อุบัติร้ายจำนนรัก [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : อุบัติร้ายจำนนรัก ตอนที่ 1-1 [เรื่องนี้นิยายเล่มเล็ก กระชับฉับไว ลงตัวอย่างให้อ่านราวสามสี่ตอนนะคะ]


ตอนต่อไป

ตอนที่ 1

 

 

เสียงเพลงแดนซ์สุดฮิตภายในผับชื่อดังกลางเมือง ส่งผลให้บรรดานักเต้นทั้งหลายต่างก็โชว์ลีลากันสุดเหวี่ยง เพื่อปลดปล่อยความเหนื่อยล้าจากงานที่ทำมาตลอดทั้งวัน ไม่ต่างจาก มินตรา โรจน์รัตนะ สาวสวยวัยยี่สิบสามปี ที่นัดเพื่อนสนิทมาสังสรรค์และเลี้ยงฉลองที่เธอได้งานทำก่อนใครเพื่อน แต่พวกเธอพากันโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงได้ไม่นานก็พากันเดินกลับมาที่โต๊ะ

“ผู้ชายคนเมื่อกี้โคตรน่าเกลียดเลย ไอ้เรารึถอยหนีตั้งหลายครั้งก็ยังหน้าด้านตามมาเต้นใกล้ๆ อยู่ได้ ทำเอาหมดสนุกไปเลย” หนึ่งในสี่สาวบ่นเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง สีหน้าหงุดหงิดระคนเบื่อหน่าย เมื่อมาเจอผู้ชายชีกอตามตอแย

“ก็แกสวยที่สุดในกลุ่ม ผู้ชายก็ต้องอยากเข้าใกล้เป็นธรรมดาอยู่แล้ว ดูอย่างฉันนี่ อวบอ้วน ตัวก็ดำ เต้นใกล้ๆ ผู้ชายหน่อยเดียว พวกผู้ชายพากันหนีฉันหมด เชอะ! ทำอย่างกับว่าฉันเป็นตัวแพร่เชื้อโรคไปได้ ไอ้เราก็อยากจะมีหนุ่มๆ มาเต้นด้วยสักหน่อยแต่ดันหนีกันหมด”

แองจี้ สาวอวบเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มแย้งขึ้นเสียงกลั้วหัวเราะ แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนตัวเองตามเทรนด์สาวๆ สมัยนี้ ที่ต้องผอม ตัวก็ขาว หน้าก็ต้องเรียว ที่มองผ่านๆ ก็หน้าตาโทนเดียวกันหมด จนจะแยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร

“ก็ฉันเบื่อนี่นา”

“งั้นแกก็ไปศัลยกรรมให้ขี้เหร่ซะสิยัยแก้มจะได้ไม่มีผู้ชายตามตอแย แต่คุณหมอคงจะหัวเราะท้องแข็งแน่ๆ ที่มีคนไปศัลยกรรมให้ตัวเองขี้เหร่” แองจี้แนะนำหน้าทะเล้นเมื่อเพื่อนคนสวยถลึงตาเขียวใส่ จากนั้นสองสาวก็พากันหันไปมองเพื่อนอีกคน

“เกศ แก้ม แองจี้ ขอกลับก่อนนะ” หลังก้มมองนาฬิกาแล้วก็ล่วงเลยกำหนดเวลากลับบ้านไปมาก มินตราจึงรีบบอกเพื่อนๆ แม้ใจยังอยากอยู่ต่อ เพราะนานๆ ทีจะมีโอกาสอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

“เฮ้ย! ไม่ได้นะยัยเพลง แกนี่ชอบหนีกลับก่อนทุกครั้งเลย อยู่ต่ออีกหน่อยนะ กำลังสนุกเลย” สาวอวบประจำกลุ่มทักท้วง ตามมาด้วยเสียงบ่นยาวเหยียดของเจ้าตัวที่อยากให้เพื่อนอยู่สนุกด้วยกันต่อ

“แกจะบ่นอะไรนักหนานังแองจี้ แกก็รู้ว่ายัยเพลงต้องรีบกลับบ้าน แล้วตอนนี้มันก็เลยเวลากลับเข้าสู่วิมานอันแสนจะเคร่งครัดของน้ารำไพแล้วด้วย ถ้าขืนแกรั้งให้ยัยเพลงอยู่ต่อ คราวหน้ายัยเพลงไม่ได้ออกมาเที่ยวกับพวกเราอีกแน่ ปล่อยยัยเพลงกลับไปก่อนเถอะ”

เพื่อนสาวอีกคนค้าน ทำให้เพื่อนที่เหลือยอมให้มินตรากลับบ้านไปก่อน แต่มิวายจะส่งสายตาเว้าวอนให้อยู่ต่อ

“ขอบใจนะที่เข้าใจ ฉันไปก่อนนะ” มินตรากล่าวลาเพื่อน แล้วเดินหลบเลี่ยงผู้คนออกจากผับ ซึ่งเป็นสถานที่เที่ยวและแหล่งนัดพบที่ประจำของเธอและเพื่อนๆ ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ รักคำโตๆ "

วรัมพร,หงสรถ


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha