หลงเคลิ้มแค่เงาใจ Twin Dummy 25+ จบ

โดย: คุณธิดา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : Welcome back home


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ณ ประเทศสิงคโปร์

                "ผมมาเช็คอินครับ" เสียงแมคเวลเอ่ยบอกเจ้าหน้าที่ฝ่ายต้อนรับที่ยืนต้อนรับอยู่หน้าเคาน์เตอร์ใหญ่ยาวในห้องโถงของโรงแรมชื่อดัง ในประเทศสิงค์โปร์ก่อนจะส่งตัวจริงของพาสปอร์ตของเขาและของโซเฟียยื่นให้กับเจ้าหน้าที่ไป

                "คุณครับ เรียบร้อยแล้วครับ รบกวนช่วยเซ็นชื่อบนเอกสารตรงนี้ด้วยครับขอบคุณมากครับ เชิญตามพนักงานยกกระเป๋าไปที่ห้องพักได้เลยครับ" พนักงานชายคนหนึ่งยื่นเอกสาร แมคเวลก้มหน้าเซ็นชื่อบนใบบันทึกการเข้าพักก่อนจะมองตามมือเจ้าหน้าที่ที่ผ่ายมือไปยังเบลบอยที่ยืนยิ้มกว้างส่งมาให้รอบริการอยู่แล้ว

                "โซเฟีย" เสียงทรงอำนาจของเขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงเข้ม โซเฟียกำลังจ้องมองคนที่นี่ที่หน้าตาช่างละม้ายคล้ายคลึงกันกับเธอเสียเหลือเกิน สาวสวยยิ้มให้กับทุกคนที่ส่งยิ้มมาทักทายเธอ

                เธอหันไปตามเสียงของพี่ชาย อุ้ย ไม่ใช่สิผู้จัดการที่เดินหน้าเข้มแทบหารอยยิ้มบนใบหน้าสักนิดก็ไม่มี หญิงสาวเห็นเขาก้าวขาฉับๆ เดินไปแบบไม่รีรอสักนิดเดียว โซเฟียได้แต่ถอนหายใจรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งสมอง  เพราะไม่รู้ว่าจะทนไอ้ผู้จัดการขี้เก๊กคนนี้ไปได้ถึงวันไหน เธอกลัวใจตัวเองซะเหลือเกินว่าวันไหนก็ไม่รู้ที่เธออาจจะระเบิดความรู้สึกออกมาใส่หน้าเขาเสียก่อนน่ะสิ โซเฟียได้แต่บอกกับตัวเองในใจว่า ขันติอดทนและความฝันที่เธอกำลังวิ่งตามอยู่

แมคเวลเดินมาส่งเธอถึงหน้าห้องและก็ร่ายยาวถึงการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ รวมถึงตารางงานที่ต้องเริ่มกันตั้งแต่หกโมงเช้าของวันพรุ่งนี้ ซึ่งต้องสัมภาษณ์รายการวิทยุทั้งหมดสามรายการ ทั้งหมดนั้นมีรายการสัมภาษณ์สดและเธอต้องร้องเพลงโชว์พลังเสียงสดๆ ในการให้สัมภาษณ์ในวันพรุ่งนี้ด้วย

                "งดดื่มน้ำเย็นเข้าใจไหม แล้วตอนนี้ฉันให้เธอพักแค่ยี่สิบนาที เจอกันตรงหน้าห้องเธอนี่ โอเค?" เสียงเขาสั่งกำชับ

                "ไปไหนคะ" เธอถามทำหน้าสงสัยเพิ่งเดินทางมาถึง นั่งเครื่องตั้งนานเป็นเวลาหลายสิบชั่วโมงเขาจะพาเธอไปไหนอีก หญิงสาวได้แต่คิดในใจ

                "ฟิตเนส ฉันจองเทรนเนอร์ไว้แล้ว" เขาบอกหน้ากวนๆ โซเฟียได้แต่ทำหน้าเซ็งสุดๆ แต่ก็ต้องยอมจำนน ใจอยากจะเถียงคำออกไปบ้าง และอยากเอ่ยปากขอร้องเขาอย่างน้อยก็ให้เธอพักสักหนึ่งหรือสองชั่วโมง แต่แค่เห็นสายตาของเขาแล้วหญิงสาวรีบกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอแทบทันทีเช่นกัน

                "Yes, sir" แล้วเธอก็พูดประโยคอย่างนี้อีกครั้งมันน่าจะกลายเป็นโลโก้ของเธอไปซะแล้ว

                แมคเวลเดินออกไปจากห้องตรงดิ่งกลับห้องพักของเขาที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของหญิงสาว

                "โธ่เอ๊ย เนี้ยถ้าไม่เห็นแก่มามี๊นะ เชอะ..." เธอทำปากยื่นยาวตามหลังเขาไปก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดออกกำลังกายอย่างรวดเร็ว เปิดประตูห้องออกมาพี่แกก็มายืนหน้าเหม็นอยู่หน้าประตูห้องเรียบร้อยแล้ว

                กิจกรรมโปรโมทเพลงของเธอที่นี่ทั้งสนุกและทั้งเหนื่อยโซเฟียเหมือนได้กลับบ้านเจอญาติพี่น้อง เพราะแต่ละคนช่างน่ารักและดูเป็นมิตร

                เรื่องที่ค้างคาใจทำให้เธอเปิดอินเตอร์เน็ตหาข้อมูลเกี่ยวกับชื่อสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเคยอยู่มาก่อนที่คุณพ่อและคุณแม่จะรับเธอไปเลี้ยง หญิงสาวส่งอีเมลไปหาบอกว่าอยากไปเยี่ยมเยือนแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ ซึ่งข้อเท็จจริงแล้วเธออยากถามไถ่ถึงพี่หรือน้องของเธอว่ามีอยู่จริงๆ หรือไม่

                ตามหลักการแล้วสัญญาที่พ่อแม่บุญธรรมต้องรับรู้และเป็นกฎที่สำคัญมากๆ คือจะไม่เปิดเผยข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวกับตัวเด็กให้กับเด็กที่รับไปอุปถัมภ์ทราบ แต่ทุกอย่างโซเฟียได้ทราบเพราะเธอเป็นคนค้นหาข้อมูลเอง หญิงสาวเริ่มฝันเห็นคนที่หน้าเหมือนกับเธอถี่จนเกินไป จึงเกิดข้อกังขาและนั้นเป็นที่มาของเรื่องที่เธอต้องการค้นหาความจริง สิ่งที่โซเฟียได้มาจากสมุดไดอารี่ของคุณพ่อที่ท่านยังเก็บเอาไว้โดยมันถูกจัดวางไว้บนชั้นวางหนังสือในห้องทำงานของท่าน ซึ่งสิ่งที่เธอเจออีกอย่างคือรูปถ่ายเด็กผู้หญิงฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนเธออย่างกับแกะนั่งอยู่หน้าป้ายที่เขียนเป็นตัวหนังสือภาษาไทยและเธอได้ให้เพื่อนที่รู้จักซึ่งเป็นคนไทยดู เขาก็เขียนให้เธอเป็นภาษาอังกฤษเป็นชื่อของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในประเทศและตั้งอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่

                “โซเฟียอย่าลืมจัดกระเป๋าให้เสร็จเรียบร้อยนะ เดี๋ยวเราจะเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมเลย มีการเพิ่มตารางการทำงานนิดหน่อย" เขาออกคำสั่งกับเธอขณะที่เดินขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน

                "ห๊า...?" เธออุทานเสียงดังด้วยความสงสัย เพราะแค่นึกถึงเสื้อผ้าและข้าวของที่วางกระจัดกระจายเต็มไปทั้งห้องแล้วแทบหน้ามืด

                "ทำไมเธอมีปัญหาอะไร เที่ยวบินจะออกในอีกห้าชั่วโมงเราจะบินไปประเทศไทย ต้องไปโปรโมทเพลงที่นั้นอีกสองวัน หลังจากนั้นฉันจะพักสักห้าวันก่อนที่เราทั้งสองคนจะบินกลับลอนดอน" เขาบอกถึงแผนการของตัวเองที่ได้จัดวางไว้เรียบร้อยแล้วส่วนตัวเธอมีหน้าที่ต้องทำตามที่เขาสั่งเท่านั้นเอง

                "เอ่อ ผู้จัดการคะ ห้าวันที่ว่าคือเป็นฟรีเดย์ใช่ไหมคะ" เธอเอ่ยถามเขาท่าทางกริ่งเกรง

                "ทำไม" เสียงเข้มๆ ถามออกมาพร้อมกับสายตาขี้สงสัย

                "โซเฟียจะไปไหนก็ได้ใช่ไหมคะเธอย้ำคำถาม

                “คือโซเฟียไม่รู้ว่าผู้จัดการอยากจะเที่ยวที่ไหน แต่โซเฟียก็อยากจะไปเที่ยวของโซเฟียเองบ้างในที่ที่โซเฟียอยากไป" เธอพูดออกไปตามใจที่เธออยากพูดและเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าของเขาสักเท่าไร

                "ได้ แต่มีข้อแม้นะพาสปอร์ตของเธอต้องอยู่ที่ฉัน ฉันให้เธอพกได้แต่ตัวสำเนาเท่านั้น ถ้าเธอตกลงแบบนี้ฉันก็ไม่มีปัญหา" คำตอบของเขาทำให้เธออยากจะกรี๊ดใส่หน้าของเขานัก แต่ก็แสร้งยิ้มออกมาก่อนจะตอบตกลง

                "กรุงเทพฯ Thailand กรุงเทพฯ Thailand กรุงเทพฯ Thailand" เธอท่องชื่อนี้วนอยู่ในใจสายตาและใบหน้ายกยิ้มออกมาตลอดเวลา จนแมคเวลทำหน้าฉงน

                'ช่วงนี้โซเฟียดูเพี้ยนๆ สงสัยเธอจะเหนื่อยมาก เอ้...หรือเราคงเข้มงวดกับเธอมากเกินไปนะ' เขาได้แต่ครุ่นคิดในใจ

 

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ กรุงเทพมหานคร          

                พอเครื่องลงแตะพื้นที่สนามบินสุวรรณภูมิ รถของสถานีโทรทัศน์และรายการชื่อดังได้มารับทั้งสองถึงที่สนามบินแล้วขับตรงดิ่งเข้ารายการสดที่จะออกอากาศตอนสี่ทุ่มพอดี การสัมภาษณ์และคำถามส่วนใหญ่ผู้จัดการหนุ่มก็จะเป็นคนช่วยตอบซะมากกว่าจนบางทีโซเฟียก็รู้สึกอึดอัดเธอได้แต่นั่งยิ้มสวยๆ ตลอดเวลาที่นั่งให้สัมภาษณ์จนถึงคำถามนี้

                "คุณโซเฟียครับหน้าตาของคุณเหมือนคนเอเชียมากไม่ทราบว่าเรื่องราวความเป็นมามันเป็นยังไงครับ เพราะเห็นรูปถ่ายของครอบครัวของคุณคุณโซเฟียมีใบหน้าไม่ค่อยเหมือนคุณพ่อคุณแม่ซักเท่าไรน่ะครับ" เธอได้แต่ยกยิ้มและก็เลี่ยงตอบคำถามออกมาอย่างชาญฉลาด

       "ขอบคุณมากค่ะ ที่บอกว่าหน้าตาโซเฟียมาทางเอเชียจริงๆ แล้วโซเฟียก็หน้าเหมือนแม่นะคะ แต่อาจจะเป็นเพราะสีผมของโซเฟียก็ได้ค่ะ ที่โซเฟียย้อมสีผมให้เข้มเหมือนคนเอเชีย เพราะชอบคนเอเชียและคนไทยมากๆ ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งที่คนไทยให้ความสนใจและฟังเพลงของโซเฟีย จริงๆ โซเฟียก็อยากเป็นคนไทยมากๆ เลยนะคะ หากมีโอกาสจะขอสมัครเป็นลูกหลานของคนไทยด้วยคนค่ะ" พิธีกรถึงกับยิ้มหวานตอบออกมาว่า

                “ยินดีมากๆ ครับ

แมคเวลถอนหายใจออกมาแรงๆ หลังจบรายการ ก่อนจะสบถออกมาพอที่จะให้เธอได้ยินด้วย

                "เดี๋ยวต้องขอคำถามจากรายการต่อไปที่จะเชิญเราไปสัมภาษณ์มาเช็คก่อนทั้งหมด Shit" ก่อนจะฉวยข้อมือเธอมาจับให้รีบเดิน เพราะเขาอารมณ์เสีย เธอได้แต่ปลงแล้วมองด้านข้างใบหน้าของเขา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

                คืนนั้นเธอแทบสลบเพราะความเหนื่อย แค่หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย เสียงโทรศัพท์ที่ตั้งปลุกไว้ดังขึ้นแต่เช้าเพราะต้องไปให้สัมภาษณ์อีกหลายรายการ

                เมื่อหมดเวลาทำงานที่กรุงเทพฯ แมคเวลยื่นสำเนาพาสปอร์ตให้กับเธอก่อนที่จะสั่งกำชับให้หญิงสาวขนสัมภาระลงมาฝากไว้ที่เคาน์เตอร์ข้างล่างและให้นำสิ่งของที่จำเป็นพกติดตัวไปเท่านั้น เขาบอกเธอว่าจะไปเชียงใหม่ โซเฟียได้ยินอย่างนั้นก็หูผึ่งก่อนจะขอตามเขาไปเที่ยวด้วย ให้เหตุผลว่าเธอก็อยากจะไปเชียงใหม่อยู่เหมือนกันและเธอค่อยไปแยกกับเขาที่นู้น

                แมคเวลตกลงแต่โดยดี ดูท่าทางเธอลัลล้าและมีความสุขมากๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้ว ใช่ไหมค่ะ ชอบสายหื่นและโรแมนติก เรื่องนี้...ใช่เลย ใครชอบแนวนี้ ก็แจกเหรียญให้เราได้นะ ขอบคุณมากค่ะ"

คุณธิดา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


เจอกันแล้ว
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
  • เร็วดีไหม โดย KhunThida | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha