ครั้งนี้น้ำเสียงของแมทธิวอ่อนลง เขาพูดบอกเธออย่างเหนื่อยๆ

เพลงพิณกลับไม่ทำตามที่เขาพูด มือเรียวเล็กกระชากชุดนอนที่เธอสวมออกจนเหลือแต่ตัวเปล่าเปลือย พร้อมกับร้องถามเขาเสียงแข็ง

“คุณต้องหันมาตอบฉันก่อนค่ะแมท ฉันไม่สวย ไม่เซ็กซี่เท่าแม่นางแบบของคุณ หรือว่าฉันมันน่ารังเกียจเกินไปที่คุณจะยอมนอนด้วย คุณหันมาสิคะ หันมาดูว่าร่างกายของฉันตรงไหนที่มันน่ารังเกียจ จนคุณต้องทำเมินใส่ฉันแบบนี้”

คิ้วหนาเริ่มย่นเข้าหากัน กรามหนาถูกบดเข้าหากันจนเกือบละเอียด ดวงตาสีฟ้าถูกปิดลง เขากำลังพยายามระงับอารมณ์โกรธและอารมณ์รักในกายของเขา แต่เธอกลับไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น เพลงพิณก้าวลงจากเตียงมาหยุดยืนตรงหน้าเขา มือเรียวจับมือของเขาทั้งสองข้างขึ้นลูบไล้ และสัมผัสไปกับร่างกายของเธอทุกส่วน ตามที่เธอพูดบอกกับเขา

“ดูสิคะแมทฉันก็มีทุกๆอย่างเหมือนกับแม่พวกนางแบบของคุณ แล้วทำไมคุณถึงปฏิเสธฉันคะ นี่ไงคะหน้าอก ของพวกเธอคัพอะไรคะ  แต่ของฉันคัพบี ตรงนี้หน้าท้องฉันก็ไร้ไขมัน และแบนราบเหมือนกับพวกเธอ และตรงกลางของฉันตรงนี้ ฉันก็เหมือนกับพวกเธอค่ะแมท แล้วทีนี้คุณจะบอกฉันได้รึยังคะ ว่าทำไมคุณถึงปฏิเสธฉัน” เพลงพิณมองหน้าของสามีอย่างต้องการคำตอบ

แมทธิวชักมือกลับ เขาหมุนตัวยืนหันหลังให้เธอแล้วพูดบอกเธอด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ “ไปอาบน้ำนะเพลง ผมขอร้อง อย่าเพิ่งบีบคั้นผม ถ้าถึงเวลาที่เหมะสมแล้วผมจะบอกคุณ”

“เวลาที่เหมาะสมอย่างนั้นเหรอ ฉันอายุ 24 และก็จะ 25 อีกไม่กี่วันข้างหน้า และร่างกายของฉันก็แข็งแรงดี ผู้หญิงในวัยขนาดนี้เขามีครอบครัวและมีลูกกันสองสามคนแล้วค่ะ แล้วคุณจะรอเวลาที่เหมาะสมตอนไหนอีกคะ”

“มันไม่ใช่แบบนั้น เอาไว้แล้วผมจะบอกให้คุณรู้ ตอนนี้คุณไปอาบน้ำก่อนนะเพลง ผมขอร้อง” น้ำใสๆรื้นออกมาคลอเต็มสองตาทันทีที่สามีของเธอพูดจบ อารมณ์น้อยใจที่เขาปฏิเสธเธอเป็นครั้งที่สอง ซึ่งครั้งแรกมันเกิดขึ้นในคืนเข้าหอของเธอกับเขา และเกิดขึ้นที่คฤหาสน์หลังนี้ ห้องนอนห้องนี้ ที่นี่ที่เดิม

“ได้ค่ะ ถ้าคุณต้องการให้มันเป็นแบบนั้น” เพลงพิณพูดจบก็เดินไปเข้าห้องน้ำทั้งร่างเปล่าเปลือย

แมทธิวกำมือทั้งสองข้างแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในใจก็นึกสงสารหญิงสาว เขาเองก็เข้าใจและเห็นใจเธออยู่ไม่น้อย ว่าความรู้สึกของผู้หญิงที่ถูกสามีปฏิเสธ แล้วออกไปหาเศษเลยนอกบ้านน่ะมันเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ถ้าเขายอมปล่อยตัวปล่อยใจทำร้ายเธอ เขาก็เกรงว่าเธอจะรับไม่ได้ รังเกียจเขาและทิ้งเขาไปในที่สุด สู้เขายอมให้เธอเข้าใจแบบนั้น แต่เธอก็ยังคงอยู่ใกล้ๆเขามันคงจะดีกว่า

แมทธิวนั่งลงกับเตียงนุ่ม ยกมือข้างที่เธอจับไปสัมผัสกับส่วนสำคัญของกายสาวขึ้นมาสูดดม พร้อมกับหลับตาจินตนาการ ก่อนจะเอนกายลงเกลือกลิ้ง กดจูบคลอเคลียไปบนที่นอนนุ่ม ตรงส่วนที่เธอนอน

“ฉันรักและต้องการเธอที่สุดเพลง ฉันต้องการเธอ...” เรียวปากหยักพึมพำออกมาเบาๆ ทั้งที่ใบหน้าคมยังเกลือกกลิ้งอยู่บนที่นอนนุ่ม ฉับพลันเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างตัดใจ...

บนโต๊ะอาหารบรรยากาศช่างแสนจะอึมครึม เพลงพิณนั่งทานอาหารเงียบ เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองไปที่เขา ซึ่งต่างกันกับแมทธิวที่เขาเอาแต่มองใบหน้าสวยหวานพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ แต่แล้วก็มีแขกคนสำคัญเข้ามาทำลายความเงียบ

“ไฮ...ทานมื้อเช้ากันอยู่เหรอครับ ไงแมทเช้านี้ดูสดชื่นดีนี่หว่า สวัสดีครับน้องเพลง กำลังทานมือเช้าอยู่เหรอครับ ให้พี่นั่งทานเป็นเพื่อนนะครับ” ดามส่งยิ้มและหลิ่วตาให้กับหญิงสาว เพลงพิณยิ้มหวานๆตอบรับเขา ดามกำลังจะขยับเก้าอี้ลงนั่งข้างๆเพลงพิณ แต่ก็มีเสียงร้องห้ามเอาไว้ซะก่อน

“ตรงนั้นนั่งไม่ได้ มานั่งข้างๆฉันนี่”

“แต่ฉันอยากนั่งข้างน้องเพลงมากกว่าว่ะ” ดามพูดพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งลงข้างๆหญิงสาว แล้วหันไปพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับเพลงพิณจนน่าหมั่นใส้ แมทธิวก็เลยได้แต่ส่งสายตาดุๆมองเพื่อนรักและภรรยาสาว

“ไม่เจอกันหลายชั่วโมง ผมคิดถึงน้องเพลงจนใจแทบขาด น้องเพลงคิดถึงผมบ้างมั๊ยครับ”

ไม่คิดถึง!” เสียงเข้มๆของคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตอบแทนหญิงสาวจนดามต้องหันไปมองอย่างไม่สบอารมณ์

“ฉันไม่ได้ถามแกโว้ย ฉันถามน้องเพลง”

“แต่ฉันตอบแทนว่ะ” แมทธิวพูดพร้อมกับยักคิ้วให้กับเพื่อนรัก แล้วปรายตาไปมองหน้าภรรยาคนสวย เพลงพิณค้อนควับแล้วหันไปสนใจคนข้างๆ

“อย่าไปสนใจเขาเลยค่ะ เพลงก็คิดถึงคุณดามค่ะ คิดถึงม๊าก...มาก” เพลงพิณหันมาพูดกับดามด้วยเสียงหวานๆ พร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ คิ้วหนาของคนนั่งหัวโต๊ะย่นเข้าหากันทันทีที่ได้ยิน ดวงตาสีฟ้ามองหน้าภรรยาสาวอย่างตำหนิ แต่ครั้งนี้เพลงพิณกลับไม่สน เธอได้ตัวช่วยใหม่แล้ว วันนี้ล่ะเธอจะแกล้งเขาให้ป่วนทั้งวันเลยคอยดู

“พี่ดามนึกยังไงคะถึงมาหาเพลงแต่เช้า”

“ทำไมต้องเรียกพี่!” คนนั่งหัวโต๊ะร้องถามเสียงเข้ม พร้อมกับจ้องหน้าสวยหวานอย่างไม่พอใจ

“อ้าวก็พี่ดามเป็นเพื่อนของคุณแมท ที่มีศักดิ์เป็นพี่ของเพลง เพลงเรียกพี่ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอคะ” เพลงพิณแกล้งทำหน้าใสซื่อหันมาตอบเขา แล้วหันไปยิ้มให้กับชายหนุ่มที่นั่งข้าง

“ถูกแล้วครับน้องเพลง เรียกพี่ดามถูกต้องที่สุด น้องเพลงช่วยหยิบแซนวิชให้พี่หน่อยสิครับ พี่หยิบไม่ถึง”

ดามหันไปพูดออดอ้อนหญิงสาว ยังไม่ทันที่เพลงพิณจะยืนมือไปหยิบ แมทธิวก็ดันเลื่อนจากแซนวิชให้ไปอยู่ตรงหน้าดามซะเอง ทั้งเพลงพิณและดามต่างหยุดค้าง และมองจานแซนวิชกันเป็นตาเดียว

แกอยากกินอะไรอีกมั๊ย ฉันจะได้เสือกใสไปให้

“ไม่ล่ะ ฉันอยากให้น้องเพลงทำให้มากกว่า รสชาติของอาหารมันคงจะดีกว่าที่แกทำให้เยอะ”

“เหรอคะ ถ้างั้นเพลงป้อนให้นะคะ”

ไม่ต้อง! กินเอง หยิบกิบเอง ฉันไม่ให้ป้อน!” แมทธิวพูดเสียงดัง จนเพลงพิณกับดามต่างหยุดชะงักแล้วหันมามองที่เขาเป็นตาเดียวกัน

“เฮ้ยทำไมวะ คนเขาจะสวีทกัน” ดามร้องค้านเสียงหลง

“แต่ฉันเป็นคนดูแลเธอ แกต้องทำตามที่ฉันบอก” แมทธิวว่า

“เฮ้ย...ไหนบอกจะไม่กั๊กฉันยังไงวะแมท”

“ฉันก็ไม่ไก้กั๊กนี่หว่า ฉันก็แค่บอกว่าอะไรควรไม่ควรก็เท่านั้น” แมทธิวตอบพร้อมกับปรายตามองภรรยาสาว แต่เพลงพิณก็ทำเป็นไม่สน เธอยังคงนั่งทานอาหารต่อ

และก็เป็นอย่างที่เพลงพิณคิดเอาไว้น่ะแหละ แมทธิวคอยเดินตามดูเธอและดามแทบจะทุกฝีก้าว ไม่ว่าเธอและดามจะเดินไปไหน เขาก็คอยตามมาอยู่ใกล้ๆด้วยตลอด จนดามเริ่มจะรำคาญ

“แกจะตามมาเป็นก้างรึไงวะแมท คนเขาจะสวีทกันเสียบรรยากาศหมด”

“ใครตาม ฉันแค่มาเดินเล่นในสวน ไม่ได้ตามแกซักหน่อย แกจะจีบกันก็จีบไปสิ จะมาสนฉันทำไม” แมทธิวพูดพร้อมกับมองที่ดอกไม้ที่ถูกปลูกขึ้นและดูแลมาอย่างดี มือหนาก็ทำเป็นจับดอกไม้ดอกโน้นดอกนี้ คล้ายๆกับว่าเขาสนใจมันจริงๆอย่างนั้นแหละ เพลงพิณมองท่าทางของสามีแล้วแอบยิ้ม

“อย่าไปสนเขาเลยค่ะ เราเดินไปนั่งที่ศาลากันดีกว่านะคะพี่ดาม เพลงเริ่มจะเมื่อยๆแล้ว”

“ครับน้องเพลง” เพลงพิณและดามพากันเดินหนีเขาไปที่ศาลากลางสวน แมทธิวมองภรรยาสาวอย่างคาดโทษพร้อมกับเดินตามไปติดๆ ดามและเพลงพิณพากันเข้าไปนั่งพูดคุยในศาลา แต่แมทธิวกลับไม่เดินเข้าไป เพราะมันจะดูน่าเกลียดเกินไปถ้าเขาจะเข้าไปนั่งข้างๆเธอ เขาเดินมาหยุดที่เก้าอี้ยาวสีขาวข้างๆศาลา และทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้าง เอนกาย พิงไปกับพนักเก้าอี้ ส่วนหูของเขาก็เริ่มทำงานอย่างหนัก

“น้องเพลงมาอยู่นิวยอร์กนานรึยังครับ”

สองปี เสียงเข้มๆตอบแทนหญิงสาวตรงหน้าทำให้ดามต้องหันไปมองเจ้าของเสียง

“อ่าว ไอ้นี้ฉันถามน้องเพลง ไม่ได้ถามแก” ดามต่อว่าเพื่อนรักเล็กน้อยแล้วหันกลับมาหาหญิงสาวอีกครั้ง

“แล้วเที่ยวทั่วนิวยอร์กรึยังครับ ถ้ายังเดี๋ยวพี่ดามคนนี้จะอาสาพาน้องเพลงเที่ยวให้ทั่วเลย”

ไม่ได้ ไม่อนุญาต แมทธิวส่งเสียงเข้มๆตอบ แต่ใบหน้าของเขากลับมองดูวิวรอบๆทำคล้ายกับไม่สนใจ ดามหันมาเอาเรื่องกับก้างชิ้นโตที่คอยกันเขาซะทุกรูปแบบไป แต่เพลงพิณกลับอมยิ้มเมื่อเห็นอาการหึงของสามีบ้าอำนาจ

“เฮ้ย แกจะตอบแทนทุกคำเลยรึไงวะ ไม่มีอะไรทำรึไงถึงได้คอยมาขวางฉันอยู่ได้”

ไม่มี ว่าง แมทธิวตอบเสียงดังอย่างไม่ยี่หร่ะ

“ปล่อยเขาเถอะค่ะ อย่าไปสนใจเขาเลย พี่ดามคะเพลงได้ยินมาว่าพี่ดามไปที่เมืองไทยบ่อยๆ ตอนนี้เมืองไทยเป็นยังไงบ้างคะ คือเพลงคิดถึงเมืองไทยน่ะค่ะ” เพลงพิณถามด้วยน้ำเสียงหวานๆ คิ้วของคนบ้าอำนาจย่นเข้าหากันเล็กน้อย แล้วปรายตามองภรรยาสุดที่รักอย่างไม่พอใจ แต่ว่าเธอกลับไม่สนที่จะหันมามองเขาน่ะสิ

“พวกถนนหนทางก็เปลี่ยนแปลไปเยอะ อากาศก็ยังร้อนอบอ้าวเหมือนเดิม ทะเลของเมืองไทยก็ยังคงสวยงามไม่เปลี่ยน เหมือนกับสาวไทยที่ยังคงสวยและน่ารักตลอดเวลา” ดามพูดหยอดคำหวานให้กับหญิงสาวพร้อมกับยิ้มหวานๆให้เธอ แต่แล้วเสียงเบรกความโรแมนติกก็ดังขึ้น

จะอ๊วก...” แมทธิวพูดขึ้นเสียงดัง ขณะที่นั่งเอนกายไขว่ห้างอยู่ที่ม้านั่งยาวสีขาวข้างๆศาลากลางสวน

ดามหันไปมองเจ้าของเสียงเข้มอย่างหงุดหงิด “เอาน้ำหน่อยมั๊ยแมท ฉันรู้สึกว่าแกจะต้องขัดฉันทุกคำเลยนะไอ้เพื่อนรัก”

“เปล๊า... ฉันก็แค่รู้สึกอยากจะอ๊วกจริงๆ สงสัยเมื่อเช้าทานแซนวิชเยอะไปหน่อยเลยเลี่ยนน่ะ คุยต่อสิจะสนใจฉันทำไม” แมทธิวพูดพร้อมกับปรายตามองหน้าภรรยาสุดที่รัก เพลงพิณค้อนให้เขาแล้วหันมามองที่ดาม

“แล้วพี่ดามได้ไปแถวๆเมืองนนท์รึเปล่าคะ คือบ้านสวนของคุณยายเพลงอยู่แถวๆนั้นค่ะ”

“อืม... ไม่ได้ไปครับ เพราะพี่ไปแค่ติดต่อธุรกิจและก็ไปแวะเที่ยวทะเลที่ภูเก็ตเท่านั้น แต่ถ้าพี่ได้ไปอีกพี่จะลองไปแถวๆนั้นดู น้องเพลงอยากไปกับพี่มั๊ยครับ”

“ยะ...” ยังไม่ทันที่เพลงพิณจะพูดออกไป เสียงเข้มๆของแมทธิวก็ดังสวนขึ้นมาทันที

ไม่อยากและไม่ให้ไป ดามหันไปมองต้นเสียงอย่างหงุดหงิด

“แกจะให้น้องเพลงเขาได้พูดกับฉันซักคำมั๊ยวะแมท ขัดมันทุกคำไอ้นี่”

“ฉันก็แค่ตอบแทนเธอ และก็ตามความเป็นจริง แกจะได้ไม่ไปคิดฟุ้งซ่านไงวะ นี่ฉันเป็นห่วงแกเลยนะ”

“ขอบใจที่เป็นห่วงว่ะ แต่ฉันว่าฉันยอมฟุ้งซ่านจะดีกว่านะเพื่อนรัก”

“งั้นเหรอ ไอ้เรารึก็หวังดีกลับกลายเป็นไม่ดีซะงั้น”

“พี่ดามจะอยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันมัยคะ เพลงจะได้ไปบอกแม่บ้านให้จัดอาหารเพิ่ม”

“อืม ความจริงพี่ก็อยากอยู่ทานกับน้องเพลงนะครับ แต่พอดีพี่ติดนัดลูกค้าเอาไว้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราค่อยออกไปทานมือค่ำกันดีมั๊ยครับ”

ไม่ดี ไม่อนุญาตและก็มีนัดแล้ว แมทธิวพูดขึ้นเสียงดัง แต่เพลงพิณกลับอยากแกล้งเขาน่ะสิ

“ยังค่ะ เพลงยังไม่ได้นัดกับใครเลย”เพลงพิณรีบปฏิเสธ แต่แมทธิวก็พูดสวนกลับมาเสียงดัง พร้อมกับจ้องหน้าภรรยาสุดที่รักอย่างเอาเรื่อง

มี ฉันนัดกับลูกค้าเอาไว้ และเขาก็อยากเจอเธอ

“แต่...”

ไม่มีแต่ เธอต้องไปกับฉัน ฉันไม่อยากเสียคำพูด

“ถ้าอย่างนั้นวันถัดไปก็ได้ครับ พี่ว่างทั้งวันน้องเพลงจะเลือกมื้อไหนดีครับ” ดามหันมาถามหญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับยิ้มหวานๆให้เธออีกครั้ง

ไม่ได้ซักมื้อ วันนั้นก็ไม่ว่างเพราะต้องทำงาน

“แต่ในตารางว่างนี่คะ” เพลงพิณหันไปทำหน้าใสซื่อพูดค้านเขา

ฉันต้องไปทำธุระที่เวกัส และเธอก็ต้องไปด้วย อย่าละทิ้งหน้าที่สิ

“ถ้าอย่างนั้นก็วันอาทิตย์หน้าก็ได้ครับ”

วันอาทิตย์ก็ไม่ว่าง เพราะฉันนัดกับพ่อเอาไว้แล้ว

“เฮ้ย... นี่ฉันถามน้องเพลงไม่ได้ถามแก แส่ทุกคำเลยสิน่า”

“จะใครตอบก็เหมือนกันทั้งนั้นล่ะ เพราะเธอต้องตามติดฉันตลอด เพราะว่า พ่อของฉัน...สั่งเอาไว้”ดามได้ยินบุคคลมีอำนาจที่แมทธิวพูดขึ้นก็ถอนหายใจเบาๆ เขาหันมาสนใจหญิงสาวตรงหน้า

“ผมว่าผมกลับก่อนดีกว่า ขืนอยู่ต่อเดี๋ยวได้เตะเจ้าของบ้านตาย”ดามพูดกับหญิงสาวแต่ปรายตามองหน้าตัวขัดขวางความสุขอย่างไม่พอใจ

“ถ้างั้นเพลงเดินไปส่งที่รถนะคะ” เพลงพิณลุกขึ้นเดินเคียงคู่กับคามเดินตรงไปที่รถของเขาจอดอยู่ แต่แล้วดามก็หยุดเดิน แล้วหันมามองคนเดินตามหลัง ที่เดินตามมาติดๆ

“แล้วแกจะตามมาทำไมวะแมท”

“ฉันก็อยากจะไปส่งแกเหมือนกันว่ะ เดินไปสิ จะมัวยืนมองฉันทำไม รีบไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวลูกค้าจะรอนานนะ เอาเดินสิวะ ยืนเฉยอยู่ได้” แมทธิวพูดทั้งทำหน้าเฉยๆมองคนทั้งสองที่อยู่ด้านหน้า เพลงพิณกับดามเลยต้องเดินต่อจนกระทั่งมาถึงรถ

“ผมกลับก่อนนะครับ ถ้ามีเวลาผมจะมาเที่ยวหาน้องเพลงอีก ครั้งหน้าผมหวังว่าจะไม่ได้เจอไอ้ตูบขี้หวงนะครับ” ดามกระซิบเบาๆแค่ได้ยินกันกับเพลงพิณ หญิงสาวหัวเราะคิก แล้วกระซิบตอบเขา

“ค่ะ แล้วเพลงจะล่ามโซ่เอาไว้อย่างแน่นหนาเลยค่ะ”

แมทธิวสอดสายตามอง แล้วพยายามเอียงหูฟังสิ่งที่สองคนกำลังกระซิบกัน แต่ก็ไม่ได้ยินอยู่ดีน่ะแหละ เพราะถ้าได้ยินเขาคงอาละวาดใส่คนทั้งสองไปแล้ว

“ไปนะครับน้องเพลง เฮ้ย!ฉันไปก่อนนะ” ดามพูดบอกคนตัวโตที่ยืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาวเสียงดัง แมทธิวพยักหน้าแล้วก็ตอบเขาเสียงดังเหมือนกัน

“เออ รีบๆไปเถอะ อยู่นานเปลืองอากาศหายใจ” เพลงพิณหันควับไปมองหน้าสามีของเธอทันทีที่เขาพูดเสียมารยาท

“ช่างมันเถอะครับน้องเพลง ปล่อยให้หมาได้ออกจากปากมันซะบ้าง จะได้ไม่เน่าตายในปากมัน” ดามพูดขึ้นเสียงดัง

แมทธิวหันควับไปมองเพื่อนรัก “จะไปก็ไปซักทีสิวะ มัวแต่ยืนเห่าหอนอยู่ได้ ฉันยืนรอส่งแกจนเมื่อแล้วนะโว้ย”

“เออๆ รู้แล้วก็กำลังจะไปนี่ล่ะ น้องเพลงพี่ไปก่อนนะครับ” ดามพูดพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในรถ และสต๊าทติดเครื่องยนต์

“ขับรถดีๆนะคะพี่ดาม”เพลงพิณร้องบอกคนในรถพร้อมกับยืนโบกมือเบาๆ ดามยิ้มหวานๆแล้วค่อยๆเคลื่อนรถออกไป แมทธิวเห็นก็นึกหมั่นไส้ เขาตะโกนบอกเพื่อนรักและศัตรูหัวใจซะเสียงดัง

เหยียบคันเร่งให้มิดเลยนะเพื่อน ถึงประตูก็ไม่ต้องแตะเบรคชนเลยยิ่งดี

“ทำไมไปว่าเขาแบบนั้นล่ะคะ คนเขาอุส่าแวะมาเยี่ยม แกล้งเขาแล้วยังจะไปแช่งเขาอีก คุณนี่มัน...” เพลงพิณค้อนควับแล้วเดินหนีเขาเข้าไปในบ้าน แมทธิวมองตามหลังภรรยาสาว แล้วยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ

“เฮ้อ!... อากาศปลอดโปร่ง สดชื่นดีจริงๆ ไร้มดแมงแมลงรบกวน มีความสุขจริงๆโว๊ยยย...” แมทธิวแกล้งพูดขึ้นเสียงดังๆ ให้ภรรยาสุดที่รักได้ยิน และเธอก็ได้ยินจริงๆ เพลงพิณหันกลับมามองแล้วเอามือชี้หน้าคาดโทษคนตัวโต ก่อนจะเดินหน้ายับเข้าไปในบ้าน

แมทธิวยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดี แล้วเอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างเดินตามหลังเธอไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ในเวลานี้การกระทำของเขา ได้อยู่ในเลนส์ของกล้องส่องทางไกล ...ของใครบางคน...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอขอบคุณสำหรับนักอ่านที่มอบเหรียญกำลังใจให้กับนิยายเรื่องนี้นะคะ ^^"

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


โอ้ยย ตอนนี้ขำพระเอกมากอะ555555
โดย Anonymous | 6 months, 4 weeks ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha