ตราบาปรักสีชมพู

โดย: @mekbangbang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : น้ำหวานผู้เอาแต่ใจ


ตอนต่อไป

 

 

ตอนที่ 1 

 

น้ำหวานผู้เอาแต่ใจ

 

 

 

 

 

เพล้ง !

 

ยัยน้ำหวาน ! หยุดเดี๋ยวนี้ !”

 

ชมนาราตะโกนเสียงดังก้องใส่ลูกสาวคนเดียว ที่พื้นจานเซรามิกราคาแพงถูกขว้างลงไปกองเหมือนเศษขยะไร้ค่า น้ำหวานในชุดเสื้อสายเดี่ยวรัดรูป กางเกงยีนส์สั้นกุดตามสมัยนิยม ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตามคำสั่งของผู้เป็นมารดา 

 

น้ำหวานไม่อยากอยู่ที่นี่ น้ำหวานจะออกไปอยู่กับเพื่อน แม่ไม่เข้าใจหรอคะ

 

เพล้ง !

 

น้ำหวานพูดไปพลางขว้างจานไปอย่างไม่เกรงกลัว ชมนาราถึงกับยกมือทาบอกอย่างหมดแรงพร้อมกับเซไปพิงกับ นพดล สามีใหม่ของเธอ 


น้ำหวาน พ่อว่าค่อยพูดค่อยจากันดีกว่านะลูก

 

แม้จะมีศักดิ์เป็นแค่พ่อเลี้ยงแต่นพดลก็รักและเอ็นดูน้ำหวานเหมือนลูกสาวแท้ๆ เพราะเขาเองก็เลี้ยงน้ำหวานมาตั้งแต่เด็ก น้ำหวานกัดเขี้ยวกัดฟันอย่างโมโหก่อนจะแผดเสียงดังแสบหู

 

ลุงนพอย่ามาเรียกน้ำหวานว่าลูก พ่อน้ำหวานมีคนเดียวและตายไปแล้ว ลุงก็แค่คนที่แต่งงานกับแม่ของน้ำหวานแค่นั้น

 

ยัยน้ำหวาน ฉันชักจะหมดความอดทนกับแกแล้วนะ !”

 

น้ำหวานมองผู้เป็นมารดาด้วยน้ำตาคลอเบ้า พ่อเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนเธออายุได้เพียงหกขวบ จากนั้นตอนเธอสิบขวบแม่ก็แต่งงานใหม่กับลุงนพ ซึ่งลุงนพเองก็เป็นพ่อหม้ายเมียตายมีลูกติดมาอีกคนเช่นกัน แม้ลุงนพจะดีกับเธอขนาดไหนแต่เธอเองก็คิดเสมอว่าลุงนพมาเพื่อแย่งความรักของแม่ไปจากเธอ 

 

ฉันจะส่งแกไปอยู่กับน้าเบนที่อังกฤษ ลองดูว่านิสัยแกจะเปลี่ยนมั้ย อาทิตย์หน้าเตรียมย้ายบ้านได้เลย !”

 

น้าเบน หรือ เบนจามิน ซินแคลร์ ลูกชายของคุณตารัฐเกล้า ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องชายต่างมารดาของแม่เธอ คุณตารัฐเกล้า แต่งงานครั้งแรกกับคุณยายชิดเชื้อ ซึ่งเป็นยายแท้ๆของเธอ ต่อมายายของเธอเสียตั้งแต่ยังสาว คุณตาจึงแต่งงานใหม่กับฝรั่งคือ คุณยายจูเลีย ซึ่งก็คือแม่ของเบนจามินนั่นเอง

 

ไม่ไป น้ำหวานไม่ไปอยู่กับน้าเบนนะ

 

น้ำหวานคลุกคลีกับเบนจามินมาตั้งแต่เด็ก แต่พอเธอเริ่มเข้ามัธยมแม่ก็ส่งเธอไปอยู่โรงเรียนประจำ ส่วนเบนจามินก็เรียนจบปริญญาพอดี เขาจึงต้องไปขยายฐานธุรกิจที่ยุโรป เบนจามินขึ้นชื่อนักหนาเรื่องความมีระเบียบ จากการที่เธอเคยสัมผัสมาตั้งแต่เด็กก็พอจะรู้ว่าชายหนุ่มจุกจิกขนาดไหน แม้จะเคยเป็นคู่น้าหลานที่สนิทถึงขั้นอาบน้ำด้วยกัน แต่พอระยะทางระหว่างอังกฤษกับเมืองไทยก็ทำให้ความสนิทค่อยๆจางลง นานๆทีเบนจามินถึงจะกลับเมืองไทยพอกลับมาก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องทำงาน เลยทำให้ความสัมพันธ์ของน้าหลานห่างกันไปโดยปริยาย

 

แกเลือกไม่ได้หรอกน้ำหวาน แกมันเอาแต่ใจ เรียนก็ไม่ยอมเรียน ฉันจะส่งให้น้าเบนคอยควบคุมความประพฤติของแก แล้วก็ให้เป็นผู้ปกครองให้แกเข้ามหา'ลัยด้วย

 

ไม่เอา น้ำหวานไม่ไปแล้วก็ไม่เรียนด้วย !”

 

พูดจบน้ำหวานก็วิ่งปึงปังออกไปจากบ้านโดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ของคุณตารัฐเกล้า บ้านสามหลังตั้งอยู่ในพื้นที่รั้วบ้านเดียวกัน ซึ่งได้แก่บ้านหลังใหญ่ของคุณตารัฐเกล้ากับยายของเธอ บ้านอีกหลังอยู่ทางฝั่งซ้ายมือคือบ้านของพ่อและแม่เธอที่คุณตาสร้างให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน ส่วนบ้านทางฝั่งขวาซึ่งสร้างตามแบบฝรั่งเป็นบ้านของยายจูเลียแม่ของเบนจามินนั่นเอง

ชมนารากลั้นร้องไห้เมื่อเห็นกิริยาของลูกสาวคนเดียว นพดลได้แต่กอดปลอบภรรยาอย่างนึกสงสาร

 

ชมขอโทษนะคะนพ ที่ให้ยัยน้ำหวานพูดจาก้าวร้าวใส่คุณ ผิดที่ชมเลี้ยงลูกไม่ดีเอง

 

ชมนารามองหน้าสามีอย่างขอโทษ นพดลได้แต่ส่ายหน้าช้าๆทำนองว่าไม่ถือโทษนึกโกรธอะไร 

 

ผมเห็นน้ำหวานมาตั้งแต่เด็ก ผมก็รักและเอ็นดูแกเหมือนลูก และก็คิดว่าสักวันน้ำหวานคงจะเปิดใจรับผมเพราะความจริงใจของผมที่มีต่อแกอย่างแน่นอน ชมอย่าห่วงไปเลย

 

ชมนารายิ้มทั้งน้ำตาที่สามีเข้าใจ นพดลเองก็มีลูกชายติดมาเธอก็รักและเอ็นดูเหมือนกับลูกแท้ๆเช่นกัน 

 

แม่ชม ร้องไห้ทำไม

 

เมฆา หรือเมฆ ลูกชายนพดลในวัย 25 ปี ที่เพิ่งลงมาจากบนห้องเอ่ยถามขึ้นก่อนจะเห็นเศษจานเซรามิกนับสิบใบแตกกระจายเกลื่อนพื้นก็พอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ยัยตัวแสบทำใช่มั้ยครับ อยู่ไหน เดี๋ยวผมไปจัดการเอง

 

เมฆาเอ่ยอย่างไม่พอใจนัก น้ำหวานเป็นเด็กที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่พ่อเขาจดทะเบียนสมรสกับแม่ชม หรือ ชมนารา เขาก็ย้ายเข้ามาในบ้านหลังนี้ ยัยเด็กน้ำหวานตัวกระเปี๊ยกถักเปียสองข้างก็ตั้งแง่รังเกียจเขากับพ่อมาตลอด แต่พ่อเขากลับสอนไม่ให้เขาโกรธหรือแกล้งเธอกลับ เมฆาจึงได้แต่คอยขัดใจเด็กสาวเป็นการเอาคืน จึงถือว่าในบ้านพื้นที่เกือบร้อยไร่นี้มีแต่นายเมฆาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กล้าขัดใจคุณหนูน้ำหวานนางฟ้าประจำคฤหาสน์ ภักดีราชศาสตร์

 

พอเถอะไอ้เมฆ มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ พ่อจะดูแลแม่เอง

 

นพดลบอกลูกชาย เมฆาได้แค่ส่ายหน้าที่ทุกคนรุมเอาใจยัยเด็กตัวกระเปี๊ยก ร่างสูงจึงได้แต่กลับขึ้นไปบนห้องเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบปริญญาโท

 

 

น้ำหวานวิ่งตัดผ่านสนามหญ้าหน้าบ้านเพื่อไปหาคุณตารัฐเกล้าซึ่งเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเธอ ตั้งแต่ยายจูเลียแม่ของเบนจามินเสียชีวิตไปเมื่อตอนต้นปี น้ำหวานก็เหลือเพียงคุณตาคนเดียวที่เข้าใจ ปกติเวลามีปัญหาอะไรเธอมักจะไปหาคุณยายจูเลีย เพราะคุณยายเป็นฝรั่งหัวนอกที่ทันสมัยอย่างตะวันตก ภาษาฝรั่งเศสที่เธอพูดได้ส่วนหนึ่งก็มาจากเพราะคุณยายจูเลียช่วยสอนให้เช่นกัน

 

คุณตาขา ... ฮึก ฮึก ...”

 

ร่างบางถลาเข้ากอดผู้เป็นตาในทันที บุรุษอาวุโสที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาตกใจเมื่อเห็นหลานสาวสุดที่รักสะอื้นฮึกๆเหมือนจะขาดใจ

 

 เป็นอะไรไปน้ำหวาน ใครทำอะไรหลานตา

 

ผู้เป็นตากอดปลอบโยนหลานสาวในบ้านนี้ไม่มีใครกล้าขัดใจน้ำหวานนอกจาก ...

 

แม่ค่ะ แม่จะส่งน้ำหวานไปดัดนิสัยกับน้าเบนที่อังกฤษ แล้วก็จะให้น้ำหวานเรียนที่นั่นด้วย น้ำหวานไม่อยากไปค่ะคุณตา ... ฮือออ

 

คุณตารัฐเกล้าชะงักไป อันที่จริงชมนาราก็ได้มาปรึกษาเขาเรื่องนิสัยน้ำหวานหลายหนแล้วจนตกลงกันได้ว่าน่าจะส่งน้ำหวานไปอยู่กับเบนจามินที่อังกฤษเพราะลูกชายคนนี้ของเขาเป็นคนมีระเบียบวินัย น่าจะกำราบน้ำหวานได้บ้าง

 

ตาว่าน้ำหวานไปอังกฤษก็ดีนะลูก ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง อยู่ที่นี่น้ำหวานก็เจอแต่สภาพแวดล้อมเดิมๆ สังคมเดิมๆ ไปอยู่กับน้าเบน ตาว่าน่าจะเปิดหูเปิดตาได้ดีกว่านะลูก

 

 

น้ำหวานไม่อยากเรียน ยังไงคุณตาก็ไม่ปล่อยให้น้ำหวานอดตายอยู่แล้ว .. จริงมั้ยคะ

 

เด็กสาวอ้อนเสียงแผ่ว เธอจบมัธยมปลายมาด้วยเกรด 2.00 ซึ่งมันก็ฉิวเฉียดจะซ้ำชั้น แม้หลายหนจะตั้งใจเรียนแล้ว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ยอมเข้าไปในสมองเธอแม้แต่น้อย

 

น้ำหวานอายุ 20 แล้วนะลูก สมบัติมีได้ก็หมดได้ แต่ความรู้ใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด

 

น้ำหวานมองหน้าคุณตา คุณตามักจะโน้มน้าวเธอได้เสมอเพราะในความคิดของเด็กสาวคุณตาคือที่พึ่งและอยู่ข้างเธอ เวลามีปัญหาอะไรหรือเวลาใครเอาเธอไม่ลงก็จะมีเพียงคุณตาเท่านั้นที่เธอยอม

 

ไปเรียนที่นั่น น้ำหวานจะได้ภาษา ได้เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ อีกอย่างสวยๆอย่างหลานตา คงมีฝรั่งตาน้ำข้าวแย่งกันขายขนมจีบแน่ๆ

 

ผู้อาวุโสกล่าวติดตลกเพื่อสร้างอารมณ์ผ่อนคลายซึ่งก็ได้ผล น้ำหวานอมยิ้มน้อยๆกับคำพูดของคุณตา

 

คุณตาก็ น้ำหวานกลัวน้าเบนจะไม่ยอมให้น้ำหวานมีแฟนสิคะ

 

เมื่อเห็นหลานสาวเริ่มคล้อยตามคุณตารัฐเกล้าก็พูดเสริมเพื่อให้ไหลไปตามน้ำ

 

ถ้าน้าเบนขัดใจอะไรหลานตา โทรมาได้เลย ตาจะเพ่งกบาลน้าเบนให้เอง

 

น้ำหวานหัวเราะร่วนกับคำพูดของผู้อาวุโส ตอนนี้คราบน้ำตาหายไปจากดวงหน้าสวยแล้ว มีเพียงรอยยิ้มแป้นประดับแทนที่ คุณตารัฐเกล้ามองหน้าหลานสาวด้วยใจที่เป็นสุข หลานสาวตัวดีของเขามักจะคล้อยตามคำพูดของเขาเสมอ น้ำหวานเป็นคนดื้อก็จริงแต่ถ้ามีเหตุผลเธอก็พร้อมจะรับฟังทุกครั้ง รวมทั้งครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

ก็ได้ค่ะคุณตา น้ำหวานจะเชื่อคุณตานะคะ

 

 

 

 





ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่รักกันน้าาาา ....."

@mekbangbang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha