ตราบาปรักสีชมพู

โดย: @mekbangbang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : สมภารกับไก่วัด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 

 

 


 

ตอนที่ 2 

 

สมภารกับไก่วัด

 

 

 

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากเกิดเหตุทะเลาะกันอย่างรุนแรงระหว่างแม่และลูก ทั่งคู่ก็ยังไม่คุยกันอีกเลยจนถึงวันนี้ น้ำหวานกำลังจะขึ้นเครื่องไปประเทศอังกฤษตามคำสั่งของมารดาแต่คนที่มาส่งเธอที่สนามบินมีเพียงคุณตาเท่านั้น แม้จะรู้สึกน้อยใจขนาดไหนแต่เด็กสาวก็พยายามเก็บกลั้นความรู้สึกเอาไว้เพื่อเสแสร้งต่อคนอื่นว่าเธอยังไหวและสบายดี

 

คุณตา น้ำหวานไปก่อนนะคะ

 

น้ำหวานพูดเสียงสั่นพร้อมกับสวมกอดผู้เป็นตาไว้แน่นอย่างใจหาย คุณตาเองก็กอดหลานสาวไว้แน่น ห่วงก็ห่วง แต่หากยังตามใจกันอยู่แบบนี้ในอนาคตคนที่จะแย่เองก็คงจะเป็นแม่หลานสาวตัวดีของเขาแน่ๆ

 

ตาเป็นห่วงน้ำหวานนะ แต่น้าเบนจะดูแลน้ำหวานได้ เชื่อตานะ

 

น้ำหวานพยักหน้ารับทั้งน้ำตาเมื่อรู้ว่าถึงเวลาต้องจากจริงๆ มือเล็กเอื้อมไปหยิบกระเป๋าล้อลากใบใหญ่เพื่อเตรียมตัวขึ้นเครื่อง

 

ถ้าถึงแล้วก็โทรหาแม่บ้าง แม่เค้าห่วงน้ำหวานมากนะ รู้มั้ย

 

ห่วง แล้วทำไมไม่มาส่งล่ะคะคุณตา

 

คำพูดของเด็กสาวทำผู้อาวุโสชะงักไป น้ำหวานรู้ตัวว่าทำให้ผู้เป็นตาไม่สบายใจเธอจึงรีบขอตัวเข้าไปยังด้านในเพื่อไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้

 

น้ำหวานไปก่อนนะคะ คุณตาไม่ต้องห่วงน้ำหวานนะคะ

 

พูดจบร่างบางก็ก้าวฉับๆออกมาจากตรงนั้นอย่างเร็วเพราะเธอรู้สึกเหมือนจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ น้ำหวานเดินลิ่วๆจนลับสายตาไปโดยที่ไม่รู้เลยว่า ผู้เป็นมารดาแอบมองเธออยู่ห่างๆ

 

ทำไมไม่เข้าไปหาลูกล่ะชม

 

นพดลถามเสียงแผ่วเมื่อเห็นสายตาอาวรณ์ของภรรยายามมองลูกสาวเดินลับไป ชมนาราส่ายหน้าช้าๆพร้อมกับพยายามกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตา 

 

ไม่ล่ะคะ ให้ยัยน้ำหวานคิดแบบนั้นดีแล้ว ให้แกหัดทำอะไรด้วยตัวเอง ยืนด้วยตัวเอง แล้ววันนั้น แกคงจะเข้าใจสิ่งที่ชมทำให้แก ...”

 

 

 

น้ำหวานรัดเข็มขัดนิรภัยบนเครื่องเรียบร้อยเมื่อได้ฟังสัญญาณจากแอร์โฮสเตส มือบางคว้ากระเป๋าสตางค์ของตัวเองมาเปิดดูรูปถ่ายที่เธอเก็บไว้ภายใต้ช่องลับในกระเป๋าสตางค์ ใบหน้าสวยยิ้มน้อยๆ ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่เธอถ่ายคู่กับพ่อของเธอก่อนที่พ่อของเธอจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เพียงไม่กี่วัน ภาพมารดาอุ้มเด็กหญิงน้ำหวานในวัยหกขวบด้วยแววตาที่แสดงออกมาถึงความรักโดยที่มีผู้ชายคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดายืนโอบกอดเธอและแม่เอาไว้ ทั้งสามคนในภาพมองมาที่กล้องด้วยรอยยิ้ม ..

 

พอที ... เธอจะทิ้งความหลังทุกอย่างไว้ที่นี่ ไม่มีอะไรจะเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ...

 

 

 

 

 

 

 

ประเทศอังกฤษ ...

 

 

เบนจามิน ซินแคลร์ เดินเข้าไปในอาคารผู้โดยสารอย่างสุขุม ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไปมีผู้หญิงมองตามเป็นระยะ ด้วยความที่มีใบหน้าหล่อคมอย่างยุโรป แต่ดวงตาหวานอย่างเอเชีย รูปร่างที่สูงโปร่งถึง 187 เซนติเมตรทำให้เขาตกเป็นเป้าสายตาของคนทั่วไปได้ไม่ยาก ใบหน้าเข้มก้มมองนาฬิกาเรือนหรูที่บอกเวลาเกือบเที่ยง เขาคาดการณ์ว่าน้ำหวานน่าจะมาถึงประมาณบ่ายโมงกว่าๆ เพื่อกันเหตุสุดวิสัยใดๆเขาจึงมาก่อนเวลากำหนด

 

ร่างสูงเดินเข้าไปในร้านกาแฟสัญชาติอเมริกันก่อนจะสั่งอเมริกาโน่ร้อนพร้อมกับนั่งฆ่าเวลาเพื่อรอหลานสาว ... 

 

 

 

 

น้ำหวานมองซ้ายที ขวาที อย่างคนไร้ที่พึ่ง เธอไม่เคยเดินทางมาต่างประเทศคนเดียวสักครั้ง ครั้งนี้ถือเป็นการผจญภัยเดี่ยวครั้งแรกของเธอก็ว่าได้  ฝรั่งหลายคนที่เดินผ่านไปมามองเด็กสาวชาวไทยด้วยสายตากรุ้มกริ่ม หน้าตาจิ้มลิ้มดูหวานสดใส มีเพียงลิปสติกสีแดงที่ช่วยขับให้ใบหน้าหวานดูเซ็กซี่ขึ้น ด้วยความที่เป็นคนชอบแต่งตัวเธอจึงใส่เสื้อกล้ามรัดรูปสีดำไว้ด้านในก่อนจะทับด้วยเสื้อโคทส์หนังสีดำอีกชั้น ถุงน่องตาข่ายสีดำแล้วทับด้วยกางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าบู๊ตส้นสูงที่ยาวเกือบถึงเข่า 

 

เท่าไหร่ครับ ...”

 

ชายแปลกหน้าถามขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมกับมองสำรวจร่างเธออย่างโลมเลีย แม้จะฟังไม่ออกนักแต่ด้วยสายตาเจ้าชู้ของหมอนั่นก็ทำให้เด็กสาวรู้ว่าคงไม่ใช่คำถามที่ดีสักเท่าไหร่ 

 

ขอโทษนะครับ เกรงว่าคุณจะเข้าใจผิด

 

จู่ๆผู้ชายหน้าตาหล่อจัดคนหนึ่งก็เดินมาจากไหนไม่รู้เขาเข้ามาโอบเอวเธอจนแน่นสนิทก่อนจะพูดต่อ

 

ผู้หญิงคนนี้เป็นหลานผมเอง ถ้าคุณอยากช่วยกลับไปเอาเมียคุณที่บ้านจะดีกว่านะครับ

 

ฝรั่งลามกคนนั้นหน้าชาก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่พอใจนัก น้ำหวานสะบัดมือชายแปลกหน้าออกอย่างแรงเพื่อพิเคราะห์คนตรงหน้าให้ชัดขึ้น ..

 

จำน้าไม่ได้หรอยัยตัวแสบ

 

น้าเบน !!”

 

น้ำหวานกระโดดกอดคอน้าชายของตัวเองอย่างดีใจ ก่อนที่คนตัวเล็กจะดึงคอคนตัวสูงมาหอมแก้มฟอดๆทั้งสองข้างอย่างคิดถึง แม้จะไม่ได้เจอกันนานแต่พอมาเจอกันจริงๆความคิดถึงที่มีก็ทำให้ความเขินอายหายไปจนหมด 

 

ใจเย็นสิน้ำหวาน แก้มน้าช้ำหมดแล้ว

 

 

เบนจามินมองหลานสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำหวานเปลี่ยนไปมาก จากเด็กผู้หญิงถักเปียทั้งสองข้างหน้าตามอมแมม ตอนนี้กลับโตเป็นสาวสะพรั่งและดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด ไหนจะทรวดทรงองค์เอวที่น่าจับต้องแบบนี้อีก มันช่างเย้ายวนใจเขาอย่างบอกไม่ถูก

 

รถน้าอยู่ทางนั้น เราไปกันเถอะ

 

ชายหนุ่มพูดยิ้มๆก่อนจะคว้ากระเป๋าของเด็กสาวไปถือเอง น้ำหวานสอดแขนของตัวเองเข้ากับแขนของเบนจามินอย่างสนิทสนม กลิ่นกายหอมอย่างบุรุษเพศของน้าเบนกำลังทำให้น้ำหวานตัวน้อยรู้สึกแปลกๆในอกคล้ายไฟมันสุมอยู่รุมๆ

 

น้าเบนหล่อขึ้นนะคะ ถ้าไม่รู้จักน้ำหวานจะจีบแน่ๆ

 

พูดจบน้ำหวานก็พิงหน้าเข้ากับท่อนแขนแกร่งของเบนจามิน ผู้เป็นน้าชะงักไปกับท่าทีและคำพูดของคนตัวเล็ก เพราะนอกจากคำพูดและท่าทีสองแง่สองง่ามแล้ว ยังจะอุตส่าห์เบียดหน้าอกอิ่มๆมาเสียดสีกับท่อนแขนของเขาอีกต่างหาก สติของเบนจามินเกือบจะหลุดไป ด้วยความสูงที่ต่างกันเกือบ สามสิบเซ็นติเมตร ทำให้เขาเห็นเนื้อเนินสองข้างที่กระเพื่อมตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเด็กสาวได้ถนัดตา 

 

 

 

 

 

 

น้าเบนอยู่คนเดียวหรอคะ

 

น้ำหวานถามขึ้นหลังจากเข้ามาภายในคอนโดของชายหนุ่ม เบนจามินวางกระเป๋าของหลานสาวลงก่อนจะเดินไปเปิดม่านตรงหน้าต่าง 

 

น้าอยู่คนเดียวสิคะ น้ำหวานถามทำไมหรอ

 

น้าเบนเป็นผู้ชาย อยู่คนเดียวแบบนี้ เวลาเกิดอารมณ์อย่างว่านี่ น้าเบนทำยังไงหรอคะ

 

น้ำหวานเดินมาเกาะแขนชายหนุ่มพร้อมกับจ้องตาแป๋ว เบนจามินมองหน้าหลานสาวแล้วชะงักไปก่อนที่สายตาเจ้ากรรมจะมองเรื่อยลงไปจนไปหยุดอยู่ที่หน้าอกหน้าใจที่อวบอั๋นเกินตัวของหลานสาว 

 

น้ำหวาน ถามอะไรแบบนี้

 

เบนจามินพูดพร้อมกับเดินหนีไปอีกทางหนึ่ง น้ำหวานยังไม่ละความตั้งใจ พอเห็นน้าเบนเขิน เธอก็อดสนุกไม่ได้ 

 

ก็เรื่องปกตินี่คะ เวลาน้ำหวานอยาก ก็จะช่วยตัวเอง

 

คนตัวเล็กพูดราวกลับเป็นเรื่องปกติก่อนจะทำท่าเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้อง แต่เบนจามินกลับรู้สึกวูบวาบกับสิ่งที่เด็กสาวบอก ก่อนจะรีบกระชากกระเป๋าจากมือเธอไว้ 

 

น้าเอาไปเก็บให้ น้ำหวานพักเถอะ

 

น้าชายพูดก่อนจะออกแรงดึงกระเป๋า คนร่างบางส่ายหน้าก่อนจะออกแรงดึงกระเป๋าคืน

 

ไม่เอา เดี๋ยวน้ำหวานเอาไปไว้เอง

 

ทั้งคู่ยื้อยุดฉุดรั้งกระเป๋าใบโตไปมา เบนจามินออกแรงดึงจนสุดแรงทำให้ร่างเล็กๆของน้ำหวานเซถลาล้มไปกองที่พื้นโดยที่มือเล็กดึงแขนของน้าชายไว้อยู่จึงทำให้น้ำหวานล้มลงไปนอนทับร่างกำยำของเบนจามินไว้เต็มร่าง

 

เบนจามินพินิจหน้าเด็กสาวตรงหน้าไม่ถึงคืบด้วยหัวใจเต้นระรัว น้ำหวานของเขาช่างสวยงามเกินผู้หญิงทั่วไป กลิ่นหอมๆของร่างเล็กที่ลอยเข้ามาปะทะในจมูกยิ่งทำให้ชายหนุ่มคล้ายรู้สึกตกอยู่ในภวังค์ 

 

เอ่อ ..  นะ น้าเบนคะ .. น้าเบน .. จับนม .. น้ำหวานอยู่ค่ะ ...”

 

เสียงใสเอ่ยทักขึ้น มือหนาของชายหนุ่มกอบกุมเต้างามของเด็กสาวไว้เต็มมือ เบนจามินกระพริบตาถี่ๆคล้ายกำลังเรียกสติ 

 

นะ น้าขอโทษค่ะ ...”

 

พูดจบชายหนุ่มก็ยกมือทั้งสองข้างออกแต่ตัวยังไม่ขยับ จึงทำให้คราวนี้อกแกร่งของเขาบดเบียดอยู่กับหน้าอกขนาดใหญ่ของหลานสาวอยู่โดยที่ไม่มีอะไรมากั้น 

 

น้าเบนหล่อจัง ...”

 

น้ำหวานมองหน้าหล่อของน้าชายอย่างหลงใหล เบนจามินหน้าแดงก่ำก่อนจะค่อยๆลุกยืนขึ้น โดยที่ประคองร่างเล็กให้ลุกตาม

 

น้าเบนเจ็บแย่เลยนะคะ น้ำหวานตัวหนักขึ้นมากจากแต่ก่อน แหะๆ เด็กสาวว่าอย่างอายๆ 


ไม่เจ็บหรอกค่ะ ... นิ่มดี เอ่อ .. น้าหมายถึงพื้นพรมน่ะค่ะ มันนิ่มดีน้าเลยไม่เจ็บเท่าไหร่

 

น้ำหวานยิ้มเขินๆเมื่อเห็นน้าเบนมองหน้าอกของตัวเองอย่างไม่วางตา มือเล็กสะบัดผมออกให้พ้นจากหน้าอกเหมือนจะยั่วให้เขามองได้เต็มสายตา

 

น้ำหวานไปถอดเสื้อผ้า เอ้ย ! เปลี้ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะค่ะ

 

น้ำหวานพยักหน้ารับอย่างยิ้มๆก่อนจะเดินมาประชิดร่างสูง คนตัวเล็กเขย่งเท้าเพื่อขโมยจูบแก้มของน้าชายเร็วๆก่อนจะกระซิบเสียงหวาน

 

เอาคืนที่น้าเบนจับนมน้ำหวานนะคะ ถือว่าหายกัน ...”

 

พูดจบเด็กสาวก็วิ่งเร็วจี๋เข้าห้องไป เมื่อลับสายตาจากร่างบางไปแล้ว เบนจามินก็ทรุดตัวลงบนโซฟาพร้อมกับพ่นระบายลมหายใจออกมาคล้ายกำลังตื่นเต้นอย่างสุดๆสายตาคมมองบางสิ่งบางอย่างที่กำลังชูชันขึ้นจนคับเป้ากางเกงด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามคล้ายจะระเบิดออกมา 

 

 

โอ้ยยยยย ไอ้เบน แกจะเป็นสมภารกินไก่วัดไม่ได้นะ !!!!! 

 

 

 

 






ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่รักกันน้าาาา ....."

@mekbangbang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha