ตราบาปรักสีชมพู

โดย: @mekbangbang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : หลานจอมยั่ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 

 

ตอนที่ 4

 

หลานจอมยั่ว

 

 


เบนจามินนั่งทำงานอยู่ในห้องนอนส่วนตัวภายในคอนโดด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เขาต้องหาตัวรอดจากหลานสาวตัวแสบที่ชอบปั่นป่วนให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองแถมยังพลาดโอกาสนัดหุ้นส่วนคนสำคัญอีกด้วย ชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมกับยกมือขึ้นจรดคิ้วหนาอย่างเหนื่อยๆ 

 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายสมาธิคนทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ ด้วยความเหนื่อยล้าเกินหงุดหงิดเขาจึงตะโกนไปยังคนด้านนอกด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าเต็มที

 

น้ำหวาน น้าจะทำงานค่ะ

 

เบนจามินกล่างเสียงเรียบ แต่ดูหลานสาวตัวดีท่าจะไม่เกรงใจคำพูดของเขาสักเท่าไหร่ เพราะคนด้านนอกยังระดมทุบประตูอย่างไม่ยอมแพ้

 

เบนจามินระบายลมหายใจหนักๆออกทางปาก อันที่จริงเขาก็พอจะรู้กิตติศัพท์ของน้ำหวานเรื่องความเอาแต่ใจมาแล้วบ้าง แต่ไม่คิดว่าหลานสาวในวัย 20 ปีของเขาคนนี้จะทำตัวเหมือนเด็กตัวน้อยๆแบบนี้

 

โอเคๆ

 

ร่างสูงเดินเหนื่อยๆไปเปิดประตูให้กับคนร่างบาง และหากเด็กสาวไม่มีธุระอะไรสำคัญวันนี้เขาจะสั่งสอนน้ำหวานด้วยตัวของเขาเอง 

 

มีอะไรคะน้ำหวาน น้ามีงานต้องทำนะคะ

 

เบนจามินยืนพิงประตูกันไม่ให้คนตัวเล็กเข้ามา น้ำหวานชะเง้อหน้าเข้าไปในห้องนอนของน้าชายก่อนจะรีบวิ่งพรวดเข้าไปอย่างรวดเร็ว

 

น้ำหวาน อย่าทำเป็นเด็กพูดไม่รู้ฟั ...”

 

ทันที่ที่เบนจามินขึ้นเสียงเอ็ด น้ำหวานก็ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นหน้าอกขาวอวบภายใต้เสื้อชั้นในลายเสือที่เขาเป็นคนเลือกให้ ส่วนด้านล่างมีเพียงกางเกงชั้นในชุดเดียวกันปกปิดเนินอิ่มเอาไว้เท่านั้น เบนจามินถึงกับตาเบิกโพลง ความงุนง่วง อ่อนล้าหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเห็นแม่หลานสาวตัวดีเปลื้องผ้าโชว์อยู่ตรงหน้า

 

สายตาคมสำรวจเด็กสาวตรงหน้าเหมือนแทบจะกลืนกิน หน้าอกคัพซีนั่นดูท่าจะเต็มไม้เต็มมือถ้าลองได้จับ เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย แพนตี้ลายเสือตัดกับเนื้อผิวสีขาวละเอียด น้ำหวานเผยอปากเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลดตัวลงไปนอนบนเตียงของน้าชายอย่างยั่วๆ 

เบนจามินพยายาละสายตาจากร่างอวบอัดตรงหน้า เพราะเขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่เป็นตัวของตัวเองที่เด็กสาวพยายามทำให้เกิด ผู้ชายที่มีสติครบถ้วนและรอบคอบอย่างเขาไม่เคยเจอเรื่องที่ทำให้ควบคุมตัวเองได้ยากเท่านี้มาก่อน 

 

น้ำหวาน ออกไปจากห้องน้าได้แล้วค่ะ

 

ชายหนุ่มว่าเสียงสั่น แต่แม่หลานสาวจอมยั่วหาได้กลัวไม่ กลับยิ้มตอบกลับมาคล้ายจะแกล้งให้เขาตบะแตก 

 

อย่ามองนะไอ้เบน ต่อให้หน้าอกคัพซีนั่นจะน่ามองขนาดไหน .... 

 

น้ำหวานเพิ่งลองชุดชั้นในตัวใหม่ที่น้าเบนซื้อให้น่ะค่ะ น้าเบนว่าสวยมั้ยคะ ...”

 

น้ำหวานถามเสียงกระเส่าพยายามยั่วอารมณ์น้าชายเต็มที่

 

ออกไปได้แล้วค่ะ น้าจะทำงาน

 

น้ำหวานส่ายหน้าก่อนจะเดินมาประชิดร่างสูงของเขา เบนจามินถอยกรูดไปจนติดผนังห้อง ไม่น่าเชื่อเลยว่าระดับผู้บริหารหนุ่มที่มีแต่สาวๆวิ่งเข้าหาจะเดินหนีเด็กสาวตรงหน้าอย่างจนมุมแบบนี้ แม้เขาจะไม่ใช่คาสโนว่าอย่างคนอื่นๆ แต่ทุกครั้งที่เกิดอารมณ์ต้องการ ก็จะมีผู้หญิงมาประเคนให้ทุกครั้ง แค่เดินเข้าไปในผับ แล้วมองตาผู้หญิงสักคน แค่นั้นเขาก็ได้กินฟรีๆ 

 

น้าเบนขา เสื้อในมันคับไปน่ะค่ะ น้าเบนช่วยเลื่อนตะขอให้น้ำหวานหน่อยได้มั้ยคะ

 

น้ำหวานส่งสายตาหวานมาให้เขาก่อนจะหันหลังให้ มือเล็กรวบผมไว้ด้านหนึ่ง เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนที่ถูกซ่อนเอาไว้ใต้เรือนผมยาว น้ำหวานส่งสายตาขอร้องให้ชายหนุ่ม เบนจามินค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นระริกไปสัมผัสกับตะขอเสื้อในอย่างระมัดระวัง ดวงตาและสติของน้าชายพร่าเลือนไปจนเกือบหมดสิ้น เมื่อเห็นแผ่นหลังเนียนเปลื้องเปลือยต่อหน้า เบนจามินมองกายสาววัยกำดัดอย่างหลงใหล แม่หลานสาวของเขาจะยั่วไปถึงไหน เขาเองก็แค่คนคนนึงไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทำท่าไม่ทุกข์ร้อนอะไร

 

เบนจามินสำรวจลำคอเรียวระหงเรื่อยลงมาจนถึงเอวคอดกิ่ว สะโพกบางที่มีเพียงแพนตี้ชิ้นน้อยคล้องเกี่ยวเอาไว้เพียงแค่กระตุกก็หลุดออก ยิ่งมองเขายิ่งหลงยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ ใบหน้าเข้มค่อยๆลดลง ลดลง สัมผัสกับผิวไหล่ของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา ...

 

อ่าาาา

 

น้ำหวานครางเสียงแผ่วเมื่อปลายจมูกโด่งของน้าเบนไล้ผ่านไปทั่วแผ่นหลัง ฝ่ามือร้อนเริ่มอยู่ไม่นิ่งทั้งจับสะเปะสะปะราวกลับจะสำรวจ 

 

น้าบอกแล้วนะคะ ว่าให้ออกไป ...”

 

เบนจามินกระซิบข้างหูเสียงทุ้มพร้อมกับเม้มติ่งหูน้ำหวานเบาๆ มือหนาลูบขึ้นจากสะโพกงอนงามมายังเอวบาง ก่อนจะไล่ขึ้นมา ไล่ขึ้นมา จนถึงฐานทรวงอกอิ่ม 

 

น้ำหวานไม่ฟังน้าเองนะคะ จะมาโทษน้าไม่ได้นะ

 

น้ำหวานปรือตา เธอไม่เคยคิดเลยว่าสัมผัสเร่าร้อนมันจะเป็นแบบนี้ เธอกล้าแต่กลับน้าเบนของเธอเท่านั้น น้าเบนคือคนแรกที่สัมผัสล่วงเกินตัวเธอแบบนี้ มันก็อดจะหวิวๆใจไม่ได้ 

 

เบนจามินซุกไซร้ซอกคอเด็กสาวอย่างหื่นกระหาย นานแล้วที่เขาไม่ได้ไปปลอดปล่อยที่ไหน แล้วแม่หลานตัวดีมายั่วแบบนี้ใครจะไปอดใจไหว 

 

 

แก่นกายร้อนผ่าวคับแน่นเต็มเป้ากางเกงยีนส์ ร่างสูงบดเบียดมันไปกับก้นงอนของเด็กสาว น้ำหวานพิงร่างเข้ากับอกแกร่งของคนตัวโตก่อนจะค่อยๆหมุนตัวจ้องหน้าชายหนุ่ม

 

น้ำหวานขา ขอน้าชิมหน่อยนะคะว่าจะหวานสมชื่อมั้ย .."

 

เบนจามินดูดริมฝีปากเด็กสาวจนเจ่อ ก่อนจะค่อยๆลดตัวนั่งชันเข่ากับพื้น มือหนาปลดสายเชือกเส้นบางของแพนตี้นั้นออก น่ำหวานรีบยกมือป้องของสงวนไว้เมื่อแพนตี้นั้นตกไปกองอยู่ที่พื้น 

 

น้าเบน น้ำหวานกลัว

 

เบนจามินคนนี้กับเบนจามินคนก่อนต่างกันลิบลับ น้าเบนที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ดูเร่าร้อนและเจนจัดน่าหลงใหล ส่วนน้าเบนคนก่อนดูสงบ สุขุม และเยือกเย็น 

ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะปัดมือเล็กที่ปิดป้องดอกไม้นั้นออก เมื่อเห็นเขากลับถึงครางออกมาอย่างถูกใจ มันทั้งสวย และน่ากินกว่าผู้หญิงที่เขาเคยเจอ กลีบดอกที่ยังชิดสนิทเหมือนไม่เคนถูกรุกรานจากแมลงเพศผู้ ยิ่งทำให้คนอดยากปากแห้งถึงกับใจเต้นระรัว

 

เบนจามินใช้นิ้วอ้ากลีบทั้งสองให้ออกจากกัน ก็เห็นว่าข้างในนั้นสีแดงระเรื่อเริ่มมีน้ำเมือกสีใสๆหล่อออกมาบ้างแล้ว น้ำหวานหลับตาปี๋ เมื่อเห็นการกระทำน่าอายตรงหน้า แม้จะอยากยั่วน้าเบนแค่ไหนแต่เอาเข้าจริงๆมันก็ทำให้รู้สึกกลัวได้ไม่น้อย 

 

 

 

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊งงงง

 

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเหมือนระฆังช่วยปลุกให้คนทั้งคู่ตื่นจากรสรัก เบนจามินชะงักไปเมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง น้ำหวานยังเคลิ้มกับบทรักที่ชายหนุ่มปรนเปรอให้ถึงกับถามเสียงขุ่น

 

น้าเบน หยุดทำไมคะ

 

ออกไปเถอะน้ำหวาน

 

เบนจามินถอยกรูดไปอีกฝั่งนึงของห้อง ยิ่งเห็นคนร่างบางเขายิ่งนึกเสียใจในการกระทำของตัวเอง เมื่อกี้เขาเกือบจะเสร็จแม่หลานสาวตัวดีไปแล้วหากโทรศัพท์ไม่ดังขึ้น น้ำหวานมองน้าชายอย่างไม่เข้าใจก่อนจะถามต่อ

 

น้าเบน น้าเบนลืมความสัมพันธ์ของเราไปก่อนได้มั้ยคะ น้ำหวานรู้ น้าเบนต้องการน้ำหวาน

 

เด็กสาวเสียงแข็งจ้องชายหนุ่มเขม็ง เบนจามินไม่อยากเสียศูนย์อย่างเช่นเมื่อกี้อีกแล้ว เขาจะไม่มีทางให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกแล้ว

 

ออกไปซะ น้ำหวาน !”

 

เบนจามินตะคอกเสียงดุจนคนร่างบางสะดุ้งน้ำตาคลอ 

 

รู้มั้ยว่าเราสองคนเป็นน้าหลานกัน เราจะเกินเลยไปกว่านี้ไม่ได้ น้ำหวานอย่าให้น้าต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลยนะคะ

 

คนได้ฟังถึงกับน้ำตาร่วงเผาะ มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆก่อนจะพูดขึ้นเสียงสั่นเครือ

 

ยังไงน้าเบนก็ต้องเป็นของน้ำหวาน น้ำหวานจองน้าเบนไว้ตั้งแต่ 15 ปีที่แล้ว น้ำหวานจะไม่หยุดแค่นี้หรอกนะคะ

 

ถ้าน้ำหวานคิดแบบนั้นจริงๆ เห็นทีน้าคงต้องส่งน้ำหวานกลับเมืองไทยแล้วล่ะ

 

เบนจามินจ้องเด็กสาวนิ่งเหมือนจะย้ำเตือน น้ำหวานร้องไห้สะอึกสะอื้นจนร่างสั่นคลอน ความน้อยใจจากชายจรงหน้ามันมีมากกว่าคำขู่ที่เขาจะส่งเธอกลับเมืองไทยเสียอีก ท่าทีเมินเฉย เย็นชาแบบนี้ ฆ่ากันให้ตายไปเลยดีกว่า ... 

 

น้ำหวานไม่กลับ ถ้าน้าเบนส่งน้ำหวานกลับ น้ำหวานจะรีบหาแฟน ไปนอนกับแฟน จะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้น้าเบนอีก !”

 

น้ำหวานพูดจบก็รีบวิ่งเข้าห้องไป เบนจามินนิ่งชะงักไป จริงอยู่ที่หลานสาวเขาอายุ 20 ปีแล้วสมควรจะมีแฟน มีสังคมใหม่ได้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่วางใจให้น้ำหวานคบใครหากน้ำหวานไปจอกับคนไม่ดีขึ้นมา น้าชายอย่างเขาคงจะไม่สบายใจเป็นแน่ ... 

 

เบนจามินนึกโกรธตัวเองที่พูดจาตัดขาดไปแบบนั้น อันที่จริงเขาเองก็มีส่วนผิดที่อดใจไม่ไหว เขาควรสั่งสอนน้ำหวาน ไม่ใช่คล้อยตามน้ำหวานแบบนั้น ... 

 

เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ ไอ้เบน เกือบกินหลานสาวตัวเองแล้ว ....

 

 

 

 




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่รักกันน้าาาา ....."

@mekbangbang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha